BTS | CLOSED TERRARIUM (KOOKGA)

ตอนที่ 19 : PROCESS 16.5

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,686
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 100 ครั้ง
    25 พ.ย. 59








PROCESS 16.5


 

 















จอนจองกุกลดหนังสือลง ก้มลงสบตากับคนที่นอนมองหน้าอยู่บนตัก ยุนกิไม่ได้หลบสายตาไปไหน เขาเงยหน้าสบตาอีกคนนิ่งอยู่แบบนั้น ไม่ได้สนใจรายการทีวีที่เปิดทิ้งเอาไว้แม้แต่นิด หลังจากที่เคลียร์เรื่องรอยสักกันเสร็จเรียบร้อย จองกุกก็ไม่ได้ว่ายน้ำต่ออีกและขอตัวมาอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า จากนั้นก็มานั่งเล่นที่โซฟารอพิซซ่ามาส่ง อีกฝ่ายนั่งอ่านหนังสือ ส่วนเขาก็นอนตักน้องดูทีวี แต่ความคิดหนึ่งที่ยุนกิเผลอลืมมันไปเพราะมัวตกใจเรื่องรอยสักก็กลับเข้ามาในสมองอีกครั้ง ตอนที่จองกุกเดินออกมาจากห้องน้ำหลังเปลี่ยนชุดว่ายน้ำเสร็จแล้ว เขาเห็นที่คอตรงช่วงเหนือไหปลาร้าของอีกคนมีรอย





 


ใช่ รอยประเภทนั้นนั่นแหล่ะ






 

และมินยุนกิก็มั่นใจด้วยว่าไม่เคยทำ อย่างมากก็แค่จูบกันเท่านั้นแหล่ะ ครั้งล่าสุดที่เจอตอนมีสติก็คือคืนวันที่สามสิบเอ็ดที่เขากับน้องมารอนับถอยหลังเข้าปีใหม่ด้วยกัน เขามั่นใจว่าไม่เห็นมัน แล้วก็ได้เจอกันอีกครั้งวันที่หนึ่งที่เจ้าตัวไปรับเขาที่มิวส์ พอวันที่สองจองกุกก็พาคุณแม่ไปเที่ยว แล้วก็มาเจอกันอีกทีวันที่สามซึ่งก็คือวันนี้ แสดงว่าน้องจะว่างช่วงก่อนมาเจอเขาที่มิวส์และวันที่สองช่วงเย็นจนถึงช่วงบ่ายของวันที่สาม เขารู้ว่าอีกฝ่ายไม่ใช่ผู้ชายเจ้าชู้และไม่ชอบโกหก เพราะตัวจองกุกเองก็ไม่ชอบคนประเภทนั้นเอามากๆคงไม่มีวันทำแน่ๆ แต่ผู้ชายยังไงก็คือผู้ชาย และเขาก็เป็นผู้ชาย เพราะฉะนั้นทำไมเขาถึงจะไม่รู้ว่ากลไกร่างกายมันเป็นยังไง จะหาความสุขใส่ตัวมันก็ไม่ใช่เรื่องแปลก จองกุกอาจจะเป็นคนสุภาพ แต่น้องไม่ได้เนิร์ด บุคลิกลักษณะอาจจะมีผลต่อการแสดงออกทางร่างกาย แต่ก็ไม่ใช่ทั้งหมด ในใจเขาแย้งอยู่ตลอดเวลาว่าจองกุกคงไม่ใช่คนประเภทที่จะไปมีอะไรกับใครมั่วๆ แต่สิ่งที่เห็นอยู่ตำตามันก็ทำให้เขาอดคิดไม่ได้จริงๆนั่นแหล่ะ มีหลายอย่างของน้องที่ยุนกิยังไม่รู้ พวกเขายังต้องศึกษากันและกันอีกมาก แต่สิ่งที่เขาอยากรู้ตอนนี้คือ จองกุกไปได้มันมายังไงมากกว่า



 

“มีอะไรรึเปล่าครับ? ผมเห็นพี่มองนานแล้ว”


“อืมก็มีนะ” จองกุกปิดหนังสือแล้ววางมันไว้ข้างตัว เหมือนกับว่าจะตั้งใจฟังที่เขาพูด


“ว่าไงครับ”


“อยู่กับเราเบื่อเปล่า?”


“หืม” อีกคนขมวดคิ้วเล็กน้อย “ทำไมถามแบบนี้ล่ะครับ?”


“เปล่าหรอก ก็จะบอกว่าเราไม่ได้โกรธนะถ้าจองกุกจะไปหาความสุขจากที่อื่นบ้างอ่ะ เพราะเธอก็ไม่ได้ชอบผู้ชายแต่แรก มันคงลำบากที่จะ


“เดี๋ยวก่อนยุนกิ ผมไม่เข้าใจที่พี่พูด”


“ก็เนี่ย” นิ้วเรียวขยับไปดึงคอเสื้อยืดของอีกฝ่ายให้เปิดออก “คงไม่ได้ไปมีคนอื่นใช่ป่าว ไม่ได้นอกใจใช่มั้ย แค่วันไนท์ใช่ป่ะล่ะ?”


“อ๋อ อันนี้” เขาไม่เข้าใจว่าทำไมจองกุกต้องหัวเราะเสียงดัง เรื่องนี้มันน่าขำตรงไหน


“ตอนไหนอ่ะ ตอนไปหาเราที่มิวส์เหรอ?”


“อ่า ใช่ครับ” จองกุกตอบยิ้มๆ เอื้อมมือมาสางผมเขาเล่นอย่างอารมณ์ดี ส่วนมืออีกข้างก็เลื่อนมาจับมือเขาเอาไว้

 






อารมณ์ดีในเวลาแบบนี้อ่ะนะ?





 

 

“ใครอ่ะ ใช่คนที่มอเรามั้ย หรือเป็นคนอื่น?”


อ่า คนที่มหาลัยพี่น่ะครับ”


“เฮ้ยจริงดิ ใครอ่ะ จองกุกรู้จักป่ะ บอกลักษณะมาก็ได้”




 

ให้ตายเถอะ เขาไม่คิดว่ามันจะใกล้ตัวขนาดนี้เลย ยุนกิเป็นคนใจกว้างและทำใจยอมรับในเรื่องต่างๆได้ง่าย แต่ในขณะเดียวกันเขาก็ขี้หวงมากเช่นกัน เป็นความย้อนแย้งตามรูปแบบของมนุษย์ที่เขารู้สึกไม่ชอบมันเลยจริงๆ เขาอาจจะดูไม่คิดอะไร สบายๆ แต่ก็มีบางส่วนในใจที่คอยจะแย้งขึ้นมาเสียทุกที น่าเบื่อชะมัด




 

“ก็ น่ารักอ่ะครับ ผมสั้น ผิวขาว ขาวมากๆด้วย”


“ผมสั้น? ผิวขาว? ใครวะ เพื่อนเรามีผู้หญิงแบบนั้นด้วยเหรอ คิดไม่ออกอ่ะ แล้วเสื้อผ้าล่ะ?”


