{ BEAST } Undesigned Love #DOOSEOB

ตอนที่ 2 : ✎ ผู้ชายหัวใจอ่อนแอ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 105
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    28 มี.ค. 59



it's hard to forget someone who gave you so much to remember.

มันยากที่จะลืมใครบางคน คนที่ทิ้งเรื่องราวมากมายไว้ให้เราได้จดจำ








          "...คุณยังโยซอบ ไม่ว่าจะทุกข์หรือว่าสุข คุณยินดีจะรับยุนดูจุนเป็นสามีของคุณหรือไม่"


          "รับครับ..."


          "ยุนดูจุน ไม่ว่าจะเป็นช่วงเวลาที่เลวร้ายของชีวิตหรือว่าจะเป็นเวลาที่หอมหวาน คุณยินดีจะรับ ยังโยซอบเป็นภรรยาของคุณไหม"


          "...รับครับ" 


          "ขอเชิญคู่บ่าวสาวมอบแหวนให้แก่กันก่อนดื่มน้ำสาบาน" 


          ร่างของคนทั้งสองที่ยืนอยู่เคียงกัน ยุนดูจุนหันหน้าเข้าหาคนตัวเล็กที่ยืนอยู่ข้างๆเขา ฝ่ามือใหญ่เอื้อมไปกอบกุมมือเล็กของอีกฝ่ายไว้ ก่อนที่จะค่อยๆสวมแหวนเงินเกลี้ยงเกลาวงหนึ่งที่นิ้วนางข้างซ้าย


          "โยซอบอา... ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น ฉันก็จะรักนาย..." คำรักหวานหูที่ถูกเอื้อนเอ่ยออกมานั้นทำให้คนฟังหน้าแดงอย่างช่วยไม่ได้ 


          ทั้งสองหยิบไวน์รสเลิศขึ้นจิบพิธีดื่มน้ำร่วมสาบานเพื่อยืนยันคำสัญญา


          "แด่ความรักของคนทั้งคู่" บาทหลวงกล่าว "จูบสุดท้ายเพื่อยืนยันความรักของลูกทั้งสองต่อพระผู้เป็นเจ้า" 


          ทั้งสองคนยิ้มให้แก่กัน ยิ้ม... ที่เต็มไปด้วยความปลื้มปิติและยินดี 


          ริมฝีปากอิ่มค่อยๆบรรจงมอบจูบที่แสนอ่อนหวานให้ผู้ชายตรงหน้าที่เขารักมากที่สุด จูบสุดท้ายที่ยืนยันว่าเขาทั้งสอง จะรักกันตราบนานเท่านาน


          "ขอบคุณหลวงพ่อมากนะครับที่ช่วยผม" 


          "พ่อเชื่อว่าไม่ว่าจะชายหรือหญิง ขอแค่มีความรักต่อกัน พระเจ้าไม่มีทางใจร้ายอย่างแน่นอน ...ยังไงก็ขอให้ลูกรักกันดังคำสาบานนะ" 


          "ครับ" สองเสียงสอดประสานพร้อมกันดังชัดเจน


          และยังคงชัดเจนอยู่ ในโสตประสาทของเขา... ยังโยซอบเพียรถามตัวเองอยู่ทุกเช้าค่ำ ว่ายุนดูจุน คนที่เคยบอกว่ารักเขาในวันนั้น... วันนี้ เขาหายไปไหน


          "อื้ม... อ๊า..." เสียงครางกระเส้าดังมาจากชายหนุ่มที่คร่อมอยู่ด้านบน รุนแรง เอาแต่ใจ... หากแต่โยซอบก็ไม่เคยขัดใจเขาได้เลย



          บทรักที่เกิดขึ้น ทั้งที่ไม่ได้ยินยอมหากแต่ต้องทำใจรับมันให้ได้ เซ็กส์ที่ไม่เคยมีความรัก... และไม่รู้ว่าเมื่อไหร่ ไม่รู้ว่าตอนไหน ที่ความรักของยุนดูจุนถูกแทนที่ด้วยคำว่าเกลียด... 


