{ BEAST } Undesigned Love #DOOSEOB

ตอนที่ 1 : ✎ ตลาดน้ำ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 177
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    28 มี.ค. 59



every love story is beautiful, but ours is my favourite

ไม่ว่าเรื่องรักเรื่องไหนก็สวยงาม แต่ว่าเรื่องของเราเป็นเรื่องรักเรื่องโปรดของฉัน







          ณ ตลาดน้ำดำเนินสบาย ล่องแล้วคลายร้อนพอดีรัก (?)


          เสียงดังจอแจของแม่ค้าพ่อค้า ที่ล่องเรือผ่านหน้าบ้านในทุกเช้าดังขึ้นไม่ขาดสาย เสียงร้องเรียกลูกค้า โฆษณาสรรพคุณของขายนั้นดังไม่หยุด


          "น้องโยลูก รีบยกของหวานมาเร็ว ให้พระท่านรอไม่ดีนะลูก" เสียงแม่ยังร้องเรียกลูกชายคนเล็ก น้องโยของแม่ยังรีบยกถาดใส่ขนมหวาน จำพวก ฝักทองบวช เต้าส่วน รวมมิตร ลอดช่องสีเขียวน่าทาน พร้อมกับกระทิสด 


          "มาแล้วจ่ะแม่จ๋า" น้องโยว่าแล้วนั่งลงที่ท่าน้ำหน้าบ้าน รอให้เรือของหลวงพี่ที่มาบิณฑบาตประจำพายผ่านมา 


          "นมัสการเจ้าค่ะหลวงพี่" แม่ยังกล่าวพร้อมพนมมือไว้ที่หน้าอก 


          "สวัสดีจ่ะ แม่ยัง น้องโย" แต่แทนที่หลวงพี่จะเป็นคนกล่าว กลับกลายเป็นเด็กหนุ่มที่พายเรือให้หลวงพี่แทน 


          "ไอ้ดู๋! ข้าพูดกับหลวงพี่ เอ็งอย่าสะเออะจะได้ไหม" แม่ยังว่า


          "ฉันก็ไม่ได้อยากจะทักแม่หรอกจ่ะ ฉันแค่อยากคุยกับน้องโยคนงามเท่านั้น" พี่ดู๋กล่าว พลางส่งสายตาหวานเชื่อมให้น้องโยที่นั่งอยู่ โยซอบมองดวงตาคมที่แวววาวนั้นก็หลบตาด้วยท่าทางขวยเขิน


          "ไอ้ดู๋ อย่าให้มันมากนัก!" หลวงพี่ดุเด็กพายเรือ ดูจุนบุ้ยปากบ่นเล็กน้อย แต่ยังไม่วายขยิบตาให้ลูกชายบ้านแม่ยัง 


          "หลวงพี่ อิฉันมีของหวานมาถวายเหมือนทุกวันเจ้าค่ะ" แม่ยังว่าแล้วเบี่ยงตัวหลบให้ลูกชายของเธอมาใช่บาตร


          "นมัสการนะครับ หลวงพี่" โยซอบกล่าวยิ้มๆ ยกขนมหวานเหล่านั้นขึ้นเหนือหัว ก่อนจะค่อยๆถวาย วางลงใส่บาตร แม่ยังแตะแขนลูกชายของเธอเป็นการต่อบุญ 


          "เอ้า รับสินรับพรนะ" หลวงพี่ว่าแล้วเริ่มสวดบทให้พรแก่โยมทั้งสอง โยซอบและคุณแม่ยกมือพนมไหว้รับพรอย่างนอบน้อม 


          เมื่อสิ้นเสียงสวดให้พร ดูจุนที่คุมท้ายเรืออยู่ก็เริ่มพายเรือพาหลวงพี่ไปบ้านอื่นต่อ แต่ยังไม่ทันจะได้ไปไหนไกล ชายหนุ่มก็พูดขึ้นดักไว้


          "ไว้พี่ดู๋จะมาส่งมะพร้าวตอนสายๆนะจ๊ะแม่ น้องโยจ๋า อย่าเพิ่งหลงเสน่ห์คำชายอื่นหละ พี่ดู๋จะรีบกลับมาจีบ" โยซอบฟังคำชายหนุ่มแล้วก็เกิดหน้าแดงขึ้นมา 


          "เอ้อ! รีบมารีบไป ไป๊! พายดีๆ เดี๋ยวก็พาหลวงพี่จมน้ำซะหรอก" 


          "แม่อย่าแช่งหลวงพี่สิครับ" โยซอบว่า แม่ยังหันมาค้อนลูกชายตัวเองที่รู้สึกจะออกอาการให้ท้ายกันออกหน้าออกตาเหลือเกิน


          "พอเลยลูกโย ไป ไปเตรียมของมาขายกัน" แม่ยังบอกก่อนจะเดินกลับเข้าไปในบ้าน โยซอบมองแผ่นหลังของร่างสูงที่ค่อยๆพายเรือห่างออกไปก็อมยิ้มออกมา 


          ช่วงสายของวัน.


