{ BEAST } Undesigned Love #DOOSEOB

ตอนที่ 3 : ✎ แค่เพื่อน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 96
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    28 มี.ค. 59



it's you, it's always been you

เป็นคุณ ...เป็นคุณมาตั้งแต่ต้น








          "โยซอบ... " เสียงร้องตะโกนเรียกชื่อดังข้างหูไม่หยุด


          "โยซอบบบบบบบบบบบบบบ!" และดูเหมือนว่าจะไม่มีทีท่าจะหยุดง่ายๆ เสียด้วย


          "อะไรของนายวะดูจุน" ผมตะโกนตอบกลับไปอย่างเหลืออดให้ไอ้เพื่อนหน้าแก่แต่หล่ออย่าง ยูนดูจุน ที่ร้องเรียกอยู่นั้น ไม่เห็นรึไงว่าผมนั่งปั่นการบ้าน(มัน)อยู่ เดี๋ยวก็ไม่ทำซะเลยนี่!! 


          "โยซอบอ่าาา ฉันเครียด! คริสตันโทรมางอแงใส่อีกแล้วเนี่ย..." สะดุด! ผมหยุดเขียนไปสักสามวิก่อนจะก้มหน้าก้มตาเขียนต่อ


          "งั้นก็เลิกสิ" ผมพูดเรียบๆ ยังคงไม่เงยหน้าไปมองมัน


          "เลิกได้ไง นายเองไม่ใช่หรอที่อยากให้ฉันคบกับคนนี้" เออ ฉันรู้ มันเป็นความผิดของฉันเองแหละที่แนะนำนายไปแบบนั้น มันเป็นความผิดของฉันเอง ที่ฉันเห็นว่าผู้หญิงคนนี้ดีกว่าคนอื่น เป็นคนที่ฉันเห็นว่าเขาจะดูแลนายได้ดีในฐานะคนรักแทนฉัน


          "แล้วจะบ่นทำอะไร ก็โทรไปง้อสิ" มันยังคงงอแงใส่ผม สรุปมันงอนมึง แล้วเรื่องอะไรของกูวะที่ต้องมาทนมึงงอแง 


          "นั้นสิเนอะ..." มันพูดก่อนจะกดโทรศัพท์ต่อสายตรงถึงหวานใจ น้ำเสียงหวานออดอ้อนออเซาะถูกเปล่งออกมาไม่หยุดยามเมื่อปลายสายกดตอบรับ ผมเผลอกดหัวปากกาลงสมุดโดยไม่รู้ตัว ...ทนไม่ไหว ไม่อยากทนฟังเสียงหวานๆ นั่นออดอ้อนคนอื่นอีกแล้ว


          ปัง! 


          ผมทุบโต๊ะอย่างแรงก่อนจะรีบลุกขึ้นยืน เดินหลบฉากไปอีกทาง ไม่ฟังเสียงเรียกของดูจุน


          ผมเปิดน้ำก๊อกให้แรงที่สุดเท่าที่จะทำได้ ใช้ฝ่ามือรองก่อนจะสาดน้ำใส่หน้าตัวเองอยู่หลายครั้งเพื่อไล่อารมณ์หงุดหงิดนี้ออกไป ปกติผมเก็บอารมณ์ได้ดีกว่านี้ ผมไม่เคยแสดงออก ไม่เคยบ่น ไม่เคยรำคาญ และยินดีที่จะทำทุกอย่างเพื่อเขาคนนั้น... มันคงจะดีกว่านี้มาก ถ้าคนที่ผมตกหลุมรักตั้งแต่ครั้งแรกที่เจอ ไม่ใช่ เพื่อนสนิทหน้าหล่อสุดหลงตัวเองที่ไม่เคยรับรู้อะไรเลยคนนั้น! 


          ผมนั่งอยู่บนอ่างล้างหน้า ฟังเสียงน้ำไหลซ่า... ไม่หยุด ปล่อยความคิดให้หลุดลอยไปกับเรื่องราวในอดีต ตั้งแต่ครั้งแรกที่เราเจอ จนมาถึงวันนี้... 


          'ฉันยูนดูจุนนะยินดีที่ได้รู้จัก'


          'ทำไมนายพูดน้อยจัง...' 


