Letter Love รักนะ อยากบอกให้รู้

ตอนที่ 5 : Episode 4 : ขอไปรับได้ไหม [ 100%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 76
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    6 มิ.ย. 63



4

ขอไปรับได้ไหม

ฉันนั่งกินอาหารพร้อมกับคนในครอบครัวอย่างพร้อมหน้าพร้อมตา ก่อนที่คนในบ้านต่างพากันยิงคำถามใส่ฉัน ทั้งพ่อและแม่เลย โดยเฉพาะแม่...

“ คนที่มาส่งลูกเมื่อกี้นี่หล่อเนอะ ”

“ แม่ เกรงใจพ่อนิดนึงเถอะค่ะ ดูสิมองตาขวางใหญ่แล้ว ” ฉันเอ่ยเตือนแม่ในทันทีที่เห็นสายตาที่ไม่ค่อยจะพอใจของคุณพ่อเสียเท่าไหร่

“ อุ๊ย! แต่ยังไงพ่อของลูกก็หล่อที่สุดในใจแม่แล้วนะ ” แม่เอ่ยตอบกลับอย่างยิ้มๆ เล่นเอาฉันถึงกับหลุดขำในความน่ารักของพ่อและแม่ตัวเอง

จะว่าไปพ่อฉันนี่ก็แอบขี้น้อยใจเหมือนกันนะเนี่ย

“ ก็แล้วไป ” พ่อเอ่ยตอบกลับแม่ ก่อนที่จะตักข้าวเข้าปากอีกคำ แล้วเปลี่ยนสายตาจากที่มองแม่มามองฉันแทนแล้วพูดต่อ  “ แล้วตกลงเราจะยังไง ”

“ ยังไงอะไรคะ ”

“ ก็ผู้ชายคนที่ชื่อซิวเวอร์นั่นไง ”

“ ก็ไม่มีอะไรนี่คะ ยังไงก็พี่น้องกัน ” ฉันตอบกลับไปตามความจริง ในเมื่อตอนนี้มันยังไม่มีอะไรจริงๆ เราเพิ่งรู้จักกันได้ไม่นานเองนะ

อีกอย่าง...เราก็ไม่ได้สนิทกันมากถึงขนาดนั้น

“ แค่พี่น้องกันจริงนะ ” พ่อเอ่ยถามฉันอีกครั้งเพื่อความมั่นใจ เมื่อเห็นฉันพยักหน้าแล้วตอบกลับด้วยน้ำเสียงหนักแน่นเป็นการยืนยันก็ถึงกับโล่งออก

“ จริงแน่นอนค่ะพ่อ ”

“ แล้วในอนาคตละลูก แม่ว่าคนนี้แม่โอเคเลยนะ ” แม่ยังคงพูดเชียร์ฉันกับพี่ซิวเวอร์ต่ออย่างอารมณ์ดี ส่วนฉันนี่ก็ถอนหายใจออกมาเบาๆแล้วส่งยิ้มแห้งๆให้ คือ...ฉันก็ไม่รู้เหมือนกันนะสิ

“ ไม่รู้ค่ะ ปล่อยให้มันเป็นเรื่องของอนาคตเถอะ ” ฉันตอบกลับไปเพียงแค่นั้นก่อนที่จะดื่มน้ำแล้วเก็บจานเตรียมขึ้นห้องนอนไปพักผ่อน  “ ฝันอิ่มแล้ว ขอตัวก่อนนะคะ ”

“ จ๊ะ ไปพักผ่อนเถอะลูก ” แม่เอ่ยตอบฉันไปเพียงแค่นั้น ก่อนที่จะเดินไปเก็บจานแล้วเดินขึ้นชั้นบนไปเพื่อไปพักที่ห้องนอนตัวเองทันที

เมื่อถึงห้องนอนได้ไม่นานฉันก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเช็กดูทันทีก่อนที่จะพบว่า...