          พอเข้าช่วงสาย ดูจุนก็พายเรือผ่านมาตามที่ได้บอกไว้แต่ตอนเช้า ร่างสูงสั่งเพื่อนรักจุนฮยองให้ยกมะพร้าวส่งตามบ้าน 


          "จุนฮยอง เอาไปส่งบ้านนู้นเลย เจอกันบ้านน้องโยนะ" ดูจุนออกคำสั่ง จุนฮยองพยักหน้าเข้าใจไม่ได้ปริปากใดๆ ดูจุนค่อยๆพายเรือต่อไปยังบ้านน้องโยคนงามที่เจ้าตัวหมายมั่นปั้นมือว่าจะต้องจีบให้ติดให้ได้ 


          "ฉันคิดถึงเธอตั้งแต่หัวค่ำ จนอุสาสาง~" เสียงหวานทุ้มเอื้อนเอ่ยบทเพลงรักหวานหยด "น้องโยคนดีคิดถึงเสียงพี่ดู๋คนนี้ไหมจ๊ะ" ดูจุนว่ายิ้มๆ โยซอบฟังแล้วก็ได้แต่อายหน้าแดง มือเล็กจัดแจงตักขนมหวานใส่ถ้วยก่อนจะส่งให้กับลูกค้าบนเรืออีกลำที่จอดซื้อลอดช่องของเขา 


          "มาม๊ะ ให้พี่ดู๋ช่วย" ดูจุนคว้าเอาถ้วยนั้นมาถือไว้แล้วส่งให้กับลูกค้าที่นั่งอยู่เรือลำถัดไป "ยี่สิบจ่ะยาย ถ้าให้ดีบวกเพิ่มอีกห้าบาท เพราะน้องโยของฉันอุตส่าห์ขายให้" ดูจุนบอก 


          แม่ค้าเจ้านั้นส่ายหน้าอย่างระอากับ นิสัยพูดไปเรื่อยของดูจุน 


          "ไอ้โยเอ๊ย! ถ้าจะเลือกผัวน่ะ หาให้มันดีๆนะ อย่ามาเอาคนหน้ามึนอย่างไอ้ดู๋เลย" แม่ค้าว่าพร้อมยื่นเงินยี่สิบใส่มือของดูจุน 


          "โหย... ยาย ทำไมพูดแบบนี้หละ ถึงฉันจะเป็นคนแบบนี้ แต่พี่ก็รักโยจริงๆนะ" ว่าจบดูจุนก็ยื่นแบงค์ยี่สิบใส่มือของโยซอบ ชายหนุ่มแอบจับมือนิ่มนั้นไปหนึ่งที


          "อุ๊ย... มือนิ่มจัง" ดูจุนว่าพลางยกมือขึ้นมาดม "หอมด้วย" โยซอบเห็นแบบนั้นก็อายม้วน 


          "ไอ้ดู๋! อย่ามาทำเจ้าชู้ประตูดินกับลูกชายข้านะ!" แม่ยังเดินออกมาพร้อมมีดอีโต้เฉาะมะพร้าวในมือ 


          "โอ๊ยยยย ดู๋ไม่กล้าหรอกจ๊ะแม่ แต่ถ้าน้องโยจะยอมเป็นแฟน พี่ก็ไม่เกี่ยง" ดูจุนว่าแล้วยิ้มพราย


          "โอ๊ยยย ฟังแล้วข้าจะอ้วก! วันนี้คู่หูเอ็งไปไหน" แม่ยังถามถึงยงจุนฮยองที่ปกติจะเห็นนั่งเรือมาด้วยกัน


          "อ้อ วันนี้ฉันให้มันเดินส่งมะพร้าวจ่ะ ฉันจะได้มีเวลาคุยกับน้องโยนานๆ" 


