[kaido,kaisoo] นักศึกษาแพทย์จงอิน ft. CB HH | END

ตอนที่ 27 : 24 : 99%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,738
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 52 ครั้ง
    18 พ.ค. 60









สัปดาห์การสอบครั้งสุดท้ายของการเป็นนักศึกษาของพวกเขาจบลงอย่างสงบสุข หลังจากต่อสู้แต่อดทนบากบั่นกันมันมายาวนานถึงสี่ปีติดกัน แน่นอนว่าเมื่อสอบเสร็จก็ถึงคราวหยุดยาวของเหล่าปีสุดท้าย บางคนก็หลบไปพักผ่อน บางคนก็หาโอกาสสมัครงานที่ชอบ บางคนก็ไม่ทำอะไรเลยนอกจากนอนตีพุงอยู่บ้านไปวันๆ ในระหว่างที่รอวันรับปริญญาของพวกเขา

แบคฮยอนขากลับมาหายเป็นปกติแล้ว เดินวิ่งไปปร๋อเหมือนเดิมโดยมีหมอเด็กอย่างปาร์คชานยอลคอยดูแลมาตลอดไม่ขาดไม่เกิน ทันทีที่สอบเสร็จแบคฮยอนก็ไม่ได้ว่างเหมือนคนอื่นเขา เขายังคงต้องตามเก็บวิชาที่เขาขาดไปเกือบเทอมในช่วงปิดเทอมจนหัวยุ่ง ชานยอลเองก็ไม่ได้หนีไปไหนไกลตา เขายังคงช่วยงานพ่อที่คลีนิคใกล้ๆมหาลัย โชคดีกว่าถูกหวยก็การที่แบคฮยอนมีแฟนเป็นชานยอลนี่แหละ

เซฮุนยังคงวนเวียนอยู่กับคณะไม่หายไปไหน ฝังร่างกายและจิตวิญญาณอยู่กับเสาเอกของคณะเพราะทุกๆปิดเทอมเซฮุนจะลงเรียนซัมเมอร์ของเทอมถัดไปอยู่เสมอ เขาให้เหตุผลเพียงแค่ว่าอยากจะจบไวๆ ไม่ต้องบอกก็พอรู้ว่าเพราะใคร ส่วนลู่หานกลับมาเกาหลีได้เพราะเซฮุนไปตามง้อถึงประเทศจีน และลู่หานก็ยังคงอยู่ประจำที่โรงพยาบาลไม่ได้ไปไหน

ส่วนคยองซูกับจงอินก็ถือโอกาสกลับบ้าน(จงอิน)มานอนกับปลาทูที่เขาแอบทิ้งเอาไว้ตั้งแต่ก่อนสอบไฟนอล

 

“คยองซู เดี๋ยวแม่จะกลับค่ำๆ ฝากหาอะไรให้จงอินกินด้วยนะจ๊ะ” แม่จงอินตบบ่าลูกคนใหม่ของบ้านเบาๆ

 

“ครับ” คยองซูก้มหัวลงอย่างนอบน้อม เขาส่งยิ้มให้แม่จงอินเมื่อท่านเดินขึ้นรถแล้วออกไป

 

“ไม่ไปปลุกจงอินล่ะคยองซู” พี่สาวจงอินเดินเข้ามาถามเขาเมื่อเขาเดินกลับเข้ามาในบ้าน

 

“ปลุกแล้วครับ แต่เขาไม่ตื่น พี่จะเอาอะไรมั้ยครับ” พูดจบ คยองซูก็ก้มตัวคว้าตัวเจ้าปลาทูขึ้นมาอุ้ม เขาเบ้หน้านิดหน่อยเพราะน้ำหนักตัวของเจ้าหมาขาสั้นที่เพิ่มมากขึ้น

 

“ไม่หรอก แค่จะออกไปข้างนอกน่ะ นัดแฟนเอาไว้ รีบปลุกจงอินล่ะ อยู่กันแค่สองคนเหงาแย่”

 

“มีปลาทูอยู่ด้วย ไม่เหงาหรอกครับ”

 

“อย่าลืมกินข้าวนะ พอสอบเสร็จพวกนายก็ดูผอมลงชะมัด”

 

“ฮ่ะๆ” คยองซูหัวเราะเบาๆ

 

