BTS | CLOSED TERRARIUM (KOOKGA)

ตอนที่ 20 : PROCESS 17

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,300
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 108 ครั้ง
    6 ม.ค. 60









PROCESS 17









 

 














กลางเดือนกุมภาพันธ์



 

 





“เดี๋ยวผมขับต่อเองครับ”

 



ยุนกิพยักหน้ารับก่อนจะเดินวนมานั่งฝั่งข้างคนขับ วันนี้เขากับน้องกำลังจะไปเที่ยวภูเขาที่จังหวัดไม่ไกลกรุงเทพมากนัก เลยขับรถไปกันเองได้แบบสบายๆ ทีแรกจองกุกอาสาขับเองตลอดการเดินทาง แต่เขาอยากช่วยน้องเลยขอขับด้วย อีกฝ่ายเลยให้เขาขับก่อน ยุนกิรู้ว่าทำไมจองกุกถึงทำแบบนั้น เพราะถนนในช่วงแรกยังเป็นถนนทางหลวงที่เขาคุ้นเคยแถมยังขับง่าย พอช่วงหลังก็จะเริ่มเป็นเส้นทางเฉพาะมากขึ้นและมีทางขึ้นเขาซึ่งเจ้าตัวจะเป็นคนขับเอง มันเป็นแค่เรื่องเล็กๆน้อยๆแต่จองกุกกลับใส่ใจมันเสมอ

 




มือขาวดึงเข็มขัดนิรภัยมาคาด ในขณะที่น้องวนรถออกจากปั๊มน้ำมันหลังจากที่แวะเข้ามาเพราะเขาปวดฉี่ ตาเรียวเหลือบมองนาฬิกาหน้ารถ คงอีกประมาณชั่วโมงกว่าๆคงจะถึงที่พัก ทริปนี้พวกเขาเลือกขับรถของจองกุกมา เพราะเครื่องแรงกว่าเลยน่าจะขับขึ้นทางชันๆของภูเขาได้สบายกว่ารถของเขา เสียงเพลงของวง Gym and Swim ดังคลอตลอดทางทำให้ยุนกิค่อนข้างอารมณ์ดี อันที่จริงทริปนี้คือทริปวันเกิดของจองกุก พอนึกย้อนไปถึงบทสนทนาเมื่อหลายวันก่อนแล้วก็ได้แต่แอบยิ้มอยู่คนเดียว




 





 

อาทิตย์หน้าวันเกิดจองกุกแล้วนี่นาเขาพูดขึ้นในระหว่างที่ขับรถกลับบ้านด้วยกันหลังจากที่แวะไปเดย์เบดเมื่อตอนสายๆ อยากไปไหนมั้ย หรือว่าอยากทำอะไรรึเปล่า?


อ่า ไม่รู้สิครับ ปกติผมอยู่บ้านน่ะ


ฉลองกับครอบครัวสินะ วันเกิดเรานี้ปาร์ตี้ตลอด



 

ยุนกิหัวเราะร่า นึกถึงปาร์ตี้วันเกิดตัวเองที่ฉลองกับป๊าม๊าล่วงหน้า แล้วพอวันเกิดจริงๆก็จัดปาร์ตี้ชวนเพื่อนๆมาเยอะแยะ บางครั้งก็จัดที่บ้าน บางครั้งก็จัดที่ผับ คิดตีมไม่ซ้ำกันในแต่ละปีเพื่อให้เพื่อนๆแต่งตัวกันได้อย่างสนุกสนาน



 

เราไปเที่ยวภูเขากันดีมั้ยครับ?


อื้อ ได้สิ จองกุกอยากไปเหรอ?


เปล่าครับ ก็พี่เคยพูดว่าอยากไปเที่ยวภูเขา


หะ ตอนไหนอ่ะ เราเคยพูดด้วยเหรอ?


จำช่วงแรกๆที่เราเจอกันได้มั้ยครับ วันที่พี่มาหาผมที่โรงเรียนแล้วพี่ซอกจินพาไปเลี้ยงข้าวอีกคนเว้นระยะให้เขาหยุดคิดตาม ก่อนจะพูดต่อเมื่อเห็นว่าเขายังคงนึกไม่ออก ที่มีจีมินกับพี่จีซูไปด้วย ที่วันนั้นผมจะกลับเอง แต่สุดท้ายก็เดินกลับมาขึ้นรถพี่ แล้วพี่ก็ไปส่งที่บ้าน—‘


อ๋อ! วันนั้นน่ะเหรอ จำได้ละมือขาวเอื้อมไปแตะแขนคนขับอย่างเคยชิน ก่อนจะผละออก เออใช่ ที่จีมินลงรูปแล้วเราถามใช่ป่ะว่าไปที่ไหนกันมา โห จองกุกจำได้ไงอ่ะ ผ่านมาหลายเดือนละนะ


ไม่รู้สิครับ มันจำได้เอง เห็นพี่อยากไปแต่ไม่ได้ไปสักที


น่ารักนะเราเนี่ย


งั้น..เราไปกันนะครับ วันเกิดผม


อื้อ ไปดิ



 

ยุนกิเอื้อมมือไปลูบหัวน้องสองสามครั้งก่อนจะนั่งอมยิ้มเป็นปลื้มอยู่คนเดียว เขาไม่ได้ดีใจที่จะได้ไปเที่ยว แต่เขาดีใจที่จองกุกจำได้ เพราะว่าในตอนนั้นเขากำลังจีบอีกคนอยู่และเจ้าตัวก็ไม่ได้มีทีท่าว่าจะสนใจเขาเท่าไรนัก แต่กลายเป็นว่ากลับจำได้ทุกรายละเอียดทุกคำพูดที่เขาพูดออกมา ไม่ว่าจะตั้งใจหรือไม่ตั้งใจก็ตาม ยุนกิรู้สึกว่าตัวเองโชคดีจริงๆที่ได้มีจองกุกในชีวิต

 








 

“สูบบุหรี่ได้มั้ยอ่ะ”

 


 

ร่างสูงพยักหน้าพลางกดเปิดกระจกรถให้เขา ยุนกิพูดขอบคุณเบาๆก่อนจะหยิบซองบุหรี่ที่วางอยู่ตรงช่องวางของขึ้นมา จองกุกเปลี่ยนมาอยู่เลนซ้ายและขับช้าลง ตอนนี้พวกเขาเข้ามายังเขตของจังหวัดนั้นแล้ว ถนนรอบข้างเริ่มเต็มไปด้วยต้นไม้ อากาศเริ่มเย็นลงจนร่างกายสัมผัสได้ ร่างเล็กดีดขี้บุหรี่ใส่แก้วน้ำที่หมดแล้วก่อนจะเปลี่ยนมาถือมันไว้ในมือขวา ส่วนมือซ้ายที่ว่างแล้วก็ค่อยๆยื่นออกไปแตะกับลมเย็นๆภายนอกตัวรถ แต่เขาก็ไม่ได้ยื่นแขนออกไปเยอะมากนักเพราะเสียงของคนขับที่เอ่ยเตือนเขาให้ระวังรถที่อาจจะขับแซงขึ้นมาได้




 

ยุนกิเปลี่ยนเป็นเท้าแขนลงกับขอบหน้าต่างแทนเพื่อความปลอดภัย ย้ายบุหรี่มาถือที่มือซ้ายอย่างเดิม อาจจะไม่ถนัดมากนักแต่เขาก็ไม่อยากให้กลิ่นติดรถแล้วก็ไปรบกวนน้อง เขาวางคางลงบนแขนก่อนจะถอนหายใจอย่างเอื่อยเฉื่อย บรรยากาศมันดีมากเสียจนเขารู้สึกอิ่มในใจไปหมด มือหนาเอื้อมมาลูบหัวเขาเบาๆ ยุนกิหันไปยิ้มให้อีกฝ่ายเล็กน้อย ก่อนจะเลื่อนมือไปวางทับมือข้างนั้นแล้วจับมันลงมาวางไว้บนตัก นิ้วของพวกเขาค่อยสอดประสานเข้าหากันโดยอัตโนมัติ ร่างเล็กเบนสายตาออกด้านนอกอีกครั้ง ส่วนจองกุกก็เองยังคงมองไปที่ถนนด้านหน้าเหมือนเดิม มีแค่เสียงเพลงของวงดรีมป๊อปหญิงล้วนเท่านั้นยังคงดังคลออยู่

 



 













ประมาณเกือบสี่สิบนาทีถัดมาพวกเขาก็มาถึงบ้านพักที่จองเอาไว้ มันเป็นบ้านพักแบบแยกเป็นหลังๆ ซึ่งบ้านที่พวกเขาเลือกก็เป็นบ้านชั้นเดียวสไตล์โมเดิร์น มีสระน้ำรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้าขนาดเล็กอยู่ด้านหลัง ซึ่งจองกุกดูท่าทางจะชอบบ้านหลังนี้น่าดู เพราะหลังจากที่ขนกระเป๋าลงมาเสร็จก็แวบหายไปถ่ายรูปอยู่นานสองนาน อาจเป็นเพราะมันมีทรงที่ค่อนข้างแปลกล่ะมั้ง ยุนกิก็ไม่ค่อยรู้เกี่ยวกับเรื่องพวกนี้เท่าไรนัก




