ตึกตึก ตักตัก เผลอรักหมดใจ [จบแล้ว]

ตอนที่ 18 : Chapter 18 : สาย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,702
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 6 ครั้ง
    20 พ.ค. 55

 FUNGIII✿
 

Chapter 18 : สาย

 

รักฉันบ้างรึเปล่า...อย่าให้ฉันต้องเดาอีกเลย

เพราะว่าฉันไม่เคยมีผู้ใดมาห่วงกัน

รักฉันบ้างรึเปล่า...ถึงได้มาดูแลกันทุกวัน

เธอทำไปอย่างนั้นแปลว่าไง....

 

ในที่สุดเขาก็ยอมปล่อยมือฉันด้วยข้ออ้างของฉันที่ว่า...

ลืมไปว่าวันนี้แม่ไม่ให้กลับบ้านเกินหนึ่งทุ่ม ฉันคงอยู่ต่อไม่ได้แล้ว

ถึงแม้ว่าจะเป็นข้ออ้างหรือคำโกหกที่เชื่อถือเอาไม่ได้ซะเลยก็เถอะ แต่สุดท้ายแล้ว...เขาก็ยอมให้ฉันเป็นอิสระเสียที

ตอนนี้ฉันเดินออกมาไกลจากตัวบ้านของคินตาพอสมควร ไกลพอที่เขาจะไม่เห็นฉันอยู่ แต่ฉันสามารถมองเห็นเขาสองคนได้จากจุดนี้ ฉันว่อนตัวอยู่ในพุ่มไม้เพื่อแอบมองพวกเขาสองคนที่กำลังยืนคุยกันอยู่หน้าบ้าน

ให้ตายสิ...ทั้งๆ ที่รู้ว่าถ้าขืนแอบมองอยู่ตรงนี้ สุดท้ายฉันก็จะต้องเสียใจในที่สุด แต่ถึงรู้แบบนั้นก็ยังจะอยากรู้อยากเห็นเรื่องของเขาสองคนอยู่ได้

จากจุดนี้ ถึงแม้จะมองเห็นแต่ก็ไม่ได้ยินเสียงที่เขาสนทนากันเลยแม้แต่น้อย แย่จัง ฉันอยากฟังเสียงด้วย แต่ถ้าเข้าไปใกล้กว่านี้ มิหวังถูกจับได้แน่

พี่มอลลี่เขยิบเข้าไปใกล้คินตาเรื่อยๆ จากนั้นก็ค่อยๆ ลูบไล้ใบหน้าของคินตาอย่างแผ่วเบา จากนั้นก็เอี้ยวตัวเข้าหาผู้ชายตรงหน้า

....ไม่นะ มะ...ไม่จริง TOT

ฉันหลับตาลง ได้โปรด บอกฉันทีว่าเมื่อกี้นี้ฉันแค่ฝัน มันก็เป็นแค่ฝันร้ายแล้วมันก็จะผ่านไป ได้โปรดบอกกับฉันทีสิ ฮึก ฮึก ขอร้องล่ะ...

“เอ๋ ตัวอะไรอยู่ตรงนั้นน่ะ”

เสียงร้องเมื่อกี้หายไปกลางอากาศ มีคนมาเหรอ พระเจ้าคะ ทำไมถึงได้ชอบให้มีคนมาขัดจังหวะการดราม่าของฉันอยู่เรื่อยเลย ให้ฉันดราม่าอยู่เงียบๆ คนเดียวก็ไม่ได้ -_-

“บอกมานะว่าตัวอะไร ถ้าตอบฉันจะเขี่ยแล้วนะ”

ให้ตายสิ!! เวลาแบบนี้ทำไมถึงได้ส่งคนปัญญาอ่อนมาอยู่ตรงนี้ได้เนี่ย ฉันจะร้องก็ร้องไม่ออก หมดอารมณ์นั้นไปชั่วขณะ

“...”

ฉันไม่ส่งเสียงตอบอะไรกลับไป  โอ๊ย ไม่ว่านายจะเป็นใคร จะเป็นณเดชณ์ หรือ บอย ปกรณ์ หรือ หมาก ปริญ ก็ตามแต่ฉันไม่มีทางชะโงกหน้าออกไปแล้ว ตอบกลับไปว่า ฉันเองค่ะ ได้โปรดอย่าเขี่ยฉันเลยนะคะได้หรอก -__-‘

“เอ๋ แถวนี้มีไม้มั้ยนะ เจอแล้ว...จะเขี่ยแล้วนะ หนึ่ง...สอง...สาม...”