“ไปก่อนนะ เดี๋ยวจะซื้อขนมมาฝาก” เธอส่งยิ้มให้คยองซูก่อนจะก้มตัวลงมาเล่นกับเจ้าปลาทูบ้าง “ห้ามดื้ออีกล่ะ ไม่งั้นจะไม่ซื้อปลาทูมาฝากนะ เข้าใจมั้ย” เธอชี้หน้าใส่มัน

 

ปลาทูแลบลิ้นส่งเสียงแฮ่กๆเป็นคำตอบ

ท่าทางจะชอบใจน่าดู

 

หลังจากส่งพี่สาวของจงอินขึ้นรถไปอีกคน คยองซูก็อุ้มเจ้าปลาทูขึ้นไปหาเจ้าของอีกคนที่เอาแต่นอนอุดอู้อยู่บนเตียงตั้งแต่มาถึงบ้านเมื่อคืน

 

“จัดการเลยไอ้เตี้ย” ทันทีที่คยองซูวางเจ้าปลาทูลงบนเตียง เจ้าปลาทูก็ทำหน้าที่ที่ดีด้วยการกระโจนเข้าหาคนบนเตียงอย่างแรง

 

“อื้อ...” จงอินพลิกตัวนอนคว่ำหลบหนีลิ้นแฉะของเจ้าตัวแสบ

 

“เอาเลย” คยองซูส่งเสียงยุยงเจ้าปลาทูไม่เลิก พอถูกเจ้านายหนุนหลัง เจ้าตัวแสบก็ใจกล้าขึ้นไปนอนเกาะหัวจงอินและเอาแต่เลียหน้าเลียหูจงอินไม่เลิก

 

“โอ๊ย ปลาทู อื้อ ออก โอ๊ยๆ อย่ากัดๆๆ” สุดท้ายจงอินก็ต้องยอมแพ้ให้กับความวอแวของไอ้หมาข้างถนนเมื่อวานซืน เขาลุกขึ้นมาคว้าตัวเจ้าปลาทูเอาไว้ทันทีก่อนที่มันจะวิ่งหนีไปได้

 

“จะหนีไปไหนไอ้ตัวดี”

 

“อย่าทำลูกฉัน” คยองซูเข้าไปยื้อแย่งปลาทูออกมาจากอกจงอิน

 

“นี่คุณสั่งให้มันมาปลุกผมใช่มั้ย”

 

“อะไร จะมามั่วนิ่ม โบ้ยใส่งี้หรอ”

 

“ไม่ต้องมาทำเฉไฉเลยนะคุณ” จงอินชี้หน้าอีกคนอย่างคาดโทษ

 

“อะไร ฉันเปล่า”

 

“ไปปลาทู ออกจากห้องไปก่อน” จงอินดึงเจ้าปลาทูออกจากแขนอีกคนแล้ววางมันลงกับพื้น เจ้าปลาทูก็แสนจะเชื่อฟัง นั่งลงกับพื้นห้องมองพวกเขาตาแป๋ว

 

จงอินหันมองคยองซูเป็นเชิงจะฟ้องว่าเจ้าปลาทูน่ะชักจะดื้อกับเขาใหญ่แล้ว

 

“อะไร แอบด่าปลาทูในใจหรอ เดี๋ยวจะสั่งให้มันกัด”

 

“ทำอะไรหมาไม่ได้ งั้นทำกับคุณดีมั้ยครับ”

 

“อย่ามามั่วนิ่มดิ”

 

“ในเมื่อมันดื้อกับผมดีนัก ก็ปล่อยให้มันดูเจ้าของถูกฟัดละกัน” จงอินคว้าเอวคยองซูเอาไว้ได้ทันก่อนที่คยองซูจะลุกหนีไปได้ซะก่อน

 

“ไม่เอา ปล่อยนะจงอิน ปลาทูก็นั่งดูอยู่”

 

“คุณก็สั่งให้มันออกไปสิ”

 

“ไม่”

 

“งั้นก็ช่างมัน” จงอินดึงอีกคนให้นอนลงกับเตียง ตามด้วยขึ้นคร่อมอีกคนเอาไว้ไม่ให้หนี

 

“ไม่เล่นนะจงอิน ออกไปเลย”

 

“งั้นเอาจริงเลยก็ได้”

 