          "ฉันเกลียดนาย... โยซอบ" เป็นอีกครั้งที่เขาต้องเสียน้ำตา หยดน้ำตาที่เอาแต่ไหลครั้งแล้วครั้งเล่าอย่างที่ไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย


          "ไปจากฉันสิ โยซอบ!" ยิ่งอีกคนพูดจาทำร้ายกันมากเท่าไหร่ น้ำตาก็ไหลออกมามากเท่านั้น


          "นายนี่มัน..." ส่งเสียงครางออกมาในตอนท้าย เมื่ออารมณ์ใกล้จะถึงจุด ดูจุนกระตุกตัวเกร็งก่อนจะปลดปล่อยออกมาในที่สุด ร่างสูงหอบหนักๆรีบผละตัวลุกขึ้นยืนไม่คิดจะใส่ใจใครที่อีกคนนอนร้องไห้อยู่


          ...ไม่คิดจะสนใจว่าโยซอบจะปลดปล่อยพร้อมตนหรือไม่ แค่เขาพอใจ... แค่นั้นก็พอ... 


          ปัง!


          เสียงปิดประตูบอกโยซอบได้ดีว่า ชายอันเป็นที่รักของเขาได้จากไปแล้ว ...จากไปพร้อมหัวใจของเขา ที่เริ่มจะเต้นช้าลงทุกที... 


          "ฮึก... ดูจุนอา... ฮึก" 


undesigned love



          "โยซอบอา..." 


          "อ๊ะ! ตกใจหมดเลยนะ ดูจุนนี่ก็" โยซอบหันมาโวยใส่ร่างสูงที่จู่ๆก็เข้ามาสวมกอดจากด้านหลัง ชายหนุ่มหัวเราะร่วนข้างใบหูเล็ก


          "ทำไมถึงได้น่ารักขนาดนี้กันนะ โยซอบอา" 


          "ปากหวานเรื่อยเลยนะ เค้าน่ารักขนาดนี้ตัวเองก็อย่าทิ้งเค้านะ..." คนตัวเล็กพูดด้วยน้ำเสียงเจื้อยแจ้วน่าฟัง


          "ครับผม ไม่ทิ้ง... ไม่มีวันทิ้งแน่นอน" เสียงกระซิบนุ่นทุ้มเหมือนกับคำสาบานในวันนั้น คำสาบานที่บอก... ว่าจะรักยังโยซอบคนนี้ตลอดไป


          "เอ้า เสร็จแล้ว ไปทานข้าวกันดีกว่า" โยซอบจัดจานข้าวผัดที่เขาเพิ่งทำเสร็จเป็นสองจาน ดูจุนช่วยถอดผ้ากันเปื้อนให้คนตัวเล็ก ก่อนจะผลิกร่างเล็กให้หันกลับมารับจูบที่เขาตั้งใจมอบให้ 


          ดูจุนจูบโยซอบอย่างอ้อยอิ่ง ริมฝีปากอิ่มนั้นค่อยๆครอบครองกลีบปากสีชมพูระเรื่อ เรียวลิ้นร้อนแตะลงบนปากล่างของโยซอบ ร่างเล็กเผยอปากตามอย่างว่าง่าย ดูจุนค่อยๆส่งเรียวลิ้นร้อนเข้าไปตักตวงความหวานในโพรงปากของอีกคน 


          มือเล็กเลื่อนมาโอบที่รอบคอของคนรัก ดูจุนอุ้มโยซอบขึ้นให้นั่งบนเคาท์เตอร์ แกนกายที่เริ่มขยับขยายแข็งตัวเป็นรูปเป็นร่างนูนเด่นอยู่ใต้กางเกงสแล็คเนื้อนุ่ม 


          "...ดะ ดะ ดูจุน เรายังไม่ได้ทานข้าวเลยนะ" โยซอบรีบร้องท้วงออกมาเมื่อดูจุนคว้ามือเล็กมาสัมผัสกับน้องชายของตนเพื่อให้โยซอบได้รับรู้ถึงความต้องการของเขา


          "ขอผมกินโยซอบแทนได้ไหมครับ... ดูจุนน้อยหิวโยซอบน้อยนี่น่า..." แววตาออดอ้อนนั้นถูกหยิบขึ้นมาใช้ โยซอบหน้าแดงมากกว่าเดิมเมื่อดูจุนจับมือเล็กลูบไล้ขึ้นลงแกนกายใต้กางเกงเนื้อดีของตน


          "..........." ความเงียบจากโยซอบเป็นคำตอบได้ดีกว่าอะไรทั้งหมด เพราะยังโยซอบเป็นเด็กขี้อาย คนขี้อายที่ไม่เคยนึกขัดใจยุนดูจุนเลยสักครั้ง





          เคร้ง! 


