นิยาย Dek-D

ไม่พลาดทุกการอัปเดต
เพียงอ่านผ่านแอปนิยาย Dek-D

แอปที่จะทำให้คุณสามารถอ่านนิยายได้ทุกที่ ทุกเวลา พร้อมฟังก์ชันการใช้งานหลากหลาย รับรองสนุกไม่มีเบื่อ! ดาวน์โหลดฟรีได้แล้ว บน Android, iOS และ HUAWEI

[Bleach] Little rain ฝนหลงฤดู (Akon x ???)

โดย A.pirirn

จู่ๆ อากอนผู้อยู่แต่ในหน่วยวิจัยฯ ก็ต้องออกไปเปิดหูเปิดตาเกือบทั่วเซย์เรย์เทย์กับยัยตัวเล็กที่เขาจำชื่อไม่ได้ และอากอนผู้ไม่รู้จักความรักยังรู้สึกแปลกๆ ไปกับยัยตัวเล็กที่เขาจำชื่อไม่ได้อีก!

ยอดวิวรวม

466

ยอดวิวเดือนนี้

3

ยอดวิวรวม


466

ความคิดเห็น


2

คนติดตาม


5
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  16 มี.ค. 58 / 00:21 น.
นิยาย [Bleach] Little rain ŧĴ (Akon x ???)

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
สวัสดีขอรับ!!!

ขอต้อนรับเข้าสู่เรื่องสั้นเรื่องที่ 4 ของข้า
(ยังมีไฟฮึดเขียนอยู่)
เนื่องจากยังไม่มีใครบอกว่าข้าเขียนดีเขียนแย่อย่างไรก็เลยเขียนต่อ
(...)

เรื่องนี้มีคุณอากอนแห่งหน่วยวิจัยวิทยาการเป็นพระเอกนั่นเอง!
ส่วนนางเอกไม่รู้เหมือนกันสินะ...

ขอบคุณสำหรับการอ่านนะขอรับ!

ฝากเพจครับ
https://www.facebook.com/pages/Apirirn/311092125742186?ref=aymt_homepage_panel
หรือเสิร์จคำว่า A.pirirn

ตัวละคร


นักสู้อากอน


หน่วยวิจัยวิทยาการเดียวกัน

นางเอกคนซ้ายสุด อากอนคนกลาง คนขวาก็คือหัวหน้าอุคิทาเกะ (ไม่ต้องสงสัย)


หัวหน้าเคียวราคุ ซุนซุย , หัวหน้าอุคิทาเกะ จูชิโร่

รองหัวหน้าหน่วย 8 อิเสะ นานาโอะ


รองหัวหน้าหน่วย 6 อาบาราอิ เร็นจิ , หัวหน้าหน่วย 6 คุจิกิ เบียคุยะ


อิชิดะ อุริว , อิโนะอุเอะ โอริฮิเมะ
ขอขอบคุณ
:)  Shalunla

เนื้อเรื่อง อัปเดต 16 มี.ค. 58 / 00:21


         
                   ข้าน่ะ ไม่เชื่อเรื่องพวกนั้นหรอก...

 

 

                ข้ามั่นใจว่าตัวเองเชี่ยวชาญเรื่องภูมิอากาศอยู่บ้าง แต่กระนั้น ทำไมคนเหล่านั้นถึงพูด

 

 

 

 

                ว่าทะเลก่อนพายุนั้นมักสงบ

 

                ว่าฟ้าหลังฝนมักสดใส

                ถ้าให้ข้าอธิบายล่ะก็ คงจะเป็นเรื่องเกี่ยวกับไอน้ำและก๊าซยาวเหยียด

 

                แต่ทำไมนะ คนเหล่านั้นถึงยังหวังกัน

                นี่ ความสงบก่อนพายุใหญ่น่ะ

                ไม่ว่าจะด้วยเหตุผลใดก็ตาม ข้าก็อยากตักตวงไว้ให้ถึงที่สุด

 

 









 

หัวหน้าเคียวราคุคะ! หัวหน้าเคียวราคุ

ใครมาเอะอะโวยวายแต่เช้าน่ะอากอน ชายหนุ่มผู้มีเขาเล็กๆ หลายอันตรงหน้าผากและควันสีเทาจางของบุหรี่รอบกายเป็นเอกลักษณ์ เปรยขึ้นอย่างไม่สนว่าจะมีคนฟังหรือไม่

รองหัวหน้านานาโอะไง เจ้าไม่ชินเหรอ เป็นอย่างนี้ทุกวันมาตั้งนานแล้วนะผู้ตอบเป็นหญิงสาวตัวเล็กน่ารักเสียจนเดาอายุไม่ถูก ผิวขาวเนียนสะอาดสะอ้าน สวมแว่นอันโตและถักเปียสองข้าง

อากอนปล่อยให้ควันบุหรี่ลอยออกจากปากอย่างเอื่อยเฉื่อยก่อนตอบ

ข้าน่ะออกมาเห็นเดือนเห็นตะวันก็บุญถมแล้ว

เหรอ ข้าไม่เถียงนะดูเหมือนเธอจะวุ่นวายอยู่กับอะไรบางอย่างที่เขาไม่สนใจ แต่ขณะที่เขากำลังตัดสินใจกลับเข้าไปหมกตัวอยู่ในห้องปฏิบัติการ มือเล็กๆ ก็คว้ามือเขาหมับ

ชายหนุ่มมองอย่างหลากใจ

มือสิ่งมีชีวิต… มันอุ่นอย่างนี้เองเรอะ?

อากอน วันนี้ไม่มีงานนะ เคสใหญ่เพิ่งจบไปเมื่อวานไงอ่ะเธอยิ้มหวาน

ข้าจะไปวิเคราะห์xxx” เขาหมายถึงงานวิจัยส่วนบุคคลอันเป็นความรื่นรมย์เพียงหนึ่งเดียวของเขา ถ้าไม่นับไอ้ที่คาบไว้ในปาก

เก็บไว้ก่อนเถอะ ข้าเพิ่งนึกออกอ่ะ ข้าพาเจ้าไปรู้จักคนอื่นๆ ดีกว่า ไปเปิดหูเปิดตากัน!”

ประโยคนั้นทำให้เขาหน้าตึง

เขาเกลียด

สายตาเหยียดหยามกีดกัน

ความรู้สึกแปลกแยกเหมือนตัวประหลาด

ความหวาดระแวงที่ฉายออกมาอย่างไม่ปิดบัง

เธอก็น่าจะโดนสายตาอย่างเดียวกัน แต่ทำไมยัยนี่ยังตีหน้าระรื่นชวนไปหาพวกนั้นได้เฉย?