“เดี๋ยวจะโดนต่อยไม่ใช่น้อย”

 

“ก็ช่างสิ” จงอินหัวเราะเบาๆกับคำขู่ของอีกคน

 

ต่อให้เขาถูกต่อยขึ้นมาจริงๆ สุดท้ายก็เป็นคยองซูอยู่ดีที่จะเข้ามาโอ๋เขา

 

“โอ๊ย จงอิน อื้อ ปล่อย” คยองซูขืนตัว ดีดขลุกคลักอยู่ในอ้อมกอดของอีกคน แต่ทว่าก็หนีไม่พ้นริมฝีปากหนาที่เอาแต่วนเวียนอยู่กับหน้าเขา

 

ไม่ว่าเขาจะส่งเสียงร้องเรียกขอความช่วยเหลือจากหมาหน้าซื่อเท่าไหร่ มันก็ทำได้แค่เห่าอยู่ปลายเตียง พอมันจะกระโดดขึ้นเตียงมา เพียงแค่จงอินดุนิดเดียวมันก็กลับลงไปนั่งหน้าหงออยู่ปลายเตียงเหมือนเดิม จนคยองซูแอบแค้นอยู่ในใจที่เจ้าปลาทูเชื่อฟังจงอินมากกว่าเขาเสียอีก

สุดท้ายคยองซูก็ต้องยอมแพ้ให้กับคนที่เพิ่งตื่นนอน ยอมนอนปล่อยให้อีกคนฟัดจนกระทั่งเขาเป็นฝ่านผล๊อยหลับไปเอง และก็เป็นจงอินที่ต้องเป็นฝ่ายลุกขึ้นมาทำมื้อเช้า(ในตอนสาย)แทนอีกคน

 

“ทำไมไม่ปลุก” คยองซูเดินลากรองเท้าสลิปเปอร์ลายหมีของจงอินเข้ามาในครัว

 

“ผมแกล้งคุณจนเหนื่อย เลยไม่อยากปลุกครับ” จงอินหันมายิ้มให้เขา

 

“แล้วนั่นทำอะไรอ่ะ” คยองซูพาตัวเองไปนั่งรออีกคนที่โต๊ะอย่างเงียบๆ

 

“ข้าวผัดกิมจิ”

 

“อาทิตย์หน้าฉันว่าจะขนของออกจากหอกลับบ้าน”

 

“ผมไปด้วยนะครับ”

 

“อืม”

 

“จะว่าไปผมยังไม่เคยได้ไปบ้านคุณสักทีเลย” จงอินพลางนึก ตั้งแต่เป็นแฟนกันมาจงอินก็ยังไม่เคยได้ไปบ้านอีกคนเลยสักครั้ง อย่างมากเขาก็แค่ได้คุยกับครอบครัวของคยองซูผ่านทางโทรศัพท์เพียงเท่านั้น

 

“อือ ไปสิ แม่ก็ถามหาพอดี”

 

“ข้าวเสร็จแล้วครับ” จงอินตักข้าวใส่จานแล้วเดินมาหาเขา

 

“ขอบคุณ” ทันทีที่จานข้าววางตรงหน้าคยองซูก็จัดการกินด้วยความหิวโหย

 

“คอคุณแดงเลย ผมคงฟัดคุณแรงเกินไป” จงอินถือวิสาสะเอื้อมมือแตะซอกคอขาวที่ขึ้นริ้วแดงเบาๆ

 

“จะหมั่นเขี้ยวกันอะไรนักหนาก็ไม่รู้ เจ็บ”

 

“ขอโทษครับ มันพลั้งแรงไปหน่อย”

 

“คราวหน้าฉันจะพลั้งมือเผลอต่อยนายบ้าง ระวังไว้เหอะ”

 

“กลัวแล้วคร้าบ” จงอินหัวเราะเบาๆ

 

“วันนี้อยากพาปลาทูไปเดินเล่น”

 

“อื้ม ไปสิครับ ท้ายหมู่บ้านมีสวนสาธารณะอยู่”

 

“อืม”

 

“จะว่าไปผมก็ไม่ได้ไปเดินเล่นที่นั่นนานมากแล้ว ผมชอบไปเล่นที่นั่นกับเพื่อนบ่อยๆตอนเด็กน่ะ”

 

“ดูเหมือนเพื่อนเยอะ”