“ใส่เสื้อสีขาว กางเกงสีดำ ใส่โช้กเกอร์สีน้ำเงิ


“เดี๋ยว เดี๋ยวนะ”



 

เขายกมือขึ้นหยุดน้องที่กำลังจะพูดต่อ ค่อยๆนึกภาพปาร์ตี้วันนั้นแล้วเอาทุกอย่างมาปะติดปะต่อก็เริ่มจะฉลาด จองกุกบอกว่าเป็นคนที่มหาลัยเขา ผมสั้น ขาว ใส่เสื้อสีขาว กางเกงสีดำ ใส่โช้กเกอร์สีน้ำเงิน แต่ไม่ได้บอกว่าเป็นผู้หญิงหรือผู้ชาย มีแต่เขานี่แหล่ะคิดไปเองว่าเป็นผู้หญิง เพราะเขาคิดว่าน้องชอบผู้หญิงมาก่อน ลืมไปเลยว่าจองกุกก็เคยคุยกับวีเหมือนกัน



 

“รู้แล้วเหรอครับว่าใคร” อีกฝ่ายถามเขายิ้มๆ ยุนกิล่ะเกลียดใบหน้าที่เป็นต่อของน้องจริงๆ


“เออ รู้แล่ว!


“เขาน่ารักดีเนอะพี่ยุนกิ”


“โอ๊ย แล้วทำไมไม่บอกแต่แรกอ่ะว่าเป็นเราทำ ให้คิดอยู่ตั้งนาน” จองกุกหัวเราะอีกครั้ง แถมยังเอานิ้วมาเขี่ยจมูกเขาเล่นไปด้วย “อย่าน่า เดี๋ยวจาม แล้วเราไปทำงั้นตอนไหนอ่ะ ไม่เห็นจำได้เลยอ่ะ จำได้แค่ว่าเธอมารับเฉยๆ”


“ก็บนรถนั่นแหล่ะครับ ดีนะผมห้ามใจทัน ไม่งั้นก็” ใบหน้าของอีกคนค่อยๆขยับลงมาใกล้ เขาเผลอหยุดหายใจโดยไม่รู้ตัว ริมฝีปากของน้องอยู่ตรงกับริมฝีปากของเขา ระยะห่างของเราลดน้อยลงเรื่อยๆเหลือเพียงแค่ลมหายใจกั้นเท่านั้น ยุนกิหลับตาลงในขณะที่จองกุกกำลังจะแนบริมฝีปา






 

 




ติ๊งต่อง!

 






 




พิซซ่ามา -_________-







 




จองกุกหัวเราะเบาๆในลำคอก่อนจะเลื่อนมาจุ๊บลงที่ปลายจมูกของเขาแทน มือหนาดันตัวเขาให้ลุกขึ้นนั่งแล้วก็เดินออกไปรับพิซซ่าหน้าบ้าน ทิ้งให้เจ้าของบ้านนั่งหน้าเมื่อยอยู่คนเดียวที่โซฟา




 

 

 




คือยังไงอ่ะ นี่เขาโทรไปคอมเพลนได้ไหมอ่ะว่าพนักงานพิซซ่าขัดจังหวะเขากับแฟนเนี่ย



 


อ่อ ไม่ได้สินะ -_________-







 



ร่างสูงถือถุงฟาสต์ฟู้ดเข้ามาในส่วนของห้องรับแขก ก็เจ้าของบ้านเขาบอกว่าอยากจะนั่งกินหน้าทีวีเพราะอยากดูหนังไปด้วย เขานั่งลงบนโซฟาที่เดิมก่อนจะลงมือแกะกล่องพิซซ่าออก ยุนกิมองเขาทำนั่นทำนี่เงียบๆจนจองกุกอดสงสัยไม่ได้ ถ้าเป็นปกติคงมาช่วยทำไปแล้ว



 

“มีอะไรเหรอครับ?”

 



ร่างเล็กส่ายหน้าเป็นคำตอบก่อนจะขยับเข้ามาแนบริมฝีปากของตัวเองเข้ากับอวัยวะเดียวกันของเขาอย่างรวดเร็ว ไม่มีการรุกล้ำ มีแค่สัมผัสที่ภายนอกเท่านั้น ไม่กี่วินาทีอีกคนก็ผละออก มือขาวเอื้อมไปหยิบพิซซ่ามากัดคำใหญ่พร้อมกับเคี้ยวตุ้ยๆเต็มแก้ม นั่งดูหนังหน้าตาเฉยราวกับเมื่อกี้ไม่มีอะไรเกิดขึ้น จองกุกส่ายหน้ายิ้มๆ ยุนกิยังคงจ้องโทรทัศน์อยู่แบบนั้นแม้ว่าเขาจะเอื้อมมือไปขยี้กลุ่มผมสีเข้มนุ่มนิ่มของเจ้าตัวก็ตาม  มือหนาเช็ดซอสที่มุมปากของอีกฝ่ายก่อนจะหันมาแกะกล่องอาหารต่อ

 









 




แบบนี้เรียกว่าเรียกร้องความสนใจรึเปล่านะ


 



ช่างเถอะ น่ารักดีเหมือนกัน

 

 
























 

 














จองโฮซอกก้าวเข้ามาที่สตูดิโอตอนสามทุ่มอย่างพอดิบพอดี เขาโค้งให้ทีมงานเล็กน้อย ป้ายที่ห้อยคอที่แทฮยองให้ไว้ทำให้ทุกคนไม่สงสัยว่าเขาเข้ามาที่นี่ได้อย่างไร ร่างโปร่งสาวเท้าเข้าไปนั่งที่เก้าอี้ตัวหนึ่งที่ว่างอยู่ บรรยากาศรอบๆค่อนข้างเสียงดังนิดหน่อยเพราะเสร็จสิ้นการทำงานแล้วและทุกคนกำลังเก็บของเตรียมกลับบ้าน ถึงแม้ว่าวันนี้จะเป็นวันที่สามมกราคมซึ่งอยู่ในช่วงปีใหม่ ทว่างานก็ยังคงเป็นงาน ต้องเดินไปตามรางที่วางเอาไว้ เขานั่งเล่นโทรศัพท์รออีกคนที่ตอนนี้คงกำลังเปลี่ยนเสื้อผ้าอยู่ในห้องแต่งตัว แต่ถัดจากนั้นประมาณสองสามนาทีเขาก็ได้ยินเสียงที่คุ้นเคยดังอยู่ไม่ใกล้ไม่ไกล



 

“ขอบคุณนะครับ” ร่างเพรียวโค้งให้สตาฟฟ์ทุกคนอย่างนอบน้อมพร้อมกับกล่าวขอบคุณทุกคนที่ทำงานอย่างหนักตลอดสิบสี่ชั่วโมงด้วยรอยยิ้ม


“น้องวีกลับยังไงครับ ถ้ากลับเองให้พวกพี่ไปส่งมั้ย? ดึกแล้วนะ”


“โอ้ย แกนี่มันเซ่อจริงๆ เห็นมั้ยว่าแฟนน้องเขานั่งรออยู่นั่นแล้ว” แทฮยองหันมองตามมือพี่สาวฝ่ายเมคอัพที่ชี้มาเขา ก่อนจะยิ้มกว้างแล้วโบกมือรัวๆกลับมาให้ “ทำมาเป็นคนดี สมน้ำหน้า”


