ตึกตึก ตักตัก เผลอรักหมดใจ [จบแล้ว]

ตอนที่ 17 : Chapter 17 : คนคั่นเวลา

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,609
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    16 พ.ค. 55

FUNGIII✿
ฝากรูป

Chapter 17 : คนคั่นเวลา

 

เป็นได้เพียงแค่คนทั่วไป ที่เธอไว้ใช้ เพื่อคั่นเวลา
คำว่ารัก มันมีราคา แค่ความเหงาใจ

หลอกตัวเอง ทั้งๆ ที่รู้ ว่าตอนจบเป็นแบบไหน
แค่คั่นเวลา เขามา ฉันไป ถูกไหมเธอ…. ’

 

            ....ไม่มีทาง  ฉันไม่มีทางที่จะทำแบบนั้นกับคินตาได้ ฉันไม่สามารถทำร้ายเขาได้และถึงแม้ว่าฉันจะทำได้ล่ะก็...ฉันก็ไม่มีวันที่จะทำร้ายเขาอย่างแน่นอน

            ฉันไล่ความคิดเรื่องเงินหนึ่งล้านบาทออกไปจากสมองพลางกำโทรศัพท์มือถือด้วยความคับแค้นในใจ  ใครกันนะที่เป็นคนคิดเกมนี้ขึ้นมา  ใครกันนะที่อยากจะทำร้ายคินตา คนนั้นคือใครกัน ทำไมจะต้องสร้างเรื่องแบบนี้ขึ้นมาด้วย

            ทั้งๆ ที่คินตาเป็นคนดี อ่อนโยน ขนาดนี้ ทำไมถึงจะต้องทำร้ายเขาด้วย!!! ฉันกำโทรศัพท์มือถือของตัวเองแน่นขึ้นกว่าเดิม ในใจของฉันบอกแต่เพียงแค่ฉันจะต้องไม่ทำให้คินตาต้องเจ็บปวดและฉันก็ไม่ยอมให้ใครหน้าไหนก็ตามทำร้ายเขาเป็นอันขาด

            เมื่อคิดได้ดังนั้น สมองของฉันก็เริ่มคิดหาทางออกที่ดีขึ้นมาได้

....ใช่แล้ว!! ถ้าหากฉันเล่นเกมนี้ ฉันก็จะได้หนึ่งล้านบาท แต่เรื่องนั้นตัดมันทิ้งไปเถอะ ยังไงฉันก็จะไม่มีเรื่องแบบนั้นเด็ดขาด

แต่ถ้าหากว่าฉันยกเลิกเกมนี้ ฉันก็จะต้องเป็นฝ่ายจ่ายเงินหนึ่งล้านบาทตามกติกาของไอ้คนคิดเกมนี้ขึ้นมา -_- ฮึ่ย ใครมันช่างคิดจริงนะ (เค้าเองแหละ T^T) แต่จะใครคิดก็ช่างหัวมันสิ เพราะฉันหาทางออกได้แล้วล่ะ ^O^

ฉันจะเล่มเกมนี้ให้จนครบระยะเวลาหนึ่งเดือน แต่ถ้าฉันไม่หักอกเขาล่ะก็...ฉันก็จะแพ้ใช่มั้ยล่ะ ดังนั้นถ้าฉันแพ้ในเกมนี้ล่ะก็ คินตาก็ไม่ต้องเจ็บปวด ฉันก็ไม่ต้องจ่ายเงินหนึ่งล้าน เรื่องนี้ก็ไม่มีใครรู้และก้ปิดมันเป็นความลับ จากนั้น...ฉันกับคินตาก็จะได้อยู่ข้างกันตลอดไป >////<

“คิดอะไรอยู่เหรอ ทำหน้าตามู่ทู่เชียว”

จบประโยคตาของฉันก็เบิกกว้างด้วยความตกใจ ฉันรีบเอาโทรศัพท์ซ่อนไว้ข้างหลังทันที งานเข้าแล้ว ฉันยังไม่ได้ลบข้อความเลยอ่ะ ทำไงดีเนี่ย T^T

        “ปะ...เปล๊า เปล่า มะ...ไม่ได้คิดอะไรเล้ย จริงจริ๊ง!

