[os/sf seventeen] Coffee, Tears, Moonlight

ตอนที่ 14 : [sf] Nothing without You (3/3) || soonhoon

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 709
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 68 ครั้ง
    12 มิ.ย. 62





Photo by Rainier Ridao on Unsplash








อีจีฮุนหลบหน้าควอนซูนยองตั้งแต่วันนั้น




วิชาหลักที่ต้องเรียนร่วมกันทำให้ยากที่จะหลบเลี่ยงที่จะเจอคนคนนั้น แต่เขาเลือกที่จะไม่เข้าคลาส แล้วให้เพื่อนอัดเสียงออกมาแทน รอยสีกุหลาบที่อีกฝ่ายทิ้งไว้บนร่างเขาโผล่พ้นเสื้อคอกว้างพะเยิบพะยาบยามเขานั่งอ่านหนังสือทุกค่ำคืน ย้ำเตือนความทรงจำและทำให้ในอกหวานอมขมตรมเหมือนน้ำตาลไหม้ เรื่องราวที่เกิดขึ้นมันดีเหลือเกินจนเขาเกือบนึกว่าฝันไป ฝ่ามืออบอุ่นที่ลูบไล้อย่างนุ่มนวล ปลอบโยนอย่างเอาใจใส่ทุกครั้งที่เขาสะท้านกายด้วยความหวามไหว ดีจนเหมือนไม่ใช่ควอนซูนยองคนนั้นที่ส่งสายตาว่างเปล่ามาให้ตอนที่เขาลุกขึ้นแนะนำตัวในกิจกรรมรับน้อง


ยิ่งดีมากเท่าไหร่...ยิ่งกลัวมากเท่านั้น เขารู้ว่าต่อให้เราสองคนปรารถนาในร่างกายกันและกันแค่ไหน ต่อหน้าคนอื่นเขาก็ยังเป็นอีจีฮุนที่ควอนซูนยองเกลียด เป็นอีจีฮุนที่ไม่รู้จักกับควอนซูนยอง สายตาที่มองกันเหมือนคนแปลกหน้าทำให้เขาหวาดผวามากกว่าตอนที่อีกฝ่ายมองเขาอย่างดุดันเสียอีก


ไม่อยากสับสนอีกแล้วว่าเราเป็นอะไรกันแน่


ไม่อยากเก็บเอาไปคิดแล้วปวดใจไปเองอย่างคนโง่


เขาไม่อยากกลับไปเป็นอีจีฮุนที่หลงรักควอนซูนยองอย่างโง่เง่าคนนั้นอีกต่อไปแล้ว


คาบเรียนวิชาภาษาวันศุกร์ที่ต้องเช็คชื่อ เขาจงใจไปสายพอสมควร จากด้านหลังมองปราดเดียวก็เห็นคนที่เขาหลบหน้านั่งอยู่กลางๆ ห้อง เขาปิดประตูอย่างเบามือ เดินตัวลีบไปหาที่นั่งหลังห้องก่อนทิ้งตัวจมเก้าอี้


คาดไม่ถึงว่าวินาทีต่อมาสายตาคมกริบจะหันมาสบจนเขาสะดุ้ง ควอนซูนยองขมวดคิ้วแน่น ลุกขึ้นเดินตรงแน่วเข้ามาราวกับไม่เห็นใครอยู่ในสายตาทั้งนั้น จนกว่าเขาจะรู้ตัวลนลานก็เมื่อฝ่ายนั้นตบโต๊ะเขาดังปัง!