 

พวกเขาเดินเล่นแถวๆรีสอร์ทเพราะน้องอยากจะถ่ายรูป เดินได้สักพักก็กลับไปนอนเล่นในบ้าน พอนาฬิกาบอกหกโมงเย็นเขากับจองกุกก็ออกมาทานมื้อเย็นที่ร้านอาหารไม่ไกลจากที่พักมากนัก มันเป็นร้านอาหารริมเขาบรรยากาศดี คนไม่เยอะมากนักเพราะไม่ใช่ช่วงเทศกาล ก่อนที่จะกลับมาถึงรีสอร์ทอีกครั้งในเวลาทุ่มกว่าๆ  ซึ่งสาเหตุที่พวกเขากลับมาเร็วนั้นเป็นเพราะยุนกิเองนั่นแหล่ะ



 

“จองกุกเร็วๆ เดี๋ยวหนาว”


“ครับๆ” มือขาวดึงแขนแฟนของตัวเองให้รีบๆตามมาหลังบ้านพัก หลังจากที่แยกย้ายกันไปเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จแล้ว ก่อนที่เขาจะเป็นคนเดินนำลงสระไปก่อน






 

ใช่ ที่รีบกลับมาเพราะยุนกิอยากเล่นน้ำ






 

“โห อุ่นอ่ะ นี่ใช่ป่ะสระน้ำที่ปรับอุณหภูมิได้ที่เขาบอกในเว็บ”


“อ่า น่าจะใช่แหล่ะครับ”


“โอ้ยเราชอบมากเลยอ่ะ อยากมีไว้ที่บ้านเลย” จองกุกหลุดยิ้มเมื่อเห็นร่างเล็กเอามือตีน้ำเล่นเหมือนเด็กๆ “สร้างให้หน่อยดิ”


“ซื้อให้น่าจะง่ายกว่ารึเปล่าครับ”



 

ยุนกิหัวเราะเสียงดังก่อนจะเช็ดมือกับผ้าเช็ดตัวที่วางอยู่ใกล้ๆแล้วหยิบโทรศัพท์มาถ่ายรูปเท้าของตัวเองที่ยันขอบสระเอาไว้ กดพิมพ์แคปชั่นพร้อมอัพอินสตาแกรมเสร็จสรรพ ก่อนจะค่อยขยับตัวมาหาจองกุกที่อยู่ฝั่งตรงข้าม มันเป็นสระน้ำตื้นๆพวกเขาเลยสามารถนั่งลงไปได้ อีกคนหันมาเลิกคิ้วเป็นเชิงถาม ยุนกิเหมือนได้ยินเสียงของจองกุกลอยเข้ามาในหัวด้วยประโยคประมาณว่า 'มีอะไรรึเปล่าเขาส่ายหน้าก่อนนั่งเฉยอยู่แบบนั้น ทั้งคู่ไม่ได้พูดอะไร แค่นั่งดูดาวบนฟ้าด้วยกันเงียบๆ เป็นอีกครั้งที่จองกุกเอื้อมมือมาจับศีรษะของเขาและเขาก็จับมือน้องเอาไว้ ร่างเล็กดึงมืออีกฝ่ายขึ้นมามอง แต่ก็ไม่ได้พูดอะไรออกมาอีกตามเคย จนคนที่ทนไม่ไหวและพูดขึ้นมาก่อนเองเป็นจองกุก



 

“คิดอะไรอยู่ครับ?”


“ทำไมจองกุกชอบจับมือเหรอ?” เขาเอ่ยถามพลางลูบไปตามก้านนิ้วเรียวของเด็กข้างๆ


“ไม่รู้เหมือนกันครับ เป็นมาตั้งแต่เด็กๆแล้ว อาจเป็นเพราะผมติดสัมผัสของแม่ด้วยล่ะมั้ง”


“แล้วสัมผัสของเราเหมือนของคุณแม่มั้ย?”


“ไม่สิครับ คนละแบบน่ะ”


“ยังไงอ่ะ อธิบายหน่อยสิ” ยุนกิเขย่ามือของอีกฝ่ายไปมา


“ก็ถ้าจับมือคุณแม่ก็จับแบบปกติ ไม่ได้ประสานมือเข้าด้วยกันแบบนี้” จองกุกขยับสอดนิ้วประสานเข้ากับมือของเขา “พี่รู้สึกมั้ยครับ ว่าตอนที่เราประสานมือเข้าด้วยกันมันรู้สึกเหมือนว่าใกล้ชิดกันมากขึ้น”


“อื้อ รู้สึก”


“ก็เหมือนเวลาที่ผมเจอพี่ ผมก็รู้สึกอยากใกล้ชิดกับพี่อยู่เสมอ ผมก็เลยชอบจับมือพี่แบบนั้น”


“อ่าเข้าใจแล้ว” ยุนกิพยักหน้าช้าๆ “แล้วจองกุกรู้มั้ยว่าเราชอบสัมผัสแบบไหนมากที่สุด?”


“รู้สิครับ พี่ทำมันบ่อยจะตาย” เขากลอกตาเมื่อเห็นสีหน้าคล้ายคนชนะของอีกฝ่าย “ทำไมพี่ถึงชอบจูบล่ะครับ?”


“เราก็ไม่ได้มีเหตุผลลึกซึ้งหรืออะไรหรอก เราแค่หิวอ่ะ”


“หืม หิวเหรอครับ?”


“อือ พอเห็นจองกุกแล้วมันก็รู้สึกหิวขึ้นมาเลยอ่ะ ก็เลยกินซะเลย” ร่างสูงหลุดหัวเราะทันทีที่ได้ยินเหตุผลอันแสนตรงไปตรงมา แถมยุนกิยังพูดออกมาด้วยสีหน้ามึนๆเหมือนไม่เขินอะไรทั้งสิ้นอีก


“ร้ายจริงๆ” มือหนายกขึ้นมาบีบจมูกเล็กอย่างรู้สึกมันเขี้ยว


“ว้า หิวอีกแล้วดิ เพิ่งกินข้าวมานะเนี่ย” มือขาวทำเป็นลูบพุงไปมา ลอยหน้าลอยตาพูดน่าตีเป็นที่สุด


“ก็ถ้าหิวก็กินเลยสิครับ”





ใบหน้าคมคายเลื่อนเข้ามาใกล้จนยุนกิรู้สึกว่าใบหน้าของตัวเองเห่อร้อนแปลกๆ แต่นิสัยขี้เอาชนะกลับยังคงทำให้เขาไม่หันหน้าหนีไปเสียก่อน มือทั้งสองข้างยกขึ้นประคองหน้าของจองกุกเอาไว้แล้วประทับริมฝีปากลงไปอย่างรวดเร็ว ค้างไว้แค่สองสามวินาทีก่อนจะรีบผละออกมา เขาจับแก้มของตัวเองที่ตอนนี้ไม่ต้องส่องกระจกก็สามารถรู้ได้ว่ามันกำลังแดงมากแค่ไหน ขาเรียวรีบปีนบันไดขึ้นจากสระ มือก็คว้าผ้าเช็ดตัวเข้าไปในตัวบ้านทันที ไม่ลงไม่เล่นมันแล้วน้ำ ทั้งๆที่จูบกันมาก็หลายครั้งแล้วแต่การที่อีกคนจะใช้สีหน้าเจ้าเล่ห์แบบนี้มันมีไม่บ่อยนัก ยุนกิไม่ชินกับจองกุกโหมดนี้จริงๆ ต่อให้ดีพคิสน้องตอนเจ้าตัวนิ่งๆยังไม่เขินขนาดนี้เลย




 



“รีบไปอาบน้ำสิครับ เดี๋ยวไม่สบายนะ” มือหนายื่นโทรศัพท์มือถือของเขาที่วางลืมเอาไว้มาให้ ก่อนจะนั่งลงที่เก้าอี้ตัวข้างๆ


“งงั้นจองกุกไปอาบก่อนเลยๆ เราแข็งแรงไม่ต้องห่วง”


“ไม่ได้ครับ พี่ไปก่อนเลย”


“ไม่เอา” ร่างสูงถอนหายใจเบาๆเมื่อได้ยินคนเป็นพี่พูดสวนขึ้นมา ยุนกิโหมดดื้อกำลังมาแล้วสินะ


“ถ้างั้นก็อาบด้วยกันเลยดีมั้ยครับ? จะได้ไม่ต้องเกี่ยงกัน”