            เฮ้ย ทำมันเสียงมันทั้งสั่นทั้งสูงแบบนี้ฟะ เดี๋ยวเขาก็รู้จนได้ว่าโกหกอีกแล้ว

            “จริงเหรอ ซ่อนอะไรไว้ข้างหลังน่ะ ขอดูหน่อยสิ”

พูดจบเขาก็แบมือขอดูทันที

 

อ๊ายยย ฉันให้นายดูไม่ได้ ไม่ได้เด็ดขาดเลย ฉัยส่ายหัวแทนคำตอบ มือที่ซ่อนโทรศัพท์ไว้ข้างหลังก็พยายามไล่ปุ่มเพื่อลบข้อความทิ้ง

มันอยู่ไหนนะ คำสั่งลบข้อความ จำได้ว่ามันอยู่ลำดับที่ห้านี่นา แล้วนี่ฉันกดมันไปกี่ครั้งแล้ว โอ๊ย ให้มันได้อย่างนี้สิ คินตาก็ยังคงแบมือรอไม่ยอมเลิก

“ซ่อนอะไรไว้เอามาดูเดี๋ยวนี้นะ”

เขาเริ่มพยายามเข้ามาค้นตัว แต่ฉันรีบถอยหลังห่างทัน แต่หัวของฉันก็ยังส่ายไปมา ส่ายจนจะเวียนหัวอยู่แล้ว -_-

“ม่ายยยย มันไม่มีอะไร นายอย่าดูเลยT^T

“มันต้องมีอะไรแน่เลย มีผู้ชายคนไหนแอบเอาอะไรมาให้เธอใช่มั้ย -_-

เอิ่ม...ฉันไม่คิดว่าตัวฉันจะมีอะไรดีขนาดให้คนมาชอบได้ขนาดนั้นนะ 

“มันไม่มีจริงนะ นายไม่เชื่อฉันเหรอ มันไม่มีอะไรจริงๆ น้า จริงๆ น้าคินตา นายไม่เชื่อฉันเลยเหรอ ฮือ นายเห็นฉันเป็นคนที่ไว้ใจไม่ได้ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน TOT

แผนออดอ้อนและบีบน้ำตาเริ่มทำงาน น้ำตาเจ้ากรรม ได้โปรดไหลเวลาที่ฉันต้องการด้วยเถิด ขอให้มันได้ผลสักครั้งเถอะ อุส่าห์ลงทุนบีบน้ำตาและส่งสายตาอ้อนวอนขนาดนี้แล้ว อนาถใจจริงๆ

คินตาทำหน้าชั่งใจ  เมื่อเห็นดังนั้น ฉันจึงผลิตปริมาณน้ำตาให้มากยิ่งขึ้น

“ฮึก นายไม่เชื่อ...”

“โอเค เชื่อแล้ว เชื่อแล้ว ไม่มีอะไรก็ไม่มีอะไร โอ๋ อย่าร้องไห้เลยนะ ขอโทษนะ เฮ้ อย่าร้องสิ ฉันรู้สึกผิดแย่เลย ฉันทำเธอร้องไห้ โอ๋ๆๆ อย่าร้องนะคนดี T^T

คินตาเข้ามาปลอบฉันด้วยท่าเก้ๆ กังๆ ฉันที่พยายามบีบน้ำตาก็แอบหลุดขำไม่ได้ แต่ว่าถ้าหลุดขำก็เสียแผนหมดน่ะสิ เพราะฉะนั้นแกล้งทำต่อไป :P (ร้ายกาจมาก)

แต่ว่าไอ้ท่าปลอบฉันด้วยสีหน้าฝื่นๆ เหมือนรู้สึกผิดนั่น มันทำให้ฉันกลั้นขำไว้ไม่อยู่จริงๆ นะ โอ๊ย ไม่ไหวแล้ว

“ฮ่าๆๆๆ อุ๊บ ฮ่าๆๆๆ หน้านายตลกชะมัดเลย”

และฉันก็ระเบิดหัวเราะออกมาอย่างไม่อาย คินตามองหน้าฉัน มือที่พยายามลูบผมของฉัยหยุดทันที หน้าของเขาเริ่มบึ้งตึง เอ่อ...อย่าบอกนะว่าเขากำลังโกรธฉันอ่ะ

“เธอแกล้งฉันเหรอ - -*

อ๊ากกกก ทำหน้าโกรธยังน่ารักเลยอ่ะ >O<;;

อะ...อ้าว เขาเดินหนีฉันไปแล้ว เฮ้ย เดี๋ยวก่อนเซ่ ฉันไม่น่าหลุดขำเลย ทั้งๆที่กำลังไปได้สวยเลยแท้ๆ แง้ สรุปฉันต้องเป็นฝ่ายไปง้อเขาสินะ ยัยบ้าโอมเพี้ยงเอ้ย!!!