“ฮ่าๆ ผมไปก่อนนะครับ ขอบคุณนะครับพี่ๆ” วีโค้งให้ทีมงานอีกครั้งก่อนจะรีบเดินมาหาโฮซอกที่ลุกขึ้นยืนรออยู่แล้ว เจ้าตัวสวมกอดเขาทันที เกยคางเอาไว้บนอกพร้อมกับส่งยิ้มหวานมาให้ “คิดถึงจัง”


“อ้อนอีกแล้วไอ้ลูกหมา จะเอาอะไรหืม” มือหนาขยี้ผมอีกฝ่ายจนมันเกือบจะยุ่ง ก่อนจะเอื้อมไปดึงกระเป๋าเป้สีแดงหนักๆที่เต็มไปด้วยของใช้จำเป็นมาสะพายให้แทนในขณะที่เดินออกจากสตูดิโอ


“เปล่าซะหน่อย ก็คิดถึงจริงๆอ่ะ” อีกฝ่ายผละออก แล้วเลื่อนมือมาคล้องแขนเอาไว้แทน “ว่าแต่วันนี้เราจะไปที่นั่นกันใช่มั้ยครับ?”


“อื้ม เหนื่อยรึเปล่าล่ะ ทำงานมาทั้งวันแล้วนะ อยากกลับห้องมั้ย?”


“ไม่เหนื่อยเลยๆๆ พี่โฮซอกพาวีไปนะ อยากไปอ่ะ” คนโตกว่าไม่ได้ตอบอะไร โฮซอกทำแค่เพียงพยักหน้ายิ้มๆเท่านั้น

 

 

 






โฮซอกขับรถประมาณสามสิบนาทีก็มาที่หมาย โชคดีที่วันนี้เป็นวันธรรมดาคนเลยไม่ค่อยเยอะเท่าไรทำให้เขาได้ที่จอดรถที่ค่อนข้างใกล้ ลมเย็นๆพัดมากระทบผิวทำให้เขารู้สึกว่าโชคดีแล้วที่คนขี้หนาวอย่างแทฮยองสวมเสื้อแขนยาวกับกางเกงยีนส์มา ไม่อย่างนั้นคงต้องบ่นไม่หยุดแน่ๆ ใบหน้าที่ยังคงเต็มไปด้วยเครื่องสำอางไม่ได้ดูเหนื่อยล้าเท่าที่ควร อาจเป็นเพราะเคยชินกับการทำงานติดต่อกันหลายชั่วโมงแล้วล่ะมั้ง งานเมื่อกี้คือแค่ถ่ายแบบธรรมดา สบายกว่าโฆษณาหลายเท่านัก เขายังจำตอนที่เจ้าตัวไปถ่ายโฆษณาน้ำอัดลมยี่ห้อหนึ่งได้ดี วีโทรหาเขางอแงว่าอยากกลับบ้านแทบทุกชั่วโมง จนโฮซอกทนไม่ไหวต้องไปหาที่สตูดิโอ เขาจำได้ว่าน้องถ่ายตั้งแต่หกโมงเช้าของวันแรกต่อเนื่องจนถึงหกโมงเช้าของอีกวัน ยี่สิบสี่ชั่วโมงกันเลยทีเดียว ได้พักบ้างทีละนิดละหน่อย พอเบรกก็วิ่งมาหาเขากินน้ำกินขนมแล้วหลับพิงไหล่ไป พอทีมงานมาปลุกก็ต้องไปถ่ายต่อ ทำอย่างนี้เกือบสิบรอบ ขนาดโฮซอกที่นั่งดูเฉยๆยังรู้สึกเหนื่อยแทน ไม่อยากจะคิดถึงอีกคนที่ต้องแสดงสีหน้าท่าทางตลอดเวลาว่าเหนื่อยแค่ไหน

 


 

โฮซอกยื่นมือไปให้คนที่เดินตามหลังมาจับเอาไว้ มือเรียวเอื้อมมาจับแล้วรีบเดินขึ้นมาข้างๆ ก่อนจะปล่อยมือแล้วเลื่อนไปคล้องแขนเขาไว้แทนแบบที่ชอบทำ เขาพาวีเดินตรงไปที่ลานเบียร์ติดริมแม่น้ำที่เจ้าตัวบ่นว่าอยากมาอยู่บ่อยๆ เลยตั้งใจว่าจะพามาวันนี้ก่อนที่งานมันจะหมด อีกฝ่ายดึงแขนเขาและบอกว่าเห็นโต๊ะว่างโต๊ะหนึ่งที่ริมสุดพอดี แทฮยองก้าวยาวๆพร้อมกับดึงแขนเขาให้ตามไปด้วย วันนี้คนอาจจะไม่มากเหมือนเสาร์อาทิตย์แต่มันก็สามทุ่มกว่าแล้วคนจึงเยอะพอสมควร



 

“โชคดีนะเนี่ย เห็นพอดีเลย ได้นั่งริมแม่น้ำด้วยแหล่ะพี่โฮซอก” เขาอดยิ้มไม่ได้เมื่อเห็นคนตรงข้ามพูดจาในลักษณะแบบเด็กๆ วีแอบเบ้ปากเมื่อได้ยินเขาสั่งเบียร์กับสาวเชียร์เบียร์ที่เดินเข้ามารับออเดอร์ที่โต๊ะ


“เป็นอะไร” เขาถามยิ้มๆ ที่จริงก็รู้อยู่แล้วล่ะ แต่แค่อยากฟังจากปากเท่านั้นเอง


“หมั่นไส้อ่ะ ไม่เห็นเหรอว่ามาด้วยกันอ่ะ มากับแฟนอ่ะ เนี่ยๆๆ เราก็นั่งอยู่ตรงเนี้ย ต้องให้นั่งตักมั้ยอ่ะ หวงอ่ะ ไม่อยากให้ใครมามอง” แทฮยองบ่นกระปอดกระแปดอย่างไม่จริงจังนัก


“พี่ว่าคนอื่นมองแทมากกว่าอีก เนอะ น้องดารา”


“โห่ย ก็มองคนละแบบป่ะ รู้งี้ไม่น่ามาเลยอ่ะ พวกสาวเชียร์เบียร์มองพี่กันตาแทบถลนแล้วนู่น มองกันทำไมไม่เห็นจะหล่อตรงไหน มองเรานี่ เรายังหล่อกว่าอีก”


“เอ้า พาลอีกแล้ว” เขาหัวเราะเบาๆให้กับการหึงแบบน่ารักๆของแฟน ก่อนจะกล่าวขอบคุณให้กับสาวเชียร์เบียร์คนเดิมที่กำลังเทเบียร์ใส่แก้วให้เขากับแทฮยอง “ขอบคุณครับ”