"อีจีฮุน"




เงียบกริบทั้งห้อง...แม้แต่อาจารย์ยังหยุดสอนด้วยความตกใจ


"จะคุยตรงนี้หรือจะออกไปคุยข้างนอก"


ประโยคนั้นไม่ใช่ประโยคคำถาม แต่เป็นการบังคับ


รู้อยู่แล้วว่าไม่อาจหลบหนีไปได้ทั้งชีวิต แต่ที่เขาสับสนงุนงง น่าจะเป็นเพราะการแสดงออกอย่างชัดเจนต่อหน้าสาธารณชนของอีกฝ่ายว่าไม่แคร์สายตาใคร ทว่าไม่ได้ทำให้ความตั้งใจที่รวบรวมมาแตกซ่าน เขาลุกขึ้นยืนอย่างไม่ลังเล ทระนง จ้องตาคนตรงหน้าด้วยกระแสนัยน์ตาที่พยายามเก็บกักความหวั่นไหวไว้ลึกภายใน




"ไปคุยกันข้างนอก"











อากัปกริยาแรกที่ควอนซูนยองทำต่อหน้าเขาคือทิ้งตัวลงคุกเข่าโดยแรง


"ห๊ะ...!?"


"ฉันขอโทษ"


"อะไรของนาย ลุกสิ...!"


"ขอโทษ"


สุดท้ายเขาก็ต้องยอมแพ้เมื่อฉุดดึงเท่าไรก็ไม่สะทกสะท้าน


สีหน้าของอีกฝ่ายที่เคยเฉยชาราวแผ่นน้ำแข็ง นาทีนี้กลับหลุดกระเทาะหมดสิ้น และเปี่ยมไปด้วยความรู้สึกตรงไปตรงมาจนเขาต้องหลบตาอย่างกระวนกระวาย ตั้งตัวไม่ทันกับท่าทีที่เปลี่ยนไปกะทันหันของคนตรงหน้า


"ฉันขอโทษที่ทำตัวงี่เง่า ทำให้นายต้องเสียใจเพราะฉันนับครั้งไม่ถ้วน ฉันสัญญา ต่อไปนี้ถึงฉันจะน้อยใจนาย จะคิดนู่นคิดนี่ไปสารพัดแล้วน้อยใจที่นายไม่เคยคิดอะไรกับฉันบ้างเลย แต่ฉันจะบอกนาย บอกทุกอย่างที่ฉันคิด ทุกอย่างที่ฉันรู้สึกกับนาย"


"รู้สึกอะไร...อะ...!?"


"ชอบ"


"ห้ะ!?"





เข็มนาฬิกาหยุดเคลื่อนไหว


เสียงน้ำไหวกระเพื่อมในสระเงียบหายไปจากโลกใบนี้





สายตาที่จับจ้องอย่างเปิดเผยทำเอาเขาร้อนผะผ่าวไปทั้งร่าง ความนัย ความรู้สึกลึกล้ำที่สื่อผ่าน ชัดเจนใสกระจ่างดุจน้ำในสระตรงตามคำพูดเสียจนอีจีฮุนคิดว่าเขาอาจจะหยุดหายใจในตอนนั้นก็เป็นได้


"ฉันชอบนาย ชอบมาโดยตลอด ชอบมาตั้งแต่สมัยม.ปลายแล้ว แต่พอแสดงออกเท่าไหร่นายก็ไม่เคยรู้ซะที จนตอนนั้นฉันได้แต่คิดไปเองว่านายคงไม่อยากให้เราเป็นอะไรกันไปมากกว่าเพื่อน"


สิ่งที่เขาใคร่รู้ละเมอจนเก็บไปฝันนับครั้งไม่ถ้วน กลับถูกสารภาพออกมาจากปากคนตรงหน้าอย่างง่ายดายราวกับเรื่องโกหก ทว่าไม่มีอะไรในสีหน้าและสายตาอีกฝ่ายเลยที่บ่งบอกว่านี่เป็นแค่เรื่องอำเล่นกัน ในหัวเขาว่างเปล่ามีแต่คำว่าเป็นไปไม่ได้...เป็นไปไม่ได้...


แล้ว...ภาพวันนั้น...?


"เรื่องวันนั้นไม่รู้พูดไปแล้วนายจะเชื่อหรือเปล่า แต่ฉันสาบานได้ว่าไม่ได้ทำอะไรฮานะเลยสักนิดจริงๆ ไม่แม้แต่จะคิด แต่ฉันมันโง่ที่จงใจทำให้นายเข้าใจผิด ตอนนั้นฉันก็คิดจะประชดนายด้วย แต่พอเรื่องมันเลยเถิดฉันก็หยุดมันไว้ไม่ได้ ฉันไม่ได้ตั้งใจ ฉันผิดเองที่ไม่กล้าขอโทษทั้งๆ ที่ตัวเองเป็นคนผิด พอคิดได้อีกทีเราก็ไม่สนิทกันแล้ว จีฮุน ได้โปรด..."


