<เชิงชีวิต, 2> - เปลวฝันควันธูป

ตอนที่ 18 : ตอนที่๑๗ หวุดหวิด

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 93
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    16 มิ.ย. 60

เวลาผ่านร่วมสี่ปี

บัดนี้เทียนชัยอายุประมาณสิบสองสิบสามขวบ ผิวเนียนละเอียดเพราะอยู่แบบสุขสบายไม่ต้องลำบากทำงานอะไร รูปร่างสูงกว่าเด็กวัยเดียวกัน หน้าตายังน่ารักน่าเอ็นดูไม่เปลี่ยนทำให้ธูปทองรักหลงขึ้นทุกวัน นั่นก็เพราะความรักแบบแม่ลูกมันต่างจากความรักแบบหนุ่มสาว

นิสัยของธูปทองไม่เคยเปลี่ยน

สันดานของธูปทองไม่เคยเปลี่ยน

“คุณธูปคะ กับข้าวมาแล้วค่ะ”

“มีอะไรกินวะ?”

“วันนี้มีข้าวมันไก่ค่ะ”

“ไอ้เทียน มากินเร็วลูก” ธูปทองเรียกหาลูกชายมานั่งที่โต๊ะ เทียนชัยนั่งกินข้าวอย่างเอร็ดอร่อย ธูปทองตักกินบ้าง รสชาติก็ดีอยู่หรอกแต่เห็นกระรอกนั่งปั้นจิ้มปั้นเจ๋ออยู่ก็นึกหงุดหงิด คนมันเกลียดกันอยู่แล้ว ทำอะไรให้เห็นก็ขวางหูขวางตาไปหมด “อีกระรอก ไปเทน้ำจิ้มให้หน่อยดิวะ”

“ค่ะ คุณธูป”

กระรอกเชิดหน้าแล้วสะบัดสะบิ้งเดินไปหลังบ้านอยู่นาน

“ทำไมนานนักวะ ใจคอมึงจะให้กูกินข้าวกับไก่จืดๆ หรือไง?” ธูปทองเดินตามไปเท้าสะเอวด่า คนใช้จอมยุ่งเงยหน้ายียวนแล้วพูดยั่วโทสะ 

“ปกติคุณธูปก็เป็นตัวกินไก่ เอ้ย กินไก่เปล่าๆ ได้นี่คะ”

“อีกระรอก!!?”

“อะไรคะ?”

“มึงด่ากู... มึงด่ากู!” ธูปทองถลาเข้าไปตบกระรอกฉาดใหญ่ กระรอกเสียหลักล้มลงไป ธูปทองวิ่งเข้าตบรัวๆ ไม่ยั้งมือจนหน้าอีกฝ่ายแดงไปหมด กระรอกหน้ายุ่งผมฟูพยายามจะสู้แต่ก็ไม่มีแรงพอจะสู้เลือดบ้าในตัวสาวสวยได้ “มึงเป็นขี้ข้ากู มึงมีสิทธิ์อะไรมาด่ากูห้ะ?”

“อีคุณนายขี้งก ทำไมกูจะด่ามึงไม่ได้?

กระรอกลุกขึ้นมาตบตีกับเจ้านายต่อแบบไม่มีใครยอมใคร

“กูงกตรงไหน มึงอย่ามาหาเรื่องกู”

“งกสิวะ ค่ารถก็ไม่ออกให้ โทรทัศน์ยังไม่ให้กูดู วันๆ กูกินได้แต่ไข่ต้มกับกากหมู”

“มึงจะโทษกูทำไมวะ ตอนแรกกูก็จะดีกับมึงแต่มึงมองกูหัวจรดตีน ถามจริงๆ เถอะทำตัวแบบนี้เป็นมึงๆ จะดีด้วยไหม?” พูดจบก็ฟาดเข้าไปอีกรอบ วีรภาพที่กลับมาพอดีเห็นเมียกับคนใช้ทะเลาะวิวาทกันเป็นรอบที่ร้อยก็หงุดหงิดเป็นกำลัง เอาน้ำในหม้อราดใส่ทั้งคู่จนเสียงกรี๊ดลั่นไปถึงหน้าปากซอย

“พี่วี!!”

