<เชิงชีวิต, 2> - เปลวฝันควันธูป

ตอนที่ 17 : ตอนที่๑๖ หน้าที่ผัว

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 131
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    11 มิ.ย. 60

“อีคุณนาย!!”

กระรอกสบถออกมาเมื่อเปิดประตูห้องน้ำไปพบกับความสกปรกซกมก เสื้อผ้ากระจายเต็มพื้น คราบสกปรกเลอะเต็มพื้น เธอไม่เคยเห็นใครสกปรกขนาดนี้มาก่อน แต่ในเมื่อทำอะไรไม่ได้ก็ต้องจำใจทำงานต่อไป หญิงสาวไปหยิบเสื้อออกมาก็เห็นคราบสีแดงเป็นดวงๆ ติดที่กางเกง

“คุณธูปคะ กางเกงคุณติดประจำเดือนค่ะ”

“ฉันรู้แล้ว”

“คุณก็เอาไปซักสิคะ หมักรวมกันไว้มันเหม็น”

“ผัวฉันจ้างแกมาทำงานบ้านนะ ไม่ได้ให้ฉันมาทำเอง”

“แต่มันสกปรก กระรอกซักไม่ได้ค่ะ”

“แกมีหน้าที่ซัก ไม่ซักก็ลาออกไป”

“กระรอก...”

“ธูปกับกระรอกมีเรื่องอะไรกันเหรอครับ?” วีรภาพที่เพิ่งกลับบ้านมาเห็นภรรยากับแม่บ้านกำลังโต้เถียงกันก็เข้ามาห้าม จ้างมายังไม่ทันข้ามวันก็ดูจะมีเรื่องซะแล้ว กระรอกมองหน้าทั้งคู่สลับไปมาแล้วจึงสงบสติพูดกับวีรภาพ หวังว่าเขาจะเข้าใจเรื่องที่เกิดขึ้น

“คุณธูปเขาจะให้กระรอกซักกางเกงเปื้อนประจำเดือนค่ะ”

“จริงไหม?”

“ก็จริง ไม่เห็นเป็นไร”

“ของแบบนี้มันต้องซักเองนะธูป”

“ไม่รู้ล่ะ ธูปขี้เกียจซัก ถ้ากระรอกมันไม่ซัก ก็ให้มันลาออกไป”

“ให้กระรอกทำอะไรก็ได้ แต่อันนี้กระรอกทำไม่ลงค่ะ”

“ธูปซักเองไม่ได้เหรอ?”

“เหอะ ธูปไม่รู้ค่ะพี่วี เมื่อก่อนแม่ธูปก็ซักให้ พอแต่งงานกับแฟนคนแรก แฟนเก่าธูปก็ซักให้ แฟนเก่าธูปทำให้ธูปทุกอย่าง” ธูปทองพูดตามความจริง วิชชาคอยทำงานบ้านให้เธอหมดทุกอย่างไม่มีบกพร่อง เธอมีหน้าที่แค่คอยรับส่งลูกและทำกับข้าวบางมื้อเท่านั้น

“ผมไม่ชอบให้ธูปพูดถึงแฟนเก่าธูปก็รู้”

“ธูปจะพูด พี่จะทำไม”

“ธูป!!”

“พี่วีขึ้นเสียงกับธูปทำไม?”

“ก็ผมไม่ชอบให้ธูปพูดถึงเขา”

“ทำไมจะพูดถึงไม่ได้ วิชชาเขาตามใจธูปทุกอย่าง งานอะไรธูปก็ไม่ต้องทำ กางเกงเปื้อนประจำเดือนธูปยังซักให้ แล้วพี่รู้ไหมธูปเลิกกับเขาเพราะอะไร?” ธูปทองเชิดหน้าท้าทาย “เพราะเขาขึ้นเสียงใส่ธูป ใช้อารมณ์กับธูป ถ้าพี่จะตะคอกธูปแบบนี้เราคงอยู่ด้วยกันไม่ได้”

“ธูป... ผมขอโทษ”

วีรภาพวิ่งตามธูปทองที่เดินไปข้างบน แต่ธูปก็ปิดประตูดังโครมและลงกลอนไว้อย่างหนาแน่น วีรภาพส่ายศีรษะ เครียดที่เมียโกรธ

เขาเทียนชัยยืนร้องไห้อยู่ข้างบันได

“เอ้า เทียน ร้องไห้ทำไมลูก?”