มือทั้งสองข้างของเขาถูกรวบไปกุม สัมผัสเรียบง่ายจริงใจ...คล้ายว่าเขาสามารถรู้สึกได้ถึงการมีอยู่เบาบางของความอบอุ่นที่สูญเสียไปแสนนาน


"ถึงเรื่องที่ฉันทำมันเลวร้ายจน...จนถ้านายไม่ให้อภัยก็คงไม่แปลก แต่รู้ไว้เถอะว่าฉันเสียใจจริงๆ"




คำขอโทษนี้เป็นเรื่องจริงใช่ไหม...?




แม้เราจะห่างไกลกันมานานเกินกว่าเขาจะกล้าตัดสินว่าอีกฝ่ายคิดอะไรอยู่ แต่...เขาอยากจะเชื่อสัญชาตญาณของตัวเองเหลือเกิน ว่าแววตาคู่คุ้นเคยตรงหน้าคือแววตาเดิมกับคนที่เคยยืมหนังสือเขาไปแล้วเอามาคืนแบบจ๋อยๆ ด้วยสภาพเปียกชุ่มทั้งคนทั้งของ




แต่...











"แล้วมาบอกตอนนี้ให้ได้อะไร"


"จีฮุน"


ควอนซูนยองเผลอกระตุกมือเหนี่ยวรั้งอีกฝ่ายไว้เมื่อคนตรงหน้าทำท่าจะชักมือกลับแล้วเดินหนีไปดื้อๆ ทันทีที่จบประโยค


เขารีบลุกขึ้นยืน กระชับมือเข้าหาตัวจนร่างอีกฝ่ายเซเข้าหา ปลายนิ้วแข็งทื่อพยายามแกะมือเขาออกแต่เขาบีบมือเล็กไว้แน่นพลางดึงไปแนบอกอย่างดื้อรั้น


"เพิ่งมา...สำนึกผิดอะไรตอนนี้...เพิ่งมาสนใจกันหรือไง...พูดออกมาได้...พูดออกมาได้..."


"จีฮุน"


กระแสในน้ำเสียงแปรเปลี่ยนเมื่อสัมผัสได้ว่าเนื้อเสียงของคนตรงหน้าก็เปลี่ยนไปเช่นกัน ควอนซูนยองตัดสินใจดึงคนตรงหน้าเข้ามาล็อกไว้ในอ้อมกอดเพื่อไม่ให้ดิ้นหนีไปได้ ยกมือขึ้นสัมผัสแก้มขาวแต่ถูกสะบัดออกทันที กำปั้นหนักรัวทุบและจิกทึ้ง ผลักไสไม่ให้แตะต้องแม้สักวินาที


"เพิ่งมาพูดว่าเสียใจ โง่...โง่ที่สุดเลย! นายทำแบบนั้นแค่จะประชดเนี่ยนะ แล้วมาพูดแบบนี้ให้ได้อะไร ไอ้...ไอ้บ้า เรื่องนั้นน่ะฉันรู้อยู่แล้ว!"


ท้ายประโยคนั้นคือความเงียบที่ปกคลุมไปทั้งบรรยากาศ


เขากดแขนของอีกฝ่ายไว้กับอก ขมวดคิ้ว เมื่อกี้อีจีฮุนหมายถึงอะไรกัน? เรื่องนั้นคือเรื่องไหน อีกฝ่ายรู้อะไรมาได้ยังไง? โดยเฉพาะเมื่อเป็นเรื่องที่ทำให้คนที่อาละวาดเป็นแมวขู่ฟ่อแฟ่เงียบกริบทันควันที่เผลอหลุดปาก แพขนตาบางกระพือถี่ๆ ทำให้รู้ได้ว่าระลอกคลื่นแห่งความหวั่นไหวกำลังสาดซัดรบกวนจิตใจคนตรงหน้า เขานิ่งเงียบ รอจนกว่าอีกฝ่ายจะพร้อมพูดออกมาเอง




"ลิป..."