ทั้งๆ ที่เกลียดเอาขนาดนั้น แต่โดยหาเหตุผลไม่ได้ ร่างสูงกลับปล่อยให้ร่างบางจับจูงไปโดยไร้การขัดขืนใดๆ






 

 

คุณนานาโอะค้า~!”

อิเสะ นานาโอะ หญิงสาวร่างบางแต่มีใบหน้าเข้มงวดรับกับแว่นกรอบเหลี่ยมที่เจ้าตัวสวมใส่ ชะงักฝีเท้าเมื่อได้ยินเสียงเรียกจากเบื้องหลัง

อ้าว อรุณสวัสดิ์ค่ะ คุณ…”

ข้า จากหน่วยสิบสองค่ะ แล้วก็คุณอากอน ยัยตัวเล็กรีบแนะนำชื่อตน อากอนไม่สนใจจะทักทายหญิงแปลกหน้าแม้แต่น้อย นานาโอะรับคำอย่างสุภาพพลางเลื่อนสายตามาที่ชายหนุ่มเพียงคนเดียวในที่นั้น แม้ไม่มีคำพูดเขาก็อ่านสายตานั้นออกว่า

ประหลาด

ชายหนุ่มหยักริมฝีปากนิดๆ อย่างสมเพชตัวเอง การถูกมองเป็นตัวประหลาดนั้นทำให้เขาชินชาและไม่น่าประหลาดใจเท่ากับที่วินาทีต่อมากระแสนัยน์ตานั้นค่อยๆ เปลี่ยนเป็นเอื้ออารี ไม่น่าเป็นไปได้ อากอนบอกตัวเองขณะเพ่งมองหญิงสาวแปลกหน้าอย่างไม่เชื่อสายตาตนเอง สายตาเป็นมิตรคือสิ่งที่ตัวประหลาดอย่างเขาไม่เคยและไม่ควรได้รับ หญิงผู้นี้อาจจะมีความผิดปกติทางประสาทก็เป็นได้แม้ในใจจะเพียรปฏิเสธอย่างไร แต่รอยยิ้มจริงใจของหญิงผู้ที่เขาจำชื่อไม่ได้ค่อยคลายปมระหว่างหัวคิ้วและปมในใจชายหนุ่มทีละน้อยโดยไม่รู้ตัว

ยินดีที่ได้รู้จักค่ะ อิเสะ นานาโอะ จากหน่วยแปดค่ะ

ตามหาหัวหน้าเคียวราคุเหรอ ลองจับพลังวิญญาณเอาสิคะ

ไม่จำเป็นหรอกค่ะตอนนั้นเองที่น้ำเสียงของหล่อนแปร่งไปเล็กน้อย หญิงสาวก้มลงเก็บลูกหินเล็กๆ เพราะว่าข้าเจอแล้ว!”

โป๊ก!

แอ๊ก!”

โครม!

กรวดริมทางธรรมดาๆ เมื่ออยู่ในมือรองหัวหน้าหน่วย 8 ก็แปรสภาพเป็นอาวุธสังหารพุ่งเข้าสู่เป้าหมายจังๆ และเป้าหมายตัวโตก็กลิ้งหล่นมาจากหลังคาอาคารกระแทกพื้นสนั่นหวั่นไหวด้วยความเร็ว 100 กิโลเมตรต่อชั่วโมง () หมอบกระแต้แทบเท้าลูกน้องตัวเองชนิดว่าน่าเหยียบซ้ำ และกระเด้งขึ้นมาจากพื้นในทันที

แหม นานาโอะจาง~~~ คิดถึงเค้าจนต้องออกมาตามหาเชียวเหรอ มือหนักจริงจริ๊งเคียวราคุ ซุนซุย หัวหน้าหน่วย 8 ผู้ไร้มาดทำตาหวานเยิ้มใส่รองหัวหน้าตัวเอง ขัดกับดวงตาดุหลังเลนส์ของคนโดนอ้อน

โดดงานแต่เช้าเลยนะคะหัวหน้า น้ำเสียงยะเยือกชวนให้นึกถึงภูเขาไฟที่กรุ่นๆ ร่ำๆ จะปะทุ เคียวราคุหัวหน้าผู้ซึ่งอากอนจำชื่อได้เนื่องจากได้ยินบ่อยจึงเมินความผิดตนด้วยการทักทายอาคันตุกะต่างหน่วยอย่างรื่นเริง

สาวน้อยน่ารักจากหน่วยสิบสองนี่หน่า! ยินดีต้อนรับสู่หน่วยแปดนะจ้ะคนสวย สนใจช่วยทำแผลให้ข้าไหม เมื่อกี้โป๊กเอากลางหน้าผาก อูย~ ฝีมือใครก็ไม่รู้แม่นจริงๆ เล้ย

เอ๋!? แต่ข้า…”

เจ็บมากเหรอคะนานาโอะพูดเรียบๆ ยื่นมือไปแตะรอยปูดเท่าซาลาเปาของผู้เป็นหัวหน้าเบาๆ เหมือนเป็นห่วง

ก่อนจะเริ่มเค้นมันอย่างเอาเป็นเอาตาย

จ้าก!!! นานาโอะจาง! ยอมแล้วจ้า!!! ยอมไปทำงานแล้ว! ปล่อยข้าที้~~~”

แล้วเจอกันนะคะหญิงสาวหันมาลาพวกเขาก่อนลากร่างใหญ่ห่างออกไปทุกที

ยัยตัวเล็กหันมายิ้มค้างให้อากอน ชายหนุ่มจึงลองดึงมือกลับแต่ไม่หลุดจากมือแน่นหนาของเธอแม้สักนาโนวินาทีเดียว

พูดถึงทำแผลแล้วนึกได้เลย เราไปหน่วยสี่กันดีกว่า!”

เจ้ากะจะไม่ถามความเห็นข้าเลยใช่ไหม

 






 

วันนี้หน่วยสี่คนเยอะผิดปกติ

อากอนบอกตนเองขณะเดินตามแรงฉุดรั้งจากหญิงสาวไปเรื่อยๆ เขาต้องทำเป็นไม่ใส่ใจสายตาสอดรู้สอดเห็นแปลกๆ ของคนรอบข้าง ยิ่งอยู่กลางพวกหน่วยอื่นความเป็น ตัวประหลาดหน่วยวิจัยฯ ก็ยิ่งฉายชัด

เขาถึงเกลียดการออกมานี่ไง

คุณอิซาเนะค้า!!!”