          'เวลานายยิ้มน่ารักจังเลยนะ' 


          ...หลังจากนั้น พวกเราก็สนิทกันมากขึ้น


          'เห้ย โยซอบ! ขอลอกการบ้านนี่หน่อยดิ'


          'ยังโยนายไปซื้อนี่ให้หน่อยได้ไหม'


          'โยซอบมาสายนะ คิดถึงว่ะ' 


          ...ความสนิทสนมที่เกินพอดีทำให้เราพูดคุยกันด้วยคำหยาบ 


          'มึง!!! เอาอันนี้ไปทำแทนทีดิ'


          'โยซอบ อยู่เช็คชื่อให้กูด้วยนะ'


          และอีกมากมาย ความสัมพันธ์ที่เปลี่ยนไปทีละนิด จนเรากลายมาเป็นเพื่อนสนิทกันโดยไม่รู้ตัว เราสองคนมักจะบอกกันทุกเรื่องไม่มีปิดบัง ...ความจริงจะเป็นเขาซะมากกว่าที่พล่ามอะไรไม่รู้เยอะแยะ แต่ผมก็ไม่เคยเบื่อที่จะฟัง


          "ยังโย อยู่นี้เอง ก็หาตั้งนานนึกว่าหายไปไหน" จู่ๆ คนที่ผมกำลังคิดถึงก็โผล่เข้ามาทำเอาผมสะดุ้ง! 


          "...มีอะไร" ผมคุมน้ำเสียงให้ปกติที่สุด แอบดีใจเล็กๆที่เขายังนึกถึงผม ยังเป็นห่วงผม


          "ตกใจไรวะ! ทำหน้าอย่างกับเห็นผี ก็นายยังลอกงานให้ฉันไม่เสร็จ ฉันเลยต้องมาตามนี่ไง" น้ำเสียงสบายๆพูดออกไปอย่างใจคิด แต่มันช่างแตกต่างจากหัวใจของผม ที่ตอนนี้เริ่มจะปวดตุบๆอีกครั้ง ...ยังโยซอบนายมันโง่! คิดได้ยังไงว่าจะมีสิทธิได้รับความรู้สึกห่วงใยนั้น! 


          "อ.. เออ ทำให้เสร็จทันอยู่แล้ว" ผมตอบออกไปเสียงเอื่อย


          "เออ ดีมาก นี่ฉันดีกับคริสตันแล้วนะ คิดว่าวันนี้จะไปเที่ยวกัน" 


          "แล้วมึงจะมาบอกกูทำไม!!" ผมตะโกนออกไปอย่างเหลืออด ใช้คำหยาบคายกับเขาก่อนอีกต่างหาก ...ก่อนจะเดินชนไหล่ของเขาออกมา และไม่คิดจะหันหลังกลับไปมองอีก เสียใจ… ผมเสียใจ


          ตอนนี้ผมไม่รับรู้อะไรแล้ว รู้แค่ว่าน้ำตาของผมไหล.. มันไหลออกมาไม่หยุด ผมสะอื้นฮักราวกับคนจะขาดใจ ฮึก! ไม่เอาแล้ว รักบ้าๆนี่ ไม่เอาอีกแล้ว!! 


          ผมวิ่งมาจนรู้สึกว่าไกลพอสมควร ก่อนจะทรุดตัวลงตรงมุมตึกที่ปลอดคน กอดตัวเองก่อนจะร้องไห้อยู่อย่างนั้น... สี่ปีที่ผ่านมา พอกันที! 


Undesigned Love


          เช้าวันต่อมา


          วันนี้ดูจุนโทรหาผมเป็นรอบที่ยี่สิบ แต่ผมไม่คิดจะรับหรอก เพราะบางที เขาอาจจะแค่โทรมาบ่นเรื่องที่ผมชิ่งไม่ยอมหลอกการบ้านของเขาให้เสร็จ...


          "โยซอบ! นายหายไปไหนมา นายทิ้งการบ้านฉันไว้แบบนั้นได้ยังไงวะ!" แล้วมันผิดจากที่ผมพูดไว้ไหมล่ะครับ? 


