<เชิงชีวิต, 2> - เปลวฝันควันธูป

ตอนที่ 35 : ตอนที่๓๔ เพื่อนเมีย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 95
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    8 ส.ค. 60

ธูปทองรู้ข่าวมาว่าอดีตแม่ผัวตัวแสบพาลูกสะใภ้คนโปรดไปเที่ยวแต่ก็ประสบอุบัติเหตุทำให้เนียมกลายเป็นอัมพาตและจีรวัชรแท้งลูก ซ้ำร้ายมดลูกยังอักเสบติดเชื้อจนต้องตัดทิ้งทำให้ไม่สามารถมีลูกได้อีก

“น่าสงสารเขานะ”

“สงสารมันทำไมแม่ อีแก่นั่นกับอีเหมียวก็สมควรแล้ว น่าจะตายห่าไปเลยด้วยซ้ำ”

ชีวิตของธูปทองกับจิรายุราบลื่นไปด้วยดี

เธอไม่สนใจอยู่แล้วว่าเขาจะมีเล็กมีน้อยเพราะนั่นเป็นธรรมดาของคนรวย ขอแค่เลี้ยงเธอได้ดีๆ และควบคุมผู้หญิงพวกนั้นไม่ให้มาวุ่นวายกับเธอก็พอแล้ว

“แม่ครับ ผมสอบหมอที่อังกฤษติดแล้วครับ”

“เก่งมากเลยเทียนลูกแม่”

“งั้นต้องฉลองกันหน่อยละสิเทียน” จิรายุพูดยิ้มๆ เขาอยู่กันมาหลายปีก็คุ้นเคยกับเทียนชัยเป็นอย่างดีและก็เห็นว่าเด็กหนุ่มเป็นเด็กรักเรียน ในเมื่อสอบติดมหาวิทยาลัยดังระดับโลกของต่างประเทศ เขาก็พร้อมจะสนับสนุนส่งไปเรียน เรื่องเงินไม่มีปัญหากับเขาอยู่แล้ว

“แล้วแต่แม่เลยครับ”

“งั้นแม่ให้อีกระรอกโทรไปโรงแรมจองโต๊ะเลยนะลูก ของแบบนี้ต้องประกาศทั้งจังหวัด”

ธูปทองตื่นเต้นรีบสั่งคนใช้แล้วกดโทรศัพท์ไปโม้ให้แม่ฟัง ภูมิใจที่ลูกสอบติด

......................................................................................................................................................

วันเดินทาง

“จะไปจริงๆ เหรอลูก?”

ธูปทองจับตัวลูกชายด้วยสายตาอาวรณ์ เริ่มไม่อยากให้เทียนชัยไปเพราะแต่ไหนแต่ไรไม่เคยห่างกันนานขนาดนี้ แต่จะห้ามก็คงไม่ได้เพราะเทียนชัยอยากไป แล้วมันยังเป็นเพื่ออนาคตที่ดีของเขา เป็นนายแพทย์ที่เรียนจบมหาวิทยาลัยดังจากต่างประเทศไม่มีทางอดตายอยู่แล้ว

“ผมโตแล้วนะครับแม่”

“แต่แม่ไม่อยากให้เทียนไปเลย อยู่นั่นเราก็จะไม่ได้เจอกันทุกวัน”

“เทียนมันกลับมาบ่อยๆ ได้น่าคุณ เงินตั้งเยอะแยะ กลัวอะไร?” จิรายุไม่เข้าใจว่าทำไมเมียรักถึงได้กังวลนัก เงินเขาเยอะจะตาย อยากไปวันไหนก็แค่สะกิดบอก คนขับรถพร้อมจะขับพาไปสนามบินอยู่แล้ว เงินแค่นี้เพื่อความสุขของเมีย ทำไมเขาจะให้ไม่ได้

“มันไม่เหมือนกันนี่คะ แบบนี้เทียนจะกินอะไร ทำอาหารก็ไม่ค่อยเป็น ถ้ากินแต่อาหารเวฟ...”

“ผมโตจนสอบหมอติดแล้วนะแม่ ไม่ต้องห่วงหรอกครับ”

“แต่แม่...”

“ไฟท์ผมใกล้ถึงแล้ว ผมไปเตรียมตัวกันนะครับ”

“โชคดีนะเทียน”

“ผมรักแม่นะครับ ไว้ผมจะโทรหาบ่อยๆ”

“แม่รอนะ” สองแม่ลูกกอดกันแล้วก็จากลา เทียนชัยโบกมือให้แม่แล้วลากกระเป๋าไป ธูปทองใจหาย หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเห็นพี่สาวส่งข้อความมาหาก็เปิดดู

Chat Laoongkarn - ส่งไอ้เทียนหรือยัง?