          เสียงช้อนดังกระทบจานอย่างแรง มาจากฝีมือของดูจุน โยซอบที่นั่งกินข้าวเงียบๆอยู่ฝั่งตรงข้ามเงยหน้าขึ้นมอง


          "...แหวะ! นายกินมันลงไปได้ยังไง" คำถามที่เอื้อนเอ่ยออกมาไม่ได้ถนอมน้ำใจคนทำเลยสักนิด 


          "ที่เงียบนี่... เป็นใบ้หรอ!?" ดูจุนประชดออกมาเมื่อโยซอบเอาแต่มองหน้าตนด้วยสีหน้าเรียบเฉย ดูจุนมองคนที่ทำหน้าไม่แยแสโลกก็รู้สึกหงุดหงิดขึ้นมา


          "น่าเบื่อ!" ว่าจบร่างสูงก็ลุกขึ้นจากโต๊ะกินข้าวและเดินออกจากห้องไป


          คนที่นั่งทำหน้าเฉยชาเบื่อโลกเมื่อครู่ ตอนนี้กำลังร้องไห้... หน้ากากที่สวมไว้หลอกดูจุนให้คิดว่าไม่เป็นไร แต่เพียงแค่คล้อยหลังของร่างสูง ยังโยซอบ... ก็ไม่สามารถกลั้นน้ำตาได้อีกต่อไป


          เสียงสะอื้นฮักดังขึ้นแผ่วเบาท่ามกลางความเงียบ


          "...รักของเรา ไม่เหลือแล้วจริงหรือ ยุนดูจุน... "


--


          ดูจุนเปิดประตูห้องออกมาก็ทรุดตัวลงนั่งกับพื้น แผ่นหลังกว้างพิงเข้ากับบานประตู มือขวายกขึ้นจับที่อกข้างซ้าย หัวใจกำลังบีบตัวเข้าหากันจนเขารู้สึกเจ็บ


          ดูจุนนั่งอยู่หน้าห้องฟังเสียงสะอื้นไห้ที่ยังคงดังอย่างต่อเนื่องในห้องของเขา ...ไม่สิ ห้องของเรา


          เสียงแผ่วเบาที่ลอยมากระทบกับโสตประสาท... คำถามที่เขารู้สึกโกรธทุกครั้งที่โยซอบเอ่ยถาม


          ‘...รักของเรา ไม่เหลือแล้วจริงหรือ ยุนดูจุน...’


          เพราะมันเป็นคำถามที่เขาไม่อยากให้โยซอบถามมากที่สุด! เพราะไม่ว่าคนตัวเล็กจะถามออกมาสักอีกกี่ครั้ง คำตอบของเขาก็ยังคงเหมือนเดิม


          '...ไม่จริงเลยสักนิดที่รัก มันไม่จริงเลย ยุนดูจุนคนนี้ยังคงรักยังโยซอบเสมอ รักเสมอเหมือนที่ได้ให้คำสาบานไว้ และจะรักตลอดไปไม่ว่าหัวใจดวงนี้จะหยุดเต้นไปแล้วก็ตาม'




FLASH BACK 


          "ดูจุนอา... ไปหาหมอ คุณหมอว่ายังไงบ้าง" คนตัวเล็กเข้ามาถามไถ่อย่างห่วงใย เมื่อเห็นรฺงสูงกลับบ้านมา หน้าตาดูไม่สดใสเท่าไหร่นัก


          "...ไม่ได้เป็นอะไรมากหรอก แค่พักผ่อนนอนก็เท่านั้น" ดูจุนตอบพร้อมกับหลบตา แต่โยซอบก็ไม่ได้ติดใจ เพียงแค่ได้ยินว่าคนรักไม่ได้เป็นอะไรมาก เขาก็พอใจแล้ว...