 

“เอ้าคุณ ผมก็มีเพื่อนนะ”

 

“ก็คิดว่ามีแค่ชานยอลกับลู่หาน” คยองซูหัวเราะ

 

“ว่าแต่ผมนะ คุณก็ไม่น้อยกว่าผมหรอก คนอะไรเย็นชาชะมัด”

 

“แอบว่าฉันแล้วแบบนี้”

 

“ผมเปล่า เขาเรียกพูดความจริงครับ”

 

“ถ้าฉันเย็นชามาก นายก็ไม่ได้มาเป็นแฟนฉันหรอก บอกไว้เลย”

 

“แต่กว่าจะหายเย็นชาได้ ก็ทำผมน่วมเลยนะครับ จำไม่ได้หรอว่าคุณทั้งต่อย ทั้งตบผม”

 

“อะไร จะทวงหรอ”

 

จงอินยักไหล่เบาๆ

 

“จะเอาคืนใช่มั้ยจงอิน”

 

“แล้วได้มั้ยล่ะครับ”

 

“ได้ ก็ได้จงอิน ถ้ามันจะทำให้นายพอใจ ก็ทำเลยจงอิน” คยองซูวางช้อนลงกับจานก่อนจะยื่นหน้าเข้าไปหาจงอิน พร้อมหลับตาลงเตรียมรับฝ่ามือของแฟนตัวสูง

 

จุ๊บ

 

คยองซูลืมตาขึ้นก็พบว่าจงอินยังคงส่งยิ้มมาให้เขา หลังจุ๊บปลายจมูกของเขาแทนการเอาคืนอย่างที่เขาคิดไว้

 

­­­­"คิดว่าน่ารักหรอ" คยองซูอมยิ้ม

 

“ครับ”

 

“อืม น่ารัก” คยองซูก้มหน้ากินข้าวต่อ กลบเกลื่อนอาการเขินที่ตัวเองพูดอะไรแบบนั้นออกไป

 

จงอินที่เห็นแบบนั้นก็นึกขบเขี้ยวอยู่ในใจ ถึงแม้เขาจะอยากจับอีกคนฟัดจนขาดใจมากขนาดไหนเขาก็ต้องอดกลั้นเอาไว้ เอาไว้ตอนกลางคืนก่อนเถอะ จะแกล้งจนกว่าจะพอใจเลย

 

#นักศึกษาแพทย์จงอิน


พอตกบ่ายจงอินก็พาเขากับเจ้าปลาทูออกมาเดินเล่นที่สวนสาธารณะท้ายหมู่บ้านตามที่บอก คยองซูค่อนข้างพอใจกับบรรยากาศร่มรื่น และคนไม่เยอะอย่างที่คิด เจ้าปลาทูเองก็ดูดี๊ด๊าเป็นพิเศษ

คยองซูปล่อยให้เจ้าปลาทูวิ่งออกหน้าไปตามอิสระ โดยมีเขาและจงอินเดินตามอยู่ใกล้ๆ จงอินแอบวิ่งไปซื้อน้ำอัดลมตอนที่เขากำลังนั่งเล่นกับเจ้าปลาทูอยู่มาให้เขา

 

“ร้อนมั้ยครับ” จงอินถาม

 

“ไม่อ่ะ เย็นดี”

 

“ผมชอบมาเล่นที่นี่บ่อยๆตอนเด็ก”

 

“เพื่อนเยอะเลยล่ะสิ”

 

“มีเป็นแก๊งเชียวล่ะครับ นั่นตรงนั้นถิ่นเก่าผม” จงอินชี้ไปยังบ้านสไลด์เดอร์สีสันหลากตา

 

“ถิ่นใหญ่ซะด้วย”

 

“จัดว่าเป็นเจ้าของสนามเด็กเล่นเลยล่ะครับ”

 

“จะบอกว่าเก๋ามากว่างั้น?”