ยัยตัวเล็กนี่ไม่ได้รู้สึกรู้สมอะไรเลยใช่ไหม

คนที่เธอเรียกเป็นหญิงสาวตัวสูง รองหัวหน้าหน่วย 4 ที่ชายหนุ่มจำชื่อไม่ได้ หล่อนสะดุ้งตัวลอยและมองพวกเขางงๆ

เอ่อคุณคือ…”

คนพวกนี้มาทำไมกันเหรอคะดูเหมือนยัยตัวยุ่งยิ้มเก่งจะไม่สนใจทักทายหรือแนะนำตัวกับคู่สนทนาเลย

แม้จะแน่ใจว่าตนไม่รู้จักคนทั้งคู่ แต่อิซาเนะก็มีน้ำใจพอที่จะตอบ

คุณเรียวกะที่ชื่อคุณอิชิดะน่ะค่ะ เขาอุตส่าห์ออกแบบชุดสวยๆ ให้พวกเรา คุณเองก็ลองไปขอให้เขาช่วยสิคะหล่อนยิ้มแต้พลางกระชับห่อผ้าในอ้อมแขน

โห! ไปดูกันเถอะอากอน!”

เอาแล้วไง

ไปดูดีกว่า! ขอบคุณนะคะคุณอิซาเน้~~~”

อ่าค่ะ

อิซาเนะลดมือที่โบกลาเมื่อร่างเล็กพาร่างสูงห่างออกไป รอยยิ้มหวานก็ถูกแทนที่ด้วยยิ้มแหยๆ

อะไรของเค้าน่ะ…”

 




 

ปรากฏว่าเธอลากเขามาเก้อ เพราะที่ประตูห้องตัดเย็บแขวนป้ายไว้อย่างชัดเจนว่า งดรับงานเฟ้ย จากอิชิดะขณะที่เธอหันมาทำตาปริบๆ กึ่งอ้อนใส่ชายหนุ่มอยู่นั่น หญิงสาวสวย ผมยาวสีส้มสะดุดตาคนหนึ่งก็ทำท่าจะผลักประตูเข้าไป

อ้ะ คุณคะ เข้าไปไม่ได้นะยัยตัวเล็กรีบบอกและชี้ไปที่ป้าย หญิงหัวส้มคนนั้นทำหน้างงและถอยออกมาอ่านป้าย ก่อนหันมาเปิดยิ้มกว้างเห็นฟันทุกซี่ให้พวกเขา

อ๋อๆ ไม่เป็นไรหรอกค่ะ อิชิดะคุงเค้าไม่ว่าหรอก เนอะ-เนอะประโยคสุดท้ายหล่อนหันไปพยักเพยิดกับตัวเองจนอากอนอยากจับแม่นี่ไปตรวจระดับ IQ คราวนี้พอหญิงหัวส้มคว้าลูกบิดอีกครั้ง ยัยตัวเล็กก็ไม่ห้ามแถมยังฉวยโอกาสลากเขาตามเข้าไปด้วย

ในห้องตัดเย็บปรากฏร่างชายหนุ่มเจ้าของผมสีน้ำเงินเข้มซบหน้ากับโต๊ะที่เกลื่อนไปด้วยกระดาษ พอได้ยินเสียงประตูก็เงยหน้าขึ้นมา

อรุณสวัสดิ์จ้าอิชิดะคุง!”

คะคุณอิโนะอุเอะ

ความเชี่ยวชาญทางสรีระศาสตร์ทำให้อากอนรู้ได้ว่า รอยระเรื่อบนโหนกแก้มชายหัวน้ำเงินนั้นเกิดขึ้นโดยธรรมชาติ

ชั้นแวะเอาขนมมาฝากน่ะ ดูสิได้มาฟรีถุงเบอเร่อแหน่ะ! มีอันนี้ แล้วก็อันนั้น…” หญิงหัวส้มหยิบขนมจากถุงออกมาจาระไนทีละชิ้นๆ อย่างมีความสุข ขณะที่สายตาชายหัวน้ำเงินเลื่อนมาที่พวกเขา

พวกคุณ…”

อ๋อ อิชิดะคุง ชั้นเจอสองคนนี้หน้าห้องน่ะ นี่คุณอ่าคุณ…” จู่ๆ หญิงหัวส้มก็ทำท่านึกขึ้นมาได้เสียเฉยๆ ว่าไม่รู้จักยมทูตแปลกๆ สองคนนี้ อากอนรู้สึกอยากกุมขมับขึ้นมาทันที

ข้า จากหน่วยสิบสองค่ะ แล้วก็คุณอากอนหญิงสาวของเขาบอกชื่ออย่างรวดเร็ว

ยินดีที่ได้รู้จักค่ะ อิโนะอุเอะ โอริฮิเมะ เป็นเรียวกะค่ะ

อิชิดะ อุริว ควินซี่ครับ

ยินดีที่ได้รู้จักค่ะ อ๋า! ขอข้าร่วมวงด้วยคนสิ! น่ากินจัง!~”

เชิญเลยค่ะ

อากอนมากินด้วยกันสิ!”

อากอนรู้สึก จี๊ดขึ้นสมองอย่างกะทันหัน จนต้องควานหาซองบุหรี่ในเสื้อคลุม ทว่า ว่างเปล่า

นี่ เจ้าเอาบุหรี่ข้าไปหรือเปล่า

อันนี้น่ะนะหญิงสาวหยิบซองคุ้นตาออกมา ชายหนุ่มแทบจะตะครุบแต่ยังรักษามาดไว้ได้จึงยื่นมือออกไปรับ เธอกลับไม่สนใจมือที่ยื่นค้างเปิดซองออกคุ้ย

มันใช้ยังไงเหรอ ข้าเห็นเจ้าคาบไว้ทั้งวันเลย

เอาคืนมา

คาบไว้อย่างนี้แล้วไงต่ออ่ะ?

อากอนหมดความอดทน เขาดึงซองบุหรี่ออกจากมือเธอ และเพื่อป้องกันการแย่งคืน ชายหนุ่มจึงไม่รีรอที่จะเอาบุหรี่ทั้งซองใส่ปากกลืน จากนั้นก็แย่งบุหรี่มวนหนึ่งจากปากเธอมาจุดสูบเองอย่างเฉยชา

อากอน! กลืนเข้าไปได้ไงอ้ะ!”