          "มาทานนี่สิฮะ ผมน่ะทำของโปรดให้ดูจุนทานเต็มไปหมดเลยละ" โยซอบว่าแล้วเดินนำไปยังโต๊ะกินข้าว แต่ยังไม่ทันจะได้ก้าวไปไหนไกล ร่างเล็กก็โดนสวมกอดจากด้านหลังเสียก่อน...


          "...ถ้าเกิดว่าวันหนึ่งที่ฉันไม่อยู่ นายจะทำยังไง" ร่างสูงฝังใบหน้าหล่อเหลาไว้บนไหล่ลาดเล็ก น้ำเสียงนุ่นทุ้มฟังดูอ่อนไหวจนโยซอบรู้สึกแปลกๆ


         "ดูจุนจะไปไหนหรอฮะ แล้วผมไปด้วยไม่ได้หรอ" โยซอบถามออกมาซื่อๆ 


          "ฉันหมายถึง... ถ้าวันหนึ่งฉันเกิดตายขึ้นมานายจะทำยังไงโยซอบ...?"


          ".........." โยซอบนิ่งไปเมื่อได้ฟังคำอธิบายของคำว่า 'ไม่อยู่' ดูจุนพลิกร่างของโยซอบให้หันกลับมา น้ำใสๆกำลังเอ่อขึ้นที่ขอบตาสวย


          "...ผมก็จะตายตามดูจุนไป!" โยซอบพูดออกมา แววตาคู่นั้นไม่มีคำว่าล้อเล่น เพราะว่ารักมาก... หากดูจุนจะต้องตายจริง เขาก็ยินดีจะตายตามผู้ชายที่เขารักมากที่สุดคนนี้!


          ดูจุนอึ้งไปทันทีที่ได้ฟังคำตอบ เป็นจริงอย่างที่เขากลัว... เพราะโยซอบรักเขามาก เหมือนที่เขาก็รักโยซอบมากเช่นเดียวกัน


          "ถ้าไม่อยากให้ผมตาย... ก็อย่าตายนะดูจุนอา อยู่กับผมไปจนแก่ก่อน... เข้าใจไหม ฮึก" โยซอบร้องไห้ออกมาซุกหน้าเข้ากับอกแกร่ง "ทำไมถึงถามแบบนี้ ...ดูจุนคงไม่ได้กำลังป่วยใช่ไหม" 


          "ฮึ ฮึ... ฉันจะกำลังป่วยได้ยังไงเด็กโง่ ฉันคือยุนดูจุนนะ! ...ที่รัก ไม่เอาไม่ร้องนะ ไหนว่าทำอะไรให้ผมกิน หื้ม...?" ดูจุนหัวเราะออกมา ก่อนจะพูดปลอบแล้วหอมแก้มใสไปหนึ่งทีเป็นการอ้อน โยซอบเช็ดน้ำตาออกจากแก้มลวกๆก่อนจะแย้มยิ้มหวาน


          "อื้อ! ห้ามพูดเรื่องอะไรแบบนี้อีกนะ ดูจุนอา... ป่ะ ไปกินข้าวกันเถอะ" โยซอบกลับมาแย้มยิ้มหวานให้อีกครั้ง


          อาหารค่ำมื้อสุดท้าย ก่อนที่ดูจุนจะเปลี่ยนไป อาหารค่ำมื้อสุดท้าย ที่คนทั้งสองมีช่วงเวลาที่ดีด้วยกัน อาหารค่ำมื้อสุดท้าย ที่ยุนดูจุนตัดสินใจจะปล่อยมือจากยังโยซอบ! 



--



          กึก! เสียงแก้วช็อตกระทบกับบาร์ไม่ได้เป็นที่สนใจเท่าไหร่นักเพราะโดนเสียงเพลงจากเครื่องเสียงที่ดังกระหึ่มกลบเสียหมด


          “ดูจุน… พอได้แล้วน่า” จุนฮยองถูกตามตัวออกมาให้มาดื่มเหล้าเป็นเพื่อน ทั้งๆที่ตัวเขาไม่ต้องการให้ดูจุนดื่มมันเลย… คนที่กำลังป่วยเป็นโรคหัวใจ มันสมควรที่ไหนกับการดื่มแอลกอฮอลกัน!?