Silver : Missed

Silver : Missed

Silver : Missed

Silver : Missed

Silver : Missed

Silver : พี่ถึงบ้านแล้วนะ

Silver : อย่าลืมโทรกลับพี่ด้วยล่ะ

ตายแล้ว!! ลืมรับสายพี่ซิวเวอร์ได้ไงเนี่ย ไม่ได้การละต้องรีบโทรกลับเสียแล้ว ฉันรีบโทรกลับในทันทีที่เห็นแบบนั้น ไม่นานนัก ปลายสายก็รับแทบจะในทันทีเหมือนรอสายจากฉันอยู่

“ ฮัลโหลค่ะ ”

[ ทำไมไม่รับสายพี่ ]

“ โทษทีค่ะ พอดีฝันลืมมือถือไว้บนห้อง เพิ่งเห็นค่ะ ”

[ อ่อ...แล้วไป ]

“ แล้วนี่ถึงบ้านแล้วหรอคะ ”

[ ถึงแล้วครับ ถึงแล้วก็โทรมารายงานเราทันทีเลย ]

ประโยคนี้นี่...ทำไมมันฟังแล้วมันดูเขินๆจังวะ ฉันที่ได้ยินอย่างนั้นก็อดที่จะอมยิ้มไม่ได้เลยจริงๆ  ทำไมต้องมาน่ารักใส่ฉันอย่างนี้ด้วยนะ

“ ก็ดีแล้ว งั้นพี่ก็ไปพักผ่อนเถอะค่ะ ฝันจะไปอาบน้ำแล้ว ”

[ ให้พี่ช่วยอาบไหมครับ ]

“ พี่ซิวเวอร์!! ” ฉันถึงกับหน้าร้อนขึ้นมาทันที พูดอะไรของเขาเนี่ย

[ พี่ล้อเล่นครับ ฮ่าๆๆ ]

“ ฝันขอตัวก่อนนะคะ บาย! ” ฉันพูดจบเพียงแค่นั้นก็กดตัดสายไปในทันที ก่อนจะรีบอาบน้ำให้เสร็จ เพื่อที่จะได้มาพักผ่อนบ้าง เหนื่อยมาทั้งวันแล้ว

 

 

[ Silver  Part  ]

ผมโดนน้องปันฝันตัดสาย...

ฉิบหายล่ะ! ผมทำอะไรผิดไปเปล่าวะเนี่ย!

เอาไงดีวะ ก็อยากคุยต่ออ่ะ แต่น้องน่าจะยังไม่ว่างคุย ต้องรอนานแค่ไหนก็ไม่รู้ ผมอยากคอล อยากเห็นหน้าน้อง อยากเห็นหน้าสดน้อง อยาก...เห็นน้องในชุดนอน

ทำไมผมต้องอยากขนาดนี้ด้วยวะ!

ก๊อกๆ

เสียงเคาะประตูผมดังขึ้น ทำให้ผมต้องละสายตาจากมือถือแล้วเปิดประตูดูในทันทีว่าใครมา ก่อนที่จะพบว่าพี่เคอิ*พี่สาวตัวเองนั่นเองที่เป็นคนมาเคาะประตู

“ พ่อแม่ให้มาตาม ลงไปข้างล่างได้แล้ว ”

“ รู้แล้วครับ ” ผมได้แต่ถอนหายใจแล้ว เดินลงไปข้างล่างตามพี่สาวตัวดีไปอย่างน่าเบื่อหน่าย ก่อนที่ผมจะมองลงไปข้างล่างแล้วเห็นว่าที่พี่เขยกำลังคุยกับพ่อแม่ของผมอยู่ สงสัยจะคุยเรื่องงานแต่งมั้ง ผมที่เห็นแบบนั้นก็คว้ามือพี่เคอิไว้ก่อนที่จะลงไป

“ อะไรของแกซิวเวอร์ ”

“ คุยเรื่องงานแต่งพี่ใช่ไหม ”

“ ใช่ และแกต้องไปฟังด้วย ” พี่เคอิว่าอย่างนั้นพร้อมกับทำท่าจะลากผมลงไป

“ เดี๋ยวดิพี่ นี่งานแต่งพี่นะไม่ใช่งานแต่งผม ทำไมผมต้องไปนั่งฟังด้วย ”

“ ไอ้ซิวเวอร์ แกเป็นน้องฉันจริงป่ะเนี่ย ”

“ เออๆครับ ไปนั่งฟังก็ได้ ” ผมเอ่ยตอบกลับไปอย่างระอา สุดท้ายผมก็ต้องไปทนนั่งฟังอยู่ดี ฮือๆ ชีวิตมันเศร้า อิจฉาคนมีคู่ ทั้งเพื่อนก็มีแฟน แถมพี่ตัวเองก็กำลังจะแต่งงานอีก แล้วผมล่ะ!?