Thup Laoongkarn - ส่งแล้วพี่

Chat Laoongkarn - มันเป็นไงบ้าง?

Thup Laoongkarn - มันก็ไม่ว่าอะไร

ธูปทองตอบเหงาๆ แหงสิ เทียนชัยจะว่าอะไร ลองเป็นตอนเด็กๆ ไม่มีทางยอมห่างจากเธอหรอก ต้องงอแงขอให้เธออยู่ด้วย ตอนนี้เทียนชัยโตแล้วอะไรๆ ก็เปลี่ยนไป จะมาติดแหงกอยู่กับเธอก็ใช่ที่ การแสดงความรักของเด็กหนุ่มก็ต้องเป็นการตั้งใจศึกษาเล่าเรียน ด้านฉัตรเงินก็พิมพ์ๆ ลบๆ อยู่หลายนาที

Chat Laoongkarn - ไอ้เทียนมีถามถึงฉันบ้างไหม?

Thup Laoongkarn - จะถามอะไร วันนั้นที่มันชวนทุกคนมาส่งมัน แม่ก็บอกปวดเข่า พี่ก็บอกติดธุระต้องพาไอ้นินทร์ไปทำเรื่องที่มหาวิทยาลัย

Chat Laoongkarn - แกจะประชดฉันทำไมวะ

Thup Laoongkarn - ใครประชดกัน ฉันพูดตามจริง

Chat Laoongkarn - ไอ้ธนินทร์มันสอบตกจนติดโปร แกก็รู้

Thup Laoongkarn - แค่นี้แหละ ฉันกลับก่อน

“มีอะไรหรือเปล่า?”

“ไม่มีอะไรหรอกค่ะ พี่สาวธูปเอง” สาวผมดำตอบยิ้มๆ แล้วเก็บโทรศัพท์เข้ากระเป๋า น้อยใจนภากับฉัตรเงินแทนเทียนชัย นภาก็ลำเอียงทั้งลูกทั้งหลานอย่างเห็นได้ชัด กับธนินทร์นี่ยังไงก็ได้ ลองเป็นเทียนชัยสอบตกระนาวแบบนั้นสิ โดนด่าหูพังไปแล้ว ฉัตรเงินก็อีกคน ยกลูกคนให้เหมือนลูกหมาลูกแมว ยกให้แล้วไม่เคยสนใจ

......................................................................................................................................................

ธูปทองเหงามากเมื่อเทียนชัยไปอยู่อังกฤษ

ถึงลูกชายจะโทรหาเธอทุกวัน วันละหลายครั้ง เธอก็ยังคิดถึงลูกมากอยู่ดี หญิงสาวนัดแพรวาไปกินข้าว และเธอก็เจอกับอรรณพ สามีของแพรวานั่นเอง

อรรณพเป็นคนหน้าตาดี ผิวขาว ค่อนข้างสูง ไว้หนวดเครา ตาคมและริมฝีปากหนา แต่เมื่อยืนกับแพรวาแล้ว หญิงสาวดูตัวเล็กลงไปถนัดตา อาจเป็นเพราะแพรวาตัวเล็กมาก สูงแค่ไหล่ของธูปทองด้วยซ้ำ ดีที่ไม่ผอมไม่เช่นนั้นคงสามารถปลิวไปตามกระแสลมได้

“คุยกันไปก่อนนะ พี่ไปทำกับข้าวแป๊บหนึ่ง”

พอแพรวาออกไป อรรณพก็เริ่มคุยกับธูปทองด้วยความสนใจ

เธอเป็นผู้หญิงสวย รูปร่างดีและดูมีเสน่ห์ มีการศึกษา เขาถูกใจเธอมาก

“เรียนโทที่เดียวกับแพรเหรอครับ?”

“ค่ะ พี่แพรหน้าไม่เปลี่ยนเลยนะคะ สวยยังไงก็สวยอย่างนั้น”

“พี่ก็เจอแพรที่นั่นแหละ ตอนนั้นไปทำธุระแถวนั้น ไปถามทางแพรพอดี” อรรณพนึกถึงอดีตแล้วยิ้มๆ นึกเสียดายว่าตอนนั้นน่าจะไปเจอธูปทอง สวยกว่าตั้งเยอะ

“แล้วไปถามยังไงคะเนี่ยถึงได้แต่งงานกัน?”