เอ๋?! คุณอากอนคะ!”

ทำอะไรของนาย นั่นคือความหมายจากสายตาของชายหัวน้ำเงินที่เขาลืมชื่อไปแล้ว แต่กระนั้น อากอนก็รู้สึกสงบลง เมื่อในแววตาแตกตื่นและสงสัยของทั้งสามนั้นไร้ซึ่งความดูถูกดูแคลน

[‘ห้ามสูบบุหรี่ในสถานพยาบาล(หน่วย 4)อิชิดะอ่านป้ายที่ผนังห้องในใจ และตัดสินใจเงียบไว้ดีฝ่า]

 





 

หลังจากเสร็จมื้อกลางวันที่หน่วย 6 (แม้จะแน่ใจว่า ในหมู่ยมทูตทั่วไปไม่นิยมอาหารอันมีส่วนประกอบของสัตว์จำพวกแมลงยกเว้นแค่บางชนิด แต่อากอนก็พบชิ้นส่วนของ Musca domestica (ชื่อทางวิทยาศาสตร์ของแมลงวันบ้าน)ในอาหารที่แม่ยมทูตหน่วย 6 จัดหามาให้ด้วยสีหน้าสีตาเจ้าเล่ห์พิกล แต่เพื่อไม่ให้เป็นที่สังเกตของยัยตัวเล็ก เขาจึงกินมันเข้าไป) อากอนก็นั่งรอเธอที่ยังจัดการมื้อกลางวันไม่เสร็จพลางคายมวนบุหรี่ออกมาจุดสูบต่อ โรงอาหารหน่วย 6 ดูเหมือนจะมีเรื่องวุ่นๆ รู้ได้จากระดับเสียงที่เกิน 80 เดซิเบล

นี่! ใครก็ได้เอาอาหารไปให้หัวหน้าหน่อยซิ! จวนจะได้เวลาแล้ว!”

ข้าไม่ว่างย่ะ! เจ้านั่นแหล่ะเอาไป

อีตาคนเดิมหายไปไหนห๊ะ!”

หนวกหูชะมัด

แต่ก่อนที่ชายหนุ่มจะรู้ตัว ร่างเล็กข้างกายก็เผ่นออกไปเสนอหน้า

นี่ๆ ข้าช่วยไหม ให้ข้าเอาอาหารไปส่งเองนะ

ยัยนี่ก็ยุ่งจริง…

แม่คนครัวชะงัก กวาดสายตามองเรื่อยไปสะดุดที่เสื้อคลุมขาวของหน่วยวิจัยวิทยาการที่เธอสวมใส่ แน่ละ ใครจะไปไว้ใจพวกพิลึกๆ อย่างเขาให้แตะต้องอาหารของหัวหน้าหน่วย ขนาดเขายังไม่ไว้ใจตัวเองว่าจะไม่ใส่อะไรลงไปไม่ใช่ล่ะ อากอนรีบเมินหน้าไปทางอื่นเพื่อไม่ให้โอกาสหล่อนได้สำรวจหน้าผากเขา

จะดีเหรอคะ

ดีสิ! เชื่อมือข้าได้เลย

สงสัยพวกแม่คนครัวจะเข้าตาจนจริงๆ เพราะเธออ้อนวอนไม่กี่ครั้งก็ได้รับคำอนุญาตและถูกต้อนออกมาจากโรงครัวแทบไม่ทัน

เราไปเยี่ยมไข้หัวหน้าคุจิกิด้วยไง อากอนเธอพูดอย่างสุขใจ ในมือมีถาดหนักๆ ชายหนุ่มมองอย่างไม่คิดจะช่วย

พอถึงหน้าอาคารที่ทำการหน่วย 6 ยังไม่ทันที่เขาจะเคาะ ประตูก็เปิดผางออกพร้อมร่างชายหนุ่มผมแดงกระวีกระวาดออกมา

จบเรื่องนู้นก็ต่อเรื่องนี้! หาเรื่องให้ข้าไม่เว้นวัน! อิจิโกะไอ้ อ้อ นี่ข้าวข้าสินะ ขอบใจ

ยัยตัวเล็กอ้าปากจะตอบในจังหวะที่ชายผมแดงที่เขาจำได้ว่าเป็นหัวหน้าหน่วย 6 คว้าชามซุปไปซดอั้กๆ พลางใส่รองเท้าไปด้วย เธอชะงัก ทำท่าประดักประเดิดคล้ายไม่แน่ใจว่าจะหัวเราะหรือจะกลุ้มใจดี แต่อากอนยิ้มนิดๆ ยิ้มแบบที่ไม่ได้ยิ้มมานานจนเหมือนขากรรไกรจะกระตุกพิกล ไม่ได้ยิ้มให้หายนะของชายผมแดงในอีกไม่กี่นาทีหรอก แต่ยิ้มให้กับสีหน้าสับสนของยัยตัวยุ่งต่างหาก

คิดจบ เขาก็รู้สึกเหมือนอากาศเย็นขึ้นมาดื้อๆ

อาบาราอิ

น้ำเสียงราบเรียบประดุจผิวหน้าน้ำในทะเลสาบ ทำเอาชายหัวแดงสำลัก พ่นน้ำลายออกมาเป็นฟองอย่างน่าอนาถ

หะหัวหน้าคุจิกิ สวัสดียามบ่ายนะครับชายหัวแดงเช็ดปากด้วยหลังมือพลางยิ้มประจบประแจง

คุจิกิ เบียคุยะ หัวหน้าหน่วย 6 ผู้ที่อากอนจำชื่อได้เนื่องจากเคยทำหุ่นจำลองขนาดเท่าตัวจริงของเจ้าตัวมาแล้ว เลื่อนสายตาคมกริบจากใบหน้าลูกน้องไปยังถาดอาหารที่หญิงสาวตัวเล็กถืออยู่ เธอได้ทีรีบฟ้อง

อาหารของหัวหน้าคุจิกิค่ะ

ห๊ะหา!!!”

ชายหัวแดงเบิกตาโตขนาดเส้นผ่าศูนย์กลาง xxx เซนฯ เร่งรีบเสือกหลักฐานมัดตัวคือชามซุปในมือกลับใส่ถาด แต่มิอาจรอดพ้นสายตาจับผิด

เจ้าได้รับอนุญาตให้แตะต้องอาหารของข้าหรือ อาบาราอิ

เอ่อครือว่า…”

ชายหัวแดงจนถ้อยคำ แอบถลึงตาใส่หญิงสาวผู้ฟ้องที่มองขันๆ อยู่ไม่ไกล และโดยยังไม่ละสายตา คุจิกิก็สอดมือเข้าไปในเสื้อคลุม คนเป็นจำเลยผงะ

สิ่งที่ดึงออกมา มันคือ

สมุดโน้ตธรรมดา?