ผมมีอะไรบ้าง แฟนก็ไม่มี งานแต่งนี่ไม่ต้องพูดถึงเลย ยังเรียนไม่จบครับ

แต่ไม่เป็นไรหรอก ถึงผมจะแอบเศร้าบ้าง แต่ตอนนี้ผมมีเป้าหมายสำคัญแล้ว รอฟังให้เสร็จก่อนเถอะจะกลับไปคุยกับสาวต่อล่ะ

.

.

.

หนึ่งชั่วโมงต่อมา

คุยไรกันนักหนา! นานจังวะ

“ เอ่อคือ...ผมขอตัวไปพักก่อนได้ไหมครับ ” ผมเอ่ยขึ้นอย่างกล้าๆกลัวๆ ก็ดูสายตาที่พ่อแม่จ้องมองผมมาสิครับ ไหนจะสายตาพี่สาวตัวดีของผมอีก ผมก็แค่ขี้เกียจฟังแล้วอ่ะ ปล่อยผมไปเถอะ

“ ไปพักหรือไปคุยกับสาว ” พี่เคอิเอ่ยถามขึ้นพร้อมกับสายตาจับผิด

“ ไปพักสิพี่ วันนี้ผมเหนื่อยจะตายอยู่แล้ว ” ผมเอ่ยตอบกลับอย่างโอดครวญ พร้อมกับส่งสายวิงวอนไปให้พี่บีจีว่าที่พี่เขยของผมช่วยด้วยอีกแรง

“ ปล่อยน้องพักเถอะเคอิ น้องคงเหนื่อย ” พี่บีจีที่เห็นแบบนั้นก็เออออตามผม ก่อนจะแอบส่งรอยยิ้มมาให้อย่างรู้ทัน

“ บีจี! ” เคอิเอ่ยขึ้นพร้อมกับหันไปมองหน้าแฟนตัวเองด้วยความไม่พอใจ แต่ผมไม่สนอะไรละ เรื่องนี้ซิวเวอร์ขอบายครับ

“ ขอบคุณครับพี่ ขอตัวก่อนนะครับ ” ผมเอ่ยขึ้นก่อนจะฉีกยิ้มให้ทุกคนอย่างอารมณ์ดีแล้วรีบวิ่งขึ้นห้องนอนไปอาบน้ำให้สบายตัว แล้วเตรียมหยิบโทรศัพท์มาโทรคุยกับน้องปันฝันต่อดีกว่า

ป่านนี้น้องน่าจะว่างคุยแล้วแหละ

[ ฮัลโหลค่ะ ]

“ น้องโกรธอะไรพี่หรือเปล่า เห็นตัดสายพี่สะเร็วเลย ”

[ … ]

“ ถ้าเป็นอย่างนั้นพี่ก็ขอโทษด้วยนะ ที่พูดจาไม่ดีกับน้องแบบนั้น ”

[ พี่จะขอโทษฝันทำไม ฝันไม่ได้โกรธอะไรพี่สักหน่อย ]

“ อ้าว แล้ว.... ”

[ ฝันก็แค่...อายนิดหน่อย แต่ไม่รู้จะกลบเกลื้อนยังไงก็เลยรีบตัดสายพี่ไป ]

ผมถึงกับยิ้มออกเลยเมื่อได้ยินแบบนั้น ตอนแรกผมก็นึกว่าน้องจะไม่พอใจสะอีก แต่พอเห็นน้องไม่ได้คิดอะไรมากแบบนี้ก็ดี มันเท่ากับว่าตอนนี้ผมกับน้องสนิทกันมากขึ้นแล้ว

“ งั้นถ้าพี่ขอเปิดกล้องคอลกับน้องได้ไหม ”

[ คะ? ]

“ พี่อยากเห็นหน้าเราอ่ะ เปิดกล้องหน่อยได้ไหม ” ผมเอ่ยขึ้นพร้อมกับเปิดกล้องของตัวเองก่อน เผื่อน้องเห็นหน้าผมแล้วอาจจะใจอ่อนยอมเปิดตามก็ได้ อิอิ