          "แล้วเอ็งคุยกับข้าไม่ได้รึ!" แม่ยังยกอีโต้ขึ้นถาม 


          "อยากสิจ๊ะแม่จ๋า ว่างมีดลงก่อนดีกว่า พลาดมาไม่คุ้มเลยนะจ๊ะ" ดูจุนว่า 


          "ไอ้ดู๋ ส่งมะพร้าวเสร็จแล้วนะโว๊ย!" จุนฮยองว่าพร้อมวิ่งกลับมากระโดดขึ้นเรือ "แม่ยัง น้องโย สวัสดีตอนสายๆจ่ะ" 


          "เออ คู่หูเอ็งมาแล้ว มะพร้าวก็มาส่งแล้ว จะไปไหนก็ไป ไป๊!" แม่ยังพูด "โยเอ๊ย เสร็จแล้วก็รีบไล่ไปนะ ขวางทางหน้าบ้านมาก" ว่าจบแม่ยังก็เดินเข้าไปทำน้ำกระทิต่อ ปล่อยให้โยซอบรับมือกับผู้ชายมากเล่ห์คนเดียวอีกครั้ง


          "น้องโยคนงาม สนใจจะไปล่องเรือเล่นกับพี่ไหมจ๊ะ" ดูจุนว่า


          "พี่ดู๋ รีบไปทำงานเถอะจ่ะ แม่โยจะด่าแล้ว" น้องโยตอบพี่ดู๋กลับไปเรียบๆเหมือนทุกวัน


          "อีกสองวันจะมีงานวัด โยไปกับพี่นะ!" ดูจุนยังคงรุกต่อ จุนฮยองนั่งอยู่ที่หัวเรือทำหูทวนลมหวังให้โยซอบเลิกเขินที่จะตอบตกลง แต่เปล่าเลย… ยังไงก็ไม่ชิน 


          "แต่ว่าแม่..." 


          "งั้นไว้พรุ่งนี้พี่จะมาขอแม่ยังเอง ถ้าแม่ยังให้ โยต้องไปกับพี่ ตกลงนะครับคนดี ไว้พี่ดู๋จะมาเกี้ยวใหม่พรุ่งนี้" ดูจุนพูดเองเออเองเสร็จสรรพ โยซอบยังไม่ทันได้ทักท้วงใดๆเลย 


          ร่างเล็กนั่งมองแผ่นหลังกว้างที่พายเรือห่างจากตัวเขาออกไปไกลอีกครั้ง …อดเป็นห่วงชายหนุ่มในวันพรุ่งนี้ไม่ได้ ก็แม่ของเขาชอบเสียที่ไหน ดูจุนเอ่ยปากขอเขาออกจากบ้านทีไร แม่ก็ไล่ตีเสียทุกทีเลย…


          "โยเอ๊ย! ขอเต้าส่วนถุงหนึ่ง" 


          "อ๊ะ จ่ะๆ นี่จ่ะยาย" โยซอบสะดุ้งทันทีที่มีคนทัก รีบหยิบถุงเต้าส่วนส่งให้ยายแก่ที่พายเรือผ่านมาซื้อ 


          "ชอบพ่อดู๋ใช่ไหม" คุณยายถาม โยซอบนิ่งไปเมื่อได้ยินคำถามตรงไปตรงมานั้น ก่อนจะค่อยๆพยักหน้าขึ้นลงช้าๆด้วยความเขิน


          "ถ้าชอบก็ไปบอกแม่ยังสิ ไอ้ดู๋มันเป็นคนดีนะ ขยันทำงาน แล้วก็รักจริง ข้าพายเรือผ่านเห็นมันทุกวัน ไม่เคยเห็นมันจะเกี้ยวลูกสาวบ้านไหน เว้นแต่บ้านเรานี่แหละ" คุณยายเคี้ยวหมากว่า โยซอบพยักหน้ารับรู้ด้วยหัวใจที่พองโต


          ...ไม่ใช่ยังโยซอบไม่รักไม่ชอบยุนดูจุน เพียงแต่ว่าร่างเล็กเขินเกินกว่าที่จะแสดงออก เพราะไม่รู้ว่าคำว่า 'พอดี' คืออะไร ทำให้จะพูดหรือทำอะไรออกไปก็กลัวว่ามันจะดูไม่งาม 


          พี่ดู๋เป็นคนหล่อ คารมเหลือร้าย แถมยังขยันทำงาน เป็นคนดี ชอบเข้าวัด(รับจ๊อบพาพระบิณฑบาต) เหล้ายาไม่กินไม่สูบ โยซอบรู้ดีว่าลูกสาวหลายบ้านอยากได้พี่ดู๋ไปเป็นลูกเขย แล้วเด็กผู้ชายอย่างเขาน่ะหรือ จะเหมาะสมกับผู้ชายคนนั้น ยังโยซอบไม่มั่นใจเลย... 