อากอนเลิกคิ้วนิดๆ อย่างประหลาดใจ และยิ่งประหลาดใจเข้าไปใหญ่เมื่อเห็นชายหัวแดงหน้าซีดเผือด เออ อันที่จริงจากเปอร์เซ็นต์ความเป็นไปได้ถึง 84% สมุดนั่นน่าจะเป็น

หักเงินเดือน xxx เยน รวมกับอีก 18 ครั้งก่อนเป็น xxxxxxxx ข้าขอเตือนเป็นครั้งที่ 23”

เขาเคยเดาผิดซะเมื่อไรล่ะ

ชายหัวแดงอ้าปากเหมือนจะพูดคัดค้าน แล้วก็หุบปาก แล้วเปลี่ยนใจอ้าปากใหม่ราวกับเป็นหุ่นชักรอกอย่างน่าขัน ก่อนที่จะมีคำพูดใดหลุดออกมา น้ำเสียงระรื่นนุ่มหูก็ดังขัด

อย่าหักเงินเดือนกันด้วยเรื่องแค่นี้เลย เบียคุยะคุง

หัวหน้าอุคิทาเกะสวัสดีครับ!”

ยัยตัวเล็กดึงมือเขาให้ถอยหลบ อุคิทาเกะ จูชิโร่ หัวหน้าหน่วย 13 ผู้ที่เขาจำชื่อได้เนื่องจากมักถูกไหว้วานให้ทำเรื่องเล็กๆ น้อยๆ แลกกับความสะดวกต่างๆ ชายหนุ่มเจ้าของเรือนผมสีขาวและรอยยิ้มใจดีเต็มหน้า คุจิกิปิดสมุดเงียบๆ ไม่ว่ากระไร

ไง เบียคุยะคุง อาบาราอิคุง แล้วก็อากอนกับ ใช่ไหมอุคิทาเกะเป็นคนเดียวที่อากอนมีแก่ใจค้อมหัวให้หน่อยๆ ทักทายจบ ผู้อาวุโสก็สำทับอีกครั้งหนึ่งอย่างเคร่งขรึม

เรื่องแค่นี้อย่าถึงกับหักเงินเดือนเลย ถ้ามีปัญหาล่ะก็หักเงินเดือนข้าแทนก็ได้นะ

หัวหน้าอุคิทาเกะครับ!”

คนละหน่วยมันหักกันได้ซะที่ไหน

อุคิทาเกะ เดินมาไกลถึงขนาดนี้เชียวหรือ

นานๆ ทีได้เดินบ้างก็คุ้มล่ะคนป่วยบ่อยโบกมือปัดสบายๆ

ดวงตาของคุจิกิหรี่ลงเล็กน้อย แล้วหัวข้อสนทนาก็เปลี่ยนไป

อากอน! ลมอะไรหอบเจ้าออกมาจากหน่วยวิจัยฯ ได้ล่ะเนี่ย?

ไม่ใช่ลมอะไรหรอกค่ะ ข้าเองยัยตัวเล็กรีบโบกมือหย็อยๆ เรียกความสนใจ

อื้อหือ เจ้าเนี่ยเก่งไม่เบานะคำชมทำเอาเธอหน้าบานอย่างน่าหมั่นไส้ เอาล่ะ ถ้าไม่รังเกียจอยากไปที่หน่วยข้าไหมล่ะ ข้าอยากอวดปลาโค่ยของข้าซะหน่อย

ประโยคต่อมาทำให้เธอตาโต และดวงตาของคุจิกิก็หรี่ลงอีกนิด

ว้าว! ไปค่ะ! ไปดูกันนะอากอน

ข้าขัดเจ้าได้ซะที่ไหนล่ะอากอนคิด ภาพปลาชนิดที่ว่าและโครงสร้างอวัยวะภายในสดๆ ก็วับแวมเข้ามาโชว์ตัวในมโนนึก

งั้นข้าขอตัวนะคร้าบ~” ชายหัวแดงรีบอาศัยจังหวะที่บรรยากาศผ่อนคลายชิ่งหนีไปทันที

อุคิทาเกะหัวเราะเบาๆ แล้วกวักมือเรียกให้พวกเขาเดินตาม ทิ้งคุจิกิให้ยืนเฝ้าประตูเหมือนรูปปั้นสิงโตหน้าทะมึน

 




 

ยัยตัวยุ่งใช้เวลาเพลิดเพลินอยู่ที่หน่วย 13 ได้ไม่นาน ก็ถูกคิโยเนะกับเซ็นทาโร่ ลำดับ 3 หน่วย 13 ผู้จงรักภักดีไล่ตะเพิดออกมา ตามความเห็นของอากอน เขาคิดว่าทั้งคู่คงกลัวอุคิทาเกะติดเชื้อโรควิปริตจากพวกเขา ถึงอุคิทาเกะจะเป็นหัวหน้าแต่ก็เถียงลูกน้องไม่ทันต้องโบกมือลาพวกเขาเศร้าๆ

เสียดายจังอ่ะอดให้อาหารปลาเลยยัยตัวเล็กบ่นและชายหนุ่มก็เห็นด้วยเงียบๆ พลางมองเงาปลาในสระอย่างหมั่นเขี้ยว ตัวโตขนาดนี้น่าจับเจี๋ยนซะไม่มี อากอนพบเจอเหตุการณ์กีดกันอย่างไร้เหตุผลเช่นนี้จนชิน แต่มันชวนให้หงุดหงิดใจเป็นบ้า

ไม่เป็นไร! เราไปเล่นที่อื่นกัน!”

หา

เปลี่ยนอารมณ์ไวยิ่งกว่าพวกสัตว์ทดลองตอนได้รับยากระตุ้นอีกนะเนี่ย

 




 

เธอพาเขาไปแทบทั่วทั้งเซย์เรย์เทย์ (คงออกไปที่ลูคอนแล้วถ้าเขาไม่ยื่นคำขาด) เมื่อยามที่ดวงตะวันเลียบใกล้เส้นขอบฟ้ามากขึ้น หญิงสาวก็กำลังส่งเสียงเย้วๆ เชียร์ลั่นกับการประลองที่หน่วย 11 และอากอนก็เริ่มกระวนกระวาย

นี่ ใกล้เวลาที่หัวหน้าเรียกประชุมแล้วนะ

แปปนึงแปปนึงนะ! ขอข้าดูคู่นี้จบก่อน!”