          "เออ ขอโทษ เมื่อวานเจ็บมือ" ผมพูดปดออกไปพลางหลบตา เขารีบเข้ามาจับที่มือสองข้างของผม


          "ป็นไรเจ็บมือ เจ็บตรงไหน... เจ็บมากไหม แล้วทำไมไม่รับโทรศัพท์ ฉันล่ะเป็นห่วงนายแทบแย่" ดูจุนพูดเร็วและรัวสายตาที่แสดงออกมานั้นทำให้ผมรู้สึกว่า เขากำลังพูดความจริง หัวใจดวงเล็กๆนี่พองโตอีกครั้ง... 


          "โทรศัพท์อยู่ในกระเป๋าน่ะ ฉันไม่เห็น โทษที" 


          "ทีหลังอย่าหายไปแบบนี้อีกนะ นายยิ่งน่ารักอยู่เกิดถูกฉุดมาทำไง!!" เขาเข้ามากอดผมแน่น พลางลูบหัว... ผมแอบอมยิ้มเล็กๆ ถึงแม้ประโยคที่ดูจุนพูดออกมาจะทะแม่งๆก็เถอะ แต่อย่างน้อย เขาก็บอก ว่าเขาเป็นห่วงผม...


          สถานการณ์ บรรยากาศ และอารมณ์แบบนี้มักจะวนเวียนมาตลอด... ทุกครั้งที่เกิดเรื่องไม่ดีแบบคราวนี้ ที่ผมคิดว่าคงถึงเวลาสักที ไอ้ลุงหน้าหล่อนี่! มันต้องโผล่มาพร้อมกับคำพูดหวานๆ การกระทำชวนคิด ให้ผมต้องใจเต้นไม่เป็นส่ำอยู่คนเดียว... ตอนนี้ก็เหมือนกัน


          "ใครจะมาฉุดวะ! ฉันเป็นผู้ชายนะ" ผมพูดก่อนจะสะบัดตัวออกจากอ้อมแขนของเขา ขอเล่นตัวบ้างอะไรบ้าง แต่ไม่ทันที่ดูจุนจะเข้ามาอ้อนผมเหมือนเคย ก็มีคนขัดขึ้นซะก่อน


          "ยังโยซอบ มีคนมาหาแหน่ะ!" เสียงใสๆ ของเด็กผู้หญิงในห้องร้องเรียกผม


          "ใครอะ" 


          "รุ่นพี่จุนฮยองน่ะสิ" 


          "ห๊ะ!!!" ผมและดูจุนมีใบหน้าที่งุนงงไม่ต่างกัน จู่ๆทำไมรุ่นพี่จุนฮยองต้องมาเจอผมด้วยล่ะ!?


          ผมได้แต่เดินออกไปตามที่เพื่อนสาวบอก เจ้าดูจุนแอบไม่อยากให้ผมมา แต่เรื่องอะไรผมต้องฟังหมอนั้น บางทีรุ่นพี่เขาอาจจะมีธุระกับผมก็เป็นได้


          "รุ่นพี่... มีอะไรหรอครับ" ผมเอ่ยถามเมื่อเห็นรุ่นพี่หนุ่มสุดฮ๊อต ผู้มีเสน่ห์เท่ห์สุดใจขาดดิ้น รอผมอยู่ตรงทางเดินที่ปลอดคน


          "โยซอบ...." ผมเลิกคิ้ว "ฉันชอบนายนะ"


          "ห๊าาาาาาา!" ตาของผมที่โตอยู่แล้ว พอเจอประโยคนี้แทบจะถลอนออกจากเบ้า! "ม...มะกี้ รุ่นพี่พูดว่าไงนะ!" ผมถามย้ำเพราะไม่เชื่อหูตัวเอง บางทีเขาอาจจะบอกว่า ‘ฉันลักลอบตัดไม้นะ’ หรืออาจจะเป็นอะไรก็ได้ ที่ไม่ใช่… นั้นแหละ


          "ฉันบอกว่า ฉันชอบนาย." ยงจุนฮยองคนดังพูดคำๆนั้น เน้นย้ำอย่างชัดเจน


          "เอ่อ... ผมว่าเราต้องมีเรื่องเข้าใจผิดแน่!" ผมยังคงอึ้ง! ใครที่ไหนจะไปคิดวะ ว่าจู่ๆคนดังระดับเดือนมหาลัยจะมาสารภาพรักคนอย่างผม! 