“นาย นี่นาย! รอฉันก่อนสิ คินตา!!!

ฉันตะโกนไล่หลังแล้วรีบวิ่งตามไปทันที แต่ยิ่งตามเขายิ่งสาวเท้าเร็วขึ้น โธ่เอ้ย! ทำไมสุดหล่อใจน้อยแบบนี้ล่ะคะ TOT

“คินตา...คินตาขา”

ในที่สุดก็ตามทันจนได้ ฉันคว้าแขนของเขาเอาไว้ ก่อนจะทรุดตัวลงนั่งกับพื้นด้วยความเหนื่อย ไม่น่าเชื่อ แค่วิ่งตามแค่นี้ ทำไมร่างกายฉันถึงได้ห่วยอะไรเช่นนี้

แฮ่ก แฮ่ก

ลิ้นห้อยเป็นหมาเลยฉัน -_-

“นะ...นาย เฮ้อ เหนื่อย เฮ้อ...นาย โอ๊ย ทำไมมันเหนื่อยแบบนี้เนี่ย หายใจไม่ทัน U_U

ในที่สุดฉันก็ต้องปล่อยแขนคินตา และเปลี่ยนมาโบกพัดหาอากาศให้ตัวเองแทน ขอยาดมหน่อยได้มั้ย ใครมียาดมบ้าง

อ๊ะ!! =[ ]=

คินตาย่อตัวลงมานั่งข้างๆ จากนั้นก็พัดให้ฉันค่อยๆ แสดงว่าเขาหายโกรธฉันแล้วใช่ป่ะ แบบนี้อ่ะ ^O^ ดีจัง ให้วิ่งตามตั้งนาน (?)

“นายหายโกรธฉันแล้วหยอ *O*

ฉันเอียงคอถามอย่างน่ารัก(รึเปล่า)

“ยัง”

เขาตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบจนขนลุก อ่า...ไม่เคยเห็นคินตาในโหมดนี้มาก่อนเลย น่ากลัวจัง >O< (น่ากลัวแล้วทำไมยังยิ้ม -_-)

“ง่า...ขอโทษ ไม่ได้ตั้งใจจะทำให้นายรู้สึกผิดเลยนะ”

“...”

อย่าเงียบสิ พูดอะไรหน่อยก็ได้

“คินตาจ๋า โอมเพี้ยงขอโทษน้า คินตา โฮกกก TOT นายจะไม่พูดอะไรสักคำกับฉันหน่อยเหรอ”

ฉันสะกิดแขนเขาเบาๆ

“...”

สงบนิ่ง -_-

“คินตาผู้น่ารัก ข้าน้อยผิดไปแล้ว ข้าน้อยขอโทษจากใจจริง ได้โปรดยกโทษให้ข้าน้อยด้วยเถิด T^T

ฮือ ได้โปรดบอกฉันทีว่าฉันควรจะทำอย่างไร ง้อขนาดนี้แล้ว ได้โปรดเห็นใจฉันบ้าง คนเขามองมาที่เราสองคนเต็มเลยนะ

“แม่ครับ...พี่ผู้หญิงคนนั้นเขาเป็นอะไรครับ”

ง่ะ TOT เห็นมั้ยล่ะ ได้โปรด ถ้าเป็นนางเอกแล้วลำบากขนาดนี้ ไม่เป็นแล้วก็ได้ ฮือ ยอมไปขายถั่วจะดีกว่า (แน่ใจ ?) คิดดูอีกที...เป็นนางเอกก็ได้

“อย่าไปชี้เขาแบบนั้นสิลูก ไปกันเถอะ”

แม่ของเด็กชายผู้น่ารักพยายามดึงลูกของตัวเองให้ออกจากจุดที่น่าสนใจ น่าสนใจอย่างนั้นเหรอ น่าสมเพชจะมากกว่า

“แต่ว่าแม่ครับ ดูสิพี่สาวคนนั้นเขากำลังแสดงตลกนะฮะ”

สะ...แสดงตลกเรอะ! -__-

พูดอีกทีดิ  มันน่าตลกตรงไหนกัน น่าสงสารฉันต่างหากล่ะ และนี่เมื่อไหร่นายจะเห็นใจฉันบ้างเนี่ย ฉันก็อายเป็นเหมือนกันนะ

“คินตา...”