“โอ้ยไม่ๆๆๆ ไม่เอาแล้ว!” ร่างเล็กรีบลุกขึ้นส่ายหน้าพร้อมโบกไม้โบกมือปฏิเสธเป็นพัลวัน “เดี๋ยวเราอาบก่อนเลยก็ได้”


“อ่อ นึกว่าอยากอาบด้วยกัน


“จองกุกเราขอเหอะน้า”



 

ยุนกิเดินย้อนกลับมาโอบแขนรอบคอของอีกฝ่ายจากด้านหลัง วางคางลงบนไหล่กว้างและใช้น้ำเสียงเหมือนกำลังจะอ้อนขออะไรสักอย่าง จนจองกุกอดหัวเราะเบาๆไม่ได้ ก็ดูคนพี่ชอบเผลอทำตัวน่าเอ็นดูแบบนี้จะให้เขาอดใจไม่แกล้งได้ยังไงไหว






 





“ไม่เอาแล้วนะแบบนี้ พี่ยุนกิรับมือไม่ไหว”

 




















พวกเขาตื่นขึ้นมาในช่วงสายของวัน ไม่สิ เป็นเขาคนเดียวมากกว่า ส่วนจองกุกน่ะเหรอ ตื่นมาถ่ายรูปตั้งเจ็ดแปดโมงแล้วล่ะมั้ง ร่างเล็กรีบคว้าเช็ดตัวเข้าห้องน้ำเพราะรู้สึกเสียดายที่มาเที่ยวแต่ดันตื่นสายเสียได้ แม้ว่าทริปนี้จะเป็นทริปที่ไม่มีแพลนอะไร อยากไปไหนก็ไป อยากกินอะไรก็กิน แต่เขาก็อยากจะใช้เวลากับน้องให้มากที่สุด ประมาณสิบห้านาทีถัดมา ในขณะที่เขาเปิดประตูห้องน้ำออกมาก็พบร่างสูงของอีกฝ่ายเดินกลับเข้ามาพอ จองกุกจับศีรษะของเขาเบาๆในตอนที่เดินผ่านไปนั่งที่ชุดเก้าอี้หน้าโทรทัศน์ มือหนาถือกล้องตัวเก่งพลางก้มเช็ครูปที่ไปถ่ายมาเมื่อเช้านี้ ยุนกิเดินไปชะโงกหน้าดูรูปพร้อมๆกับทาครีมกันแดดไปด้วย



 

“สวยจัง รู้งี้ตื่นเช้าๆไปด้วยดีกว่า”


“พรุ่งนี้สิครับ”


“อื้อ” เขาพยักหน้าก่อนจะเดินเอาผ้าเช็ดตัวที่พาดไหล่อยู่ไปตาก “จองกุกหิวยัง?”


“นิดหน่อยครับ พี่ล่ะ?”


“เหมือนกัน” ร่างเล็กเดินกลับมานั่งโซฟาตัวข้างๆก่อนจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเสิร์ชหาที่เที่ยว “นี่ ไปสวนน้ำกัน ขับรถยี่สิบนาทีเอง”


“ไหนครับ?” จองกุกกดปิดกล้อง วางมันไว้ที่โต๊ะกระจกตรงกลาง แล้วขยับหน้ามาดูแผนที่บนหน้าจอที่เขาโชว์ให้เจ้าตัวดู “อ๋อ เมื่อวานเราก็ขับรถผ่านนี่ครับ ไปสิครับ”


“จริงดิ ทำไมไม่เห็นอ่ะ”


“ก็พี่คุยกับพี่โฮซอกอยู่ไงครับ คงไม่ทันสังเกต”


“จริงด้วยแฮะ ไปเร็วจองกุก! เตรียมเสื้อผ้ากัน” เขาดึงแขนอีกคนให้ลุกตามก่อนจะเดินไวๆเข้าไปในห้องนอนเพื่อเตรียมชุดไปเล่นน้ำ

 

 

 






พวกเขาออกจากรีสอร์ทก่อนจะตรงมาที่สวนน้ำเลยโดยไม่ได้แวะที่ไหนเพื่อทานข้าว เพราะยุนกิเห็นว่าที่นั่นมีคาเฟเทอเรียอยู่ด้วยเลยกะไปทานที่นั่นเลยทีเดียว ทั้งคู่มาถึงที่หมายตอนประมาณเกือบจะเที่ยง ทานอาหารทานเล่นง่ายๆเพราะไม่รู้สึกหิวสักเท่าไหร่ (ความอยากเล่นมีมากกว่า) หลังจากซื้อตั๋วสำหรับสองคนแล้วจองกุกก็เช่าล็อคเกอร์เก็บของหนึ่งล็อคสำหรับเก็บของใช้ของพวกเขา ส่วนผ้าเช็ดตัวนั้นเตรียมมาเองแล้วเลยไม่ต้องเสียค่าบริการในส่วนนั้น ชุดที่ทั้งคู่ใส่มาก็พร้อมออกไปเล่นน้ำได้เลยโดยไม่ต้องเปลี่ยน จองกุกสวมเสื้อยืดสีขาวกับกางขาสั้นสีดำ ซึ่งยุนกิก็เหมือนกันแต่เปลี่ยนจากเสื้อยืดสีขาวเป็นสีดำก็เท่านั้น




 

คนตัวขาวรีบดึงแขนอีกฝ่ายให้รีบเดินตามไปด้านนอกด้วยความตื่นเต้น ที่คอของพวกเขามีซองกันน้ำที่ซื้อมาเมื่อกี้ห้อยอยู่คนละอัน ยุนกิกับจองกุกหยิบมือถือออกมาถ่ายรูปและวิดีโอเอาไว้ ร่างสูงไม่ได้เอากล้องมาด้วยเพราะมันคงไม่สะดวกเท่าไรกับสถานที่แบบนี้ นอกจากนั้นยังเสี่ยงหายอีก พวกเขาเลยตกลงกันว่าจะเอาของมีค่าติดตัวมาให้น้อยที่สุด มือหนาแพนกล้องไปรอบๆก่อนจะหยุดที่ร่างเล็กที่กำลังยิ้มร่าใส่โทรศัพท์เหมือนกับเด็กๆ เหมือนว่ายุนกิกำลังเฟสไทม์กับโฮซอกอยู่ล่ะมั้ง ไม่กี่นาทีถัดมาคนเป็นพี่เดินเข้ามาหาเขาก่อนจะยกกล้องสูงขึ้นเพื่อให้เห็นเขาด้วย จองกุกขยับหน้าลงไปเพื่อที่อีกคนจะได้ไม่เมื่อยมากนัก



 

“ถ่ายรูปกัน” ยุนกิว่าพลางกดถ่ายไปสองสามรูป


“พี่ไปยืนสิครับ ผมถ่ายรูปให้”


“ไม่เอาอ่ะ ถ่ายคนเดียวเขิน” ร่างเล็กยู่หน้าใส่อีกคน เด็กม.ปลายหัวเราะเบาๆก่อนจะเอื้อมมือไปดึงจมูกเล็กๆด้วยความมันเขี้ยว


“งั้นให้เขามาช่วยถ่ายให้ดีมั้ยครับ?” จองกุกพยักพเยิดไปทางเจ้าหน้าที่ของสวนน้ำที่ยืนอยู่แถวๆนั้น ก่อนจะเดินเข้าไปรบกวนให้ช่วยเมื่อเห็นว่าเจ้าตัวพยักหน้า ร่างสูงหลุดหัวเราะเมื่อเห็นท่าที่อีกคนโพสมันสดใสเกินกว่าที่เขาจะทำตามได้


“ขอบคุณนะคร้าบ”

 



ยุนกิพูดพลางรับโทรศัพท์ของจองกุกคืนมา เขาเลื่อนดูรูปก่อนจะต้องแอบยิ้มเมื่อเห็นว่ามีรูปหนึ่งที่อีกฝ่ายไม่ได้มองกล้องแต่กำลังมองที่เขา มือหนาวางอยู่บนศีรษะของเขาในขณะที่ตัวเขาเองกำลังชูสองนิ้วพร้อมกับยิ้มจนตาหยี รอยยิ้มเล็กๆของน้องที่เหมือนกับว่าเอ็นดูมันยังไม่เปลี่ยนไปจากเดิม



 

“ทำไมชอบยิ้มแบบนี้จัง เนี่ย จับหัวเราอีกแล้ว เธอเอ็นดูอะไรเราหนักหนา เราโตกว่าจองกุกนะ” ริมฝีปากบางบ่นพึมพำแต่ใบหน้ายังคงประดับไปด้วยรอยยิ้ม


“โตกว่าแน่เหรอครับ ตัวแค่เนี้ยนะ”


“จอนจองกุก!” เขาแหวออกมาจนอีกคนหัวเราะเสียงดัง ยุนกิต่อยที่ต้นแขนของอีกฝ่ายด้วยความหมั่นไส้ ไม่แรงแต่ก็ไม่เบานัก