          "ไม่ผิดหรอกโยซอบ ฉันชอบนายจริงๆ" เขายังคงย้ำคำเดิมชัดถอยชัดคำ ...พี่คับ ผมซึ้งแล้วล่ะว่าพี่รู้สึกยังไง! แต่พี่จะให้ผมตอบอะไรอะ "เป็นแฟนกับฉันได้ไหม" เออผมรอฟังคำนี้แหละครับ เอ๊ะ! ไม่ได้จะตอบตกลงนะ แต่... นิดนึงน่ะนิดนึง


          "ผม..."


          "นายยังไม่ต้องตอบตอนนี้หรอก ยังไงขอให้นายรู้ไว้ก็พอ ไว้พอเรารู้จักกันมากกว่านี้ นายค่อยตัดสินใจ" รุ่นพี่จุนฮยองพูดต่อ แมนโพด! ผมไม่รู้จะพูดอะไรตอบไปดี ได้แต่ขอบคุณก่อนจะโค้งให้อย่างสุภาพแล้วเดินออกมา


          "เมื่อกี้ไอ้จุนฮยองคุยอะไรกับนายน่ะ" ดูจุนเปิดฉากถามเมื่อผมเดินกลับมาในห้อง ใบหน้าของเขาดูไม่พอใจมากๆ 


          "ทำไมเรียกรุ่นพี่แบบนั้นล่ะ ก็ไม่มีอะไรหรอก" ผมปฏิเสธที่จะตอบคำถาม


          "นี่นายคิดจะปิดบังกันรึไง!" ดูจุนยังคงเซ้าซี้


          "รุ่นพี่แค่มาบอกว่าชอบ" 


          "ห๊ะ! แล้วนายตอบว่าอะไรอะ ไม่ได้ตอบตกลงใช่ไหม" เขาทำตาโต


          "ฉันจะตอบอะไรแล้วมันเกี่ยวอะไรกับนาย!" นี่แน่ะ เจอประชดเข้าให้เผื่อจะคิดได้บ้าง!


          "ทำไมจะไม่เกี่ยวเล่า!" 


          "แล้วเกี่ยวยังไง" ผมจ้องหน้าดูจุนที่ตอนนี้เอาแต่อึกอัก


          "ก็นายเป็นของฉัน!" หมอนั้นพูด ...ชั้นเป็นของนายอย่างนั้นหรอ? …คงจะล้อเล่นสินะ


          "ฉันเป็นของแกตั้งแต่เมื่อไรวะ! ไม่เกี่ยวเลยเถอะ" 


          "เกี่ยวเหอะ! ก็.. ก็... นายเป็นเพื่อนฉัน ถ้านายตกลงคบกับไอ้หมอนั้น นายก็จะไม่มีเวลาให้ฉัน แล้วที่นี้ใครจะคอยทำงานให้ฉันล่ะ..." ...อืม ยังโยซอบ คงมีค่าสำหรับ ยูนดูจุนแค่เท่านี้จริงๆสินะ


          "ฉันจะคบใคร ไม่คบใคร ยังไงฉันก็จะลอกงานให้เหมือนเดิม อย่ากังวลไปเลยเถอะ" ผมบอกเขาออกไปนิ่งๆ ดูจุนทำท่าเหมือนจะโวยวายออกมาอีก แต่ก็เงียบไปเมื่อเห็นผมทำหน้าไร้อารมณ์ก่อนจะเดินเลี่ยงออกมา


Undesigned Love


          ...ไอ้บ้า ! ไอ้คนเห็นแก่ตัว! ไอ้คนเห็นแก่ได้! ไอ้พวกชอบให้ความหวัง! TTTTTTT ! ...


          ผมแอบไปนั่งใต้ต้นไม้หลังโรงเรียนต้นประจำของผม โทรศัพท์มือถือของผมดังแล้วดังอีกจนผมต้องปิดเครื่องหนี... เพราะ ดูจุนโทรตามน่ะสิ ผมยังไม่พร้อมจะเจอหน้าเขาตอนนี้หรอก ไม่ว่าจะอะไรก็แล้วแต่ ผมตัดใจจากเขาไม่ได้จริงๆ นึกถึงคำพูดของรุ่นพี่จุนฮยอง แล้วก็ได้แต่เศร้าใจ 


          ...ทำไมกันนะ ทำไมเป็นนายไม่ได้ละดูจุน? เพราะฉันอยู่ใกล้นายเกินไปใช่ไหม นายถึงไม่เคยมองมาทางนี้เลย...