 

“ฮ่ะๆ ระดับหนึ่งครับ ผมเคยมีเรื่องชกต่อยเพราะแย่งถิ่นฐานกันด้วย”

 

“เป็นอันธพาลแต่เด็ก ไม่คิดว่าโตมาจะเป็นหมอ”

 

“อันนี้หลอกด่าแล้วครับ”

 

“โทษที ปากมันไปเอง ไม่ทันรู้ตัวเลย”

 

“หรอ..” จงอินลากเสียงยาว พร้อมกับยกมือขึ้นยีหัวอีกคนอย่างหมั่นเขี้ยว

 

“เล่าต่อสิ แล้วไงต่อ นายชกชนะมั้ย”

 

“ไม่ครับ ผมแพ้ ตอนนั้นผมตัวแห้งจะตาย”

 

“ไหงโตมาสูงเป็นเสาไฟฟ้าอย่างนี้อ่ะ?”

 

“เด็กมันโตมาดีครับ”

 

“ผิดปกติรึเปล่า?”

 

“ถ้าผมผิดปกติ ชานยอลก็คงพิการแล้วนั่นน่ะ”

 

“เอ๊า นินทาเพื่อน? จะฟ้อง”

 

“คุณฟ้อง ผมจูบคุณนะ”

 

“เก่งเชียวนะเรื่องแบบนี้”

 

“ครับ เก่งแค่กับคุณนั่นแหละ”

 

“เป็นแฟนที่นิสัยดีใช้ได้เลยนะนายเนี่ย” คยองซูเบ้ปากอย่างนึกหมั่นไส้

 

“น่ารักใช่มั้ยล่ะ?” จงอินคว้ามือเขาไปจับเอาไว้ แล้วส่งสายตาลูกหมีมาให้เขา

 

“ไม่เห็นจะน่ารักเลย” คยองซูย่นหน้าใส่ทันที

 

“ไม่น่ารักแล้วยิ้มทำไมครับ” จงอินยกนิ้วจิ้มแก้มอีกคนเบาๆเมื่อเขาสังเกตได้ว่าคยองซูน่ะกำลังแอบยิ้มให้เขาอยู่

 

“ยุ่งน่า” แล้วก็กัดนิ้วอีกคนเข้าให้

 

“โอ๊ะ เจ็บนะเนี่ย คันเขี้ยวรึไงครับ” จงอินสะบัดนิ้วตัวเองไปมา ก่อนจะพบว่าปลายนิ้วชี้ของเขากำลังขึ้นรอยฟันครบซี่

 

“ไม่ใช่หมานะเว้ย” คยองซูฟาดไหล่อีกคนอย่างทีเล่นทีจริง

 

“ฮ่ะๆ เป่าให้หน่อย” จงอินยื่นนิ้วไปตรงหน้าอีกคน

 

“อย่ามาสำออย”

 

“นิดนึงน่า นะครับ”

 

“แสดง” ถึงแม้ปากจะด่าอีกคนไปอย่างนั้น แต่เขาก็กลับเป่าลมใส่ปลายนิ้วอีกคนเบาๆ

“หายเจ็บยัง?”

 

“เป่าตรงนี้ด้วย” จงอินชี้มาที่ปากของเขาอีกครั้ง

 

“เอานี่ไปแทนมั้ยล่ะ” คยองซูชูกำปั้นขึ้นกลางหน้าจงอิน ทำเอาคนขี้เล่นถอยหลังแทบไม่ทัน

 

“โหดจัง”

 

“กวนประสาทไม่เข้าเรื่อง”

 

“โถ่...” จงอินใช้ลูกอ้อนอีกคนด้วยการคว้าแขนอีกคนมากอดเอาไว้พร้อมกับไถตัวไปมากับซอกคออีกคน

 

“โตแล้วนะเนี่ยไอ้หมอ”

 

“โตแล้วอ้อนแฟนไม่ได้หรอ”

 

“ไม่อายคนอื่นรึไง”

 

“มีแต่เด็กๆกับหมาอ่ะ”

 

“เออ ไม่อายเด็กบ้างรึไง”

 

“อายครับ ถ้าผมไม่อายผมจูบคุณไปแล้ว”

 

“ไอ้หมอ!” จงอินหัวเราะร่าเมื่อโดนคนตัวเล็กฟาดหัวเขาเข้าให้

 

พวกเขานั่งเล่นกันอยู่อย่างนั้นไม่นานก็พาเจ้าปลาทูกลับบ้านเพราะอากาศที่เริ่มเย็นลงเรื่อยๆ พวกเขาได้มีโอกาสทานข้าวมื้อเย็นพร้อมกับครอบครัวของจงอิน หลังจากทานข้าวและร่วมพูดคุยกันถึงเรื่องสัพเพเหระจนดึกดื่นแล้ว ทุกคนต่างก็แยกย้ายกันเข้าห้องนอนของตัวเอง