"อะไรนะ?"


"นายไม่มีรอยลิปสติกบนปาก แต่มีบนนิ้วแทน มองนิดเดียวก็รู้ว่านายเพิ่งเอามือออกตอนฉันเข้าไป ไอ้บ้า! ถ้าบอกตั้งแต่ตอนนั้นฉันก็โง่เชื่อนายหัวปักหัวปำแล้วแท้ๆ ทำไมต้องทำเป็นไม่สนใจกันด้วย ไอ้บ้า! ไอ้คนนิสัยไม่ดี!"


ฝ่ามือเงื้อจะฟาดลงมา จังหวะเดียวกับที่วงแขนแกร่งกระชับรอบเอวฉับพลัน ทำให้คนตัวเล็กกว่าสะดุ้ง รีบเกาะบ่าเขาไว้เพื่อทรงตัว เสี้ยววินาทีนั้นเขาถึงมีโอกาสได้เห็นแก้วตาเคลือบม่านน้ำใสแจ๋วที่ปริ่มจะร่วงหล่นอยู่รอมร่อ ช้อนมองด้วยความตระหนกตกใจ


เขาทำจีฮุนร้องไห้อีกแล้ว...


แต่ความปวดใจที่เคยหน่วงถ่วงอยู่ก้นบึ้งของจิตใจกลับเจือด้วยความยินดี...ยินดีเจียนคลั่ง เพราะแววตาของคนตรงหน้าที่บ่งบอกว่าสายตาตัดพ้อต่อว่านั้นมิใช่แค่ในฐานะเพื่อนที่ถูกทิ้งและถูกทำร้ายจิตใจอย่างสาหัส แต่เป็นความรู้สึกดีๆ ที่เคยมอบให้กันกลับย้อนไปซ้ำเติมหัวใจดวงน้อยมากกว่าที่เพื่อนควรรู้สึกกัน






จีฮุนชอบเขา...?






"ไม่คิดอะไรบ้าอะไรล่ะ...ชอบจะตายอยู่แล้ว..."






เสียเบาหวิวราวกับลมผิวผ่าน ราวกับไม่ต้องการให้ใครในโลกได้ยิน


แต่สำหรับควอนซูนยองแล้วถ้อยคำนั้นกลับก้องกังวานยิ่งกว่าถ้อยคำไหน กระจ่างชัดยิ่งกว่าความคิดที่เคยหลงนึกพะวงไปเอง ร่างเล็กซบหน้าลงกับบ่าเขาราวกับหมดแรง และเริ่มสั่นสะท้านน้อยๆ


"ชอบ...ชอบอยู่ด้วย ชอบมอง ชอบเวลานายโทรมาหา ชอบเวลาที่นายบอกชอบขนมที่ฉันทำ ชอบเสียงของนาย ชอบยิ้มของนาย ชอบรูปที่นายถ่าย ชอบคิดถึงนายอยู่คนเดียวจนเหมือนฉันจะเป็นบ้า ชอบจนชอบไปกว่านี้ไม่ได้แล้วเข้าใจไหม ยังจะเอาอะไรอีกหาไอ้...!!"


ริมฝีปากอุ่นแตะไล่ไปตามไรผมอ่อนและขมับแทนคำขอโทษนับพันที่ไม่อาจเอ่ยออกไปได้ แต่คนในอ้อมแขนกลับยืดตัวขึ้นโอบรอบคอเขา ประทับริมฝีปากลงมาบนปากเขาโดยไม่ทันตั้งตัว ควอนซูนยองเบิกตากว้าง จากนั้นวงแขนยิ่งรัดแน่นจนร่างทั้งคู่โอนเอนไปมา เราจูบกันอย่างลึกซึ้งแทนความรู้สึกรุนแรงที่มีต่อกันโดยเก็บกลั้นไม่เอ่ยปากไป