          ผมซุกหน้ากับหัวเข่านั่งร้องไห้... แต่จู่ๆก็รับรู้ถึงแรงสะกิดจนต้องเงยหน้าขึ้นมอง


          "มานั่งร้องไห้อะไรอยู่ตรงนี้คนเดียว หืมม" 


          "พ.. พี่จุนฮยอง" 


          "นั่งด้วยคนได้ไหม" ร่างสูงถามอย่างมีมารยาท ผมก็อดที่จะพยักหน้าตอบกลับไปไม่ได้ จุนฮยองนั่งลงข้างๆผม ก่อนจะพูดต่อ "ใครทำอะไรไม่พอใจอย่างนั้นหรอ คงไม่ได้ร้องไห้ เพราะฉันสารภาพรักด้วยหรอกนะ" 


          "มะ.. ไม่ใช่นะ ผมแค่เสียใจอะไรนิดหน่อยก็เท่านั้น" 


          "งั้นก็ร้องออกมาเถอะ ร้องกับฉันก็แล้วกัน ชั้นไม่เอาไปบอกใครหรอก" จุนฮยองโอบท้าทอยของผม ให้ผมซบลงที่ไหล่ของเขา กลิ่นหอมอ่อนๆที่ออกมาจากเสื้อของรุ่นพี่ นั้นทำให้ผมรู้สึกสบายใจและสดชื่น แตกต่างจากของอีกคนที่ทั้งหอมหวน เย้ายวนและมีเสน่ห์


          ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมผมถึงเชื่อใจจุนฮยองมากขนาดนี้ ผมปล่อยโฮออกมาอย่างไม่อาย ร้องไประบายไป แต่เขาก็เป็นคนดีพอที่จะไม่ซักไซร้อะไร นั่งเงียบๆให้ผมร้องไห้ไปเรื่อย... มือใหญ่กุมมือผมไว้บีบเบาๆเหมือนให้กำลังใจ


          แต่ยังโยซอบจะรู้ตัวรึเปล่า... ว่าความสนิทสนมที่เกิดขึ้นโดยไม่ได้ตั้งใจนั้นจะทำให้ใครบางคนที่ยืนแอบดูอยู่ไกลออก
ไปเข้าใจผิด! 


          หลังเลิกเรียน ผมเดินเข้ามาในห้องเรียนเพื่อเก็บกระเป๋า ไม่น่าลืมไว้เลย ความจริงว่าจะไม่เข้ามาเอาแล้วถ้าพรุ่งนี้ไม่จำเป็นต้องส่งการบ้านสำคัญ 


          "พลอดรักกันจนลืมโลกเลยรึไง!" เสียงประชดประชันถูกเอ่ยขึ้น ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าใครพูด น้ำเสียงแบบนี้มีคนเดียวเท่านั้น! ผมหันไปมองใบหน้าของคนพูดนิดนึงก่อนจะทำเป็นไม่สนใจ "ยังโยซอบ ฉันพูดกับนายอยู่นะ!" เขาทุบโต๊ะดังปัง! ผมสะดุ้งเล็กๆเพราะตกใจ


          "ฉันไม่เข้าใจที่นายพูด" ผมตอบตามความจริง


          "ตีหน้าซื่อได้เก่งนี่ ไม่ยักรู้ว่าเดี๋ยวนี้นายเล่นละครเก่ง"


          "ดูจุน นายต้องการอะไรกันแน่!!" ผมหันไปแหวดใส่ เมื่อรู้สึกเหมือนโดนดูถูก! 