“ไม่เป็นไรค่ะ” หล่อนตอบกลับก่อนจะเดินไปยืนประจำที่


“รำคาญ” โฮซอกหัวเราะอีกครั้งเมื่อเห็นคนเด็กกว่ากลอกตาพร้อมกับเบ้ปากยิ้มๆ เขารู้ว่าวีไม่ได้หึงอะไรจริงจังหรอก คงแค่หวงๆแล้วอยากแหย่มากกว่า “พี่ เขาห้ามสูบบุหรี่นะ”


“อ้อ” เขาพยักหน้าช้าๆเมื่อสายตามองตามปลายนิ้วเรียวที่ชี้ป้ายห้ามสูบบุหรี่ซึ่งติดอยู่ตรงเสาไม่ไกลนัก “พี่ออกไปสูบข้างหน้าสิ น่าจะได้นะ”


“ไม่เป็นไร” โฮซอกเก็บซองบุหรี่ก่อนโบกมือเป็นเชิงว่ามันไม่จำเป็นอะไรนัก “ไม่อยากให้แทนั่งคนเดียว”


“น่ารักจังเลยน้า แฟนใครเนี่ย” แทฮยองส่งยิ้มตาหยีมาให้ เขาขยี้ผมอีกคนเบาๆพลางยกแก้วเบียร์ขึ้นดื่ม


“ยิ้มบ่อยจังเลยนะ เดี๋ยวตีนกาก็ขึ้นหรอกคุณดารา”


“ช่างสิ ก็ผมมีความสุขนี่”



 

เขาบีบจมูกโด่งๆนั่นด้วยความมันเขี้ยวจนอีกฝ่ายต้องเลิกลอยหน้าลอยตาและเผลอร้องออกมาเพราะรู้สึกเจ็บ พวกเขาคุยกันไปเรื่อยเปื่อย ทั้งชีวิตประจำวันของเขาและแทฮยอง บางครั้งก็เงียบ ดื่มด่ำกับบรรยากาศดีๆริมแม่น้ำยามค่ำคืน เสียงเพลงเงียบลงไปแล้ว นักดนตรีเก็บของลงจากเวทีเล็กๆด้านหน้าเพื่อให้วงถัดไปขึ้นมาเล่นต่อ ระหว่างนั้นก็มีเพลงบรรเลงเปียโนซึ่งถูกเปิดจากแผ่นซีดีดังคลอเบาๆเพื่อให้เงียบเกินไป โฮซอกชะงักมือที่กำลังจะยกแก้วเบียร์ เขาจำได้ว่าเพลงนี้มาจากหนังเรื่องหนึ่งที่ปาร์คจีมินเคยแนะนำให้ดู ครั้งล่าสุดที่เจอกันคือวันที่กลับจากทริปพัทยา จีมินยื่นแผ่นหนังให้เขาที่ลงจากรถเป็นคนสุดท้าย ซึ่งเขาดูมันในสองคืนถัดจากนั้นทันทีที่ถึงบ้านหลังจากที่กลับจากค้างกับวีที่คอนโดในคืนแรกที่ถึงกรุงเทพ



 

ตอนนั้นเขาปิดไฟ ความรู้สึกบางอย่างในดวงตาคู่นั้นของจีมินและคำพูดอันแสนกระตือรือร้นของแทฮยองทำให้เขาตั้งใจดูหนังเรื่องนี้เป็นพิเศษ โฮซอกร้องไห้หลังจากที่ดูจบ เขาไม่ได้อยากร้องไห้แต่น้ำตามันไหลออกมาเอง ใจความของหนังเรื่องนี้ตีความได้หลายทาง แต่สิ่งหนึ่งที่เขารับรู้ได้นั่นก็คือ ความรักคือการยอมรับข้อเสียของกันและกัน ปาร์คจีมินกำลังให้เขาทบทวนตัวเองผ่านตัวละคร พระเอกกับนางเอกทะเลาะกันเพราะไม่สามารถยอมรับนิสัยไม่ดีของกันได้ นางเอกจึงไปใช้บริการลบความทรงจำเพื่อลบพระเอกออกไปจากใจ อันที่จริงก็ไม่ต่างกับเขาที่ทิ้งแทฮยองเอาไว้ข้างหลังและหันไปใช้บริการลบความทรงจำซึ่งก็คือจีมินเพื่อให้ช่วยให้เขาลืมปัญหาต่างๆที่เกิดขึ้นแม้เพียงชั่วขณะเดียวก็ตาม ซึ่งมันไม่ใช่วิธีที่ดีเลย แต่เขาในขณะนั้นก็พยายามอย่างเต็มที่เพื่อรักษาความสัมพันธ์ในทุกๆด้าน โฮซอกรู้สึกขอบคุณและขอโทษจีมินอยู่เสมอ เด็กคนนั้นได้ให้มุมมองที่ต่างออกไปกับเขา มันอาจจะดูเห็นแก่ตัว แต่เขายังอยากมีน้องที่ดีแบบจีมิน น้องชายที่พร้อมจะตักเตือนเขาในทุกๆครั้งที่เขาทำพลาดไป ทว่าอีกคนคงไม่ได้มองมันเป็นความสัมพันธ์รูปแบบเดียวกันกับเขา




 

“พี่โฮซอก คิดอะไรอยู่เหรอ?” เสียงของคนตรงหน้าเรียกให้เขาหลุดจากภวังค์


“เปล่า” เขายิ้มและตอบด้วยน้ำเสียงปกติ ความอบอุ่นจากมือของแทฮยองเอื้อมมากอบกุมมือของเขาเอาไว้


“พี่ดูอีเทอนอลซันชายน์แล้วใช่มั้ยครับ” วีพูดถึงหนังที่แนะนำให้เขาดูเมื่อสองสามวันก่อน โฮซอกพยักหน้า “เป็นไงบ้าง สนุกมั้ย? เหมือนเรื่องของเราเลยเนอะ”


“อื้อ สนุกดี”  

 








 

รอยยิ้มสดใสของคนตรงหน้าทำให้โฮซอกรับรู้ได้ว่า สิ่งที่จีมินให้เขาไม่ใช่แค่แผ่นซีดี แต่มันคือหนทางการเยียวยาความสัมพันธ์ระหว่างเขากับแทฮยองต่างหาก

 

 

 

 































ขณะนี้คือเวลาเที่ยงคืนยี่สิบนาทีของวันที่สี่มกราคม ซึ่งมันยังคงอยู่ในช่วงของวันหยุดปีใหม่ คิมนัมจุนนั่งมองแผ่นหลังของคนรักที่เอาแต่จดจ่ออยู่หน้าแลปท็อปตั้งแต่ตื่น จนตอนนี้เขาจะเข้านอนอีกรอบแล้ว แม้แต่ข้าวยังไม่ได้กินด้วยกันเลยด้วยซ้ำ ยังไม่ทันที่เขาจะชวนให้มานั่งด้วยกันเจ้าตัวก็ยกจานไปวางหน้าคอมเสียแล้ว พูดกันตามตรงวันหยุดแบบนี้เขาก็อยากจะออกไปเที่ยวปีใหม่บ้าง ทว่าอีกฝ่ายก็ไม่มีเวลาว่างสักที อันที่จริงมันก็ไม่แย่เท่าไรกับการที่ต้องอุดอู้อยู่แต่ในห้อง แต่เขาแค่อยากให้คนตรงหน้าพักบ้างก็เท่านั้นเอง