ต้องมั่นหน้าในความหล่อขนาดไหนวะถึงจะทำแบบผมได้

[ ก็...ก็ได้ค่ะ ]

ผมตั้งหน้าตั้งตารอน้องปันฝันเปิดกล้องอย่างใจจดใจจ่อ ไม่นานนักผมก็ได้เห็นใบหน้ารูปสวยของน้อง เหมือนผมจะจ้องนานไปหน่อยน้องเลยยกมือปิดหน้าเฉย

“ ปิดทำไมครับ ”

[ หน้าสดค่ะ ไม่อยากให้ใครเห็น ]

“ ยกเว้นพี่คนเดียวไม่ได้หรอ หน้าสดเราก็น่ารักดีจะปิดหน้าทำไม ”

[ จริงหรอคะ ]

ปันฝันเอ่ยถามกลับมาอย่างไม่มั่นใจก่อนที่จะค่อยๆละมือออกใบหน้า น้องยื่นกล้องให้ห่างออกไปเพื่อที่จะเห็นหน้าน้องได้อย่างชัดๆ แล้วมันทำให้ผมได้เห็นเสื้อแขนกุดสีเทาที่น้องใส่นอน หืมม น้องครับ พี่เห็นแล้วใจคอไม่ดีเลย แล้วดูสิ ยังจะมายิ้มใส่กล้องให้ผมอีก

นี่อ่อยผมอยู่เปล่าเนี่ย

“ จะ...จริงสิ ”

[ ทำไมต้องจ้องกันขนาดนั้นด้วย ]

“ ก็น้องน่ารัก ไม่ให้จ้องน้อง จะให้ไปจ้องใครละครับ ”

[ หยอดเก่ง ]

“ อย่าไปทำแบบนี้กับใครนะรู้เปล่า ” ผมเอ่ยขึ้นพร้อมกับสีหน้าดุๆ ให้ปันฝันเห็นว่าผมแอบจริงจังนะ ให้ผมเห็นเธอในมุมนี้คนเดียวก็พอแล้ว ขืนใครเห็นเข้ามีหวังตายคาที่แน่ๆ

ขนาดผมยังเกือบตายเลย...หัวใจจะวายตายแล้ว

[ ทำอะไรคะ ]

เธอตอบกลับผมด้วยสีหน้างุนงงที่น่ารักที่สุดในโลกเลย โอ๊ย ซิวเวอร์ขอกรี๊ดบ้างได้ไหมครับ เจอผู้หญิงมาเป็นร้อย แต่ไม่เคยเจอใครมาทำน่ารักใส่อย่างที่น้องทำเลย

ผู้ชายก็ผู้ชายเถอะ เขินเป็นเหมือนกันนะเว้ย

“ ทำท่าน่ารักแบบเมื่อกี้ไงคะ ” ผมเอ่ยขึ้นพร้อมกับฉีกยิ้มหวาน แอบเห็นนะว่าน้องกำลังเขินผมอยู่อ่ะ แสดงว่าสกิลการอ่อยผมยังใช้ได้อยู่

[ นี่พี่อ่อยฝันอยู่ปะเนี่ย ]

“ พี่ไม่ได้อ่อยเรา เรานั้นแหละ ”

[ ฝันทำไม ]

“ อ่อยพี่อยู่หรือเปล่า ”

[ ไม่ได้อ่อยสักหน่อย พี่เป็นรุ่นพี่ฝันนะจะอ่อยได้ไง ]

ได้สิครับน้อง ได้สิครับผมก็ได้แต่พูดในใจแค่นั้นแหละ แหม ตัดความหวังกันจังเลยนะ นี่จะมองผมเป็นแค่รุ่นพี่จริงๆหรอ จะไม่คิดอะไรกับผมจริงดิ งั้นก็ได้...

ถ้าน้องไม่อ่อยพี่ พี่จะอ่อยน้องเอง!!