เพราะคำว่าเพื่อนที่กางกั้นระหว่างเรา


เวลานี้กลับปลิดปลิวไร้ความหมาย ไร้ความสำคัญเทียบเท่ากันคนที่จู่ๆ ก็ปล่อยโฮจนจูบต่อไม่ไหว เขาลูบศีรษะน้อย กกกอดปลอบแนบอกอย่างหวงแหน ฟังเสียงสะอึกสะอื้นด้วยความรักท่วมท้นหัวใจจนอ่อนละมุน






"ชะ...ช็อกโกแลตผูกริบบิ้นสีเหลืองตอนวันวาเลนไทน์ฉันก็เป็นคนให้"


"อื้อ"


"แชมพูก็ไม่เปลี่ยนเพราะนายเคยบอกว่าชอบ"


"อื้อ"


"กลองชุดวันเปิดโลกกิจกรรมก็อุตส่าห์ไปหามาให้เพราะนายบอกว่ามันคงดูดีบนเวที ฮึก ไอ้บ้า ทำให้ทุกอย่างแล้วยังพูดมาได้ว่าไม่รู้..."


"อื้อ รู้แล้วครับ อย่าร้องเลยนะคนดี"


เกลี่ยน้ำตาบนแก้มใสด้วยนิ้วโป้งอย่างเบามือ จุมพิตหน้าผากมนที่ทำให้อีกฝ่ายต้องหลับตาปี๋จนหน้ายับยู่ยี่ไปหมด สูดกลิ่นแชมพูอ่อนจางบนขมับที่แสนคุ้นเคย คล้ายตัวตนของคนตรงหน้าเปรียบเสมือนความจริงที่ถาโถมซัดให้ได้ตาสว่าง ที่แท้...เรื่องเล็กๆ น้อยๆ ที่เขาไม่ได้สังเกต ทุกการกระทำเรียบง่ายที่อีกฝ่ายแสดงออกด้วยน้ำใสใจจริง กลับแฝงเร้นด้วยความนัยใสซื่อบริสุทธิ์ตรงไปตรงมาเท่าที่คนขี้อายอย่างอีจีฮุนจะแสดงออกได้ ทุกอย่างที่เขารับมาแต่ไม่เคยรับรู้ เห็นแต่ไม่เคยเห็นค่า




สิ่งที่เขาไขว่คว้ากลับอยู่ในมือนานแล้ว











ความอบอุ่นที่ได้รับเติมเต็มจนอิ่มไปทั้งใจ เขาลดมือลงคล้องรอบเอวอีกฝ่ายพลางเลื่อนใบหน้ามาแนบหน้าผากต่อกันอย่างอ้อยอิ่ง ซึมซับลมหายใจของคนตรงหน้าอย่างดื่มด่ำ สายตาแดงก่ำของอีกฝ่ายเหลือบมองก่อนจะก้มหลุบต่ำราวกับเพิ่งเขินอายที่เสียอาการ คราวนี้เขาจะไม่พลาด...ไม่ปล่อยอีกฝ่ายหลุดมือหนีหายไปไหนด้วยความโง่เขลาของตัวเองอีกแล้ว ควอนซูนยองสาบานกับตัวเองในใจครั้งแล้วครั้งเล่าขณะพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่นอย่างระมัดระวัง


"ขอโทษ...ที่ฉันไม่รู้อะไรเลย"


"..."


"ขอโทษ...สำหรับทุกอย่างที่ทำลงไป ทุกอย่างมันมากมายจริงๆ เพราะงั้นฉันขอโอกาส...ให้ฉันได้ชดเชยได้ไหม"


เพราะพอเดาได้ว่าคำพูดต่อไปจะเป็นอะไร พวงแก้มขาวจึงขึ้นสีระเรื่ออย่างน่ารักจนอดใจยกมือขึ้นลูบไล้อย่างทะนุถนอมไม่ได้ จากนั้นก็เชยคางเล็กเพื่อให้ตาสบตา ถ่ายทอดความรู้สึกทั้งหมดที่มีขณะเอ่ยปากด้วยน้ำเสียงเว้าวอน