เธอไม่ได้มองนาฬิกาด้วยซ้ำ

อากอนคำนวณเวลาที่ใกล้เข้ามาแล้วถอนใจเฮือก ตัดสินใจล็อกคอยัยตัวเล็กแล้วพาออกไปทันที ไม่สนใจเสียงอุทานโวยวายที่ดังถี่ๆ ชวนปวดหู

 




 

เขาถึงหน่วย 12 พร้อมกับที่เพื่อนร่วมงานค่อยๆ ทยอยออกมาจากห้องประชุมทีละคน

อากอน! ทำไมไม่เข้าประชุมโทรุเอะ หญิงสาว(?)หน้าสวยรีบทัก

หัวหน้าโกรธใหญ่เลยรินเสริม

อะไร ยังไม่ได้เวลาประชุมเลยนี่

เวลาเลื่อนแล้ว ฮิโยสึยืนยันยัยหนูนี่เป็นคนกระจายข่าวให้เรารู้เองหนิ

อากอนตวัดสายตาไปที่คนตัวเล็กที่ยังถูกเขาล็อกคอไว้ หญิงสาวหน้าซีดพึมพำขอโทษอ้อมแอ้ม

เจ้ารีบเข้าไปเถอะ เราเข้าหน้าหัวหน้าไม่ติดสักคน

ไม่ต้องรอให้พูดซ้ำสอง ชายหนุ่มปล่อยยัยตัวยุ่งอย่างไม่ไยดีผลักประตูเข้าไปทันที

เพล้ง!

โหลแก้วกระทบผนังแตกกระจาย น้ำยาดองส่งกลิ่นฉุนไหลนอง อากอนไม่มีเวลาพิจารณานานเพราะโหลใบที่สองบินหวือผ่านหูเขาไป

เพล้ง!

อะไรกันครับหัวหน้าอากอนร้องสวน เห็นเสี้ยวหน้าขาวโพลนของผู้เป็นหัวหน้าแค่แวบเดียว ก่อนมือแข็งแรงจะรวบเข้าที่คออัดร่างสูงกระแทกผนัง!

อั้ก!”

เสียงกรีดร้องเบาๆ เสียงหนึ่งถูกกลบด้วยน้ำเสียงอันกราดเกรี้ยว

ประชุม! แค่ประชุมปัญญานิ่ม! เจ้าจะแข็งข้อกับข้าใช่ไหมหา!!!”

ข้าน่ะ…”

มือข้างเดิมกระชากคอเสื้อชายหนุ่มลงไปกองกับพื้น เขาเริ่มจะฉุนบ้างล่ะ กระแสโทสะเจือไปกับน้ำเสียงเมื่อเขาเริ่มตระโกนบ้าง

ท่านกล้าดียังไง!”

แทนคำตอบ ฝ่าเท้าคู่กรณีกระทืบลงบนอกเขาอย่างแรงและขยี้ไปมา ในที่สุดก็เตะเสยให้ที่ปลายคาง อากอนงอตัว รับรสเลือดทะลักเต็มช่องปาก

กล้าดียังไงเรอะ! อย่ามาทำอวดดีไปหน่อยเลย! ข้าเป็นหัวหน้าเจ้า จะฆ่าจะแกงยังไงก็ได้! อย่าสำคัญตัวผิดเหอะ!”

อากอน!”

หัวหน้าคุโรซึจิคงกระทืบผู้เป็นลูกน้องให้สาแก่ใจกว่านี้ ถ้าไม่มีแรงฉุดรั้งที่แขนเสื้อ

ท่านมายูริพอเถอะค่ะ

อย่ามาสาระแนเรื่องของข้า เนม!”

อากอนอาศัยจังหวะที่คุโรซึจิหันไปเล่นงานท่านรองฯ รวบรวมกำลังลุกพรวดขึ้น อะดีนนาลีนสูบฉีดไปทั่วร่างทำให้ลืมความเจ็บชาที่ใบหน้า

อากอน

มือเล็กๆ ของยัยตัวต้นเหตุรีบเข้ามาดึงแขนเข้าไว้ เมื่อเห็นหน้าเธอโทสะก็พลุกพล่าน

อย่ามายุ่งกับข้า!”

เขาผลักเธอให้พ้นทาง แล้วผลุนผลันออกไปเหมือนพายุผ่าน

 




 

ฝนตกเรอะ...

ฝนอะไรมาตกฤดูร้อนอย่างนี้ฟะ

อันที่จริงเขาก็ไม่ได้รังเกียจยามเม็ดฝนกระทบใบหน้าหรอก แต่ว่า อากอนดึงอุปกรณ์ชิ้นเล็กๆ ออกมาจากกระเป๋าเสื้อและเปลี่ยนมันเป็นร่มสีขาว หากโดนน้ำโดยยังไม่ทันตั้งตัวจะทำให้กลไก(?) บางอย่างสึกหรอ เขาจึงยังไม่อยากตากฝนน่ะสิ

เพลิงอารมณ์ค่อยมอดลงด้วยสติ ถึงแม้เรื่องทั้งหมดจะเป็นความผิดยัยตัวเล็กแต่เขาก็ยอมรับว่ารุนแรงไปหน่อยที่ไปผลักเธออย่างนั้น ส่วนหัวหน้าน่ะ เขาน่าจะคุ้นกับอารมณ์อันร้ายกาจรุนแรงเหมือนช้างตกมัน(?) ของเจ้าตัวได้แล้ว อันที่จริงก็บุญหนักหนาแล้วที่หัวหน้าไม่กระทืบเขาต่อจนเละไม่ก็เอาไปโยนบ่อพิษ เรื่องนี้ต้องขอบคุณรองฯ เนม ที่เขาโมโหขนาดนั้นคงเป็นเพราะนานๆ ทีจะต้องโดนหัวหน้ากราดใส่ ปกติแล้วเขาน่ะจะเป็นคนห้าม

ความคิดวกกลับไปที่ยัยตัวเล็ก ยัยนั่นก็ไม่ได้เข้าประชุม ไม่แน่ว่าจะโดนระเบิดใส่ ยิ่งเขาหนีออกมาแบบนี้