          “…อย่าเพิ่งยุ่งกับกู” หัวใจที่กำลังปวดหนึบอยู่ในอกข้างซ้าย น้ำสีอำพันไม่สามารถทำให้มันหายปวดได้ มีแต่จะเร่งให้มันปวดหนักมากขึ้นกว่าเดิม …ดูจุนรู้ตัวดี รู้ดี และรู้มาตลอด อีกไม่นานหรอก… มันถึงเวลาแล้ว “วันนี้มันต้องจบจุนฮยอง มึงขับไปส่งกูที่ห้องที” 


          จุนฮยองมองเพื่อนรักด้วยความสงสาร เขาเป็นคนเดียวที่รู้ความลับของดูจุน เป็นคนเดียวที่รับรู้ความทรมานของคนทั้งคู่ ทั้งๆที่ต่างคนก็ต่างเจ็บ… แต่ทำไมกันละ


          จุนฮยองมาส่งดูจุนที่คอนโดตามที่เจ้าตัวบอก ร่างสูงทำท่าจะขึ้นไปส่งเพื่อนรัก แต่ดูจุนก็ยกมือขึ้นห้ามไว้ …มันถึงเวลาแล้วที่เขาจะจบมัน ด้วยตัวของเขาเอง


          ดูจุนพาร่างกายที่ไม่แข็งแรงเดินกลับไปยังห้อง หัวใจที่เต้นรัวในอกนั้นเริ่มเต้นช้าลงทุกจังหวะ… ก่อนที่ร่างกายนี้จะดับ เขาจะต้องทำมันให้จบ!


          ปัง!


          โยซอบที่นั่งอยู่ที่โซฟาด้านในห้องนั่งเล่นแทบสะดุ้งเมื่อเสียงที่เปิดประตูห้องดังกึกก้อง ร่างเล็กมองคนที่เดินเข้ามาท่าทางโซเซด้วยสายตาเป็นห่วงเป็นใยอย่างไม่ปิดบัง …นายยังมองฉันด้วยสายตาอย่างนั้น ได้อีกหรือ ยังโยซอบ


          คนตัวเล็กลุกขึ้นจากโซฟาแล้วทำท่าจะเข้ามาพยุง ท่าทางเป็นห่วงเป็นใยที่แสดงออกมา …นายยังทำมันได้โดยไม่นึกถึงเรื่องแย่ๆที่ฉันทำเลยรึไง?


          “อย่ามาแตะ!” ดูจุนสะบัดแขนออกจากการช่วยเหลือของโยซอบ โยนความห่วงใยของโยซอบทิ้งไป


          ...เกลียดกันเถอะคนดี อย่ามัวแต่มาห่วงคนๆนี้…


          “นายจะยังหน้าทนอยู่ทำไม… ไม่ได้ยินเลยใช่ไหมว่าฉันเกลียดน่ะ!” เอาอีกแล้ว ต้องโกหกออกไปอีกแล้ว


          …ก้าวต่อไปข้างหน้าซะ คิดซะว่าไม่เคยมีฉันอยู่ตรงนี้…


          “ฮึก… ฮึก…” น้ำตาของโยซอบค่อยๆไหล ยิ่งเห็นมันก็ยิ่งทรมาน ยิ่งมองมันก็ยิ่งเจ็บปวด


          …ฉันเกลียดนายโยซอบ เกลียดนายที่ทำให้ฉันต้องโกหกตัวเอง เกลียดนายที่ทำให้ฉันต้องกลายเป็นคนใจร้าย ที่ทำให้นายต้องเจ็บปวด!…


          “ฉันเบื่อจะเห็นนายบีบน้ำตาเต็มทน… มันคงจะถึงเวลาแล้ว เราเลิกกันเถอะ!” พูดออกไปแล้ว… พูดมันออกไปแล้วจริงๆ