"เป็นแฟนกันนะ"






อยากให้เราได้คู่กัน


อยากให้เขาได้เป็นคนขับรถไปรับที่บ้าน พาไปเที่ยวทะเล กินรามยอนสำเร็จรูปหลังจากนอนกลิ้งดูดาวกันตอนตีหนึ่ง ตระกองกอดร่างเล็กไว้ในอ้อมอกอย่างนุ่มนวลที่สุด ผิวของอีจีฮุนระเม็ดทรายละเอียดคงดูสวยงามยิ่งกว่าแสงจันทร์


นั่นคือสิ่งที่ผมอยากทำกับคุณ


อยากแชร์เวลาอีกครึ่งนึงในชีวิตในฐานะคนพิเศษของกันและกัน






หน่วยตาของคนตรงหน้ากลมโตขึ้นอย่างน่าเอ็นดู จากนั้นคางนุ่มนิ่มก็ดิ้นรนจนหลุดออกจากมือเขา แต่เขาไม่คิดว่านั่นเป็นคำปฏิเสธหรอกเพราะมือทั้งสองข้างขยุ้มเสื้อบนอกเขาราวกับลูกแมวเกาะติดเจ้าของ ใบหน้าเนียนซุกซบอยู่ระหว่างมือนั้นอยู่พักใหญ่กว่าจะส่งเสียงอู้อี้ขึ้นจมูกแทบฟังไม่ออก


"เรื่องนี้...บอกให้คนอื่นรู้ได้หรอ"


เขายิ้ม ยิ้มกับใบหูแดงก่ำของคนในอ้อมแขนที่ซุกหน้าซ่อนความเขินอายสุดชีวิต


"อื้อ...จะบอกให้ทั่วมหาลัยเลย"






ว่าเขาเจอคำจำกัดความที่เหมาะกับอีจีฮุนที่สุดแล้ว


คำว่า 'แฟนของควอนซูนยอง' ไงครับ





























- Track : That’s What I Like || Bruno Mars -






ฟิคไม่มีเหตุผล

_________________________________________


แล้วจะทวิตเล่าเก็บตกเรื่องเบาๆ นะ เจอกันเรื่องหน้านะครับ :)



            
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 68 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

189 ความคิดเห็น

  1. #177 youthisyours (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 28 มิถุนายน 2563 / 04:51
    ฮืออ ส้ากที ;-;
    #177
    0
  2. #144 fernfern_br (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2563 / 00:33
    แง้ๆๆๆๆ แสนน่ารัก
    #144
    0
  3. #124 LoveD.O. (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 16 ธันวาคม 2562 / 21:53
    แงงง น่ารักมากกกกก
    #124
    0
  4. #86 Zantax_ (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 15 สิงหาคม 2562 / 18:36
    เฟรนด์โซนที่ข้ามไปแฟนโซน เขียนดีมากๆเลยค่ะt-t ดีใจที่เค้าสองคนได้คู่กัน
    #86
    0
  5. #65 PanKunMuMiEiEi (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2562 / 22:45

    ชอบมากๆๆๆค่ะ <3

    #65
    0
  6. #64 pimchansfwok (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2562 / 01:34
    ดีใจมาก นํ้าตาไหลพราก ㅠㅡㅠ คิดไม่ผิดจริงๆที่ดองไว้อ่านที่เดียวรวด (ขอโทษนะคะไร้ . .) ชอบภาษาของคุณเช่นเคยค่ะ เขียนได้ดีมากๆเลย รักงานของคุณมากๆเลยค่ะ ขอบคุณนะคะ
    #64
    0
  7. #61 Jib Jibjib (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2562 / 22:26
    อบอุ่นใจมากกก
    #61
    0
  8. #60 MuYiSaN (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2562 / 21:58
    แง๊ จบลงด้วยดี เจ๊ก็ชอบบบ
    #60
    0
  9. #59 pradubdao9 (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2562 / 20:59
    เขิลตายเเล้วววว
    #59
    0