 

“คุณอาบน้ำก่อนมั้ยครับ” จงอินที่เพิ่งเดินเข้ามาในห้องถามเขา

 

“อืม” คยองซูส่งเสียงครางในลำคอเป็นคำตอบ แต่สายตายังคงจับจ้องอยู่ที่หน้าจอมือถือ

 

“ทำอะไรครับ” จงอินเดินมานั่งบนเตียงข้างๆเขา

 

“คุยกับแบคฮยอนน่ะ” คยองซูหันหน้าจอมือถือที่ค้างหน้าแชทของแบคฮยอนให้เขาดู

 

“ไปอาบน้ำก่อนเถอะครับ ดึกแล้ว”

 

“อือ แปปนึง”

 

“เดี๋ยวค่อยกลับมาตอบก็ได้นี่ครับ”

 

“อือ งั้นนายอาบก่อนเลย”

 

“อย่าดื้อสิครับ” จงอินกดข้อมืออีกคนให้ต่ำลง

 

“จงอินอย่าวอแวได้มั้ย”

 

“จะคุยต่อใช่มั้ยครับ”

 

“อือ”

 

“โอเคครับ”

 

“เห้ย!!” คยองซูผวาตกใจกอดคอจงอินเอาไว้แทบไม่ทันเมื่อจู่ๆจงอินก็ช้อนตัวเขาขึ้นมาจากเตียงด้วยสองแขน

 

จงอินยิ้ม

 

“จงอินปล่อย” คยองซูดิ้น แต่กลับไม่เป็นผลเมื่ออีกคนเอาแต่อุ้มเขาไปที่ห้องน้ำ

 

“ดื้อนักก็อาบมันด้วยกันนี่แหละครับ”

 

“ไม่เอา”

 

หึ” จงอินหัวเราะในลำคอพร้อมกับล็อคลูกบิดห้องน้ำทันทีที่เข้ามาอยู่ห้องน้ำพร้อมอีกคน

 

ไหน ขอดูหน้าคนที่สนใจเพื่อนมากกว่าแฟนหน่อยครับ” ทันทีที่วางอีกคนลงกับอ่างอาบน้ำ จงอินก็ถอดเสื้อตัวเองออกพร้อมกับรอยยิ้มที่มีเลศนัย

 

ดูท่าคืนนี้คงได้มีมวยคู่รักในห้องน้ำซะแล้วล่ะมั้ง....

 

 #นักศึกษาแพทย์จงอิน

100

 

 

 

 

ตอน 99% ในที่สุดก็ครบ 100%

5555555555555555555555555555555555555555555

จบครบ 99%ค่ะ

ส่วนอีก 1% ที่เหลือ เว้นเอาไว้ให้คนอ่านครุ่นคริส

 

 

เจอกันเมื่อทุกคนคิดถึง อิอิ

 

คิดถึงนะคะ

รักด๊วยะ

 

อย่าลืม #นักศึกษาแพทย์จงอิน

คอมเม้นกันให้หายคิดถึงที

คิดถึ๊งงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงง


-----------------------------------------------------------------------------------------------------------

เล่มฟิคตอนนี้ปิดโอนแล้วเน้อออออ

ช่วงนี้เรายังวุ่นๆกับโปรเจ็คจบ

เดี๋ยวช่วงปลายเดือนนี้จะพยายามจัดส่งให้ทุกคนนะคะ

เลิ๊ฟๆๆๆ


 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 52 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,887 ความคิดเห็น