undesigned love



          เช้าวันต่อมา 


          หนุ่มนักรักอย่างยุนดูจุนก็พายเรือมาส่งมะพร้าวกับเพื่อนรักเหมือนทุกวัน ร่างสูงจึงตัดสินใจเอ่ยขอโยซอบให้ไปเที่ยวกับตนวันพรุ่งนี้กับแม่ยัง


          "แม่จ๊ะ..." ดูจุนว่า


          "อะไร วันนี้ไม่ทักลูกชายข้าแล้วหรือ" แม่ยังประชดเข้าให้


          "โธ่... แม่ก็ อย่าโกรธดู๋เลยนะจ๊ะ ดู๋มีเรื่องจะขอ" 


          "ขออะไรของเอ็ง" หญิงวัยกลางคนตวัดสายตามอง


          "ดู๋อยากขออนุญาตแม่ยัง พาน้องโยไปเที่ยวงานวัดพรุ่งนี้น่ะ จะได้ไหม" ดูจุนถามออกไป แอบเสียวสันหลังวาบ กลัวว่าจะโดนไม้ไผ่ในมือฟาดกลางหลังเหมือนทุกครั้งที่เขาชวนโยซอบออกไปไหน 


          "อืม... โยอยากไปไหมหละลูก" แต่ผิดคาด แม่ยังกลับหันไปถามลูกชายของเธอเรียบๆแตกต่างจากทุกครั้ง 


          "ฉันไปได้หรอจ๊ะแม่" น้องโยถามออกไปด้วยท่าทีไม่มั่นใจ 


          "เราก็โตแล้ว ให้ไอ้ดู๋พาไปเปิดหูเปิดตาบ้างก็ท่าจะดี ไปเดินเล่นในงานวัดบ้างนะโย" แม่ยังว่า "ส่วนเอ็ง ไอ้ดู๋! ดูแลลูกชายข้าดีๆนะโว๊ย อย่าคิดจะมาทำเจ้าชู้ โลเลไม่จริงจัง ไม่งั้นจะเป็นเอ็ง ที่จะโดนมิใช้น้อย!" แม่ยังพูดพร้อมยกไม้ไผ่ขึ้นขู่ ดูจุนยิ้มรับแก้มปริ


          “ฉันไม่กล้าโลเลหรอกจ่ะแม่ ลูกแม่งามออกปานนี้” ดูจุนหยอดคำหวานให้อีกครั้ง “เอาเป็นว่าพรุ่งนี้พี่จะมารับโยนะจ๊ะ รอพี่ที่ท่าหน้าบ้านนี่แหละ ไว้พี่มารับหกโมงเย็น” ดูจุนรีบพูดก่อนจะพายเรือจากไป โยซอบอมยิ้มน้อยๆเมื่อคล้อยหลัง อายม้วนจนแม่ยังต้องกระแอมไอขัดคอ


          “หึ้ม… อย่ามัวแต่ขวยเขินไอ้ลูกคนนี้ ไปเลย ตั้งหน้าตั้งตาตั้งใจขายของ เดี๋ยวแม่ก็ไม่ให้ไปซะเลยนี่” 


          “ครับ ขอบคุณมากนะฮะแม่” ว่าจบโยซอบก็ชิงหอมแก้มแม่ไปหนึ่งที แม่ยังยิ้มออกมาน้อยๆให้กับความน่ารักใสซื่อของลูกชาย …ไอ้ดู๋เอ๊ย! ถ้าเอ็งทำลูกข้าร้องไห้จริงๆละก็ ข้าไม่เอาเอ็งไว้หรอก…




          เช้าก่อนงานวัด วันนี้บ้านของแม่ยังกับน้องโยไม่ได้ตื่นมาทำบุญตักบาตรทำให้ โยซอบและดูจุนไม่ได้เจอหน้ากัน ตกสายคนตัวเล็กก็เอาแต่นั่งมองท่าน้ำ หวังให้เรือพายของชายหนุ่มที่มักจะมาเกี้ยวพาราศีประจำแวะผ่านมาหาแต่ก็ไม่มีวี่แวว คนคล้อยบ่าย… ดูจุนก็ยังไม่ยอมมาส่งมะพร้าวบ้านเขา


          “อย่าเหม่อไปเลยลูก… ไอ้ดู๋มันบอก มันจะมารับเราหกโมงมิใช่หรือ” แม่ยังว่าพร้อมกับลูบหัวลูกชายให้คลายกังวล โยซอบพยักหน้าหงึกหงักตามที่ได้ยิน