จึ๊กๆๆ

เฉียดไปสามมิลลิเมตร =O=

จึ๊กๆๆๆ

“อ๊าย จักจี้ หยุดเดี๋ยวนี้นะ”

อุ๊บ!! ชิบ-หายนะ แล้วไง ทำไมฉันถึงได้โง่อะไรขนาดนี้ ดันหลุดส่งเสียงดังไปได้ อ๊ากกก แกล้งตาย แกล้งตายดีกว่า คร๊อกก!! (ให้ตายสิถ้าเธอจะต๊องขนาดนี้ล่ะก็...เฮ้อ)

“มีคนอยู่จริงด้วย ออกมาเดี๋ยวนี้นะ ถ้าไม่ออกมาล่ะก็ฉันจะเขี่ยให้มากกว่าเดิมเลยด้วย”

อะไรก๊านนน ยุ่งวุ่นวายกับชีวิตฉันจริงๆ เฮ้อ...หมดทางเลือกแล้วสินะ

“โอเค ยอมแล้วๆ”

ฉันค่อยๆ โผล่หัวออกมาจากพุ่มไม้ช้าๆ แต่เมื่อฉันสามารถโผล่หัวออกมาจนพ้นและสามารถมองเห็นบุคคลผู้กระทำการเขี่ยฉันได้แล้ว ตาของฉันก็เบิกกว้างทันที ให้ตาย...นายอีกแล้ว -_-

“เท็น!!

=O=;; เธอไปทำอะไรในนั้นน่ะ โอ๊ะ ผมเธอมีเศษใบไม้ติดเต็มเลยล่ะ”

เท็นทำหน้าแบบไม่เข้าใจในการกระทำของฉัน มันสื่อออกมาอย่างเห็นได้ชัด ฉันปัดเศษใบไม้ที่อยู่บนหัวตามที่เขาบอก ใบไม้ติดผมฉันจริงด้วย ฉันคงต้องไปสระผมซะแล้ว

ฉันลุกขึ้นยืน จากนั้นก็ปัดก้นของตัวเอง เมื่อรู้สึกว่ามันไม่น่าจะเปื้อนแล้วฉันก็เดินออกจากบริเวณนั้นทันที โดยไม่สนใจผู้ชายที่ยืนถือไม้แล้วทำหน้าเหวออย่างน่าเกลียด

“เฮ้!! เธอจะไปไหนอ่ะ”

“ชู่ววว อย่าเสียงดังสิ”

ฉันทำท่าจุ๊ๆ ที่ปาก นายกำลังหางานครั้งที่สองให้ฉัน ฉันล่ะเบื่อผู้ชายคนนี้อย่างจริงจัง แต่ไม่รู้ทำไมเวลาที่ฉันมักจะร้องไห้ เขาก็มักจะโผล่มาทุกเมื่อ

“อ่า แล้วเธอจะไปไหนล่ะ ไม่สิ เมื่อกี้เธอเข้าไปทำอะไรในนั้นอ่ะ -O-

ถามมากจริง อย่ามาวุ่นวายกับฉันมากจะได้ป่ะ

“ฉันกำลังจะกลับบ้าน ส่วนเมื่อกี้นี้ ฉันเข้าไปหาอะไรกินน่ะ -_-

เท็นทำหน้าเหวอ อ้าปากหวอเป็นครั้งที่สอง น่าเกลียดชะมัดเลย เฮ้อ...ทำไมมันถึงไม่น่ารักเหมือนเวลาคินตาทำเลยนะ

“เธอเข้าไปหาอะไรกินในนั้นจริงดิ *O*”

ใครก็ได้ช่วยเอาอีตาบ้านี่ไปเก็บทีสิ ปวดหัวกับผู้ชายคนนี้ชะมัดเลย

“แล้วแต่นายจะคิดเถอะ!