  1. #1768 071097 (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 31 ตุลาคม 2560 / 22:57
    อาบน้ำ555555
    #1,768
    0
  2. #1743 Chankuma (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 15 ตุลาคม 2560 / 08:27
    อาบน้ำหรือเล่นจ้ำจี้
    #1,743
    0
  3. #1717 โทษทีทีมนยองว่ะ (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2560 / 19:58
    อยากอ่านอีก1%จังเลยยยยย
    #1,717
    0
  4. #1594 III--Poppy--III (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2560 / 01:15
    อื้อหืออออ อยากตามไปเจาะประตูแอบดูจังเลยค่ะ 5555555
    #1,594
    0
  5. #1553 GBright˙ω˙ (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2560 / 21:25
    คุณหมอขี้แกล้งงงง
    #1,553
    0
  6. #1516 Gigss (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2560 / 09:09
    คุณหมอมันร้ายมากค่ะคุณผู้ชมมม
    #1,516
    0
  7. #1510 Kaitui (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2560 / 03:21
    หึเดียวนี่น่ากลัวชะมัด
    #1,510
    0
  8. #1507 misobass (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2560 / 02:49
    -หมออออออ
    งืออออ น่ารักอ่า
    เป็นฟิคฟิลกู้ดมากๆ
    เรายิ้มตลอดพาร์ทเลย
    แต่....ไรท์คะ
    ฉากห้องน้ำคือ 1% ที่เหลือปะคะ
    ฮ่าๆๆๆๆ >\\\<
    #1,507
    0
  9. #1500 sky_shine (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2560 / 00:53
    ว้ายยยย 1%ที่เหลือ.....555555555
    #1,500
    0
  10. #1499 พูลิน พูลิน (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2560 / 00:01
    ไรต์คัมแบคละค่าาาาา และจะบอกว่ามันดีต่อใจมากนะคับโผ่มมมมมมม 1% ทำไรน๊าคิดไม่ออกเลย 555555
    #1,499
    0
  11. #1498 Airr Rzsl (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2560 / 23:55
    ไรต์มาอัพแล้ววคิดถึงๆๆพี่คยองกับน้องหมอนี้อ่านตอนนี้ละเหม็นความรักอะ55 เขินคุ้มค่าการรอดีเหลือเกิน~
    #1,498
    0
  12. #1497 Pakawadee Mongkolthip (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2560 / 23:26
    รอไรท์มาต่อคือนานมาก5555 แต่พออ่านละเขินหนักมาก
    #1,497
    0
  13. #1496 TIKIT (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2560 / 23:18
    คิดถึงงง
    #1,496
    0
  14. #1495 JJayxyz (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2560 / 23:08
    1% เองจะพอมั้ยน้าๆๆๆๆๆ
    #1,495
    0
  15. #1494 maomakkkk (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2560 / 23:04
    แค่ 1% จะพอหรอคะ เหมือนมวยจะยาว55555
    #1,494
    0
  16. #1493 l_Answer (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2560 / 23:02
    1% ที่เหลือจะยังไงนะ ได้เเต่คิดเเล้วก็สงสัย ยิ้มอ่อน
    #1,493
    0
  17. #1492 boompr (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2560 / 22:57
    ครุ่นคิด 1% ^\\\^
    #1,492
    0
  18. #1490 -FL- (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 16 พฤษภาคม 2560 / 00:07
    รออออเลยค่ะ คู่นี้้ฮื้อออออ
    #1,490
    0
  19. #1481 Paapueng (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2560 / 23:23
    ไรท์คิดถึงงงงงงงง มาต่อเร็ววววว
    #1,481
    0
  20. #1480 rungarun7 (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 29 เมษายน 2560 / 21:58
    คิดถึง TT
    #1,480
    0
  21. #1479 BamMarkMB (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 19 เมษายน 2560 / 23:41
    คิดถึงงง
    #1,479
    0
  22. #1478 rungarun7 (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 16 เมษายน 2560 / 23:00
    คุณหมอหายไปนานแล้วนะคะ คนอ่านนี่ป่วยแล้วคะตอนนี้5555555คิดถึงคะ
    #1,478
    0
  23. #1477 ben-ney (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 13 เมษายน 2560 / 17:02
    ชอบบบบบ ????
    #1,477
    0
  24. #1472 พูลิน พูลิน (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 29 มีนาคม 2560 / 01:55
    รอไรต์วนไปค่ะ งงเด้งงเด้ 55555
    #1,472
    0
  25. #1462 yonasadr (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 27 มีนาคม 2560 / 21:14
    โหยยยย หวานมากอะ อ่าคู่ไคโด้ทีไร รู้สึกคันยิบๆที่หัวจายย เขินหนักมากเลย. ถ้าชั้นเป็นปลาทูชั้นจะไปแทรกกลาง หมั่นไส้ ใช้ซี้ เรามันไร้คู่
    #1,462
    0