“พอดีพี่เดินไปไม่เป็นนะครับ แพรเลยเดินนำทางไป เดินเจอเสร็จพี่เลยเลี้ยงข้าวขอบคุณ ไปๆ มาๆ ก็เลยรู้จักกัน ตลกดี” คำตอบเรียบง่ายทำให้นึกย้อนกลับไปถึงอดีต ธูปทองยิ้มให้เหตุการณ์ดังกล่าว นึกถึงรักครั้งแรกของเธอ มันคงจะดีถ้าตอนนี้เธอยังได้อยู่กับเขา ถึงจะไม่ได้ร่ำรวยมากมาย แต่น่าจะมีความสุข

“แล้วนี่แต่งกันนานคะเนี่ย?”

“ก็ตั้งแต่เรียนโทจบ ก็แต่งเลย”

“ไม่มีลูกเหรอคะ?”

“เคยมีคนหนึ่ง แต่เสียไป แพรเขาเลยไม่อยากมีอีก”

“เสียใจด้วยนะคะ”

“แพรเขาเป็นคนอมทุกข์ พี่เองก็ไม่รู้จะพูดยังไง”

“ทุกข์ของแต่ละคนไม่เหมือนกันหรอกค่ะ ประสบการณ์ การเลี้ยงดู สังคม หรือสันดานดิบของแต่ละคนก็ไม่เหมือนกัน มันพูดยากแหละค่ะว่าอมทุกข์หรือเปล่า บางทีมุมมองต่อสิ่งต่างๆ เขาอาจจะต่างจากเราจริงๆ ก็ได้ค่ะ สำหรับเขาการเสียลูกคงเป็นเรื่องใหญ่มากที่เขารู้สึกไม่อยากมีห่วงอีก”

ธูปทองตอบ ถ้าถามเธอว่าทำไมเธอไม่คิดมีลูกเป็นของตัวเองจริงๆ สักคน คำตอบก็คือแท้จริงเธอก็อยากมี แต่เธออยากมีกับคนที่เธอรัก กับวิชชาก็มีเทียนชัยเข้ามาทำให้วุ่นอยู่กับเทียนชัยจนขี้เกียจ กะจะมีลูกอีกคนตอนหายยุ่งขึ้นมาหน่อย แต่ก็ดันเลิกกันขึ้นมาก่อน

“อาหารมาแล้วค่ะ มากินให้อร่อยนะคะ”

แพรวายกข้าวมาวางไว้บนโต๊ะ อรรณพมองธูปทอง รู้สึกชอบเธอขึ้นมาจริงจัง

......................................................................................................................................................

จิรายุแม้จะรักธูปทองมากแต่ก็อดกับผู้หญิงคนอื่นไม่ได้

ด้านธูปทอง ถ้าเป็นผู้ชายทั่วไปเธอคงโวยวายบ้านแตกไปแล้ว แต่พอเป็นจิรายุที่รวยมหาศาล เงินก็ปิดหูปิดตาไม่ให้รู้ไม่ให้เห็นไปได้ ขอแค่ผู้หญิงพวกนั้นไม่มาลามปามเธอก็พอ

“คุณจิรายุคะ อยู่กับแตนอีกสักคืนนะคะ”

“คืนนี้ผมต้องกลับบ้าน”

“กลับไปหาอีแก่นั่นอีกแล้วเหรอคะ?”

“อย่าเรียกเมียผมแบบนั้น เขายังไม่แก่ แล้วเขาก็ยังสวยกว่าคุณ” จิรายุพูดไปตามความจริง ตอนนี้ธูปทองสี่สิบแล้วแต่ก็ดูไม่แก่ตรงไหน ดูเหมือนสามสิบเอง ผิวพรรณก็ยังเต่งตึงอยู่ หน้าตาสวยกว่าเด็กวัยรุ่นอีก แตนเชิดคอมองชายหนุ่มด้วยความไม่พอใจที่โดนต่อว่า

“ก็คุณอะ หลงเขาจะตาย ไม่มาอยู่กับแตนเลย แตนรักคุณนะคะ”

“อย่าเซ้าซี้ผมนะ”

“แต่ว่า...”

“ไม่งั้นเราอาจไม่เจอกันอีกนะ”

“ก็ได้ค่ะ แตนไม่เซ้าซี้แล้ว”

“อีกสองวันเจอกันนะ นี่ค่าขนม เก็บไว้” จิรายุหยิบเงินใส่มือคู่ขาสาวแล้วแต่งตัวเดินออกไป แตนมองด้วยความไม่พอใจ เธอเฉดหัวคู่ขาคนอื่นได้ แต่ทำไมเฉดธูปทองไม่ได้ อยู่มาก็หลายปีแล้ว จิรายุไม่มีวี่แววเบื่อหน่ายสักที เห็นทีต้องเล่นไม้แข็ง ไล่มันไปให้พ้นหน้า 

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

64 ความคิดเห็น