          “จ่ะแม่ โยก็ไม่ได้เป็นอะไรสักหน่อย” โยซอบส่งยิ้มให้มารดา ก่อนจะตั้งหน้าตั้งตาขายของ แสร้งทำเป็นเลิกสน ทั้งที่ใจยังคงคิดถึง 


          …คิดถึงใบหน้ากวนๆ รอยยิ้มชวนฝัน คำพูดคำจาน่าฟัง ไหนจะเสียงร้องเพลงไพเราะนั้นอีก… ยังโยซอบ คิดถึง ยุนดูจุนเหลือเกิน


          “อ้าว… !!! เห้ย ๆ ๆ ๆ ไอ้ดู๋อะไรของเอ็งงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงง!!” เสียงโห่ร้องโวยวายมากมายดังขึ้นจากปากทางเข้า ตลาดน้ำดำเนินสบาย ล่องแล้วคลายร้อนพอดีรัก (?) เรียกความสนใจของโยซอบได้เป็นอย่างดี 


          เสียงเรือเครื่องดังขึ้นสนั่นหวั่นไหว 


          “โว๊ย! ไอ้บ้า บอกกี่ครั้งแล้วว่าห้ามเอาเรือเครื่องเข้ามา เอ็งเป็นบ้าหรือไอ้ดู๋!” เสียงชาวบ้านในตลาดน้ำก่นด่าร่างสูงกันเสียให้ควัก แต่ดูจุนก็หาได้สนใจไม่ โยซอบมองชายหนุ่มที่ขับเรือยนต์เข้ามาด้วยแววตาฉงน แต่แล้วก็ยิ่งแปลกใจมากกว่าเก่า เมื่อมีผู้ชายหน้าสวยอีกคนนั่งอยู่ในเรือลำเดียวกัน


          “พี่ดู๋...” โยซอบร้องเรียกดูจุนไม่ดังไม่เบานัก หากแต่เชื่อได้เลยว่าดูจุนจะต้องได้ยิน เพราะคนทั้งคู่นั้นสบตากัน… โยซอบไม่ได้หวังอะไรมากมาย ขอเพียงแค่อีกคนเอ่ยคำทักทายหรือส่งยิ้มกลับมาให้กัน แต่เปล่าเลย… ดูจุนไม่แม้แต่จะกล่าวคำว่า ‘สวัสดี’ แถมยังเมินหน้าหนี รีบขับเรือยนต์ผ่านไปอีกต่างหาก



          …พี่ดู๋เป็นอะไรไปหรือ…


          “โอ๊ยยยยย ไอ้โยเอ๊ย ข้าว่าคราวนี้เอ็งโดนแล้วหละ” แม่ค้าปากตลาดบ้านติดกันส่งเสียงมา 


          “หึ ก็ดูมันเล่นตัวดีนัก พี่ดู๋ตามจีบตั้งหลายปีไม่รู้จักจะสนใจ ถ้าเป็นฉันนะคงจะรีบคว้าไว้แล้ว สมน้ำหน้า!” เสียงลูกสาวร้านผลไม้ก็ลอยมาสมทบ


          “ยัยคนเมื่อกี้คงจะเป็นแฟนใหม่พี่ดู๋สินะ ท่าทางดูรวยสวยใช่เล่น พี่ดู๋คงจะเลิกสนใจคนแถวนี้ไปแล้วแน่ๆ” 


          ปัง ปัง ปัง!


          “เงียบปากไปเลย พวกไม่มีปัญญาหาผัว …ไอ้ดู๋จะเป็นยังไงก็ชั่งมันก็ไม่ได้เกี่ยวกับลูกข้า!” แม่ยังเดินออกมาพร้อมถืออิโต้มาด้วย โยซอบเงยหน้ามองผู้เป็นแม่ร้องขอความเห็นใจ… แม่ยังพยักหน้าเบาๆเป็นเชิงอนุญาต โยซอบจึงขอตัวลุกเข้าไปในบ้านอย่างเงียบเชียบ


          …ปล่อยให้น้ำตาไหลออกมาล้างตาสักหน่อย ก็คงไม่เป็นไรหรอกมั้ง… 


          โยซอบนอนร้องไห้อยู่ในบ้านตั้งแต่บ่ายจนเย็น… สมองก็เก็บคำพูดไม่ดีของคนรอบข้างมาคิดเสียให้วุ่น พี่ดู๋คงจะเบื่อโยแล้วจริงๆ


          จนเวลาล่วงเลยไปถึงหกโมงกว่า เป็นเวลาหกโมงแล้วแต่ก็ยังไร้วี่แววของคนตัวสูง พี่ดู๋คงจะไปกับเขาจริงๆแล้วใช่ไหม


          แม่ยังยืนมองลูกชายของเธอด้วยแววตาเป็นห่วง …ไอ้ดู๋เอ๊ย! พูดอยู่หลัดๆว่าอย่าทำให้ลูกข้าเสียใจ เจอกันคราวหน้าเอ็งเจอดีแน่!...