ฉันจ้ำเท้าเดินไปอย่างไม่สนใจผู้ชายพันธ์ประหลาดที่เดินตามหลังฉันมาอย่างติดๆ ทำไมวันนี้บ้านฉันมันถึงได้ไกลขนาดนี้นะ เดินเท่าไหร่ก็ยังไม่ถึงสักที

“นี่ ให้ฉันขับรถไปส่งมั้ย”

“ไม่ต้องล่ะ ขอบใจ”

ฉันปฏิเสธอย่างไม่ต้องคิดเลยล่ะ ฉันจะไม่ขอเข้าใกล้นายถ้าไม่จำเป็น นานะตอนนี้ฉันโคตรคิดถึงแกเลยว่ะ ดูท่าแกเป็นผู้หญิงคนเดียวที่จะรับมือกับอีตาประสาทกลับนี่ได้ -_-

แต่ว่าถึงจะปฏิเสธไป เขากลับยิ่งสาวเท้าเข้ามาใกล้เรื่อยๆ จนมาหยุดอยู่หน้าฉันได้ =O= ขานายยาวไปหรือขาฉันสั้นไป ขานายยาวไปสินะ เพราะขาฉันไม่สั้นหรอก

“โอมเพี้ยง เฮ้ย ทำไมตาแดงอ่ะ ร้องไห้เหรอ ว๊ากกก ใครทำเธอร้องไห้อีกแล้ว”

“ขอร้องล่ะ ช่วยหุบปากสักพักได้มั้ย ถ้านายพูดอีกครั้งล่ะก็ ฉันจะหลั่งน้ำตาให้นายดูจนนายไม่สามารถที่จะลืมเรื่องคืนนี้ได้เลย เพราะฉะนั้น ถ้าจะเดินไปพร้อมกับฉันล่ะก็ ได้โปรดปิดปากของนายให้สนิท -_-

ได้ยินดังนั้น เขาจึงรีบยกมือขึ้นมาปิดปากตัวเองทันที ฉันขอให้นายเงียบได้อย่างนี้ตลอดทางด้วยเถอะ U_U เหนื่อยใจจัง...

 

ตลอดทางที่เดินกลับบ้านเท็นไม่ส่งเสียงกวนใจอะไรอีก ซึ่งนั่นก็ถือว่าเป็นเรื่องที่ดีมาก มันทำให้ฉันคิดอะไรได้เยอะ แต่ฉันก็ไม่แน่ใจว่าความคิดของฉันเป็นสิ่งที่ดีรึเปล่าน่ะสิ ฉันอยากได้ที่ปรึกษาตอนนี้จัง

เหล่สายตามองคนข้างๆ แต่นั่นยิ่งทำให้หนักใจมากกว่าเดิม นายนี่จะเป็นที่ปรึกษาที่ดีสำหรับฉันได้มั้ยนะ สมองที่เหมือนเด็กสามขวบแต่แก่แดด เอาเถอะ! ฉันจะลองถามนายดูก็ได้ คงไม่น่าจะเสียหายอะไรหรอก(มั้ง)

“นี่นาย ฉันขอถามอะไรหน่อยสิ”

“...”

เงียบ ไอ้นี่เวลาให้พูดไม่พูด เวลาให้พูดดันเงียบ เดี๋ยวแม่ตบเสยคางซะนี่ -_-

“นี่นาย!!!

เนื่องจากอารมณ์เสียมาจากที่ไหนไม่รู้ ฉันเลยตะคอกใส่เท็นเสียงดังและหันไปส่งสายตาหวาดๆ ให้ แต่แล้วฉันก็ต้องกระจ่าง หมอนั่นยังไม่เลิกปิดปากตัวเองอีกเหรอเนี่ย ความผิดของฉันสินะ

TxT;;

“เฮ้อ...นายนี่มัน เอามือออได้แล้ว -_-

ฉันว่าและตีแขนเบาๆ ให้ตายสิ ความหล่อของนายไม่ได้ส่งผลต่อเซลล์สมองเลยสินะ หรือว่าสมองมักผกผันกับหน้าตา

“เอาออกได้แล้วเหรอ *O*

นายมัน...ติงต๊อง!