“เก็บโทรศัพท์แล้วไปเล่นน้ำกันเถอะครับ”


“อื้อ” เขาพยักหน้า มือเก็บโทรศัพท์ใส่ซองกันน้ำก่อนจะออกเดินอีกครั้ง

 









 

พวกเขาเลือกเล่นเครื่องเล่นธรรมดาก่อน เพราะถ้าตัวเปียกไปก่อนแล้วอาจจะเล่นลำบากได้ สิ่งแรกที่ยุนกิเลือกคือ Typhoon Tower เป็นเครื่องเล่นที่มีลักษณะคล้ายกับที่เรานั่งชิงช้าแล้วเหวี่ยงไปรอบๆเป็นวงกลมด้วยความเร็วสูง โชคดีที่เขาและจองกุกไม่กลัวความสูงหรือเครื่องเล่นหวาดเสียว ไม่อย่างนั้นยุนกิคงทำตามใจตัวเองแบบนี้ไม่ได้แน่ๆ มือที่จับอยู่ตรงที่กั้นด้านหน้าเริ่มขยับไปจับมือคนข้างๆเอาไว้เมื่อความเร็วเริ่มเพิ่มขึ้นพร้อมกับความสูง ร่างเล็กประสานมือเข้ากับมือหนาแล้วบีบแน่น ก่อนจะหลับตาปี๋แล้วตะโกนออกมาเสียงดังเมื่อเครื่องเล่นเริ่มเหวี่ยงในจังหวะที่แรงสุด



 

“พี่ลืมตาสิครับ”  จองกุกตะโกนขึ้น


“ไม่เอา!


“เร็วๆ มันสวยนะ”


“ไม่เอา! เดี๋ยวเวียนหัว ไม่อยากอ้วก!” อีกฝ่ายหัวเราะเสียงดังก่อนจะปล่อยให้เขาบีบมือของตัวเองต่อไป



 

มินยุนกิยืนเอามือยันเข่าหลังที่ลงมาจากเครื่อง เขายังยืนยันว่าตัวเองไม่ได้กลัวเครื่องเล่นแบบนี้ แต่เขากลัวตัวเองจะเวียนหัวมากกว่า เขาเลือกไปกระโดดหอกับสไลเดอร์สลับกับเครื่องเล่นหวาดเสียวอีกสองสามอย่าง แล้วจบที่ Zorb เป็นอย่างสุดท้าย พวกเขามุดเข้าไปในลูกบอลยักษ์สีใสๆ สวมใส่อุปกรณ์และหมวกนิรภัยตามที่เจ้าหน้าที่บอก ก่อนจะโดนดันให้กลิ้งลงมาจากเนินเขา ยุนกิยังคงหลับตาปี๋เพราะความหวาดเสียว แต่มีบางวินาทีที่เขาแอบลืมขึ้นมาก่อนจะพบว่าเด็กตรงหน้าก็ปิดตาแน่นไม่ต่างจากเขา ที่จริงเขาก็ไม่ได้ชอบเล่นอะไรพวกนี้มากนัก แต่เขาเพียงแค่อยากเห็นอีกฝ่ายในมุมเด็กๆบ้างก็เท่านั้น รอยยิ้มกว้างๆของจองกุกยังคงเป็นสิ่งที่เขาชอบเสมอ






 

 

พวกเขาพักเหนื่อยด้วยการที่พายุนกิไปนั่งกินไอศกรีมที่คาเฟเทอเรีย ก่อนจะย้ายมาเล่นตรงโซนของสวนน้ำ ยุนกิพยายามทำเวลานิดหน่อยเพราะอยากเล่นให้ครบทุกอย่าง ทั้งคู่เริ่มที่เครื่องเล่นที่เป็นสไลเดอร์น้ำขนาดใหญ่แบบต่างๆก่อนเป็นอันดับแรก มีบางเครื่องที่เขากับจองกุกแข่งกันอยู่ในทีว่าใครจะลงไปถึงด้านล่างก่อนกัน หลังจากนั้นเขาก็ย้ายไปตรง Wave Pool ซึ่งเป็นสระน้ำที่มีคลื่นยักษ์สาดอยู่ตลอดเวลา สีผิวขาวๆของยุนกิตัดกับสีเสื้อและกางเกงที่สวมใส่ แถมยังสะท้อนกับแสงแดดจนแสบตาไปหมด จองกุกยกโทรศัพท์ที่อยู่ภายในซองกันน้ำขึ้นมาถ่ายรูปคนเป็นพี่ที่กำลังรอคลื่นอย่างใจจดใจจ่อ ก่อนจะต้องรีบปล่อยมือถือเพื่อที่จะช่วยรับตัวของยุนกิที่โดนคลื่นเดินโถมเข้ามาอย่างแรง เจ้าตัวไอเล็กน้อยเพราะสำลักน้ำพร้อมกับเดินขยี้ตาให้พ้นมาจากรัศมีของคลื่น



 

“แสบตาอ่ะ” ร่างเล็กพูดพลางลูบหยดน้ำออกจากหน้า จองกุกดึงมือขาวที่กำลังขยี้ตาให้หยุดก่อนจะจับใบหน้าของคนเป็นพี่ไว้ด้วยมือทั้งสองข้าง นิ้วโป้งลูบเบาๆที่เปลือกตาและแก้มของเขา


“ไหนลืมตาซิครับ” ยุนกิค่อยๆลืมตาขึ้น กระพริบตาสองสามครั้ง อีกฝ่ายจับใบหน้าของเขาให้เงยขึ้นเล็กน้อยพร้อมก้มลงมามองที่ดวงตาว่ามีเศษอะไรติดอยู่รึเปล่า “ขนตาพี่น่ะ เดี๋ยวผมเอาออกให้นะ”


“อื้อ” จองกุกค่อยๆหยิบขนตาที่ติดอยู่ตรงหัวตาออก ก่อนจะละมือจากใบหน้าของเขา “ขอบใจนะ”


“ไม่เป็นไรครับเฮ้ย!




เขาหัวเราะร่าเมื่อผลักคนตัวโตลงน้ำได้สำเร็จ น้องลุกขึ้นมาก่อนจะยกมือลูบหน้าไล่หยดน้ำและเสยผมไปด้านหลังลวกๆ พลางเอ่ยตัดพ้อเสียงเรียบว่า คนอุตส่าห์ช่วยก็มาทำกันแบบนี้นะครับเขาแลบลิ้นใส่อีกฝ่ายก่อนจะต้องชะงักเมื่อเห็นว่าจองกุกในตอนนี้ดูดีขนาดไหน ยุนกิรีบเดินย้อนกลับไปนั่งลงพื้นน้ำตื้นๆ ก่อนจะหันไปมองเด็กม.ปลายที่กำลังเดินมานั่งลงข้างๆ เจ้าตัวทอดสายตาไปข้างหน้าอย่างไม่ได้มีจุดหมายหรือวางสายตาไว้ที่อะไร ตาเรียวเหลือบไปเห็นสาวๆแถวนั้นที่มองมาที่คนข้างตัวก็อดไม่ได้ที่จะขยับไปใกล้คนเด็กกว่าโดยอัตโนมัติ ยุนกิลุกขึ้น ใช้มือดันขาของจองกุกที่นั่งชันเข่าอยู่ให้ขยับออกกว้างก่อนจะแทรกตัวไปนั่งตรงกลาง เขานั่งหันหลังอยู่เลยไม่เห็นว่าเจ้าตัวเลิกคิ้วมองเขาอย่างสงสัยขนาดไหน



 

“เป็นอะไรครับ?”