          …ไม่ต้องกังวลหรอกนะโยซอบ นายจะต้องได้เจอคนที่ดี ส่วนฉันก็จะยังอยู่ตรงนี้…


          “…ทำไมละดูจุน ทำไม…” คำถามที่ผมไม่สามารถตอบเขาได้ เหตุผลที่ผมไม่ต้องการให้เขารู้


          …ถึงแม้จะย้อนเวลากลับไป มันก็แก้ไขอะไรไม่ได้… 


          “เพราะว่าฉันเบื่อนายยังไงล่ะ เบื่อที่จะต้องเจอนายในทุกๆเช้าที่ตื่น เบื่อที่จะต้องเจอหน้านายทุกๆคืนที่กลับบ้าน เข้าใจไหม!!” …ดังนั้น ลืมฉันไปซะเถอะโยซอบ ทิ้งฉันไว้ตรงนี้


          …อย่า อย่ารักผู้ชายอย่างฉันอีกเลย… 


          “ไปหาไอ้ดงอุนซะสิ! นึกว่าฉันไม่รู้รึไงว่ามันตามจีบนายมานานเท่าไหร่แล้ว ออกไปอยู่กับมันเลยก็ดีนะ หรือจะให้มันย้ายมาอยู่ที่นี่!? ถ้าอย่างนั้นฉันจะเป็นคนไปเอง!” …น้ำตาของนายมันทำให้ฉันปวดใจ 


          …ไป ไปหาคนที่เขาจะรักนายได้มากกว่าฉัน…


          ดูจุนเดินเข้าไปในห้องนอนก่อนจะเปิดตู้เสื้อผ้าออก ร่างสูงโยนเสื้อผ้าของโยซอบออกมาทุกชิ้น


          “นี่ของนาย! นี่ก็ของนาย! …เอาออกไปสิ ฉันไม่อยากอยู่กับนาย เห็นไหมโยซอบ!” โยซอบมองการกระทำเหล่านั้นก็ยิ่งร้องไห้ ยิ่งเสียใจ …เจ็บมากไหมคนดี อยากจะไปจากฉันแล้วใช่ไหม…


          …มันอาจจะเจ็บปวดและทรมานในช่วงแรก แต่ว่ารีบไปซะเถอะนะ รีบไปแล้วลืมฉันซะ อย่าได้กลับมาเจอกันอีกเลย…


          “ไม่ดูจุน… ไม่! อย่าทำแบบนี้ อย่าทำแบบนี้กับฉัน…” โยซอบวิ่งเข้ามากอดร่างสูงไว้ ใบหน้าน่ารักนั้นแนบกับแผนหลังกว้างของคนรัก ดูจุนยืนนิ่งให้อีกคนกอด ความอบอุ่นนี้… นานแค่ไหนแล้วนะที่ไม่ได้สัมผัสมัน


          “อย่ามาแตะฉัน!” ชายหนุ่มขืนตัวออกจากพันธนาการ หันหลังกลับมาเผชิญหน้ากับคนตัวเล็กที่ตอนนี้ใบหน้าน่ารักเปรอะไปด้วยน้ำตา “…ฉันรังเกียจเข้าใจไหม” น้ำเสียงเชือดเฉือนถูงเปล่งออกมา


          …นายคงไม่ต้องการ ให้เรื่องของเรากลายเป็นเพียงแค่อดีต แต่ฉันเชื่อโยซอบอา… มันจะค่อยๆเปลี่ยน ค่อยๆเปลี่ยนไปทีละนิด… 


          “นายคิดว่าในโลกใบนี้จะเหมือนในนิยายรึไง ฉันไม่ใช่เจ้าชายคนนั้นหรอกนะ…”


          …ฉันก็แค่ผู้ชายธรรมดาคนนึง ผู้ชายธรรมดาที่จะรักนายจนวันตาย…


          “ดะ ดะ ดูจุนอา…” โยซอบครางออกมาอย่างน่าสงสาร ร่างเล็กนั้นร้องไห้แล้วทรุดตัวลงกับพื้น


          …คำว่าเราเลิกกันมันอาจจะฟังดูยาก แต่ถ้าหากเวลาผ่านไป ทุกอย่างจะดีขึ้นเอง… 


          “ไปซะโยซอบ… ออกไปเดี๋ยวนี้! ฉันไม่อยากจะเห็นหน้านายแล้ว!!” …ไปเถอะนะคนดี ทิ้งฉันไว้ตรงนี้ 


