<เรียงราวชาวประชา, 3> - จ้าวดวงใจนายกุมภัณฑ์

ตอนที่ 47 : ตอนที่๔๖ คนร้ายปรากฏ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 42
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    9 ก.ค. 60

“ท่านหมายความว่าอย่างไร?”

“เรื่องที่ท่านฮะจิถูกบีบคอตาย เรื่องนี้ข้าไม่ได้บอกใคร เพราะคนร้ายต้องเป็นคนในองค์กร ข้าไม่อยากแหวกหญ้าให้งูตื่น” จูโรคุพูดนิ่งๆ “ข้าแอบปรึกษากับเพื่อนเพชฌฆาตที่มีเป็นหมอ พบว่าท่านฮะจิตายก่อนที่จะแขวนคอ แต่ข้ากับเขาเก็บเป็นความลับ คนร้ายเป็นคนนอกไม่ได้แน่ ระบบป้องกันเราดีอย่างนี้”

“นั่นก็หมายความว่า...”

“นานะจูเป็นคนร้าย!!”

ทั้งสองพูดพร้อมกันด้วยสีหน้าจริงจัง เฮียคุพลุ่งพล่านจนสังเกตได้

“ใช่ นานะจูกับโก๊ะจูนิเคยชิงดีชิงเด่นกันนานแล้ว ตอนนั้นเจ้ากับคิวจูซานน่าจะยังไม่รู้เรื่องรู้ราวอะไรด้วยซ้ำ แต่ข้าอยู่มาก่อน ข้ารู้ดี” จูโรคุพูดประสาคนที่อยู่ในองค์กรมาก่อนและมีประสบการณ์มากกว่า เขาย่อมรู้เรื่องบางเรื่องมากกว่าที่พวกเฮียคุที่ยังเด็กจะรู้ความ

“เลวจริงๆ เพราะเรื่องแค่นี้ถึงกับทรยศองค์กร”

“เราต้องจัดการมันให้ได้”

“ใช่ ข้าจะทำให้ได้”

“เพื่อองค์กรของเรา อย่าให้คนชั่วอย่างพวกมันเข้ามาทำลาย” คนที่อายุมากกว่าพูดด้วยความภักดี เพชฌฆาตร้อยปรลัยเป็นที่ๆ ให้ชีวิต เขาย่อมกตัญญู

“ของมันแน่อยู่แล้ว”

“เจ้าจะเอายังไงต่อ?”

“ข้าจะเอาร่างตัวเองคืน”

“ข้าจะช่วยอีกแรง”

......................................................................................................................................................

นานะจูในร่างเฮียคุนั่งอยู่ในห้องพร้อมเปิดหนังสือตำราการต่อสู้อ่านเหมือนคนบ้า เขามาก่อนเฮียคุตั้งหลายปีแต่ฝีมือกลับสู้ไม่ได้ นึกแล้วก็ให้อิจฉาจนต้องใช้วิธีต่ำๆ อย่างการขโมยร่าง มันคิดว่าถ้าเอาร่างไปได้ก็จะเอาความสามารถเฮียคุไปได้ แต่มันหาได้เป็นเช่นนั้นไม่

“โธ่เว๊ย!!”

ชายหนุ่มสบถแล้วลุกขึ้นยืน เทสาเกแล้วจะเอาเข้าปาก รสชาติของเหล้าทำให้นานะจูหน้าแหย

มันเกลียดเหล้า เกลียดกลิ่นและรสชาติของเหล้า แต่ก็ต้องแกล้งเล่นบทบาททำเป็นคนขี้เหล้าไม่ให้ชาวบ้านสงสัย ใครๆ ก็รู้ดีว่าเฮียคุตัวจริงขาดเหล้าได้ถึงวันซะที่ไหน นานะจูพยายามหัดดื่มแต่ก็ต้องอ้วกออกมาแทบทุกรอบ ถ้าไม่อ้วกก็พะอืดพะอมจนปวดท้อง

“ดื่มไปได้ยังไงวะ?”

“ท่านเฮียคุครับ”

เสียงด้านนอกเรียกหา นานะจูยกแก้วเหล้าราดตัวแล้วเดินออกไป

“มีอะไร?”