“เปล่า” เขาส่ายหน้าโดยที่ยังคงไม่ได้หันไปมองคนด้านหลัง


“อ่อ


“ใครใช้ให้ใส่เสื้อขาวมาก็ไม่รู้ สาวมองหมดแล้ว” จองกุกหลุดยิ้ม แขนยาวทั้งสองข้างที่เท้าพื้นด้านหลังไว้ในทีแรกขยับมาโอบรอบตัวของคนเป็นพี่แทนเมื่อได้ยินคนตัวขาวพึมพำประโยคนั้นออกมา


“ไหนว่าไม่ขี้หึงไงครับ”


“ก็ไม่ขี้หึงไง”


“นี่ขนาดไม่ขี้หึงนะ ถ้าขี้หึงผมคงไม่ได้ออกจากบ้าน”



 

ยุนกิหันมายู่หน้าใส่เด็กม.ปลาย แล้วเอื้อมมือมาบีบจมูกโด่งแรงๆอย่างมันเขี้ยว แดดแรงๆเริ่มจางลงเรื่อยๆในขณะที่เขาชวนอีกฝ่ายไปเล่น Lazy River เป็นอย่างสุดท้าย ทั้งคู่นั่งอยู่บนห่วงยางคนละอัน ปล่อยให้กระแสน้ำเอื่อยๆพาลอยไป ยุนกิกับจองกุกไม่ได้คุยอะไรกันมากนัก พวกเขาแค่นั่งเงียบๆมองบรรยากาศยามเย็นของสวนน้ำไปเรื่อยๆ ร่างสูงจับที่จับบนห่วงยากของเขาเอาไว้เพื่อที่จะได้ไม่ลอยไปไกลจากกันมากนัก ยุนกิละสายตามามองที่มือหนาก่อนจะตัดสินใจวางมือของตัวเองทับลงไป แล้วค่อยๆขยับแทรกมือเข้าไปจับมือของน้องเอาไว้เสียเอง จองกุกประสานมือเข้ามาแบบที่ชอบทำ ไม่มีเสียงใดหลุดออกมาจากปากของทั้งคู่ มีแค่รอยยิ้มบางๆเท่านั้นที่ต่างคนต่างให้มันแก่กันแทนคำพูด

































พวกเขากลับมาถึงรีสอร์ทตอนเกือบสองทุ่ม ขาออกจากสวนน้ำก็แวะซื้อมื้อเย็นติดมือเข้ามาทานเพราะทั้งคู่เหนื่อยเกินกว่าที่จะออกไปนั่งทานข้างนอก ยุนกิที่สวมชุดนอนเรียบร้อยแล้วเลื่อนสายตามองผ่านกระจกใสเห็นจองกุกที่ยังไม่สวมเสื้อผ้าให้เรียบร้อยและยังคงอยู่ในชุดคลุมอาบน้ำ อีกคนยืนคุยโทรศัพท์อยู่ที่ด้านหลังบ้านพักประมาณห้านาทีได้ถึงเดินกลับเข้ามาข้างในอีก ร่างสูงเดินมานั่งที่โต๊ะรับประทานอาหารฝั่งตรงข้ามเขา มือยังคงกดโทรศัพท์อยู่แบบนั้น เขานั่งเท้าคางมองอีกฝ่ายเงียบๆ ก่อนจะหยิบโทรศัพท์มือถือของตัวเองกดถ่ายรูปเจ้าตัวเอาไว้ ซึ่งเป็นจังหวะเดียวกับที่น้องเงยหน้าขึ้นมาพอดี แสงแฟลชวาบทำเอาคนตรงข้ามหยีตาเล็กน้อย

 



“แอบถ่ายเหรอครับ?”


“ก็เปล่านี่ ถ่ายตรงๆเลย” ยุนกิพูดตอบหน้าตาเฉย “โห เซ็กซี่นะเนี้ย เอาลงไอจีซะเลย”


“โธ่ยุนกิ ลบเถอะ”


“ม่าย” เขาลากเสียงอย่างกวนอารมณ์ ถึงแม้จะรู้ว่าจองกุกคงไม่โมโหก็ตามเถอะ “ไปแต่งตัวไป เดี๋ยวเป็นหวัด”



 

อีกฝ่ายพยักหน้าก่อนจะลุกขึ้นเดินหายเข้าห้องนอนไป ระหว่างนั้นยุนกิก็เดินไปหยิบไวน์แดงที่ซื้อมาจากไร่องุ่นซึ่งเป็นที่เดียวกับร้านอาหารที่ซื้อมื้อเย็นออกจากตู้เย็นพร้อมแก้วไวน์สองใบที่ซื้อมาด้วย เขานำพวกมันไปวางไว้ที่ชุดโต๊ะเล็กๆด้านหลังบ้านพักที่อยู่ข้างสระว่ายน้ำ วันเกิดของครบสิบแปดปีจองกุกในปีนี้ไม่มีเค้กก้อนใหญ่ มีเพียงแค่บลูเบอร์รี่ชีสเค้กอันเล็กๆสองอันเท่านั้น เพราะพวกเขาคุยกันแล้วว่าถ้าซื้อเค้กมาทั้งปอนด์คงกินไม่หมดแน่ มือขาวปักเทียนวันเกิดอันเล็กที่ซื้อมาจากมินิมาร์ทลงบนชีสเค้กแต่ยังไม่จุดไฟเพราะกลัวเทียนจะละลายหมดเสียก่อน ก่อนจะเดินเข้าบ้านไปอีกรอบเพื่อหยิบกล่องของขวัญในถุงกระดาษใบใหญ่ งานนี้ไม่มีเซอร์ไพรส์อะไรเพราะอยู่กันสองคนยังไงจองกุกก็รู้หมดอยู่แล้วว่าเขาเอาอะไรมาบ้าง




 

เมื่อเห็นว่าเบิร์ธเดย์บอยยังไม่ออกมาจากห้องนอนมือขาวจึงหยิบบุหรี่ออกมาจุดสูบ มือข้างที่ว่างก็กดเข้าอินสตาแกรมเพื่ออัพรูปสุขสันต์วันเกิดไปพลางๆ ไม่ถึงนาทีร่างสูงที่สวมเสื้อแขนยาวกางเกงขายาวก็ตามออกมา เจ้าตัวนั่งลงบนเก้าอี้ตัวที่ว่างซึ่งอยู่ตรงข้ามกับเขา ยุนกิดับบุหรี่ที่หมดไปกว่าครึ่งมวนบนที่เขี่ยบุหรี่ข้างๆแก้วไวน์และจุดไฟบนเทียนวันเกิด การแจ้งเตือนที่เด้งบนหน้าจอทำให้เขารู้ว่าจองกุกที่กำลังกดโทรศัพท์อยู่นั้นมาคอมเมนท์รูปตัวเองในอินสตาแกรมที่เขาเพิ่งลงไปเมื่อไม่กี่นาทีก่อน



 

“อธิษฐานเร็ว” เขาพยักพเยิดไปทางเทียนที่ค่อยๆละลายเพราะความร้อน จองกุกยิ้ม ก่อนจะยกมือขึ้นทำท่าขอพรและก้มลงเป่าเทียนให้ดับในครั้งเดียว “สุขสันต์วันเกิดนะจองกุก นี่ของขวัญ”


“ขอบคุณนะครับ” มือหนาเอื้อมมือมารับกล่องของขวัญสองกล่องที่ห่อด้วยกระดาษสีเทาที่เขาหยิบออกมาจากถุงกระดาษ


“นี่เราห่อเองเลยรู้ป่ะ ให้หม่าม้าสอน หมดกระดาษไปเป็นม้วนเลย”


“น่ารักจัง” เจ้าตัวว่ายิ้มๆแล้วเอื้อมมือมาลูบหัวเขาเบาๆ ยุนกิเคยอยากจะลองนับดูเหมือนกันว่าในแต่ละวันจอนจองกุกลูบหัวเขาทั้งหมดกี่ครั้ง “ขอบคุณนะครับ”


“อื้อ ไม่เป็นไรน่า ลองแกะดูดิว่าชอบป่าว คุณว่าที่นักศึกษาสถาปัตย์”

 



จองกุกขมวดคิ้วเล็กน้อย ในใจคิดว่ามันจะต้องเป็นอะไรที่เกี่ยวกับสิ่งที่เขาเรียนแน่ๆ มือหนาค่อยๆแกะกระดาษสีเทาออกเพราะว่ายุนกิตั้งใจห่อมาให้และเขาไม่อยากจะทำมันขาด ก่อนจะต้องยิ้มเมื่อเห็นว่ากล่องแรกนั้นเป็นเซตปากกา Lamy สามแท่งต่างสีกัน ซึ่งลามี่เป็นปากกาที่นิยมมากให้หมู่เด็กสถาปัตย์



 

“ไม่รู้ว่าจองกุกมีรึยังนะ แต่คิดว่าคงจะได้ใช้บ้างแหล่ะเนอะ”


“ตั้งใจว่าจะไปซื้อช่วงเปิดเทอมนี่แหล่ะครับ แต่คงไม่ต้องแล้ว” ยุนกิยิ้มหน้าบานเมื่อได้ยินว่าเป็นสิ่งที่น้องต้องการพอดี “ว่าแต่พี่รู้ได้ยังไงครับว่าเด็กถาปัตย์เขาชอบใช้ปากกาลามี่?”


“อ่อ เรื่องนั้นน่ะเหรอ..” คนโตกว่าค่อยๆหุบยิ้ม มือเรียวยกขึ้นเสยผมอย่างกระอักกระอ่วน “ถามชานยอลมาอ่ะ”


“ว่าแล้ว” จองกุกพูดยิ้มๆ “กลัวผมโกรธเหรอครับ?”