          “แม่ยัง… แม่ยังครับ พี่โยอยู่ไหมครับ” น้ำเสียงซื่อของรุ่นน้องคนซื่อเอ่ยถามเรียกความสนใจจากแม่ยังให้หันมอง


          “อ้าว ไอ้อุ่น เอ็งมาทำอะไรแถวนี้” แม่ยังหันมาถามไถ่เมื่อรู้ว่าคนที่พายเรือผ่านมาเป็นใคร


          “ฉันมารับพี่โยไปเที่ยวงานวัดจ่ะ …พี่ดู๋บอกว่าให้ฉันมารับไปเจอกันอยู่นู้นเลย” ดงอุนบอกจุดประสงค์ของการเดินทางมาในครั้งนี้


          “โยเอ๊ย! …ได้ยินแล้วใช่ไหม เรายังจะไปอยู่รึเปล่า” แม่ยังตะโกนกลับเข้าไปถามคนที่ยังคงนอนร้องไห้อยู่ในบ้าน โยซอบยันตัวลุกขึ้นจากเตียง เช็ดหน้าเช็ดตาแล้วรีบเดินออกมา


          “ไปจ่ะ ไปจ่ะ… ถึงยังไงฉันก็ยังอยากจะไปเดินเล่นเหมือนคนอื่นเขา” โยซอบยิ้ม …ยิ้มที่แสร้งเหมือนว่าตัวเองไม่ได้เป็นอะไร ดงอุนดูจะตกใจไม่น้อยกับดวงตาปูดโปนและบวมช้ำ แต่ก็ไม่กล้าเอ่ยปากถาม


          “พี่โยขึ้นเรือมาเลยครับ เดี๋ยวผมต้องไปรับกวังต่อแล้วเราไปวัดด้วยกัน” ดงอุนว่า โยซอบพยักหน้าตกลงแล้วยอมขึ้นเรือ


          “ดูแลตัวเองดีๆนะโยเอ๊ย… ไอ้อุ่น ข้าฝากดูลูกข้าด้วยนะ”


          “ได้จ่ะแม่ ไม่ผมก็คงเป็นพี่ดู๋นั้นแหละ ที่จะมาส่งมาโย”


          “เราเป็นคนมาส่งพี่ได้ไหมอุ่น” โยซอบร้องถามออกไป ดงอุนขมวดคิ้วเล็กน้อย แต่ก็ไม่ได้ปฏิเสธอะไร


          “ถ้าพี่โยอยากให้ฉันมาส่ง ฉันมาส่งพี่โยก็ได้” โยซอบแย้มยิ้มหวานทันทีที่ได้ฟังประโยคที่ถูกใจ ดงอุนและโยซอบบอกลาแม่ยังเรียบร้อยก็พายเรือออกไปรับ กีกวังที่บ้านอีกหลังก่อน ก่อนจะมุ่งหน้าไปยังวัด ระหว่างทาง กีกวังก็ถามไถ่ถึงดวงตาที่บวมเป่งของโยซอบ แต่ร่างเล็กก็เลือกที่จะส่ายหน้าปฏิเสธ แล้วบอกว่าไม่ได้เป็นอะไรแทน


          งานวัด.


          โยซอบรู้สึกตื่นเต้นเป็นพิเศษ เพราะนี่ถือเป็นครั้งแรกในชีวิตสิบแปดปีของเขา กับการเดินเที่ยวงานวัดแบบเด็กทั่วไป กีกวังบ่นว่าอยากเล่นชิงช้าสวรรค์ แต่โยซอบกลับไม่อยากทำอย่างนั้น …อีกอย่างจะให้เขาขึ้นไปบนชิงช้าสวรรค์ที่มีคู่รักนั่งด้วยกัน ตัวเองก็ดูเป็นส่วนเกินพิลึก