“ทะเลาะกันอยู่นั่น กัดกันทั้งวัน”

“ธูปเกลียดมัน ธูปบอกตั้งหลายรอบแล้วให้ไล่มันออกพี่วีไม่ทำเอง”

“ธูปทำตัวเป็นเด็กๆ ไปได้”

“ธูปไม่ได้ทำตัวเป็นเด็ก ธูปบอกว่าไม่ชอบก็คือไม่ชอบ”

“คุณวีต้องเมตตากระรอกนะคะ กระรอกถูกกดเงินเดือนค่ะ ตลาดตั้งไกลก็บังคับให้เดินไป จะซื้อโอเลี้ยงสักถุงยังไม่ให้เงิน วิทยุกับโทรทัศน์ยังไม่ให้กระรอกดูเลยค่ะ” กระรอกร้องขอความช่วยเหลือ วีรภาพที่ให้เงินเมียบริหารจัดการบ้านก็หันไปถามความจริง

“จริงหรือเปล่าธูป?”

“จริง พี่จะทำไม?

“ทำไมธูปใจร้ายขนาดนี้? แล้วเงินที่เหลือธูปเอาไปทำอะไร?”

“เอาไปเป็นค่าขนมไอ้เทียนมัน”

“เงินผมก็ให้เทียนอยู่แล้ว”

“ไม่รู้ล่ะ พี่วีต้องเลือกระหว่างให้ธูปอยู่บ้าน หรืออีกระรอกอยู่บ้าน”

“คุณวี...”

“ผมขอโทษนะกระรอก”

“โธ่ คุณวี!”

“ออกไปได้แล้ว ที่นี่เขาไม่ต้องรับแก”

“คุณวี กระรอกลาก่อนนะคะ” กระรอกเสียใจที่โดนไล่ออก ต่อไปนี้จะกินอยู่ยังไง เธอปาดน้ำตาซึ่งไหลอาบแก้มแล้วเดินออกไปมองเทียนชัยที่อึ้งๆ กับเรื่องที่เกิดขึ้น เอ่ยลาเด็กชายที่ตนเอ็นดูแม้จะเป็นลูกของคนที่เธอเกลียดขี้หน้าก็ตามที “คุณเทียนคะ พี่ไปก่อนนะ”

“อย่าไปสนใจเลยเทียน กินข้าวต่อเถอะ”

เทียนชัยมองร่างสูงเพรียวเปียกปอนแล้วก้มหน้าลง ไม่ชอบให้แม่ทะเลาะกับใครเลย

......................................................................................................................................................

หลังจากกระรอกลาออกไป วีรภาพก็หาคนใช้ใหม่ไม่ได้

ธูปทองดูหงุดหงิดแต่ก็ยังเก็บอาการไม่ให้โวยวายได้อยู่ หลังจากกลับมาจากที่ทำงาน เธอนั่งกินนอนกินอยู่ในห้อง ถึงเธอจะไม่ใช่สาวน้อยวัยใส อายุก็ปาเข้าไปสามสิบสองปี แต่ก็ยังคงสวยสดและอ่อนวัยอยู่เสมอ หัวหน้าที่ทำงานที่ชอบเธอมานานก็เฝ้าหวังที่จะครอบครองเธอได้สักวัน

เขาเป็นผู้ชายแก่ผมหงอก หน้าเหลี่ยม เตี้ย หาความดูดีไม่ได้ ธูปทองแม้ไม่ชอบแต่ก็ทนเล่นด้วยออเซาะเรื่อยๆ เพราะการที่อีกฝ่ายหลงเธอก็จะได้เงินเดือนเพิ่มโดยที่แทบไม่ต้องทำอะไรนอกจากเดินสวยไปวันๆ และชงกาแฟให้เขากิน ยิ้มหวานๆ ให้เขาดูไปเรื่อยๆ

ธูปทองไม่สนใจว่าสิ่งที่เธอต้องการจะแลกมาด้วยวิธีไหน ขอแค่เธอได้ไปอยู่ในจุดที่สูงกว่า จุดที่ให้แม่กับพี่สาวสุขสบาย ให้เทียนชัยอยู่ดีกินดีมีมรดกกองโต

เธอรักลูกมาก... รักมากจนไม่อยากให้เทียนชัยต้องมาลำบากหาเงิน เธอต้องหาให้มากพอที่เขาจะอยู่อย่างสุขสบายไปได้ตลอดชีวิต ไม่ต้องมามีช่วงชีวิตลำบากเหมือนดังเธอเคยเป็น

“วันนี้ธูปไปงานเลี้ยงกับพี่นะ”

“จะดีเหรอคะพี่?