 

“เอ๊า ไรวะ”

 



เสียงบ่นพึมพำดังขึ้นเป็นระยะ ส่วนใหญ่จะเป็นการสบถแทบทั้งนั้น ขายาวก้าวไปหาคิมซอกจิน นั่งซ้อนด้านหลัง ก่อนจะค่อยๆสอดแขนเข้าไปกอดเอวอีกคนเอาไว้ เขาวางคางลงบนไหล่ มองหน้าจอที่มีโปรแกรมตัดต่อวิดีโออะไรสักอย่างที่เขาไม่รู้จักชื่อ เครื่องมือต่างๆในแถบเครื่องมือดูน่าสับสนและใช้งานยาก เขาก็ไม่รู้ว่าซอกจินจำได้ยังไงว่าอะไรต้องกดตรงไหน เพราะมันเยอะเสียจนตาลายไปหมด



 

“อะไรนัมจุน” ซอกจินเอ่ยถามขึ้น มือดึงหูฟังออกหนึ่งข้าง


“เปล่า” เขาตอบอีกฝ่ายไปแบบนั้น กระชับอ้อมแขนให้แน่นขึ้นอีกหน่อย


“มากอดทำไม อึดอัด ทำงานลำบาก”


“ก็คิดถึง”


“คิดถึงอะไร อยู่ด้วยกันทั้งวันเนี่ย” เจ้าตัวพูดขำๆ แต่สายตาก็ยังคงจดจ่ออยู่ที่โปรแกรม


“ใครอยู่กับเธอ?”


“อ้าว ถามแปลกๆ ก็เราไ


“เธอไม่ได้กับอยู่เรา เธออยู่กับคอม” ร่างโปร่งถอดหูฟังอีกข้างออก ก่อนจะหันหน้ามาเขาดีๆ


“โธ่ นัมจุนอา เราต้องส่งดราฟท์หนึ่งมะรืนนี้แล้ว อย่างอนน้า”


“เราไม่ได้งอนหรอก แต่นี่มันปีใหม่นะ เธอน่าจะพักบ้าง” เขาถอดแขนออก ก่อนจะบีบไหล่ที่เริ่มแข็งเพราะกล้ามเนื้อตึงไปหมดจากการนั่งนานๆ เขาเป็นห่วงสุขภาพของซอกจินมากกว่า


“โหย งานแบบนี้ไม่มีวันหยุดหรอกเธอก็รู้ ตัดหนังมันก็ต้องใช้เวลา”


“อื้อ เข้าใจแล้ว” นัมจุนพยักหน้ายิ้มๆให้จิน ก่อนจะเลิกวอแวให้อีกฝ่ายได้ทำงานต่ออีกครั้ง



 

เขาเดินเข้ามาในห้องครัว เปิดตู้เย็นหยิบน้ำเปล่าออกมาเทใส่แก้ว หูได้ยินเสียงจังหวะการเดินเร็วๆของคนรัก ก่อนที่ร่างของอีกคนจะเบียดเขาเล็กน้อยเพื่อหยิบช็อกโกแลตบาร์ในตู้เย็น ซอกจินส่งยิ้มมาให้ ขยับเข้ามากดจมูกลงที่แก้มตอบแล้วเดินไวๆกลับไปนั่งหน้าแลปท็อปอีกครั้ง นัมจุนส่ายหัวยิ้มๆให้กับความน่ารักของแฟนก่อนจะตัดสินใจเข้านอน เขาจำไม่ได้แล้วว่าครั้งล่าสุดที่ซอกจินนอนก่อนเขานั่นมันเมื่อไร



 

 

ชีวิตของเขากับซอกจินมันค่อนข้างที่จะราบเรียบเอามากๆถ้าเทียบกับคู่โฮซอกกับวีหรือยุนกิกับจองกุกแล้ว ในแต่ละวันเขาตื่นมาและไปเรียนตามตาราง กลับห้องมาทำงาน อ่านหนังสือ ดูทีวี บางวันก็ไปออกกำลังกายบ้าง นัมจุนไม่ค่อยเที่ยวถ้าเพื่อนไม่ชวนไปไหน แถมช่วงนี้เพื่อนเขาแต่ละคนก็ติดแฟนเสียด้วย เขาค่อนข้างติดห้อง อาจเพราะที่นั่นมีคิมซอกจินก็เป็นได้ อีกฝ่ายเรียนน้อยกว่าแต่ยุ่งกว่าเขาหลายเท่า ไปมหาวิทยาลัยเพื่อประชุมเรื่องพรีโพรดัคชั่นกับเพื่อน ซึ่งช่วงนั้นจะเป็นช่วงที่จินเครียดที่สุด กลับห้องมาพร้อมกับโบว์บนคิ้วอยู่เสมอ บางทีก็เอาบทมาให้เขาอ่านบ้าง เอาข้อมูลที่รีเสิร์ชมาให้เขาช่วยเช็กบ้าง ชอบถามความเห็นจากมุมมองของเขาผู้ที่เป็นบุคคลธรรมดาทั่วไป ไม่ใช่เด็กเรียนหนัง ทำไปบ่นไป หน้าง้ำหน้างอตลอดเวลา จนกระทั่งขายงานผ่านนั่นแหล่ะ พอมาถึงช่วงที่ต้องถ่ายทำจินก็จะไม่ค่อยกลับห้องนัก เพราะบางครั้งก็ต้องถ่ายซีนกลางคืนบ้าง ไปถ่ายต่างจังหวัดบ้าง เป็นตัวเขาเองที่ต้องแวะเวียนไปหาแทบทุกครั้งที่ว่างจากภาระหน้าที่ พอถึงช่วงที่ถ่ายทำเสร็จแล้วจินก็อยู่ห้องมากขึ้น แต่ก็จะใช้เวลาไปกับการจ้องหน้าจอเสียมาก จมอยู่กับโปรแกรมตัดต่อวิดีโอหรือโปรแกรมย้อมสีวิดีโอที่ดูยุ่งยาก ตอนก่อนถ่ายเขาอาจจะช่วยรีเสิร์ชข้อมูลช่วยคอมเมนท์ได้ ตอนถ่ายทำเขาอาจจะไปช่วยขับรถซื้อของให้ได้ แต่ขั้นตอนหลังถ่ายทำพวกโปรแกรมต่างๆนี่นัมจุนไม่สามารถจริงๆ ก็ได้แต่คอยดูแลเจ้าตัวเรื่องอาหารการกินไปแบบนี้นั่นแหล่ะ



 