“ โอเคๆ พี่ก็แค่ล้อเล่นนะ ”

[ แล้วนี่...พี่ยังไม่นอนอีกหรอ ]

“ ยังครับ เราละ ”

[ จะนอนแล้วค่ะ แต่พี่โทรมาพอดี ]

“ พรุ่งนี้พี่ไม่มีเรียน เราติดธุระอะไรไหม ” เอาวะ ถึงเวลาจริงจังสักที ผมอยากเจอน้อง ก็เอาสัญญามาเป็นข้ออ้างเนี่ยแหละ

[ ไม่นะคะ จะเคลียร์สัญญาหรอ ]

“ ใช่แล้ว เลยว่าจะขอนัดเราไปกินข้าวกัน ได้ไหมครับ?

[ ก็ได้นะ จะไปเจอกันที่ไหนละคะ ]

“ บ้านน้อง ”

[ หะ...อะไรนะ ]

“ เจอกันที่หน้าบ้านน้องนั้นแหละ พี่ขอไปรับเราที่บ้าน ได้ไหมครับ ” ผมเอ่ยกลับไปอย่างมาดมั่น ผมไม่อยากให้น้องลำบากออกข้างนอก ให้ผมไปรับน้องถึงหน้าบ้านดีกว่า ปลอดภัยกว่าเยอะ

[ ก็ได้ค่ะ งั้นพรุ่งนี้เจอกันกี่โมงคะ ]

“ สิบเอ็ดโมงได้ไหมเอ่ย เร็วไปไหม ”

[ ได้ค่ะ แล้วเจอกันนะคะ ]

“ เจอกันครับ ”

[ ฝันดีนะคะพี่ซิวเวอร์ ]

“ ครับ ฝันดีครับน้องปันฝัน ” ผมเอ่ยลาน้องด้วยรอยยิ้ม ก่อนที่น้องจะกดตัดสายผมไป โอ๊ยย เขินโว้ยยยยยย พรุ่งนี้จะได้เจอน้องอีกวันแล้ว

คืนนี้คงเป็นคืนที่ผมมีความสุขที่สุดแล้วแหละ

 

 

[ Punfan  Part ]

เขิน...

บอกตามตรงว่าตอนนี้ฉันเขินมาก กรี๊ดดดดด ผู้ชายในตึก SJY ที่เกาหลียังไม่ทำฉันเขินขนาดนี้เลยนะ พี่เขาเป็นใคร ทำไมถึงทำฉันเขินขนาดนี้

ไม่ได้ๆ หยุดความคิดบ้าๆเถอะปันฝัน

เขาเป็นรุ่นพี่เรา จำไว้ เป็นแค่พี่น้อง แค่พี่น้อง แค่พี่น้อง!!

ต่อให้แกจะคิดเกินเลยกับพี่เขา พี่เขาคงไม่คิดอะไรกับเราเกินน้องสาวหรอก ที่คุยกันเมื่อกี้เขาก็แค่แหย่เราเล่นนะ เขาไม่ได้คิดอะไรกับเราเกินพี่น้องหรอก

“ นอนๆ หยุดคิดได้แล้วปันฝัน ” ฉันเอ่ยกับตัวเองก่อนที่จะปิดไฟเตรียมนอนทันที เดี๋ยวพรุ่งนี้ตื่นไม่ทันนี่แย่เลยนะ ปล่อยให้แขกรอนานมันไม่ดี

อยากให้ถึงพรุ่งนี้ไวๆจัง

จะแต่งตัวแบบไหนไปดีนะ...


100%



[ Note* : เคอิ จากเรื่อง Shoe Love เล่นรักสะกดหัวใจยัยตัวดี เรื่องเคอิกับซิวเวอร์เป็นคนละ Set กันนะคะ อ่านแยกกันได้ค่ะ  ]


#ซิวเวอร์จัดให้


----------------------------------------------------------------------

     มาอัพต่อเต็มตอนแล้วนะคะ เย้! ขอโทษที่หายไปนานหลายเดือนเลยนะคะ ตอนนี้ไรท์กลับมาอัพต่อแล้วนะคะ จะพยายามรีบแต่งต่อและมาอัพต่อเร็วๆนะคะ ยังไงก็ขอบคุณมากๆนะคะที่ยังรอกัน (หรือเปล่า?) 55555555 เป็นกำลังให้คู่นี้กันด้วยนะคะ ติดตามกันเยอะๆนะคะ

เพจ : Amy07

ขอบคุณมากค่ะ

By : Amy07

27/3/62

ฝากอีกเรื่องของไรท์ด้วยจ้า


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

4 ความคิดเห็น