“ผมไม่อยากให้ลุงทะเลาะกับแม่ครับ”

“เรื่องธรรมดาน่า ผัวเมียกันทะเลาะกันมันธรรมดา”

“ไม่ธรรมดาครับ พ่อทะเลาะกับแม่แล้วเลิกกันครับ”

“เทียนเอ้ย...”

“ลุงอย่าเลิกกับแม่นะครับ”

“ลุงไม่เลิกกับแม่หรอกครับ”

“ลุงรักแม่ไหมครับ?”

“รักสิครับ ลุงรักแม่เทียนมาหลายปี ตั้งแต่ก่อนเทียนจะเกิดอีก” วีรภาพแม้จะหึงหวงธูปทองกับสามีเก่าอย่างไร แต่เขากลับเอ็นดูเด็กคนนี้มาก เทียนชัยน่ารักขี้อ้อน ใครเห็นใครก็รัก ตั้งแต่สมัยอยู่กับเนียม ถึงเนียมจะเกลียดธูปทอง แต่เธอก็เกลียดเทียนชัยไม่ลง แม้จะไม่ได้รักใคร่อะไรมากมายก็ตาม

“ลุงทนแม่หน่อยนะครับ”

“อืม ลุงจะทนครับ” วีรภาพพยายามยิ้มอย่างยากลำบากแล้วเคาะประตู “ธูป เปิดประตูให้ผมหน่อย เทียนชัยอยากเจอหน้าแม่นะ”

“แม่ครับ ออกมาหาผมกับลุงวีหน่อยครับ”

ธูปทองใจอ่อนเมื่อได้ยินเสียงลูกชายจึงเปิดออกไปดู

“มีอะไรเทียน?”

“ผมคิดถึงแม่ครับ ลุงวีก็คิดถึง”

“แม่คิดถึงแต่เทียน ไม่ได้คิดถึงลุงวี”

“ธูป ผมขอโทษ ผมซักผ้าให้ธูปก็ได้เอ้า”

วีรภาพยอมแพ้ให้กับสาวสวยตรงหน้า ธูปทองจึงพูดดีด้วยแล้วชวนไปเล่นกับเทียนชัยราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น กระรอกมองอย่างไม่เชื่อสายตา ขนาดเรื่องนี้ยังยอม เรื่องอื่นๆ คงไม่เหลือ เห็นสวยแบบนี้ สามีน่าจะยอมเพราะหลงเมียมาก เห็นแล้วยิ่งรู้สึกหมั่นไส้

......................................................................................................................................................

“ไอ้เทียนได้เกรดเท่าไรห้ะ?”

“สองจุดหกเก้า”

“อะไรนะ? ได้แค่นี้เองเหรอวะ?” ฉัตรเงินหยิบสมุดพกมาดูหยามหยัน “สู้ไอ้นินทร์ก็ไม่ได้ สอบได้เกรดสี่ ที่หนึ่งของห้อง เลี้ยงลูกประสาอะไร?

“ลูกฉัน ฉันจะเลี้ยงยังไงก็เรื่องของฉัน”

“แกน่ะ ให้ท้ายไอ้เทียนตลอด ระวังไว้เถอะ”

“พี่ต่างหาก เข้มงวดกับไอ้นินทร์เกินไป เด็กอายุแค่นี้มันก็อยากเล่นเป็นเรื่องธรรมดา ให้ลูกฉันเรียนเก่งแต่มีแต่ความเครียด ให้มันโง่แต่มีความสุขยังดีซะกว่า” ธูปทองแม้จะเข้มงวดการเรียนตัวเองแต่กลับไม่ได้ตึงเครียดกับการเรียนของลูก เธอเชื่อเหลือเกินว่าเธอสามารถหาเงินให้เทียนชัยได้ชนิดไม่ต้องทำอะไรก็มีอยู่มีกิน

“แกให้ท้ายไอ้เทียนแบบนี้ ระวังเถอะ มันโตไปจะทำให้แกเสียใจ”