“เออน่ะสิ นายไม่มีสมองหรือไงฮะ โอ้ว ให้ตายสิ ฉันเริ่มเข้าใจแล้วว่าทำไมยัยนานะถึงได้รำคาญนายนัก โอเค ที่นี้ฟังนะ ฉันจะเข้าเรื่องแล้ว ถ้าสมมติว่านายไม่อยากเจอใครคนหนึ่ง ซึ่งถ้านายยังอยู่ที่นี่นายก็จะเจอเขา ไม่สิ นายคิดถึงเขา เฮ้อ...นั่นแหละ นายจะทำไงอ่ะ”

ฉันพล่ามยาวติดๆ กัน แต่ดูเหมือนคนฟังจะยืนเอ๋อและไม่เข้าใจในสิ่งที่ฉันพูด

“นานะรำคาญฉันเหรอ TOT

ให้มันได้อย่างงี้เซ่ กร๊าซซซ ฉันอยากจะพ่นไฟ

“เฮ้!!ประเด็นมันไม่ได้อยู่ที่ตรงนั้นนะ”

ฉันเท้าสะเอว ใบหน้าที่เต็มไปด้วยความไม่พอใจ ก่อนจะเอามือกุมขมับของตัวเองอย่างเครียดๆ พร้อมกับพ่นลมหายใจยาวออกมาด้วยความเหนื่อยใจ

ฉันคิดอะไรอยู่นะถึงได้มาขอคำปรึกษากับนายติงต๊อง ปัญญาอ่อนนี่

“ง่ะ ก็เธอบอกว่านานะรำคาญฉัน”

ยังไม่จบ -__-

“ไม่ใช่แค่นานะแค่นั้นนะ ตอนนี้ฉันก็โคตรจะรำคาญนายเลย ให้ตายสิ นายไปไกลๆ ฉันเลยนะ”

ฉันทำท่าไล่ตะเพิดใส่เขา แต่นั่นยิ่งทำให้เขาทำหน้าเหมือนกำลังโดนแย่งของเล่นและกำลังจะร้องไห้ อ๊ากกก บอกฉันทีว่าฉันไม่ได้อยู่กับเด็กสามขวบ

“โอเค ขอโทษก็ได้ นานะไม่รำคาญนายหรอก ฉันก็ด้วย นานะโคตรรักนายเลยนะ นายน่ารักมาก โอ๋ๆๆๆ อย่าร้องไห้เลยนะ”

ฉันลูบหัวให้เขาเหมือนกับเด็กๆ นี่ฉันพูดอะไรออกไป คำโกหกที่เชื่อถือไม่ได้สุดๆ ใครเชื่อก็โง่แล้ว

“ฉันน่ารักจริงเหรอ”

พระเจ้า!! นายบ้านี่มันเชื่อฉัน ช่างเถอะให้เชื่ออย่างนั้นไปก่อน เอาล่ะฉันจะเล่นละครหลอกเด็กแล้วล่ะนะ

“ใช่แล้ว นายน่ารักมาก เอาล่ะที่นี่นายต้องตอบคำถามฉันมาและหลังจากนั้นฉันจะช่วยนาย เพื่อให้นายสมหวังกับนานะ ดีมั้ย^O^

“จริงเหรอ *0* โอเคเลย เธอจะถามอะไรว่ามาเลยสิ”

ตาโตเชียวนะยะ -_-^

“ถ้าสมมติว่านายอยากจะหลบหน้าคนคนหนึ่ง ไม่อยากเจอหน้าเขา แบบนี้นายจะทำยังไง”

เท็นฟังอย่างตั้งใจ จากนั้นก็ทำหน้าครุ่นคิด จากนั้นคำตอบที่ได้ก็คือ...

“ไม่เห็นจะยากเลย ถ้าไม่อยากเจอหน้าก็อย่าไปให้เขาเจอหน้าสิ แต่ถ้าสมมติว่าเป็นคนใกล้ตัว ฉันก็จะเลือกไปอยู่ที่ไกลๆ จะได้ไม่ต้องเจอหน้ากันไง ฉันฉลาดมั้ย^^

“ยะ....เยี่ยมมาก!!! ฉันทึ่ง นายคิดเรื่องแบบนี้ได้ยังไงกันนะ ดีเลยถ้านายคิดแบบนั้นล่ะก็...นายช่วยพาฉันไปที่ไกลๆ ไปที่ที่จะไม่มีคนรู้จักและตามฉันมาทีได้รึเปล่า *O*”

“ห้ะ ??”

“นายได้ยินแล้วน่า เอาล่ะฉันจะหลับตาแล้วพอฉันลืมตาขึ้นมาหวังว่าฉันจะได้อยู่ที่ไกลๆ นะ โอเคมั้ย^O^

ฉันว่าและหลับตาลงช้าๆ เอาล่ะ ฉันตัดสินใจแล้ว ในเมื่อนายเลือกใครไม่ได้ ฉันก็จะไปคนที่ไปจากนายเอง เพื่อตัวนายและตัวฉัน จากนี้...เราอย่าเจอกันอีกเลยนะ เพราะฉันไม่รู้จริงๆ ว่า ฉันจะตัดใจจากนายได้จริงอย่างที่คิดไว้หรือเปล่า ขอร้องล่ะ นายอย่าตามหาฉัยเลยนะ...