“ดีสิจ๊ะ” เจ้านายจอมหื่นหยิบเงินออกจากกระเป๋าวางใส่มือเรียวยาวอย่างพอใจ เขารวยพอที่จะให้เงินคนที่เขาชอบแค่ไหนก็ได้ “นี่พี่ให้ธูปเลยนะถ้ายอมไปกับพี่วันนี้ นะ ไปกับพี่นะ ”

“ก็ได้ค่ะ ขอบคุณนะคะ”

ธูปทองตาโตวาวกับเงินเกือบหมื่นที่หัวหน้าให้และไปร่วมงานแต่โดยดี

วันนี้งานเลี้ยงของบริษัทจัดที่โรงแรมหรูแห่งหนึ่ง ธูปทองสวยเฉิดฉายกว่าผู้หญิงคนไหนในงาน ทุกคนมองเธอเป็นตาเดียวอย่างตะลึงในความสวย ถ้าไม่บอกคงไม่มีใครเชื่อว่าเธออายุสามสิบกว่าแล้วยังมีลูกอีกหนึ่ง บอกว่าเป็นนักศึกษายังเชื่อเลยด้วยซ้ำ

“เต้นรำกับพี่หน่อยครับ”

“ธูปเต้นไม่เป็นค่ะ เป็นแต่รำ”

พอพูดถึงตรงนี้แววตาเธอก็กระตุกเล็กน้อย

เธอคิดถึงการรำ...

เธอคิดถึงวิชชา...

“เดี๋ยวผมสอนให้” เจ้านายว่าพลางดึงตัวขึ้นมาแล้วจับเต้นอย่างคล่องแคล่ว ธูปทองเต้นไม่เป็นแต่ก็ตามน้ำไป พอเต้นเสร็จก็แยกย้ายไปกินอาหารกัน

ธูปทองเทเหล้ากรอกปากอย่างถนัดมือ เรื่องสุราเธอไม่เป็นรองใครอยู่แล้ว ชายหื่นมองอย่างเจ้าเล่ห์แล้วแอบเหยาะยานอนหลับเข้าไปในแก้วตอนที่เธอเผลอ ธูปทองรู้สึกง่วงนอนจึงลุกขึ้นทำท่าจะกลับ

“จะไปไหนล่ะ?”

“ธูปจะกลับแล้วค่ะ ธูปไม่ค่อยสบาย”

“เดี๋ยวผมไปส่ง”

หัวหน้าเข้ามาประคองร่างสูงเพรียว ธูปทองเหมือนง่วงไปรู้ตัวอีกทีก็ถูกพาขึ้นห้อง มันโลมเลียเธอต้องสายตาแห่งความต้องการ มือไม้เริ่มซุกซนไปตามร่างกายเธอ ธูปทองเกือบจะหลับไปแต่ภาพเทียนชัยก็ลอยเข้ามาในหัว เธอลืมตาตื่นขึ้นก็ตกใจเพราะคนที่อยู่ใกล้ๆ เป็นหัวหน้าจอมหื่น

“พี่ทำอะไร!?”

“เป็นของพี่นะธูป พี่ชอบธูปมานานแล้ว”

“อย่านะ ธูปไม่ได้ชอบพี่”

“แล้วที่ธูปยั่วพี่มาเป็นปีๆ มันเรียกอะไร?

“หยุดนะไอ้หัวงู!!

“อย่ามาสะดีดสะดิ้งทำเป็นไม่เคยไปได้ ยอมกูแล้วกูจะให้เงินเยอะๆ อยากได้เท่าไรก็เรียกมา” มันฉีกกระชากเสื้อผ้าและขย้ำแขนจนเป็นรอยแดงๆ หญิงสาวสะบัดออก ตวาดเต็มแรง

“ปล่อยนะไอ้ชั่ว กูไม่ได้ขายตัว”

ธูปทองพูดจบก็เตะผ่าหมากแล้ววิ่งออกมาจากห้องหน้าตาตื่น ด้วยความที่ยังสาวกว่าอีกฝ่ายจึงตามไม่ทัน ความเร็วที่วิ่งประกอบกับเหล้าและยาที่กินเข้าไปทำให้คลื่นไส้จนต้องไปอาเจียนข้างทาง พออ้วกออกไปแล้วสติก็เริ่มดีขึ้น เธอเรียกรถแล้วกลับไปที่บ้านทั้งความเวียนหัว ยังใจหายกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น 

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

64 ความคิดเห็น

  1. #36 หิมะกลางทะเลทราย (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2560 / 22:07
    ยังดีที่มีสตินะ
    #36
    0