ห้องของพวกเขาไม่ค่อยรกเพราะทั้งเขาทั้งจินไม่ชอบความสกปรกเลยทำความสะอาดอยู่บ่อยๆ แต่บางทีก็ของเต็มห้องเพราะอีกคนต้องไปแบกอุปกรณ์ต่างๆมาเก็บไว้ที่ห้องตามหน้าที่ที่ได้รับแต่ละครั้ง บางครั้งก็เป็นพวกกล้อง ขาตั้งกล้อง ชุดไฟ รางดอลลี่ บางทีก็เป็นพวกเสื้อผ้าที่เขาต้องช่วยอีกฝ่ายทั้งซักทั้งรีดเพราะจินทำหน้าที่คอสตูม บางทีถ้าจินทำฝ่ายพร็อพก็ชอบมีพวกของแปลกๆเก็บไว้ในห้อง ไม้หน้าสามบ้างล่ะ ปืนปลอมบ้างล่ะ หุ่นคนปลอมๆบ้างล่ะ ทำเขาขวัญกระเจิงแทบทุกครั้งที่เปิดประตูห้องเขามาเจอพวกมันวางอยู่ ถ้าจะถามว่าเขาเหนื่อยไหมกับการที่ต้องรับเอาชีวิตส่วนหนึ่งของคิมซอกจินเข้ามาอยู่ในพื้นที่ของตัวเอง พูดกันตามตรงว่ามันก็ต้องมีบ้าง เพราะเขารับทั้งร่างกายและความรู้สึกของอีกฝ่าย แต่มันคือการเหนื่อยกายเสียมากกว่า นัมจุนไม่เคยรู้สึกเหนื่อยใจเลยกับการที่ต้องทำทุกอย่างเพื่อดูแลจิน เขาไม่เคยมีความคิดแบบในนั้นในหัวเลยสักครั้งตลอดระยะเวลาสามปีที่คบกันมา



 

เปลือกตาค่อยๆเปิดขึ้น เขากระพริบตาเล็กน้อย รับรู้ได้จากความว่างเปล่าข้างตัวว่าคิมซอกจินยังไม่เข้ามานอน นัมจุนหยิบโทรศัพท์มากดดูก็พบว่าเป็นเวลาตีสามกว่าเกือบตีสี่แล้ว เขาสะลึมสะลือคล้ายว่าจะหลับต่อแต่กลับมีความคิดมากมายลอยอยู่ในหัว ร่างสูงลุกขึ้นนั่งบนเตียง มือควานหยิบหมอนและผ้าห่มก่อนจะลุกออกไปนอกห้องนอน เขาเดินไปตามแสงสว่าง ก่อนจะวางหมอนแล้วล้มตัวนอนบนพื้นพรมหน้าทีวี จินคงย้ายมานั่งทำงานตรงนี้แทนโต๊ะเขียนหนังสือ เสียงคลิกของเมาส์ที่ไม่เป็นจังหวะดังก้องอยู่ในหู ก่อนที่เขาจะหลับไปอีกครั้ง

 






 

คิมซอกจินละมือจากเมาส์ ยืดแขนบิดขี้เกียจไล่ความเมื่อยขบ ตากลมโตเหลือบมองนาฬิกาก่อนจะพบว่ามันเป็นเวลาหกโมงเช้าแล้ว ทีจริงเขาไม่ต้องตัดหนังโต้รุ่งขนาดนี้ก็ได้เพราะเดดไลน์ก็อีกหลายวัน แต่พอได้ลงมือทำแล้วมันก็หยุดไม่ได้เพราะกลัวหยุดนานแล้วอารมณ์ของงานมันจะไม่ต่อเนื่องกัน และที่สำคัญคือเขาอยากจะทำให้มันเสร็จๆไปเลยจะได้เหลือเวลาว่างให้นัมจุนเยอะๆ ช่วงนี้ยังคงเป็นปีใหม่อยู่ เขาจำได้ว่าตัวเองไปเที่ยวแค่ครั้งเดียวคือวันที่หนึ่งตอนไปมิวส์ เด็กเรียนฟิล์มก็แบบนี้ เวลาว่างที่ควรจะเอาไปเที่ยวก็ต้องเอามาใช้ทำงานให้เป็นประโยชน์ที่สุด โดยเฉพาะเขาที่ปีสามแล้ว ต้องรีบทำผลงานให้เยอะๆเพื่อเก็บใส่แฟ้มสะสมผลงานและเอาไปยื่นขอฝึกงานกับบริษัทที่อยากเข้า แต่ตอนนี้หนังสั้นล่าสุดของเขามาถึงขั้นตอนสุดท้ายแล้ว เขามีหน้าที่ตัดต่อให้เป็นดราฟท์ครั้งแรกเพื่อให้อาจารย์ตรวจเช็ก ถ้าผ่านก็จะทำขั้นตอนต่อไปอย่างเช่นการมิกซ์เสียงหรือย้อมสี

 


 


ซอกจินกดปิดแลปท็อปของตัวเอง ก่อนจะขยับมานอนลงข้างๆคิมนัมจุนที่หลับสนิท เขาวางศีรษะลงบนหมอนใบเดียวกัน ซุกตัวเข้าไปในผ้าห่มที่อีกคนเอาติดออกมาด้วย วาดแขนกอดตัวคนรักที่นอนหันหลังให้เอาไว้หลวมๆ เขาแบกนัมจุนไปนอนในห้องไม่ไหว แถมเจ้าตัวหลับสบายแบบนี้เขาก็ไม่อยากจะปลุกหรอก แล้วจินก็ไม่อยากจะหนีไปนอนบนเตียงสบายๆคนเดียวด้วย เขาวางคางลงบนไหล่ของอีกฝ่ายแบบที่ชอบทำก่อนเผลอหลับไปพร้อมๆกับเสียงนกที่บินออกหาอาหารและแสงอาทิตย์ที่เริ่มสาดส่องผ่านผ้าม่านบางๆบนหน้าต่าง

 

 

 




















#สวนขวดกุกก้า

 

 

 








TALK.

 

หนังที่จีมินให้พี่โฮปคือเรื่อง Eternal sunshine of the spotless mind นะคะ คือจีมให้หนังพี่มาก่อนนะคะ ช่วงที่กลับที่จากทริปพัทยา แต่วีเพิ่งมาแนะนำให้ดูไม่นานนี้นะคะเผื่อสับสน จริงๆตอนนี้ไม่ได้อยู่แพลนที่เราวางเอาไว้เลยให้เป็นตอน 16.5 นะคะ ที่เราเขียนเพราะว่าอยากให้เห็นว่าในวันเดียวกัน คือวันที่สามมกราคมเนี่ย แต่ละคู่เขาใช้ชีวิตกันยังไงบ้าง มันจะเป็นส่วนใหญ่ของชีวิตประจำวันเขาเลย คือจะมีกิจวัตรประมาณนี้ คือเราไม่ค่อยเล่าถึงนัมจินหรือโฮปวีมากเท่าไหร่ ก็ประมาณนี้นะคะ5555555 ช่วงนี้เราค่อนข้างยุ่ง งานเริ่มเดือดละค่ะ ก็รอหน่อยนะค้า <3


 

 



























ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 100 ครั้ง

3,568 ความคิดเห็น

  1. #3541 moonchild_kim (@moonchild_kim) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2562 / 01:10
    หวานกันไปหมดดดด คนโสดตาร้อนเว่อร์
    #3541
    0
  2. #3441 crescent_moon2 (@Crescent_Moon) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 2 มีนาคม 2562 / 01:09
    อห.แต่ละคู่คือดีมากค่ะ บรรยายดีมากเลยย
    #3441
    0
  3. #3312 Mint S (@siri-ch36) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 20 ธันวาคม 2561 / 10:22
    จีมคนดี
    #3312
    0
  4. #3112 Milk-Chocolate (@mashi-maro) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2561 / 06:08
    ทำให้เห็นภาพความเป็นไปของทุกคนในแต่ละวันได้จริงๆค่ะ
    #3112
    0
  5. #2921 ilovehc (@kapokdekd) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 10 มีนาคม 2561 / 20:11
    บรรยากาศทุกที่ต่างกันจริงๆ แต่ชอบหมดเลย
    #2921
    0
  6. #2634 กริ๊งง (@krinigt88) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 18 มกราคม 2561 / 10:49
    ชอบคู่นัมจินจัง ดูเป็นผู้ใหญ่กันทั้งคู่ไม่งอแงเวลาอีกฝ่ายไม่ค่อยมีเวลาให้ ถึงจะมีแต่ก็ไม่หนักหนาอะไร เอาจริงๆก็รักทุกคู่แหละ เอ็นดูจีมินที่สุดแล้ว น้องง~ ;^;
    #2634
    0
  7. #2026 pinwaris (@pinwaris) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2560 / 17:08
    ตอนนี้มาครบทุกคู่เลย หวานกันไปหมด อิจฉาได้มั๊ยคะ
    คุณยุนกินี่คงเมามากจริงๆถึงจำไรไม่ได้เลยแบบนั้น แทแทก็น่ารัก ขี้อ้อนมาก จีมินทำถูกแล้วนะ เราเชื่อว่าต้องมีคนที่จะรักแล้วก็ดูแลจีมินได้ดีกว่าแน่ๆ สู้ๆ ส่วนคู่นัมจิน นานๆทีถึงจะมา ดูเป็นคู่รักที่เรียบๆไม่หวือหวา แต่ก็รู้สึกได้ว่ารักกันจริงๆ พี่จินมีความงอแง เห็นพี่เป็นผู้ใหญ่ดูอบอุ่น แต่ก็มีมุมแบบนี้เหมือนกันสินะ
    #2026
    0
  8. #1802 ARDS; (@babyshorttyrd) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 31 มีนาคม 2560 / 03:35
    งื้อออออออออออออออ เขิน เขินไปหมด นั่งเขินคนเดียว โอ้ยยย บ้าบอ
    #1802
    0
  9. #1636 SVTJH (@SVTJH) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 3 มีนาคม 2560 / 13:20
    คู่นี้คือน่ารักมากอ่าาามีคู่ใครน่ารัดกว่านี้ไมคะขอยกเว้นกุกก้าเเละกันนะคู่นั้นอะเดอะเบสสสสส555
    #1636
    0
  10. #1547 Mo_mo (@12343234) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 13 กุมภาพันธ์ 2560 / 23:46
    น่ารีกกันทุกคู่เลยยยยยยยยยยยยย เขินค่ะเขิน
    #1547
    0
  11. #1502 ONlYMIN (@Tameen_D) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 5 มกราคม 2560 / 20:03
    แต่ละคู่น่ารักจัง นัมจินนี้ละมุนอะ อยู่ด้วยกันนานแล้วก้องี้
    #1502
    0
  12. #1483 Nantashi (@hellbutterfly) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 5 มกราคม 2560 / 04:36
    งุ้ยยย น่ารักจังเลย แอบปวดใจแทนจีมินเล็ก ส่วนคู่นัมจินนี่เรียบๆ แต่ละมุนมาก เราชอบบบ อบอุ่น
    #1483
    0
  13. #1449 Supikakan99 (@sonelittsw99) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 2 มกราคม 2560 / 14:37
    มาอ่านช่วงปีใหม่พอดี มีความอินเพิ่มกว่าปกติค่ะ 555555555555555555 งืมมมม เราสงสารจีมินในความรู้สึก แต่ก็รู้สึกว่า จีมินทำถูกต้องที่สุดแล้วล่ะ เจ็บตอนนี้ เดี๋ยวก็หาย แต่ถ้าปล่อยไปนนกว่สนี้จะเจ็บลึกกว่าเดิมก็ได้ แทแทน่ารักกกกก โอ้ยย กุกก้าก็พีคคคค ตลกความเมาแล้วจำอะไรไม่ได้ ทำมาเป็นเข้าใจ โถ่ววว คุณมินค่ะ นัมจินมีความเรื่อยๆ ไม่ต้องหวือหวา เข้าใจกันและกัน ไม่แปลกใจ ทำไมเขาถึงคบกันนานน
    #1449
    0
  14. #1398 khaesuuuu (@khaemty) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 26 ธันวาคม 2559 / 02:37
    ไรท์หายไปหนายยยยย
    คิดถึงฟิคคิดถึงไรท์จะแย่แล้วววว
    Merry Christmas นะคะไรท์มาช้าไปหน่อยแต่คิดถึงนะคะรีบๆมาต่อเน้อ อยากอ่านฟิคดีๆจะแย่แล้ว ไรท์ไม่อัพรีดจะลงแดงแล้วค่ะ ไม่ไหวแล้วแงงงงง??
    #1398
    0
  15. #1396 Namsnwb (@Namsnwb) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 22 ธันวาคม 2559 / 20:13
    ไรท์มาต่อเถอะน้าาาา
    #1396
    0
  16. #1388 @SUPERX2 (@qxfan) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 18 ธันวาคม 2559 / 15:51
    ชอบมากกว่าความใส่ใจของไรท์ก็คู่นัมจินเรื่องนี้นี่แหละค่าาาาาาาาาาาา ฮือเราโคตรชอบเลยอะชอบมาตั้งแต่เริ่มต้นที่เราตามเรื่องนี้เลยอะ คือต่อให้คู่เขาออกมาน้อยในตอนนั้นแต่เราก็ชอบมาก ชอบการแทนตัวว่าเรากับเธอ คือเราชอบอะคุณนัมจุนโหมดนี้ก็ดีไปอีกแบบไม่ต้องหล่อเข้มก็ดีกับใจอะ ก็ต่างฝ่ายต่างดูแลกัน มันดูใส่ใจอะ คือมันดีที่นัมจุนเข้าใจพี่จินแล้วก็อยู่กับพี่จินตลอดอะ เพราะเราเห็นหลายคู่ที่มีปัญหากันเรื่องไม่มีเวลาอะ แต่พี่นัมจุนเรื่องนี้คือไม่เลย แล้วไหนจะพี่จินมานอนกอดอีก คือชอบคืออบอุ่นมากจริงๆ