“ก็ไม่รู้ว่าจองกุกจะรู้สึกไม่ดีรึเปล่าไง”


“ผมต้องรู้สึกดีอยู่แล้วสิครับ พี่อุตส่าห์ไปถามมาเพื่อผม” มือหนาเอื้อมมาแตะแก้มเขา แค่สัมผัสเบาๆจากอีกฝ่ายแต่มันกลับทำให้ยุนกิรู้สึกสบายใจ “อย่าคิดมากเลย ผมไม่ได้เกลียดพี่ชานยอลซะหน่อย”


“ดีแล้วล่ะ ลองแกะอีกกล่องดิๆ”



 

จองกุกพยักหน้ารับก่อนจะเริ่มแกะกล่องที่สอง มันเป็นกล่องสี่เหลี่ยมรูปทรงสี่เหลือมผืนผ้า สูงเกินคืบนิดหน่อย กระดาษสีเทาและโบว์สีขาวที่มัดไว้หลุดออกไปแล้ว คำแรกที่จองกุกเห็นคือคำว่า Sauvage ส่วนด้านล่างเป็นคำว่า Dior ของด้านในที่ว่าคือน้ำหอมสำหรับผู้ชายนั่นเอง ขวดเป็นทรงกลมสีดำเหลือบน้ำเงิน กลิ่นซีตรัสกลางๆให้ความรู้สึกสดชื่นและไม่ได้ฉุนเกินไปนัก



 

“นี่ ชอบมั้ยอ่ะ?” ยุนกิถามเสียงอ่อย เขากังวลเรื่องน้ำหอมที่สุดเพราะมันค่อนข้างเป็นรสนิยมเฉพาะตัว


“ชอบครับ กลิ่นคล้ายที่ผมใช้อยู่เลย”


“เออใช่ป่ะๆ เราพยายามหากลิ่นที่คล้ายน้ำหอมจองกุกที่สุดอ่ะ โคตรกลัวไม่ชอบเลย แล้วเธอรู้ป่ะว่าน้ำหอมอันนี้ได้แนวคิดมาจากท้องฟ้า แสงแดด ทะเลทราย เรานึกถึงจองกุกเลยอ่ะ ไปๆมาๆนึกถึงรอยสักตัวเองเฉย” อีกคนไม่พูดอะไร ทำเพียงแค่ยิ้มและตั้งใจฟังเขาที่กำลังเล่า “เนี่ย เราคิดตลอดเลยว่าถ้ามีแฟนก็อยากซื้อน้ำหอมให้ใช้ โชคดีมากเลยที่จองกุกใช้กลิ่นแบบที่เราชอบอยู่แล้ว บังเอิญจัง”


“เป็นความบังเอิญที่ดีนะครับ”


“อื้อ ใช่” ร่างเล็กพยักหน้าเห็นด้วยพลางเปิดขวดไวน์แดง เขาพูดทั้งๆที่ยังไม่เงยหน้าขึ้นมอง ทำเป็นวุ่นวายกับการเทไวน์ใส่แก้วสองใบตรงหน้า “สุขสันต์วันเกิดอีกทีนะจองกุก ขอบคุณที่เกิดมาให้พี่ยุนกิได้รู้จักนะ”


“ขอบคุณเหมือนกันนะครับ ที่พยายาม” ยุนกิเงยหน้ามองคนตรงข้าม ได้ยินน้องพูดแบบนั้นความรู้สึกในช่วงแรกที่เขาได้พบเจอกับจองกุกมันย้อนกลับมาเหมือนเทปที่ถูกกรอกลับ


“ไม่เป็นไร เราเต็มใจ” เขายิ้มกว้างก่อนจะยกแก้วขอชนแก้วกับเจ้าของวันเกิด เสียงกิ๊งดังขึ้นเบาๆท่ามกลางบรรยากาศอันเงียบเชียบของภูเขา “ไม่คิดเลยนะเนี่ยว่าจะได้ดื่มไวน์ในชุดนอน”


“ก็น่ารักดีนะครับ”


“เออ ละดูเราใส่ลายทางด้วยอ่ะ โห อย่างน่ารักเลย เหมือนกล้วยหอมจอมซนป่ะๆ”


“ไม่สิครับ ผมหมายถึงพี่น่ะ”


“โธ่จองกุก” มือขาวยกขึ้นปิดหน้าทั้งๆที่ยังไม่วางแก้วไวน์ลง ก่อนที่มือข้างที่ว่างจะถูกอีกฝ่ายดึงไปจับเอาไว้ “หน้าที่หยอดนั่นมันของเรานะ อย่ามาแย่งดิ”


“ผมก็อยากลองดูบ้างไงครับ เห็นเมื่อก่อนพี่ชอบทำ”


“ไม่เอาน่า”

 





 



คืนนี้พวกเขาไม่ได้ทำอะไรนอกเสียจากนั่งคุยกันพร้อมดื่มไวน์และทานบลูเบอร์รี่ชีสเค้กไปด้วย มันค่อนข้างเป็นความรู้สึกที่แปลกใหม่สำหรับยุนกิ เขาไม่ค่อยชินนักกับวันเกิดที่ไม่มีเสียงอึกทึกครึกโครมจากลำโพง ไม่มีกล่องของขวัญตั้งเรียงรายบนโต๊ะ ไม่มีเค้กก้อนใหญ่ ไม่มีแอลกอฮอล์และมิกเซอร์เป็นลังๆ ไม่มีคนเดินไปมาวุ่นวาย มีเพียงคนร่วมงานมีแค่สองคน มีไวน์แค่หนึ่งขวดที่เราสามารถดื่มมันได้ทั้งคืน มีแค่เสียงเพลงเบาๆจากในห้องนอนที่จองกุกเปิดทิ้งเอาไว้ มันเรียบง่ายเสียจนเขาประหลาดใจว่าทำไมตัวเองถึงไม่รู้สึกอึดอัดหรือตะขิดตะขวงใจในความแปลกใหม่นี้ เขาไม่ได้รู้สึกเกลียดหรือแม้แต่จะไม่ชอบด้วยซ้ำ  สาเหตุแรกอาจเป็นเพราะจองกุกมีอิทธิพลต่อเขาเกินไป ส่วนสาเหตุที่สองอาจเป็นเพราะเขาอยากศึกษาโลกของน้องให้มากกว่านี้ ในขณะที่ยุนกิเห็นว่าจองกุกพยายามที่จะรวมโลกของตัวเองเข้ากับโลกของเขา แต่เขาอาจจะลืมไปว่าสิ่งที่เขาทำมาทั้งหมดมันคือการรวมโลกของเขาเข้ากับโลกของอีกคนเรียบร้อยแล้ว ยุนกิจึงไม่รู้สึกอึดอัดเวลาที่ต้องทำอะไรที่ตัวเองไม่เคยทำ




 

ร่างเล็กที่กำลังฟังจองกุกพูดก้มลงมองมือของพวกเขาทั้งคู่ที่ยังจับกันอยู่ นิ้วโป้งของน้องไล้บนหลังมือเขาเบาๆอยู่ตลอดเวลาทำให้ยุนกิรู้สึกเพลินไปด้วย เขาจิบไวน์ ก่อนจะเปลี่ยนมานั่งเท้าคางมองอีกฝ่ายที่พยายามอธิบายกลุ่มดาวต่างๆให้เขาเข้าใจ นอกจากรอยยิ้มของน้องที่เขาชอบที่สุดแล้ว เขายังชอบเวลาที่จองกุกกำลังตั้งใจพูดถึงบางสิ่งบางอย่าง แม้ว่าบางทีเขาจะไม่เข้าใจหรือเข้าไม่ถึงมันมากนัก แต่เขาก็ชอบเวลาที่ได้เห็นความสุขสะท้อนออกมาจากดวงตาเป็นประกายของเจ้าตัว ยุนกิจ้องมองที่ดวงตาคู่นั้นที่เขามักจะเอ่ยปากชมมันอยู่บ่อยๆว่าดูสดใสและสุขภาพดี ตอนนี้เขารู้สึกเหมือนตัวเองกำลังจมดิ่งลงไปในหมู่ดาวนับล้านที่อยู่ในดวงตาของจองกุก เหมือนโดนดูดเข้าไปในหลุมดำของกลุ่มดาวที่แตกสลาย และยากที่จะหลุดออกมาได้

 









 


ยุนกิคิดว่าเขาคงชอบจองกุกมากจริงๆ

























#สวนขวดกุกก้า

 

 














TALK.