“ไม่มีทาง ฉันรักของฉันมาตั้งแต่อ้อนแต่ออก มันต้องรักฉันอยู่แล้ว”

“เออ แกพาไอ้เทียนมาเยี่ยมแม่บ้างสิ แม่คิดถึงมัน”

“เดี๋ยวฉันจะพามันมาแหละ วันนี้อุตส่าห์ลางานครึ่งวันว่าจะมารับมัน ถ้ามันเห็นฉันที่โรงเรียนจะได้ดีใจ ไม่รู้เป็นอะไร ทำงานอยู่ก็คิดถึงมันขึ้นมา” ธูปทองพูดแล้วเดินออกไปด้วยรอยยิ้ม เดินทางไปนี้โรงเรียนของลูกชาย ในใจคิดถึงแต่เทียนชัย อยากจะกอดให้หายคิดถึงสักหลายที

......................................................................................................................................................

เทียนชัยมองครอบครัวอื่นๆ ที่มีทั้งพ่อทั้งแม่แล้วน้ำตาไหล

เด็กชายคิดถึงพ่อ ถึงวีรภาพจะดีและซื้อขนมของเล่นให้เขาบ่อยอย่างไร แต่มันก็เทียบไม่ได้กับความอบอุ่นที่วิชชามอบให้ คิดไม่ทันไรก็เห็นหนุ่มหล่อคนหนึ่งเดินมา

“พ่อครับ”

“เป็นไงบ้างครับเทียน?”

“ผมคิดถึงพ่อครับ”

“พ่อก็คิดถึงลูกเหมือนกัน”

“คิดถึงผมพ่อกลับมาอยู่กับแม่ไม่ได้เหรอครับ?”

“ไม่ได้หรอกเทียน นี่เป็นเรื่องของผู้ใหญ่ พ่อกับแม่เลิกกันแล้ว อีกอย่าง แม่เขาก็มีแฟนใหม่ไปแล้วด้วย” วิชชาตอบนิ่งๆ แต่สายตามีความอาวรณ์ซ่อนอยู่ บ่งบอกว่าในใจลึกๆ เขาก็ไม่สามารถตัดธูปทองขาดออกไป “แล้วแฟนใหม่ของแม่เขาดีกับเทียนไหมลูก?”

“ดีครับ เขาซื้อของเล่นให้ผมเยอะแยะเลย”

“ก็ดีแล้วเทียน”

“แต่ดีสู้พ่อไม่ได้ครับ ผมคิดถึงพ่อมาก”

“พ่อเข้าใจนะเทียน ถ้าคิดถึงเดี๋ยวพ่อจะมาหาบ่อยๆ”

“ไอ้วิชชา!” ธูปทองเดินเข้ามาเห็นเทียนชัยคุยอยู่กับวิชชาก็ให้โมโห เดินเข้าไปแบบไม่สนว่าใครจะมองยังไง “มึงมายุ่งกับลูกกูทำไม?”

“ลูกธูปก็ลูกผมเหมือนกัน ทำไมผมจะมาหาไม่ได้”

“มาหาแต่ตัวกูไม่ต้องการ ไหนล่ะเงินค่าเลี้ยงดู?”

“ผมฝากแม่ธูปไปแล้ว”

“ก็ดี งั้นมึงก็ไปได้แล้ว กูจะพาลูกกลับบ้าน” ธูปทองหันไปมองเทียนชัย “ไอ้เทียน กลับบ้านกับแม่มา เดี๋ยววันนี้แม่จะพาไปกินไอศกรีมดีไหมครับ?”

เทียนชัยยังไม่ทันตอบก็ถูกจูงออกไปทั้งดวงตาแดงก่ำ ธูปทองสูดน้ำมูกแต่ก็กลั้นเอาไว้ ไม่เข้าใจทำไมวิชชาไม่ง้อเธออย่างที่เธอตั้งใจ 

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

64 ความคิดเห็น

  1. #35 หิมะกลางทะเลทราย (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2560 / 22:02
    ผัวกตัญญู
    #35
    0
  2. #34 หิมะกลางทะเลทราย (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2560 / 22:01
    ผัวกตัญญู
    #34
    0
  3. #33 หิมะกลางทะเลทราย (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2560 / 22:01
    ผัวกตัญญู
    #33
    0