ยังพูดไม่ทันจบ ฉันก็โดนขัดึ้นซะก่อน

“ถ้าเย็นนี้ไม่ทำอาหารให้กินจะไม่ยกโทษให้”

=[  ]=;;

ทำอาหารให้เขากินอย่างงั้นเหรอ  ตกลงนายอยากกินอาหารฝีมือฉันงั้นสิ หึๆ

“งั้นก็แปลว่า...ถ้าฉันทำให้นายก็จะหายงอนใช่ป่ะ *O*

“อื้อ  หิวแล้วกลับกันเถอะ”

เขาลุกขึ้นจากนั้นก็ดึงมือของฉันให้ลุกตาม โฮะ แล้วก็ไม่บอกตั้งแต่แรกล่ะว่าอยากให้ฉันทำให้อ่ะ เล่นตัวอยู่ได้ แต่ก็น่ารักไม่หยอกเลยนะเนี่ย >O<

“โอเคเลย ถ้างั้นเราก็ไปแวะซื้อของก่อนแล้วค่อยไปบ้านนายก็แล้วกันนะ”

 

19.00 น.

หลังจากที่ไปตะเวรซื้อวัตถุดิบอยู่นานสองนาน เหตุเพราะตัดสินใจไม่ได้ว่าจะทำอะไรดีจึงทำให้ต้องใช้เวลาในการซื้อนาน แต่มันก็ไม่นานมากเท่าไหร่หรอก ก็แค่จากสี่โมงเย็นถึงหกโมงกว่าเกือบหนึ่งทุ่มเอง (อะ..เองเหรอ =[ ]=)

ตอนนี้เราสองคนมาถึงบ้านแล้ว คินตาดับเครื่องยนต์จากนั้นก็ลงมาเปิดประตูให้ฉัน สุภาพบุรุษสุดๆอ่ะ >///< แต่ทว่าเมื่อลงจากรถแล้ว สายตาของฉันก็มองเห็นผู้หญิงคนหนึ่งที่อยู่ในชุดเดรสสีแดงสดยืนอยู่หน้าประตูรั้วบ้าน ดูเหมือนจะไม่ใช่แค่ฉันที่ตกตะลึง เพราะคินตาเองก็มีท่าทางที่ตกใจไม่แพ้กัน

“มอลลี่!

เขาเอ่ยชื่อผู้หญิงที่ยืนยิ้มหวานอยู่หน้าบ้าน

“กลับมาแล้วเหรอ ฉันโทรฯหานายตั้งหลายรอบรอบแหนะ แต่นายไม่รับสายฉันเลย ฉันก็เลยมาหานายที่บ้านน่ะ ฉันซื้อของโปรดมาให้นายหลายอย่างเลยนะ”

เธอชูของในมือขึ้นมา ซึ่งนั้นก็คือถุงอาหารร้านแบล็ก โมเทียลนั่นเอง ฉันได้แต่ยืนมองทั้งสองคนที่ยืนคุยกัน ชั่วขณะ มันทำให้ฉันรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นคนนอก ในเวลาต่อมาฉันก็รู้สึกเหมือนว่าตัวเองเป็นอากาศธาตุ...

“เอ่อ...นายมีคนเอาอาหารมาให้แล้ว ฉันคิดว่าฉันคงไม่จำเป็นต้อง...”

!!!

ฉันยังพูดไม่ทันจบแต่คินตากับจับมือของฉันเอาไว้แน่น ฉันหันไปมองผู้ชายคนนั้นด้วยความประหลาดใจ เขาจับมือฉันต่อหน้าพี่มอลลี่ ทำไมล่ะ?

“เธอไม่อยากให้ฉันยกโทษให้เหรอ”

“เอ่อ...คือว่าเรื่องนั้น...พรุ่งนี้ฉันค่อย...”

“เข้าไปข้างในกันเถอะ”

คินตาไม่ว่าเพียงอย่างเดียว แต่พยายามฉุดให้ฉันเข้าบ้านไปพร้อมกับเขา แต่ว่า...แล้วพี่มอลลี่ล่ะ ฉันฝืนตัวเองไม่ให้เดินไปตามที่เขาลาก จากนั้นก็พยายามแกะมือของเขาออก

ฉันจะไม่เข้าไปในบ้านนั้นเด็ดขาด ตราบใดที่พี่มอลลี่ยังอยู่...ถ้าหากว่าเขาต้องการจับมือของฉันเพียงเพราะว่าต้องการให้หล่อนหึงล่ะก็...