          "ใต้ต้นไม้วันนี้คิดว่าฉันไม่เห็นรึไง!" ร่างสูงสาวเท้าเข้ามาใกล้ บอกตามตรงว่าตอนนี้ผมเริ่มกลัวคนตรงหน้าเล็กๆ แววตาของเขาดูเกรี้ยวกราดไม่เหมือนดูจุนคนเดิมที่ผมรู้จัก


          "ใต้ต้นไม้…" 


          "หึ! จะบอกว่าไม่รู้ไม่เห็นรึไง โยซอบ" เขาตะโกนใส่หน้าผม คว้าที่ข้อมือก่อนจะออกแรงบีบจนผมต้องนิ่วหน้า


          "นายทำบ้าอะไรดูจุน!! ปล่อย!" ผมพยายามแกะมือใหญ่ที่เหมือนคีมเหล็กคู่นั้นออก


          "ไม่ปล่อย! ฉันอุตส่าห์โทรหานายทั้งวันเพราะเป็นห่วง แต่นายกลับไม่ยอมรับโทรศัพท์แถมปิดมือถือใส่ สุดท้ายก็ไปพลอดรักอยู่กับไอ้จุนฮยองนั้น นายคิดว่าฉันโง่งั้นหรอ!!" ดูจุนตะคอกใส่ผมอย่างบ้าคลั่ง คิ้วผมขมวดเป็นปมอัตโนมัติ


          "แล้วมันเกี่ยวอะไรกับนายละดูจุน เอาเวลาที่นายใช้ด่าฉันไปดูแลคริสตันไม่ดีกว่าหรอ รักมากไม่ใช่รึไงคนนั้นน่ะ!" ผมประชดคืนเข้าให้


          "ยังโยซอบ!!" ดูจุนตะคอกใส่ผมเพราะไม่คิดว่าผมจะกล้าย้อนเขาอย่างนั้น


          "ปล่อยมือได้แล้วฉันจะกลับบ้าน ต่อไปนี้เลิกยุ่งเรื่องของฉันสักที ทีนายฉันยังไม่เคยก้าวก่ายกับผู้หญิงคนไหนของนายเลยสักคน เพราะงั้น ฉันจะคบกับใครอะไรยังไง มันก็เรื่องของฉัน!" หลังจากที่ผมพูดจบ ดูจุนคลายมือออกอย่างง่ายดาย เขาก้มหน้าลงต่ำไม่ยอมมองหน้าผมอีก ผมรู้ตัวว่าเมื่อกี้ตัวเองก็พูดแรงไปนิด แต่มันเป็นเรื่องจริงนี่! ผมตัดสินใจเดินไม่สนใจคนที่ยังยืนนิ่งอยู่ คว้ากระเป๋านักเรียนทำท่าจะเดินออกจากห้อง


          "นาย... ไม่รักฉันแล้วใช่ไหมโยซอบ" ผมหยุดเดินแทบจะทันที... ถึงแม้ว่ามันจะเบา แต่ผมกลับได้ยินมันชัดทุกคำ "นาย... เลิกรักฉันแล้วรึไงยังโยซอบ!!" คราวนี้เขาหันมาถามผม พร้อมกับเขย่าตัวผมไปมา


          "ดูจุน.. น นายพูดอะไร" 


          "หรือจะบอกว่ามันไม่จริง! นายจะบอกว่าตลอดเวลา ฉันคิดไปเอง นายไม่เคยรู้สึกอะไรกับฉันเลย!" ผมเริ่มงงไปหมด นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน!!


          "นาย... รู้ตั้งแต่เมื่อไหร่" ผมถามออกไปอย่างไม่เชื่อหูตัวเอง ความรู้สึกที่ผมคิดว่าผมเก็บมันไว้แล้วอย่างดี แต่ดูจุนก็ยังรู้งั้นหรอ?


          "ตั้งแต่สี่ปีก่อน..." แล้วทั้งๆที่ตัวเขาเองก็รู้อยู่แล้ว!?