 

Kinta’s Talk ::

 

            “เธอทำบ้าอะไรเนี่ยมอลลี่!!

            ผมตะคอกใส่เธอด้วยความโกรธจากนั้นก็ผลักเธอออกจากตัวของผม หลังจากที่จู่ๆ มอลลี่ก็เข้ามาตะคลุบริมฝีปากของผมเข้าไปจูบโดยไม่ทันตั้งตัว ให้ตายสิ ผมสับสนกับผู้หญิงคนนี้จริงๆ

            “นายรังเกียจเหรอ?”

            เธอตีหน้าเศร้า จากนั้นก็ค่อยๆ บีบน้ำตา พอทีเถอะ ผมว่าเธอไม่ควรจะแสดงละครที่แกล้งทำเป็นรักผมได้แล้ว ในเมื่อเธอไม่เคยรู้สึกอย่างนั้นกับผมตั้งแต่แรก ผมมันก็แค่ไอ้โง่ที่เคยได้แต่แอบรักเธอข้างเดียว แต่ว่าตอนนี้มันไม่ใช่อีกต่อไปแล้ว...

“ไม่ใช่ แต่มันไม่ถูกต้อง”

“ยังไง นายรักฉัน ฉันก็รักนายไง”

เหอะ! ผู้หญิงคนนี้จะหลอกผมไปถึงเมื่อไหร่กัน เธอเห็นผมเป็นอะไรกันแน่ คนรักหรือของเล่น

“พอเถอะมอลลี่ เธอไม่ได้รักฉันหรอก”

“ไม่จริง ฉันรักนายนะ ฉันรักนายมาก มากจนฉันไม่อยากเสียนายไปให้ใคร”

เธอเดินเข้ามากอดผม ถ้าเป็นเมื่อก่อนผมคงจะรู้สึกดีเป็นบ้า แต่ว่าตอนนี้...

“พอได้แล้วมอลลี่สำหรับความรักจอมปลอมของเธอ ฉันไม่ได้รักเธอแล้ว...”

ประโยคสุดท้ายผมกระซิบข้างหูของเธออย่างแผ่วเบา จากนั้นก็ผละอ้อมกอดของเธอ ก่อนจะตัดสินใจเดินเข้าบ้านโดยไม่สนใจผู้หญิงที่ยืนอยู่ข้างหลังอีกเลย

ในที่สุด...ผมก็รู้ใจตัวเองเสียที ว่าคนที่ผมรักและเขาก็น่าจะรักผมด้วยใจจริงๆ คือใคร...โอมเพี้ยงต่อไปนี้ฉันจะไม่ปล่อยให้เธอจะต้องร้องไห้และให้เธอเดียวดายอีกต่อไปแล้วฉันสัญญา...

“เพราะมันใช่มั้ย...” ผมหยุดเดินเพื่อฟังคำพูดสิ้นคิดของผู้หญิงที่ไม่เคยจริงใจกับผม “เพราะมันใช่มั้ย โอมเพี้ยง ผู้หญิงคนนี้ที่ทำให้นายไม่รักฉันแล้ว”

“เลิกพล่ามเรื่องบ้าๆ สักที โอมเพี้ยงไม่เกี่ยวกับเรื่องนี้ เธออย่าลากโอมเพี้ยงเข้ามาด้วยจะได้มั้ย เรื่องทั้งหมดมันเกิดขึ้นก็เพราะ เธอไม่เคยรักฉัน เธอให้ฉันรอเธอ และฉันก็รอเธอมาตลอด จนฉัน...คิดได้แล้วว่า คนที่ฉันใช่สำหรับฉันคือใคร”

“เหอะ! นายกำลังจะบอกว่าโอมเพี้ยงงั้นสิ ที่เป็นคนที่ใช่สำหรับนาย...” มอลลี่เงียบไปสักพักก่อนจะพ่นลมหายใจและพูดต่อ “นายมันโง่จริงๆ แล้วนายจะต้องเสียใจที่เป็นฝ่ายทิ้งฉัน อ่อ ถ้านายไม่อยากจะต้องผิดหวังความรักเป็นครั้งที่สองล่ะก็ ฉันขอเตือนให้นายห่างจากผู้หญิงคนนั้นซะ...”