    ส่วนคู่โฮปวีเขาก็น่ารักสดใสตามสไตล์เขาอะเนอะ ชอบเวลาที่น้องวีอ้อนโฮปอะ ลูกหมาจริงๆอะแหละ ส่วนกุกก้าไม่พูดแล้วเนอะอวย(น้องกุก)มาทุกตอน สู้ๆนะคะไรท์ เราติดตามน้า
    #1388
    0
  17. #1386 dalgi-tsu. (@hyunkook) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 4 ธันวาคม 2559 / 14:51
    ชอบความนัมจิน ชอบที่นัมจุนคอยดูแลจิน มันน่ารักแบบเข้าอกเข้าใจกันง่า
    ส่วนโฮปวีนั้น งื้ออออออ ขอพี่โฮปมาเป็นของตัวเองหนึ่งอัตราค่ะ แต่พอนึกถึงจีมช่วงนั้นก็หน่วงใจจริงอะไรจริง
    แงงงงงงง สู้ๆน้าไรท์??
    #1386
    0
  18. #1383 Capriccioso (@june-j) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 27 พฤศจิกายน 2559 / 00:23
    คู่นัมจินน่ารักมากกกก อ๊ากกกกก ;/////;
    #1383
    0
  19. #1382 Deffinix (@rewtsuna) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 26 พฤศจิกายน 2559 / 03:57
    นัมจินนี่ผู้ใหญ่มากเลยอ่า ชอบมาก555555 คือพินัมจุนก็ไม่ได้งอนแบบเด็กๆเพราะว่าเข้าใจว่าจินเป็นยังไงอะไรแบบนี้ถึงไม่ค่อยว่าง
    แล้วจีมินนี่เป็นเด็กที่น่ารักจริงๆนะ เอาหนังให้พี่เขาดูด้วย คือตั้งใจเอามาให้พี่เขาดูเฉพาะเงี้ย ให้ข้อคิดจากหนังงี้ ฮือ เด็กดีๆ
    สงสัยเราต้องดูบ้างแล้วล่ะค่ะ ;____;
    กุกก้านี่ยังคงน่ารักเสมอต้นเสมอปลาย พิยุนกิตอนเรียกร้องความสนใจนี่น่ารักสุด ฮืออออออ
    โฮปวีนี่ก็น่ารักกกกก เจ้าแทหึงแบบน่ารักม๊ากกกก หล่อกว่างี้555555
    #1382
    0
  20. #1381 Apslckodoe (@Apslckodoe) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 26 พฤศจิกายน 2559 / 03:48
    พี่จินคือเราเลยอะ ฮือ อยากมีแฟนแบบนัมจุนเลย ขอแบบนี้ค่ะะ ฮบวีน่ารักอีกแล้ว ทำไมวีมันนุ้งหมาขนาดนี้คะหืมม คู่นี้มันคู่แห่งบทเรียนเลยอะ ความสัมพันธ์ตัวอย่างของคนสมัยนี้เลย ชอบคู่นี้ในแง่ข้อคิดมากๆ และก็หน่วงทุกครั้งที่นึกถึงจีมินเช่นกัน ฮือ สัญญานะคะว่าจะให้น้องเค้าแฮปปี้5555 จะลองไปหาหนังดูนะ คิดถึงและรอเสมอ สู้ๆนะคะไรเตอร์ จุ๊บ
    #1381
    0
  21. #1380 Monstarx093 (@Monstarx093) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 26 พฤศจิกายน 2559 / 01:50
    ฮื่อออคิดถึงไรต์มาก5555 คู่นัมจุนดูเป็นผู้ใหญ่ดีเรียบๆแต่ก็มีความสุขน่ารักกกก
    #1380
    0
  22. #1379 hansolandme (@hansolandme) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 25 พฤศจิกายน 2559 / 21:13
    คิดถึงมากๆเยย เพิ่งเห็นว่าพี่ไรเตอร์อัพฟิค เมื่อคืนแอพไม่แจ้งเตือน โกรธอะโกรธ -3- ชอบคู่นัมจินจังเลย ละมุนมาก เจ้าแทก็น่ารักจัง ขี้อ้อนเว่อร์ ขี้หึงซะด้วย เอ็นดูแทนพี่โฮปจริงๆ >___< สู้ๆนะคะ?
    #1379
    0
  23. #1378 natmone (@natmone) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 25 พฤศจิกายน 2559 / 18:50
    ดีมากๆ ดีกับใจจจ TT
    #1378
    0
  24. #1377 frenzied (@butter27) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 25 พฤศจิกายน 2559 / 13:45
    ชอบชีวิตแต่ละวันของทุกคนมากๆ โดยเฉพาะนัมจิน คือน่ารัก ชอบมาก ดูแลกันตลอด ถ้าเป็นคู่ของคนๆนึงในชีวิตจริงคงจะเป็นคู่ที่ดีมากๆๆๆๆๆๆๆ โฮปวีก็น่ารัก ชอบความขี้หึงของแท พี่โฮซอกนี่ดีของจริง คนดีที่หนึ่งและที่รักของเรา ชอบมากๆ ดีใจที่พี่เขาไม่หลุดไปมากกว่านี้ (แอบเสียใจเพราะจีมินเจ็บแต่ก็ทีคนดามใจละเนอะ) มาถึงคู่รักกกกกกกแง้งงงง ที่รักที่สุดเลย กุกก้าาาาาาาาแง้งงงงงงงง พี่ยุนกิโคตรน่ารักอ่ะ ไมน่ารักงี้ น้องก็น่ารัก ถึงมันจะไม่ได้เยอะแต่มันน่ารักไง ความไบเอส55555555 ชอบเรื่องนี้มากจริงๆ ชอบการบรรยายของไรต์มากๆ บรรยายจนอยากได้ชีวิตแบบนี้55555555555555
    ปลลลลลออออออออออถึงไรต์. คือจริงๆ เราชอบบังทันคนเดียวค่ะะ เพื่อนไม่ได้ตาม(ติ่งคนละวง) แล้วเพื่อนมาบอกเราว่านี่ๆ อ่านฟิคบังทัน แล้วฟิคเรื่องนั้นคือสวนขวดค่าาาา นี่ช็อคเลย เพื่อนบอกชอบมาก มันบอกว่าว่างเลยหาเรื่อยๆ แล้วเจอเรื่องนี้ เข้ามาอ่านเพราะหัวเรื่อง ที่บอกเลี้ยงกรับอกเพชรยังไง(?)(คือลืม555) เพื่อนบอกฟิคน่ารักดี อ่านสบายๆ คือปริ่มแทนไรต์555555 ดีใจมากมีเพื่อนหวีดด้วยแล้ว ฝากบอกแค่นั้แหละค่ะ ว่ามีเพื่อนต่างด้อมมาชอบฟิคนะคะ ทั้งๆ ที่ไม่ได้ตามบังทัน >< ปลื่มใจ
    รอเสมอนะคะะะะะะ ~
    #1377
    0
  25. #1376 NAMMKANG (@nammkang) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 25 พฤศจิกายน 2559 / 10:44
    พออะไรๆ มันเข้ารูปเข้ารอย มีความเป็นคู่ๆ กันไปแล้วก็พบกับความอบอุ่นใจจากแต่ละคู่
    มันน่ารักมากๆ เลยนะคะ มันเป็นความสัมพันธ์เรียบๆ ที่อุ่นใจดีจัง

    พูดเลยว่าความสัมพันธ์แบบนี้แหละ ที่อยากจะมีบ้างจริงจริ๊ง 55555555555555555555

    #1376
    0