ฝนตกหนักขึ้นเรื่อยๆ จำกัดรัศมีการมองเห็นของเขาเหลือแค่ไม่ถึงสิบเมตร ชายหนุ่มเร่งฝีเท้ากลับไปที่กองวิจัยฯ และทั้งที่ยังอยู่ห่างกองวิจัยฯ อีกมากโข ร่างเล็กร่างหนึ่งก็ปรากฏในคลองจักษุ แรกๆ เขาหรี่ตามองอย่างไม่แน่ใจ แต่ก็แจ่มแจ้งประจักษ์ใจจนต้องอ้าปากค้างเมื่อร่างนั้นถลาเข้าหา

อากอน! ไปไหนมา ข้าตามหาเสียทั่ว

ยัยตัวเล็กก็เธอนั่นล่ะ จะมีสักกี่คนที่สูงเลยเอวเขามานิดเดียวแบบนี้ ยัยจอมวุ่นเกาะเสื้อเขาพลางยิ้มหวาน และเปียกมะลอกมะแลก

ดีจริงที่เจ้าเอาร่มมาอ่ะ ข้ายังคิดอยู่ว่าถ้าเจ้าเดินข้างนอกจะเป็นหวัดอ้ะเปล่า

แล้วทำไมเจ้าถึงเดินตากฝนมา?

อื้อเธอทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้ พยายามหลบตา แต่ทนสายตาคาดคั้นจากชายหนุ่มไม่ไหวจึงสารภาพเสียงอ่อย ข้าลืมอ่ะ รู้อีกทีก็เปียกแล้ว

อากอนขำท่าทางบื้อๆ ของเธอ แต่ก็ไม่ได้หัวเราะออกมา มือข้างหนึ่งเกี่ยวแว่นตาอันโตที่มีหยดน้ำเกาะพราวออกจากใบหน้าเล็กๆ แล้วถอดเสื้อคลุมออกมาห่อตัวเธอไว้

นี่ อากอนยัยตัวเล็กเรียกหลังจากที่ปล่อยผมเปียออกมาสางให้แห้ง กลับกันเถอะ จริงๆ แล้วหัวหน้าไม่ได้โกรธเจ้าหรอก กลับกับข้านะ

ชายหนุ่มใช้นิ้วแตะคางเธอให้เงยขึ้น เห็นรอยแดงเป็นปื้นที่แก้มและมุมปากของเธอ ตัดกับใบหน้าซีดๆ และสั่นน้อยๆ

เจ้าโดนขนาดนี้ ไม่นึกโกรธบ้างหรือไง

ถามจบก็นึกสงสัยตัวเองว่าถามทำไมฟะ

หญิงสาวตอบด้วยแววตาซื่อ

ก็ม่ายรู้เหมือนกัน ข้าไม่คิดว่ามันเป็นอะไรที่น่าเจ็บใจนี่หน่า ก็เราไปสายจริงๆ อ๋อ เนมจังสิน่าสงสาร ยังไม่ได้ทำอะไรผิดเลย

เจ้านี่คิดสมกับเป็นหน่วยวิจัยฯ จริงๆเขาเผลอพูด เธอหัวเราะเสียงใส

ไม่หรอก ถึงเรื่องนี้เธอจะเป็นคนผิด แต่เขาก็โกรธไม่ลงหรอก

ยัยนี่น่ะเป็นคนดีนะ เมื่อเช้าคงจะเป็นประกาศเลื่อนเวลาประชุมนี่ล่ะที่เธอวุ่นวายทำ ก็เป็นเขาเองที่ไม่ได้ใส่ใจ เธอคงจะเห็นเขาหมกตัวในห้องทดลองทุกวันๆ เลยหวังดีพาออกไปเที่ยว อุตส่าห์ลากเขาที่ตัวโตกว่าเธอมากไปนู่นนี่ ทั้งเมื่อกี้ยังอุตส่าห์ทนให้หัวหน้าคุโรซึจิทำร้ายจนคลายความโกรธ แล้วเดินตากฝนออกมาตามเขาอีกโดยไม่มีท่าทีน้อยใจที่โดนเขาผลักแม้แต่น้อย

เจ็บมากไหม

ตอนโดนเจ้าผลัก มือซ้นเลยตอบเสียงแจ้วชัดถ้อยชัดคำ เอาเป็นว่าเขาขอถอนคำพูด

ลมกรรโชกแรงมากขึ้น อากอนตัดสินใจดันร่างเล็กให้หลบในเงากันสาดของอาคารใกล้ๆ ยัยตัวเล็กกอดตัวเองแน่นขณะเขาหุบร่ม ลมแรงจนเธอเซมาชนเขา แต่ยังยิ้มแป้นแล้นหน้าหมั่นไส้อยู่

นี่ ข้าขอโทษนะจู่ๆ เธอก็เอ่ยขึ้นมา

หือ?

ก็ที่ข้าพาเจ้ามาวันนี้ เจ้าคงเบื่อมากสินะ ขอโทษหญิงสาวก้มหน้าทำเสียงจ๋อยๆ

เจ้ารู้ได้อย่างไรว่าข้าเบื่อ?

กะก็เจ้าไม่พูดกับใครเลยอ่ะ ให้ข้าพูดอยู่คนเดียว ข้าขอ…”

เจ้าพูดมากจนข้าหายเบื่อเลยล่ะ

“…โทษนะหา?!?!”

อากอนจงใจไม่มองหน้างงๆ ของเธอ เพราะอะไรก็ไม่แน่ใจนัก แต่พอได้ยินเสียงฟันกระทบกราวเขาก็ตัดสินใจกางแขนออกไปรั้งร่างบางมาชิด

เจ้าตัวสั่นเป็นลูกนกอย่างนี้ เป็นไข้หรือเปล่า

หญิงสาวทำหน้าเอ๋อไปเลยกับการเปลี่ยนเรื่องอย่างกะทันหัน ชายหนุ่มโน้มตัวลงไปหา แตะมือที่หน้าผากมน

ชักจะรุมๆ นะเจ้า…”

เธอเงยหน้าขึ้นมาสบตา ก่อนเขาจะเลื่อนสายตาลงต่ำ

ปากก็ซีดเป็นผีดิบเชียว…”

อากอนไม่รีรอเลยที่จะแนบริมฝีปากลงไป ถ่ายทอดความอบอุ่นให้ยัยตัวเล็กของเขา

 




 

อากอนก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเกิดอะไรขึ้น

ทำไมจู่ๆ ความรู้สึกแปลกใหม่นี้ถึงเปิดเผยตัวตนออกมา บางอย่างที่คล้ายกับความห่วงหาอาทรอย่างที่เขาไม่เคยรู้สึกกับใครมาก่อน ไม่ใช่สิ คงจะเป็นศีลธรรมกระมัง ชายหนุ่มย้ำกับตน แล้วก็คิดได้เองว่าศีลธรรมไม่เคยมีอิทธิพลต่อเขามาแต่ไหนแต่ไรแล้ว

แล้วมันคืออะไรนั่นน่ะ?