“อย่าคิดว่าคนอื่นเขาจะเหมือนเธอเลยมอลลี่... โอมเพี้ยงไม่ใช่ผู้หญิงแบบเธอหรอกและเธอก็ไม่มีทางเป็นผู้หญิงแบบโอมเพี้ยงได้ ลาก่อนมอลลี่ เรื่องของเราขอให้มันจบแค่นี้เถอะนะ...”

“ฝันเหรอ! เรื่องนี้มันไม่จบลงง่ายๆ อย่างที่นายคิดหรอก ฉันว่าป่านนี้ยัยนั่นคงหนีไปไกลแล้วล่ะมั้ง คงจะไกลพอที่นายจะตามหาไม่เจอก็ได้J

 “...!!!

----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Talk Talk ::
น่าสงสารพ่อคินตา กว่าจะรู้ตัวว่ารักใครก็สายไปซะแล้วล่ะ ก็เจ้าหล่อนเขาหนีไปแล้วนี่ โอ้ว แล้วยังงี้คินตาจะทำยังไงต่อไปดีนะ :) ส่วนโอมเพี้ยงก็เข้าใจผิดไปเต็มเปา ให้ตายสิ ถ้าอุปสรรคมันจะเยอะขนาดนี้ล่ะก็...ก็ต้องอัพต่อไปใช่มั้ยคะ  ติดตามตอนต่อไปด้วยนะคะ ^O^

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 6 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

288 ความคิดเห็น

  1. #276 ฝ้าย (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 20 กรกฎาคม 2557 / 00:11
    มอลลี่=_=นางมารแห่งปีอย่างที่ไรเตอร์ว่าจริงๆด้วยง่ะ แล้เกมมันจะจบยังไงน๊าาาา
    #276
    0
  2. #250 Daily praewiiz (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 25 กุมภาพันธ์ 2556 / 18:20
    เอาามอลลลี่ออกไปปปปป
    เอาาไปทิ้งงเลยย
    #250
    0
  3. #194 Gg_Bear (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2555 / 20:19
    มอลลี่ยังไม่เลิกอีกนะ - -^
    ส่วนคินตารีบตามโอมเพี้ยงไปเลยนะ
    ก่อนที่โอมเพี้ยงจะหายหน้าไป
    #194
    0
  4. #193 **earnny** (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2555 / 19:59
    มอลลี่อีกแล้ว!! นางมารขัดขวางจริงๆเลย!
    คินตาน่าสงสารอ่า แต่โอมเพี้ยงน่าสงสารกว่า :(
    เชอะ ไปง้อเร็วๆเลยด้วย ว่าแต่
    มอลลี่แน่เลยที่เป็นคนคิดเกมนั้นอ่า!! ฮึ่มๆๆ โมโห :((
    #193
    0
  5. #190 Mookky__❤ (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2555 / 22:01
     เกลียดมอลลี่-^-
    #190
    0
  6. #189 Madam Choi ,, (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2555 / 22:00
    โอ้พระเจ้า ให้ตายเหอะมอลลี่ เกลียดเธอจัง -_-^
    #189
    0
  7. #187 มอมอ (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2555 / 17:58
    เท็นน่าร้ากกกกกกกก ><   << ผิดประเด็น
    #187
    0
  8. #186 Bєŋź (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2555 / 21:03
     มาอีกแล้ว ยัยมอลลี่ 
    แว๊กกกกกก =[]=
    #186
    0
  9. #185 I'tim Choco ★ Sherbet (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2555 / 20:50
    มอลลี่นิสัยไม่ดีจริงๆด้วย! ! -..-
    #185
    0
  10. #184 FreZinPrince (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2555 / 20:10
    สะใจจๆๆๆๆๆๆๆ
    โดนซะมั่งนะอินังมอลลี่ เธอเทียบกับโอมเพี้ยงไม่ได้หรอกย่ะ
    เชอะ
    #184
    0
  11. #183 MyDream (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2555 / 18:39
    เกลียดมอลลี่ ฮึ่ม
    #183
    0
  12. #181 เชลโล่เชอร์รี่ (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2555 / 18:01
    น่าสงสารคินตา
    #181
    0