 

มาก่อน 35% นะค้า คือเราอยากอัพมากกก คิดถึงสวนขวด คิดถึงพี่ยุนกิคิดถึงจองกุกมาก มีเวลาแต่ไม่มีโอกาสจะได้อัพเพราะปัจจัยหลายอย่างๆ ได้แต่อัพไอจีไปก่อนเพราะฟิคมันสต็อปได้แต่ไอจีเหมือนคนเราเล่นทุกวันเนาะจะหยุดไปก็แปลกๆ แล้วมันง่ายด้วยเราแค่เข้าไปอัพรูปตามที่แพลนเอาไว้แปปเดียวไม่กี่นาทีเสร็จ แต่พาร์ทเขียนนี่มันต้องใช้เวลา อารมณ์ อะไรหลายๆอย่างรวมกันมันถึงจะได้เป็นงานออกมา ก็อยากให้เข้าใจจุดนี้เนอะ ไม่ใช่ว่าอัพแต่ไอจีนะคะ ;-; ช่วงที่หายไปเพราะติดทำโปรเจกต์ไฟนอลค่ะ พอปิดเทอมกะจะอัพดันป่วยอีก เลยต้องพักไปหลายวัน สาหัสมากจริงๆช่วงนี้ ;-; สภาพร่างกายจิตใจไม่พร้อมสักอย่างเลยไม่อยากเขียนมาแบบส่งๆเนอะ อยากทำให้ดีที่สุด ก็ขอโทษที่ทำให้รอนานนะคะ แต่ก็ถ้าไม่ติดขัดอะไรก็จะพยายามอัพบ่อยๆนะคะ สวัสดีปีใหม่นะคะทุกคน ขอให้ปีนี้เป็นปีที่ผลักดันทุกคนให้ก้าวไปในทางที่ดีและมีความสุข แข็งแรง อย่าเจ็บอย่าป่วยกันนะคะ ขอบคุณที่ยังรอแล้วก็ติดตามกันอยู่เสมอค่ะ:)





TALK. (2)

 

ไหนคัทซีนนนน ไม่มีค่า555555555555 เราคิดว่ามันยังไม่ถึงเวลาที่เหมาะสมแม้บรรยากาศจะเป็นใจมากก็ตาม นี่พยายามคิดอยู่ตลอดว่าทำยังไงเค้าถึงจะไม่ได้กัน5555555555555555 แต่มันยังไม่ถึงเวลาจริงๆค่ะ ;-; รีบมาอัพเพราะคิดถึงมาก แชปนี้คือแฮปปี้มากตอนเขียน คือมาเที่ยวไง สนุก5555 น้ำหอม Dior Sauvage นี่มันหอมจริงๆนะเราชอบมากอ่ะ พอดมละมันแบบเฮ้ยผู้ชายคนนี้มันต้องทั้งเท่ทั้งอบอุ่นไปพร้อมๆกันแน่ๆ หลงแรงมาก555 ตอนรีเสิร์ชเพิ่มเติมเขาบอกว่ากลิ่นเหมาะสำหรับผู้ชายคูลๆ ติสท์ๆหน่อย ไลฟ์สไตล์ดีน่าสนใจ คุณชายนิดๆ คือแบ้บบจองกุกสวนขวดชัดๆ แนวคิดท้องฟ้า แสงแดด ทะเลทรายอีก เอ๊อ ซื้อๆๆไอเดียนี้555555 ส่วนปากกานี่เราก็ไปถามเพื่อนๆพี่ๆที่เรียนถาปัตย์มา ซึ่งหลายคนก็ลงเสียงโหวตให้เจ้าลามี่ว่าเออถ้ามีพกไว้มันจะเก๋มากไรงี้ แล้วก็ใช้งานได้ด้วย เรื่องของขวัญนี่ยากสุด เราพยายามคิดว่าตัวเองเป็นพิ่นกิละจะเลือกของให้จองกุก โอ้โห หนักใจเว่อ น้องจะชอบรึเปล่าเดาใจไม่ออก นี่ยังคงรักทฤษฎีรวมโลกอยู่ คือช่วงหลังนี่น้องจะแสดงออกตลอดว่าพยายามศึกษาและเข้าใจคนพี่ จนพิ่นกิเองก็ลืมไปว่าตัวเองศึกษาและเข้าใจโลกของน้องมานานจนลืมตัวไปแล้วว่าทำอะไรที่มันต่างไปจากชีวิตประจำวัน เราชอบตอนไปสวนน้ำ จองกุกมีความบอยเฟรนด์ระดับล้าน แง้ ชั้นอิจฉาพิ่นกิ ต้องการจองกุกสวนขวดหนึ่งอัตรา แต่ที่เหนือกว่านั้นคือชั้นอยากไปเที่ยวววแง้ อยากเล่นเครื่องเล่นนน55555 เออเวิ่นเว้อมาก ทอล์คยาวกว่าฟิคตลอด พอละ เอนจอยเน้อ <3 









proofread : 060117 (16.45)











ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 108 ครั้ง

3,568 ความคิดเห็น

  1. #3442 crescent_moon2 (@Crescent_Moon) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 2 มีนาคม 2562 / 01:37
    ทำไมคุณยุนกิแฟนดี;-;
    #3442
    0
  2. #3314 Mint S (@siri-ch36) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 20 ธันวาคม 2561 / 13:17
    น่ารักมากๆ
    #3314
    0
  3. #2857 หมีขาวทะเลเหนือ (@K_SL_) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 2 มีนาคม 2561 / 17:47
    อยากจะแย่งจองกุกจากพิก้า ทำไมยัยโชคดีอย่างนี้ แงงงงงง
    #2857
    0
  4. #1637 SVTJH (@SVTJH) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 3 มีนาคม 2560 / 13:21
    กิคิดดีๆนะว่าชิบหรือรักไปเเล้วเเต่น่าจะรักเเละละ5555
    #1637
    0
  5. #1552 kung1316 (@kamonwan-luhan) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2560 / 13:35
    ไรท์จ๋าาเราคิดถึงพี่ยุนกิแล้วง่ะ เรารู้ว่าไรท์เรียนหนัก555555555 รอนะ สู้วๆ
    #1552
    0
  6. #1551 _name12 (@_name12) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2560 / 00:00
    ยังรออยู่นะคะ ฮือออออ ส่งกำลังใจให้ไรท์เตอร์???
    #1551
    0
  7. #1548 Mo_mo (@12343234) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 14 กุมภาพันธ์ 2560 / 00:03
    ชอบบบการดูแลเอาใจใส่ของสองคนอ่ะ คือแบบมันดีมากมันดีตรงที่ทั้งคู่ไม่รีบเรื่องเซกส์อ่ะค่ะมันเลยทำให้เราได้เห็นถึงความสัมพัรธุ์จริงๆ ตอนแรกที่อ่านๆมาแอบอยากโบกจองกุกมากๆ พระเอกอะไรเย็นชาจังเลย แถมยังลังเล สงสารยุนกิมากๆที่เป็นฝ่ายวิ่งตามแต่ก็นั่นแหละถ้ายุนกิไม่พยายามเราคงไม่ได้เห็นฉากสวีทแบบนี้ รักอ่ะรู้สึกผูกพันธ์ อารมณ์แบบป้าข้างบ้านที่รอดูการเติบโตของความสัมพันธุ์ของสองคน ฮื่ออออ มันดีมากๆถ้ามีโอกาศเราอยากให้ไรท์คิดเรื่องรวมเล่มนะคะ เราอยากมีเก็บไว้สักเล่มเป็นฟิคที่เราชอลมากจริงๆ ขอบคุณที่สละเวลานั่งแต่งฟิคดีๆแบบนี้ให้เราได้อ่านนะคะ ขอบคุณค่ะ รักไรท์จุ้บๆ
    #1548
    0
  8. #1529 ตะไมล์ (@mcmile) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2560 / 21:41
    ชอบความแฟนของจองกุก คือหล่อ คือดีงาม
    #1529
    0
  9. #1524 @SUPERX2 (@qxfan) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 22 มกราคม 2560 / 13:09
    น่ารักกันอีกแล้วอะ ไปๆมาๆชักจะไม่อยากอ่านละนะหมั่นไส้ยุนกิอะ โอ๊ยชีวิตดี55555555555555555555555555555555555555555555555 นี่เราอิจฉาได้กระทั่งฟิคเหรอ ขอแฟนแบบจองกุกสวนขวดสักคนเถอะค่ะ ฮือ
    #1524
    0
  10. #1523 Jeejung Hansiripongsakul (@jeejeejeejee) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 16 มกราคม 2560 / 23:17
    คิดถึงเรื่องนี้ มาต่อไวๆนะคะไรต์ สู้ๆ
    #1523
    0
  11. #1522 Deffinix (@rewtsuna) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 8 มกราคม 2560 / 13:53
    กรี๊ดดดด อิจฉาพี่ยุนกิจริงๆนะ โชคดีมากเลยที่มีจองกุก มีความสุภาพบุรุษ บอยเฟรนด์มาก เราแบบ ฮืออออ ชาตินี้ขอแฟนแบบจองกุกสวนขวดได้มั้ยคะ55555555 คืออ่านไปเรื่อยๆก็ยิ่งเห็นว่าพี่ยุนกิน่ารักขนาดไหน แล้วก็ได้เห็นว่าจองกุกเป็นยังไง เง้อออออ
    แฮปปี้มาก ตอนจับมือกัน ตอนที่ลูบหัว มันดูอบอุ่น จองกุกอ่อนโยนกับพี่ยุนกิมากเลยอ่ะ ฮือออออออ
    #1522
    0
  12. #1521 Janeminzz (@Janeminzz) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 8 มกราคม 2560 / 12:42
    งอแง หลงตัวละครทุกคาแรกเตอร์เลย ฮืออออออออออออ แพ้ใจน้องกุก บอยเฟรนด์แมททีเรียลจริงๆ ขอผู้ชายแบบนี้ที จะหลงแบบไปไหนไม่รอดเลย ฮืออออออออ พี่กิก็น่ารักมากกกกกกกกก โอ้ยยยยยยยย ฉันชอบตัวละครทุกตัวในเรื่องนี้จริง พล็อตเรื่องก็ดูเรียบง่าย น่าติดตาม
    ชอบสำนวนการแต่ง ชอบพล็อต ชอบที่ไรท์ศึกษามาก่อนที่จะเรียบเรียงมาให้เราอ่าน มันแสดงถึงความใส่ใจในการแต่งจริงๆ รอติดตามต่อไปนะคะ
    #1521
    0
  13. #1519 Promson_oy (@Promson_oy) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 7 มกราคม 2560 / 18:50
    อร้ายยยยย หลงทั้งตัวละครทั้งคนแต่ง >/////////<