          "นายรู้มาตลอด! นายรู้มาตลอด แล้วทำไมถึงไม่พูดอะไรเลยล่ะ ทำไมไม่พูดอะไรออกมาบ้าง! นายจะไปคบกับผู้หญิงพวกนั้นทำไม นายจะทำให้ฉันเสียใจทำไม!" กลับกลายเป็นผมบ้างที่โวยวายออกมา สองแขนเล็กนั้นทุบไปที่อกกว้างไม่หยุด


          "ทำไมล่ะ ดูจุน นายมีความสุขรึไงที่เห็นฉันร้องไห้ นายมีความสุขใช่ไหมกับการปั่นหัวฉัน ที่วันหนึ่งก็สุขจนแทบบ้า แต่วันต่อมากลับต้องทุกข์ทนจนไม่อยากจะอยู่ ไม่อยากจะเจอหน้านายอีก นายชอบมันมากรึไง!" น้ำหูน้ำตาผมเริ่มไหลออกมา ปากก็พร่ำเพ้อไม่หยุดถึงความเจ็บช้ำที่ผมมี ถึงความรู้สึกที่ผมได้รับ


          "ขอโทษ... ฉันขอโทษ" ดูจุนพูดขอโทษออกมา เขาโอบกอดผมไว้ในอ้อมกอด รอให้ผมสงบขึ้นก่อน


           หลังจากที่ร้องไห้จนพอใจ ผมหยุดร้องไห้สักพักแล้ว แต่เราทั้งสองยังคงตกอยู่ในความเงียบ จนกระทั่ง...


          "โยซอบ... ฉันขอโทษ" เขาพูดคำขอโทษนั้นอีกครั้ง "ฉันผิดเองที่ทำให้นายต้องเสียใจ เพียงแต่ฉันแค่ไม่มั่นใจ ไม่มั่นใจกับท่าทีของนาย โยซอบชอบแนะนำผู้หญิงคนนั้นคนนี้มากมาย จนกระทั่ง ฉันตัดสินใจคบกับคริสตัน ฉันไม่รู้จริงๆ ขอโทษ" สรุป... นายกำลังจะบอกว่าฉันผิด? 


          "คำถามเดียว นายรักฉันรึเปล่า ยูนดูจุน" 


          "รักสิ ฉันรักนายตั้งนานแล้วยังโยซอบ" ผมว่านั่นเป็นคำตอบที่ยืนยันความรู้สึกทุกอย่าง ผมไม่คิดจะรออะไรอีก เมื่อคำว่ารักถูกเอ่ยออกมาจากปากของใครอีกคน ผมก็ประทับริมฝีปากลงบนกลีบปากของเขาทันที


          แต่...


          "...มันไม่เห็นเหมือนแบบที่คิดไว้เลยอะ" ผมถอนริมฝีปากออกมา เลิกคิ้วขึ้นอย่างสงสัย ...มันแหยะๆยังไงไม่รู้ ไม่เห็นจะรู้สึกเหมือนในหนังที่เคยดู หนังสือที่เคยอ่าน หรือแม้แต่จินตนาการสักนิด


          "แล้วคิดไว้แบบไหน” ดูจุนมองหน้าผมยิ้มๆ ผมก้มหน้างุดๆด้วยความเขิน ...ก็คนมันไม่เคยนี่หว่า


          "ก็คิดว่ามันจะเป็นแบบ..." ผมพยายามจะอธิบาย


          "แบบนี้รึเปล่า" ชายหนุ่มไม่พูดเปล่า ประกบลงที่กลีบปากของผมอีกครั้ง คงเป็นเพราะผมยังไม่ทันได้ตั้งตัวทำให้ร่างสูงส่งปลายลิ้นร้อนเข้ามาตักตวงความหอมหวานในโผล่งปากของผมได้โดยง่าย ผมพยายามจะตอบรับสัมผัสนั้นแต่ก็ทำได้ไม่ดีนัก จึงปล่อยเลยตามเลย ให้ดูจุนเป็นคนนำพาบทรักครั้งนี้ ...ร่างสูงค่อยๆถอนริมฝีปากออก ก้มมองใบหน้าขึ้นสีของผม


          "...ก็ยังไม่เหมือนที่คิดไว้อยู่ดี..." ผมพูด เขาถึงกับทำหน้าเหลอหลา "แต่... ฉันก็ชอบนะ" ผมแลบลิ้นเล่นๆเป็นเชิงล้อก่อนที่ดูจุนจะทำโทษด้วยการจุ๊บที่ปากแรงๆหนึ่งที เพราะหมั่นเขี้ยว


          "ร้ายนักนะ! ยังโยซอบ" 


          “ร้ายแล้วรักป่ะล่ะ คิก”


          “รักจนไม่รู้จะรักยังไงแล้ว!!”






ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

19 ความคิดเห็น