          …อย่า อย่ารักผู้ชายอย่างฉันอีกเลย ไปหาคนที่รักนายได้มากกว่า ไปหาคนที่รักนายได้ดีกว่าผู้ชายหัวใจอ่อนแออย่างฉัน…


          “………….” โยซอบไม่ได้ตอบอะไรหลังจากนั้น ร่างเล็กค่อยๆยันตัวลุกขึ้นยืนก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตา “ถ้าดูจุนอาต้องการอย่างนั้น… ผะ ผม ผมจะไป” สิ่งที่โยซอบพูดออกมาทำให้หัวใจผมกระตุกบีบตัวมากขึ้นกว่าเก่า 


          โยซอบเดินออกไปจากห้องแล้วยกหูโทรศัพท์ ดูจุนทำแค่เพียงนั่งอยู่บนเตียงกว้าง มือขวากำเสื้อที่อกข้างซ้ายไว้แน่น มันกำลังบีบตัว… บีบตัวจนเจ็บ บีบจนรู้สึกเจ็บไปหมด


          …รอเพียงไม่นานซนดงอุนก็มารออยู่ที่ประตูหน้าคอนโด ดูจุนไม่ได้หลังหันกลับไปมองเลยสักนิด เขาปล่อยให้คนตัวเล็กจากไปเงียบๆ กับเสียงสะอื้นไห้และอ้อมกอดจากผู้ชายที่แสนอบอุ่นคนใหม่คนนั้น


          ปัง…


          เสียงปิดประตูบอกกับดูจุนได้ดีว่าตอนนี้โยซอบได้จากไปแล้ว… จากไปกับผู้ชายคนนั้น ไปกับคนที่ดีกว่าเขา


          …นายจะต้องมีความสุขแน่นอนที่รักของฉัน เพราะว่านายน่ารักกว่าใคร และเพราะว่าฉันคือคนที่รักนาย ฉันถึงได้รู้…


          ดูจุนค่อยๆล้มตัวลงนอนบนเตียงกว้าง… ห้องทั้งห้องยังคงหลงเหลือกลิ่นอายของคนตัวเล็ก… กลิ่นแชมพูที่โยซอบใช้ยังคงติดอยู่ที่หมอน กลิ่นสบู่อ่อนๆบนผิวเนื้อเนียนยังคงหลงเหลืออยู่บนผ้าห่ม ภาพที่เคยถ่ายคู่กัน การ์ดวันสำคัญต่างๆที่ตบแต่งไว้ทั่วทั้งห้อง… ความทรงจำต่างๆค่อยหลั่งไหลเข้ามาในสมองของเขา ทุกช่วงเวลาแห่งความสุข ทุกรอยยิ้มและเสียงหัวเราะ ทุกหยาดหยดของน้ำตา ทุกสิ่งทุกอย่าง… ยุนดูจุนจดจำมันเอาไว้หมด!


          ดูจุนมองแหวนวงเล็กที่ประดับอยู่บนนิ้วนางข้างซ้ายของเขา จุมพิตมันอย่างแผ่วเบาด้วยความรู้สึกรักทั้งหมดที่มี… ก่อนที่หัวใจจะเต้นช้าลง ก่อนที่มันจะค่อยๆเต้นช้าลง… ก่อนที่มันจะหยุดเต้นไปตลอดกาล…



          บรรยากาศของงานศพที่เงียบสงบมีเพียงจุนฮยอง คนรักของจุนฮยอง และญาติสนิทเพียงไม่กี่คนเท่านั้นในงาน… เสียงร้องไห้ดังระงมเกิดขึ้นจากคุณนายยุนผู้เป็นแม่ ทุกสิ่งทุกอย่างมันเกิดขึ้นเร็วเกินไปจนเธอรับไม่ไหว


          “อย่าร้องเลยนะครับคุณแม่… ดูจุนเลือกแล้ว” จุนฮยองแต่ได้แอบปาดน้ำใสๆที่หางตาออก พูดปลอบใจหญิงสาววัยกลางคนที่เขาก็นับถือเหมือนแม่อีกคน ชายหนุ่มคว้าหัวทุยของคนรักมาแนบอก “ฮยอนซึง… ดูจุนมันไปสบายแล้ว วางใจเถอะนะ”