...ขอร้องเถอะ ช่วยปล่อยมือของฉันได้มั้ย

เพราะว่าฉัน...ฉันน่ะ ไม่อยากเป็นแค่คนคั่นเวลาของใคร

----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Talk Talk ::
ขอนินทา ไหนบอกว่าจะไม่มาอัพแล้วไง หึๆๆ สารภาพบาป อดใจไม่ไหวอ๊า...อย่างแต่งเว่อร์ๆ ที่สำคัญวันนี้ไม่มีการบ้านล่ะ โฮะๆๆๆ เพราะฉะนั้นจึงควรจะรีบไคว่คว้าโอกาสทองอันนี้เอาไว้ แต่คราวหน้าก็ไม่รู้เหมือนกันว่าจะได้มาปรากฏกรายอีกรึเปล่า (แต่ถ้าเรทติ้งดีก็ไม่แน่ มันอาจจะมีแรงขับเคลื่อน ฮ่าๆๆ) แต่ก็เอาเถอะ ปล่อยยัป้าคนนี้ที่อัพตามใจตัวเองไปเถอะ แต่อย่าลืมติดตามต่อไปนะ...นายเท็นจะปรากฏตัวแล้ว หลังจากที่หายไปนานโขล -_-;;

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

288 ความคิดเห็น

  1. #249 Daily praewiiz (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 25 กุมภาพันธ์ 2556 / 18:16
    เอาามอลลี่ออกไปปปป
    #249
    0
  2. #198 เจ้าเป็ดน้อย. (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 5 มิถุนายน 2555 / 19:16
     >____< อ๊ายย สนุกที่สุดในสามโลก >_ขอให้จี้ไม่มีการบ้านทุกๆวันเลยน้ะ จ้ะ 55555
    #198
    0
  3. #188 Madam Choi ,, (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2555 / 21:56
    ตบท้ายตอนด้วยดราม่า TT
    #188
    0
  4. #182 MyDream (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2555 / 18:35
    คินตางอนได้น่ารักมากเลยยยยยย
    #182
    0
  5. #179 Gg_Bear (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2555 / 01:39
    คินตามีงอนด้วย น่ารักที่สุด ><
    ตอนท้ายโอมเพี้ยงยังดราม่าได้อีก
    #179
    0
  6. #174 **earnny** (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2555 / 17:21
    โอมเพี้ยงน่าสงสารทุกตอนเลยอ่า Y_Y 
    คินตาไม่แน่นอนสุดๆเลย ชักอยากให้โอมเพี้ยงเล่นเกมต่อไปแล้วนะเนี่ย!
    เซ็ง Y_Y เอาพี่มอลลี่ไปไกลๆได้มั้ยอ่ะ -3-
    #174
    0
  7. #173 gauche (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2555 / 16:05
    พี่มอลลี่มาป่วนอีกแล้วครับท่านนนนน แถมเดี๋ยวนี้จะมาแบบถี่ขึ้นด้วยยยย จะทำไงดีล่ะครับคุณโอมเพี้ยงงง
    เฮ้ออออ~แต่ก็โล่งอกแทนโอมเพี้ยงที่คินตายังไม่รู้ ถ้ารู้นี้เรื่องใหญ่งานเข้าแบบอภิมหาเลยนะเนี่ย
    ส่วนคินตาคุงแกงอนเป็นด้วยหรออออ งอนแล้วให้โอมเพี้ยงง้อเนี่ยนะ 555+
    งั้นหายงอนไวๆนะ ก่อนที่พี่มอลลี่จะมาขัดขวางอีก
    เย้...เท็นจะมาแล้วดีใจหลังจากหายหน้าหายตาไปนานกับนานะ(แอบมีอะไรกันเปล่าเนี่ย2คนนี้อะ)
    มาอัพต่อด้วยน้าาาาาา ท่านไรท์จ้าาาา ขอให้ไม่มีการบ้านทุกวันเน้อออ ถ้ามีก็ขอให้มีแบบน้อยนิดน้าาาา
    #173
    0
  8. #170 มอมอ (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2555 / 09:53
    เป็นได้เพียงแค่คนทั่วไป ที่เธอไว้ใช้ เพื่อคั่นเวลา
    #170
    0
  9. #169 เชลโล่เชอร์รี่ (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2555 / 06:46
    รีบๆมานะคะ
    #169
    0
  10. #168 I'tim Choco ★ Sherbet (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 16 พฤษภาคม 2555 / 23:14
    เอาตอนต่อไปมาลงไวๆน้า. อยากเจอเท็นนน *0* 55
    #168
    0