เขาคงไม่ติดใจอะไรหากตอนที่เขาผละออก ยัยตัวเล็กไม่หน้าแดงก่ำขนาดนี้

อากอนก็แค่กลัวเธอหนาวตายเสียก่อน ถึงได้ทำลงไป ไม่ได้ทำผิดสักหน่อย ทำไมต้องก้มหน้ายิ้มแปลกๆ แถมไม่พูดกับเขาสักคำ ปกติเธอน่ะช่างเจรจาจะตาย

ทั้งๆ ที่คิดวุ่นไปมา ชายหนุ่มกลับรู้สึกเบิกบานอย่างบอกไม่ถูก ขนาดฝนยังหยุดตกและสายลมก็แทบจะร้องเพลง เขาดึงมือเล็กๆ มากุมกระชับ แล้วนึกขัน จะก้มหน้าไปถึงไหน มองหาเชื้อโรคน้ำกัดเท้าหรือไง

ช่างเถอะ! ไอ้ที่เมื่อกี้เรียกว่าอะไรก็ช่าง! เอาเป็นว่าเขาชักชอบมันขึ้นมาแล้ว ไม่ว่าจะศีลธรรมหรือความรู้สึกอะไรก็ไม่สำคัญหรอก

ขอแค่มีเธออยู่ ให้เขาทำแบบนั้นคนเดียวก็พอ

อากอน! --!”

เสียงโหวกเหวกโวยวาย ตามด้วยหัวของไอ้คนตระโกนเซมาชนเขา อากอนสบถเบาๆ ผลักรินออกจากตัว

โอ๊ย! ไปไหนมา ทุกคนห่วงแทบแย่

โทรุเอะและฮิโยสึเดินมาสมทบ ทุกคนดูแปลกตาเมื่อออกมาเดินใต้แสงสุดท้ายของตะวัน รินเริ่มพึมพำขอโทษเร็วปร๋อแบบไม่มีใครสนใจฟัง

แปลกไปไหมที่เจ้าออกมาเดินข้างนอกคนเดียว ฮึ! แล้วไหงมาอยู่กับ ได้ล่ะโทรุเอะเท้าสะเอว สายตามองอากอนสลับกับยัยตัวเล็ก แล้วเลื่อนไปที่มือของทั้งคู่ที่อากอนยังไม่ยอมปล่อย

ยัยนี่ออกไปตามข้าน่ะเขาตอบง่ายๆ ตาหล่อนหรี่ลงอย่างล้อเลียน แล้วฮิโยสึก็ระเบิดออกมา

พวกเจ้าจะยืนคุยกันอีกนานไหมหา!!!”

ด้วยเหตุนี้สมาชิกหน่วยวิจัยฯ จึงพากันเดินเข้าห้องปฏิบัติการอีกครั้ง แต่ก่อนที่ยัยตัวเล็กจะเดินตามหลังเพื่อนๆ ไป อากอนก็คว้ามือเธอไว้

เดี๋ยว ยัยตัวเล็ก

อะไรอ่ะ?

ข้าน่ะไม่เคยสนใจคนอื่น

นอกจากเพื่อนร่วมงานและพวกหัวหน้าหน่วยแล้ว ข้าก็จำชื่อใครไม่ได้สักคน ไม่เคยสนเพราะคิดว่าไม่จำเป็น บางครั้งก็ปล่อยให้ผ่านหูไปอย่างไม่จดจำ ตอนนี้คงจะประหลาดน่าดูถ้าเขานึกอยากรู้ชื่อเธอ… คนที่ทำงานร่วมกันมากว่าร้อยปี

เจ้าชื่ออะไร ยัยตัวเล็ก

เธอเงยหน้าขึ้นตอบ ส่งยิ้มกระจ่างใสให้

ข้าชื่อ…”

ภายใต้แสงสีส้มที่ขอบฟ้า อากอนโน้มตัวลงไปอีกครั้ง ลิ้มรสหอมหวานที่เรียวปากนุ่มของหญิงสาว

The End.   
_____________________________________________________________
เย้ จบแล้ว โชคดีจัง! (SUERTE!)
สรุปเหตุการณ์หลังจากนั้น(เรื่องที่สมมติขึ้นมานะขอรับ)
อากอนกับยัยตัวเล็ก(ที่ไม่มีใครรู้ชื่อ) ไม่ถึงกับเป็นคนรักกัน
แต่ก็ไม่มีใครรู้ความสัมพันธ์ของทั้งคู่

แต่อากอนก็หาโอกาสอยู่กับยัยตัวเล็กสองต่อสอง (หรือคิดว่าอยู่นะ)
ทำอย่างนั้นอยู่เสมอๆ
ขอบคุณที่อ่านจบนะขอรับ!

:)  Shalunla

ผลงานอื่นๆ ของ A.pirirn

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

ยังไม่มีรีวิวของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

2 ความคิดเห็น

  1. #2 GB.
    วันที่ 26 มีนาคม 2557 / 21:08
    สนุกมากค่ะ ชอบๆอ่าาาา เลิปๆอากอนนะ
    #2
    0
  2. วันที่ 25 มีนาคม 2557 / 13:55
    ชาบูๆ ไรท์ สนุกมากเลย เราชอบหน่วย 12 ยกหน่วย ฟิคนี้เลยถูกใจจอร์จมาก
    เด็กแว่นนางเอก ในฟิคนอก/โดจินก็แทนว่า megane-chan (megane-แว่น ที่นางเอกใส่ตลอด)
    แต่100ปีก่อน อากอนยังเป็นเด็ก นางเอกก็เด็ก แต่ตอนนี้ อากอนเป็นหนุ่มมีเขางอก ส่วนนางเอกเป็นเด็กเหมือนเดิมไม่ยอมโตซะงั้น 
    หน่วยนี้มีแต่เรื่องลึกลับจริงๆ = =

    สรุปคือเราชอบฟิคนายมาก เป็นกำลังใจให้เน้อ 

    #1
    0