          “ฮึก.. ฮึก… แต่ว่าโยซอบอา เขาไม่รู้เรื่อง” ร่างบางพึมพำออกมา จุนฮยองมองจดหมายในมือพลางถอนหายใจ 


          สิ่งสุดท้ายที่ดูจุนฝากไว้กับเขา สิ่งสุดท้ายที่ดูจุนอยากให้เขาทำในวันที่ตัวเองจากไป



          บ้านตระกูลซนคือบ้านของซนดงอุนที่โยซอบย้ายมาอยู่ จุนฮยองมาหาโยซอบตามที่ได้ให้สัญญาไว้กับดูจุนว่าจะทำสิ่งนี้ให้กับเขา


          “จุนฮยองมีอะไรงั้นหรอ?” น้ำเสียงที่ฟังดูสดใสนั้นอาจจะหลอกใครต่อใครว่าคนตัวเล็กนั้นสบายดีแล้ว แต่เปล่าเลย… ดวงตาที่ไม่มีคำว่า ‘ความสุข’ เจืออยู่ในนั้นตอบกับจุนฮยองได้ดี ว่าตั้งแต่ที่โยซอบย้ายออกมาจากบ้านหลังนั้น โยซอบไม่เคยค้นพบคำว่าความสุข… ไม่เคย ไม่เคยเลย…


          “ดูจุนฝากนี่มาให้” คำว่า ‘ดูจุน’ ดูจะเป็นเหมือนคำต้องห้ามสำหรับคนตัวเล็ก เพราะเพียงแค่เอ่ยชื่อ น้ำตาก็รื่นขึ้นในดวงตากลม “อย่าร้องไห้สิ มันคงไม่อยากเห็นนายร้องไห้หรอก”


          “…งั้นหรอ แล้วเขาเป็นยังไงบ้าง สบายดีไหม” โยซอบเอ่ยถามออกไปอย่างใคร่รู้ เพราะว่าหลังจากนั้น เขาก็ไม่ได้ติดต่อกับดูจุนอีกเลย


          “……………” จุนฮยองไม่ได้ตอบพร้อมกับหลบสายตา เพราะดูจุนกำชับไว้ว่าไม่ให้บอก ให้ตายยังไงก็ห้ามบอก…


          โยซอบเห็นอีกคนเงียบไปก็ไม่คิดจะติดใจซักไซ้ มือน้อยค่อยๆเปิดการ์ดใบเล็กนั้นออก…


          ‘…อยู่ต่อไปโดยไม่มีฉันนะโยซอบ คิดซะว่าไม่เคยมีฉันยืนอยู่ที่ตรงนั้น เพราะว่าตอนนี้… ฉัน เกลียด นาย


          ร่างเล็กยกมือขึ้นปิดปากเมื่อได้อ่านข้อความทั้งหมด… น้ำตาที่คิดว่าจะไม่มีวันไหลออกมาเพื่อผู้ชายคนนี้แล้วกลับไหลออกมาอีก การ์ดแผ่นนั้นถูกยื่นกลับคืนให้จุนฮยองก่อนที่คนตัวเล็กจะทรุดลงนั่งกับพื้น


          จุนฮยองค่อยๆอ่านข้อความในกระดาษช้าๆก่อนจะหลับตาลงข่มอารมณ์ที่ซ่อนไว้อยู่ภายในเช่นกัน…


          …จนช่วงเวลาสุดท้ายของชีวิต นายก็ยังทำเพื่อเขาใช่ไหม ยุนดูจุน…














                    
NOTE: จะพยายามมาอัพเดทเรื่อยๆ นะคะ ทั้งฟิคเก่าที่อยู่ในบล็อค หรืออาจมีเรื่องใหม่ให้ติดตาม
     
.am-momon





นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

19 ความคิดเห็น

  1. #19 gouipo (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2560 / 10:45
    ทำไมจบงี้ เส้าค่ะ
    #19
    0
  2. #9 mim (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 4 เมษายน 2560 / 21:43
    ชอบอ่านเรื่องนี้มากค่ะ ครบทุกรสเลย ^^ ทั้งตอนเศร้าT_T ทั้งตอนหวาน♥
    #9
    0