          “อุ่น… เราพากวังไปเล่นเถอะ พี่จะเดินเล่นอยู่แถวนี้ สักสามทุ่มค่อยกลับไปเจอกันที่เรือก็ได้” โยซอบเสนอ ตอนแรกดงอุนก็ทำท่าไม่ยอม แต่พอเจอสายตาออดอ้อนของคนรัก ความเป็นห่วงเป็นใยพี่ชายอย่างโยซอบก็ดูเหมือนจะถูกละเลย


          “พี่โยเดินเล่นอยู่แถวนี้นะครับ ถ้าผมเจอพี่ดู๋ผมจะบอกเขาให้นะ” ดงอุนว่า โยซอบพยักหน้าเบาๆเป็นเชิงเข้าใจ ก่อนจะรีบปลีกตัวออกมาแล้วเดินไปทางอื่น 


          งานวัดที่นี่… เป็นแบบนี้เองหรือ แสงสีจากหลอดไฟนีออนเคลือบพลาสติกหลากสี เหลืองเอย เขียวเอย ละลานตาไปหมด โยซอบเดินวนไปรอบๆ ซื้อขนมสายไหมมาลองทานดูบ้าง …เล่นเกมส์ตามซุ้มต่างๆบ้าง ก็สนุกดีเหมือนกัน


          ร่างเล็กค่อยๆเดินไปตามทาง สายตาก็กวาดมองโดยรอบหวังจะเจอคนที่นัดเขาออกมา โยซอบเลือกที่จะเดินแยกออกมาเพื่อหามุมสงบๆนั่งพัก ถึงแม้ในงานวัดจะมีแสงสีเสียงมากมาย แต่โยซอบกลับถูกโรคกับความเงียบเสียมากกว่า


          “เฮ้อ… เขาคงจะไปกับคนอื่นอย่างที่ใครๆว่าจริงๆสินะ” โยซอบพึมพำกับตัวเอง หยดน้ำตาก็เริ่มไหลออกมาอีกครั้ง …ทั้งที่ใจไม่เคยคิดว่าตนจะสามารถมัดหัวใจของดูจุนไว้คนเดียวได้ แต่พอเมื่อดูจุนปันเปลี่ยนใจไปหาคนอื่นจริง หัวใจดวงน้อยก็ปวดหนึบเสียจนเจ็บใจ… 


          !!!!!!!


          “เห้ย!” โยซอบตกใจจนเผลอร้องอุทานออกมาเสียงดัง …ก็ใครที่ไหนไม่รู้จู่ๆก็สวมกอดเขาจากได้หลังแบบนี้


          “พี่ดู๋คิดถึงน้องโยจังเลย…” โยซอบนิ่งไปแทบจะทันทีเมื่อรู้ว่าใครเป็นคนกอดเขาไว้ แต่ด้วยความที่แม่สอนมาดี จะมายืนนิ่งเป็นหินปล่อยให้อีกคนกอดอยู่ก็ใช่เรื่อง


          “พะ พี่ดู๋ปล่อยโยครับ แบบนี้ไม่ดีเท่าไหร่” โยซอบพูดออกมาเรียบๆ ดูจุนจึงยอมคลายออมกอดอย่างอ่อยอิ่ง ก่อนจะพลิกร่างของคนตัวเล็กให้หันมาเผชิญหน้ากัน


          “…หื้อ น้องโยร้องไห้หรือ” ร่างสูงรีบถามไถ่ออกไปอย่างเป็นห่วง เมื่อเห็นหางตาสวยนั้นชื้นไปด้วยน้ำตา


          “ปะ เปล่าสักหน่อย” โยซอบว่าแล้วรีบปาดหลักฐานทิ้งไป


          “ก็เห็นๆกันอยู่… ร้องไห้ทำไมครับคนดี ใครทำอะไรเราหรือ หรือว่าโกรธที่วันนี้พี่ไม่ได้ไปรับ” ดูจุนยังคงยิงคำถามแต่โยซอบก็เอาแต่เงียบ ไม่ยอมตอบ ไม่ยอมพูดจาตามนิสัยคนพูดน้อย


          “……………….”