    บอกเลยเราไม่เคยนั่งอ่านฟิคจนลืมกินข้าวลืมทำการบ้าน(และดูขก.==)ลืมอะไรที่สำคัญมาก่อน...หูย ฟิคนี้เราติดมากที่สุดแล้วอะ ไม่หวือหวาแต่ว่า(ยุนกิ)โครตน่ารัก..แถม(จองกุก)ยังมีความละมุน(มากกกก)ด้วย กรี๊สสสสส ฟิคนี้มันดีต่อใจ

    แถมจองกุกยังมีนิสัยคล้ายกับคนที่เราแอบชอบด้วย(งุ้ย -///-)แล้วเราก็ติดจะพูกมากเหมือนก้าด้วย ติดมากบอกเลย ปลื้มมมมม!

    ปล.สารภาพ(?)ว่าเรา(เพิ่ง)เจอฟิคนี้วันนนี้ แบบไปอยู่ไหนมา???? เราแบบ งื้อออออ ใช่เลยฟิคนี้// สุดท้ายนี้รักไรต์มากค่ะที่ทำให้เรามีความสุขผ่านการอ่าน(ที่เราเคยไม่ชอบ..เจ๋งนะเออ อ่านสิบเจ็ดตอนสิปแปดรวดในวันเดียวกัน) รักมากค่า ติดตาม!..///เพิ่งรู้ตัวเลยว่าพิมพ์มาเยอะขนาดนี้;___;
    #1519
    1
    • #1519-1 Promson_oy (@Promson_oy) (จากตอนที่ 20)
      7 มกราคม 2560 / 18:52
      รู้สึกผิดนิดหน่อยนะคะที่อ่านมาทุกตอน(ทุกทอล์ค)แต่เม้นตอนเดียวเอง T^T
      เค้าสัญญานะไรท์ว่าหลังจากนี้จะเม้นทุกตอน ^^ *เกี่ยวก้อย*
      #1519-1
  14. #1518 viyage (@viyage) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 7 มกราคม 2560 / 18:41
    ฮือออ น่ารักมากเลยอ่ะ 
    แบบมากๆๆๆๆ ชอบเวลาจองกุกเอ็นดูยุนกิอ่ะ 
    และยิ่งยุนกิหึง และจองกุกตามใจ กอดกลับ คือยิ่งน่ารักอ่ะะะะะะะะะะะะ แง๊
    ชอบมากเลย ทำไงดีๆๆๆ ฮ่าๆๆๆๆๆ 

    ถ้าเปลี่ยนกันเป็นยุนกิใส่สีขาวแล้วคงอื้ออึงน่าดู ฮ่าๆๆๆ
    #1518
    0
  15. #1516 Hrse (@horus-eye) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 7 มกราคม 2560 / 12:14
    ลืมอีกแล้วว่าตัวอักษรเกาหลีไม่ติด แงง TTTTTT
    #1516
    0
  16. #1515 Hrse (@horus-eye) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 7 มกราคม 2560 / 12:14
    โอ๊ยยยยย เขิ๊นนนนนน ความจองกุกอะ เอ็นดูพี่เขาอะสิ แกล้งใหญ่เลย แงงงง พี่ยุนกินี่ตอนแรกก็จะรุกเขาอย่างดี ไปๆมาๆทนไม่ไหว เขินเอง หนีเอง ทำตัวน่ารักแบบนี้เราไม่แปลกใจเลยทำไมจองกุกถึงเอ็นดูนัก ชอบของขวัญที่พี่ยุนกิให้น้องจังงง เอาใจใส่กันดีมากๆเลยคู่นี้ ?????
    #1515
    0
  17. #1513 QueenFK (@Finalebj) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 6 มกราคม 2560 / 21:16
    บรรยากาศรอบตัวเรา ทำให้เรายิ้มกับบทความ ทำให้เรามีความสุข มันดีมาก ดีจนอยากให้แต่งออกมาเรื่อยๆเลย <3
    #1513
    0
  18. #1512 SMvga (@candy_sweet3) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 6 มกราคม 2560 / 20:18
    โอ๊ยยย น่ารักอ่าา เป็นชีวิตที่อบอุ่นมากๆเลย แต่ว่าบรรยากาศนี่มาน่ามีฉากคัดมากเลยนะคะ ทำไมไรท์ไม่มีฉากคัด นี่วันเกิดจองกุกเลยนะคะ น้องควรไป..ยุนกิสิ
    #1512
    0
  19. #1511 hansolandme (@hansolandme) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 6 มกราคม 2560 / 09:32
    น่ารักมากกกกกก เราอ่านสวนขวดแล้วใจสั่นกับจองกุกตลอดเลย พูดง่ายๆคืออยากได้น้อง ฮรึก /โดนพี่ยุนกิตบ
    #1511
    0
  20. #1510 Apslckodoe (@Apslckodoe) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 6 มกราคม 2560 / 02:16
    ค่ะ นี่ก็ว่านี่ชอบน้องเค้ามากเกินไปเหมือนกั--- อุ่ย แหะๆ /หลบเดดสแตร์คุณยูง
    #1510
    0
  21. #1509 SNW ...Kya ing (@vasuntara-ink) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 6 มกราคม 2560 / 00:32
    โอ้ย น่ารักละมุนจริงๆ อ่านไปยิ้มไป บ้าบอไปแล้วชั้น
    ชอบตอนพี่กิหึงจองกุกที่สวนน้ำ ถ้าสาววายอย่างเราอยู่แถวนั้นคงกริ๊ดฟินมากแน่นวล
    เราจะรอเวลาที่เหมาะสมนั้นนะคะ
    *ปักหมุด*
     ตอนฟิคแจ้งเตือนว่าอัพนี่กริ๊ดเลยค่ะ 
    #1509
    0
  22. #1508 Monstarx093 (@Monstarx093) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 5 มกราคม 2560 / 23:35
    คัทซีนไม่ต้องรีบก็ได้น้าาอยากให้เค้ารักกันไปเรื่อยๆก่อนไรต์ว่าตอนไหนเหมาะสมแล้วก็ค่อยมีนะคะ
    #1508
    0
  23. #1507 Monstarx093 (@Monstarx093) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 5 มกราคม 2560 / 23:33
    เราชอบมากเลยยไรต์แต่งเหมือนมันเป็นเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นจริง รายละเอียดเล็กๆน้อยๆก็มีชอบจนไม่รู้จะพิมพ์อะไรแล้ว555555 ขอจองกุกสวนขวดหนึ่งอัตราด้วยคะ5555^?^
    #1507
    0
  24. #1506 chubbiee (@chubbiee) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 5 มกราคม 2560 / 22:50
    เป็นฟิคที่ดีต่อใจมากๆเลยฮรื้ออออ อบอุ่นหัวใจ ชอบบบ อยากได้จองกุกสวนขวดสักคนจริงๆค่ะ อิจฉาพี่กิ ถึงแม้จะในฟิคก็เถอะ อิจฉาแรงงง ไม่ต้องรีบคัทซีนก็ได้ค่ะ เราชอบแบบนี้ค่อยๆเป็นค่อยๆไป เรียลดี555555
    #1506
    0
  25. #1504 ONlYMIN (@Tameen_D) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 5 มกราคม 2560 / 20:48
    ดีงามมมม มีความน่ารักมุ้งมิ้งค์ คนอ่านอิจฉาอยากเป็นพี่ก้า น้องกุกดูแลดีอะ เดี๋ยวนี้ก้อชอบหยอดชอบแกล้งพี่
    #1504
    0