          “หรือว่าน้องโยโกรธพี่… เรื่องเมื่อบ่าย…” ดูจุนถามพลางจ้องตา โยซอบเงยหน้าขึ้นสบตาอยู่ก่อน เมื่อเจอคำถามจี้ใจดำ แววตาใสก็สั่นระริก… น้ำใสๆเริ่มเอ่อขึ้นมาอีกครั้ง “เพราะเรื่องนี้จริงๆด้วยสินะ” ดูจุนพูดก่อนจะดึงคนตัวเล็กกว่าเข้ามากอดไว้แนบกับอก


          “ฮึก… ฮึก… พี่ดู๋อย่าทำแบบนี้เลยครับ คนๆนั้นจะเข้าใจผิดเอาได้นะ” โยซอบพูดพร้อมดันตัวออกจากอกของอีกคน แต่ดูจุนก็ดื้อแพ่งไม่ยอมปล่อยถามยังกอดแน่นกว่าเดิมเสียอีก


          “คนที่พี่ขับเรือยนต์ไปส่งเมื่อบ่ายน่ะ ชื่อฮยอนซึง… เป็นหลานชายพ่อผู้ใหญ่ พี่ไปรับเค้าจากท่ามาส่งบ้าน มันไม่ได้มีอะไรมากไปกว่านั้นเลยนะจ๊ะ น้องโย… ไม่เอา เลิกร้อง” ดูจุนปลอบพลางลูบหัวอีกคนแผ่วเบา 


          “คนอื่นพูด… ว่าพี่ดู๋มีคนอื่นแล้ว เพราะว่าโยเล่นตัว ฮึก…” 


          “โห ใครกันกล้าพูดจาดูถูกหัวใจของพี่ดู๋เกินไปแล้ว …ต่อให้น้องโยเล่นตัวกว่านี้ ใจแข็งกว่านี้ ไม่ยอมพูดกับพี่ส่งแค่ยิ้มมาให้เหมือนช่วงเริ่มจีบใหม่ๆ พี่ดู๋ก็ไม่เปลี่ยนใจจากโยหรอกนะ …อย่ากังวลไปเลยคนดี พี่ดู๋คนนี้รักน้องโยคนเดียว” ดูจุนเชยคางมลขึ้นมาสบตา โยซอบมองสายตาที่แสนจะมุ่งมั่นและเต็มไปด้วยความจริงใจนั้นก็พลันหน้าแดงเป็นลูกตำลึง


          “เพราะฉะนั้นเลิกร้องได้แล้วนะครับ อย่าไปฟังคำใครเค้าด้วย ฟังพี่ดู๋พูดคนเดียวก็พอ เพราะพี่ดู๋จะบอกว่า รัก รัก รัก รักน้องโยทุกวันเลย จริงๆนะ” ดูจุนส่งยิ้มร้ายมาให้เมื่อโยซอบเริ่มหัวเราะออกมาอีกครั้ง …ค่อยโล่งอกหน่อย นึกว่าจะเรียกรอยยิ้มและเสียงหัวเราะกลับมาจากคนตัวเล็กไม่ได้เสียแล้ว…


          “พี่ดู๋จะรักแค่โยจริงหรือจ๊ะ”


          “จริงจ่ะ …พี่ดู๋ขอสาบานต่อหน้าพระจันทร์ดวงโตๆดวงนี้ ว่าจะรัก รักน้องโยคนเดียวและตลอดไป” ดูจุนพูดพร้อมกับทำท่าจะก้มลงมาจูบ …โยซอบรีบเอามือดันหน้าอกไว้


          “อย่าจ่ะ พี่ดู๋… พี่ดู๋ต้องมาขอแม่โยก่อน” ร่างเล็กท้วง ดูจุนหัวเราะออกมาให้กับความน่ารักเสมอต้นเสมอปลายของคนตัวเล็ก …เพราะไม่ว่าเมื่อไหร่หรือตอนไหน โยซอบก็รักนวลสงวนตัวและวางตัวได้ดีเสมอเลย…


          ฟอดดดดดดดดดดดดดดดดด


          “มัดจำไว้ก่อน พรุ่งนี้สัญญาจะไปขอกับแม่ ตกลงนะ” โยซอบหน้าร้อนขึ้นมาทันทีมือถูกชิงหอมแก้ม พยักหน้าตกลงเบาๆก่อนจะซุกใบหน้าน่ารักไว้ตรงกับอก ดูจุนกอดโยซอบแน่นท่ามกลางแสงจันทร์และหมู่ดาวรายล้อม 


          กอดเย้ยจันทร์กันเลยทีเดียว





ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

19 ความคิดเห็น

  1. #17 qweasrd (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 5 เมษายน 2560 / 12:14
    ฮึ่มม ลุงดู๋เกือบโดนงอนเเล้วมั๊ยยย
    #17
    0
  2. #1 Noey_Jun (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 24 มีนาคม 2559 / 22:06
    โอ้ยยยยย ชอบ เป็นฟิคที่จ๊ะจ๋ามากกก ละมุนมากก เขินบอกไม่ถูก ไม่เคยเจอคนเเต่งแบบนี้ น่ารักมากค่ะ >< 5555 

    #1
    0