“ท่านคิวจูซานอยากพบครับ”

“ไปเดี๋ยวนี้แหละ”

นานะจูทำเป็นยิ้มให้เด็กรับใช้แล้วเดินออกจากห้องไปจนถึงห้องของคิวจูซาน ใจจริงอยากจะฆ่าเสี้ยนหนามตรงหน้าให้ตายแต่พิจารณาแล้วน่าจะวุ่นวาย ไหนจะปัญหาข้อใหญ่ที่จะตามมา ลำพังแค่เรื่องที่มันแอบฆ่าฮะจิก็แดงพอแล้ว ไม่อยากจะสร้างเรื่องให้มากในอนาคต

“ข้าเข้าไปนะครับ”

“แป๊บเดียว”

คิวจูซานตอบเร่งๆ แล้วลุกออกมาเปิดประตูด้วยท่าทีนิ่งปกติ แต่ถ้าสังเกตดีๆ จะพบว่าแววตาวาวโรจน์แบบคนมีแผนร้ายซ่อนไว้ คนอย่างคิวจูซานไม่ธรรมดาอยู่แล้ว นานะจูรีบปั้นหน้าให้เป็นปกติแล้วคุยกับคนตรงหน้าทั้งที่ความจริงไม่มีอะไรจะคุยด้วย เขาเกลียดด้วยซ้ำ

“มีอะไรหรือเปล่าครับท่านคิวจูซาน?”

“ข้าอยากขอโทษสำหรับวันนี้น่ะ”

“อะไรกัน เรื่องแค่นี้ข้าไม่ถือโทษโกรธเคืองหรอกน่า”

“ไม่ถือไม่ได้ ข้าอุตส่าห์ไปเตรียมเหล้ามาไถ่โทษเจ้า ดื่มกันสักนิดดีกว่า”

“ข้าเพิ่งดื่มมา”

“ดื่มหน่อยน่า”

“ไม่เอาดีกว่า”

“ไม่ดื่มก็ได้ งั้น...” คิวจูซานฉวยจังหวะหักแขนนานะจูลงกับโต๊ะ คนเจ็บตาเหลือกค้างเพราะนึกไม่ถึง “เรามาประลองฝีมือเล่นๆ กันหน่อยไหม?”

“คิวจูซาน!!”

“ซ้อมเล่นประสาศิษย์พี่ศิษย์น้องเป็นอะไรไป?”

“งั้นข้าขอไม่ออมมือ”

นานะจูสะบัดแขนกลับแล้วตะปบฝ่ามือเข้าหาคิวจูซาน ความรุนแรงนั้นทำให้คิวจูซานชะงักไปเหมือนกัน เฮียคุขึ้นชื่อว่าแรงมหาศาลกว่าใครในองค์กร อีกทั้งคนที่ใช้ร่างอยู่นั้นฝีมือใช่จะกระจอกเมื่อไร จริงอยู่ อาจจะสู้เฮียคุตัวจริงไม่ได้ แต่ถ้าเทียบกับคนอื่นก็เหนือกว่ามาก

“ไปทำอะไรมาเฮียคุ ช้าลงไปเยอะนะ”

“ใครว่าข้าช้าห้ะ!?”

พอถูกจี้ปม นานะจูก็ฟาดใส่รัวๆ คิวจูซานถอยหลังร่นไป ฝีมือของนานะจูไม่ใช่เคล็ดวิชาที่เขาสั่งสอนทำให้เขารับมือไม่ถูกนัก ไหนจะความบาดเจ็บที่ทำให้เขาเสียเปรียบอยู่

“ก็เจ้านั่นแหละ สู้เมื่อก่อนไม่ได้สักนิด”

“เจ้า!!”

ชายหนุ่มถลาเข้ามาเตะซ้ายเตะขวา คิวจูซานหลบอย่างคล่องแคล่ว มือคว้าหอกขึ้นมาขู่ เฮียคุตัวปลอมเองก็หยิบหอกของตัวเองออกมาสู้กันอย่างไม่มีใครยอมใคร ความว่องไวของคิวจูซานเหนือกว่ามาก แต่เรี่ยวแรงนานะจูกลับเหนือกว่ามาก ทำให้กินกันไม่ลงทีเดียว

“เจ็บใจละสิ ที่โอกาซังไม่แต่งตั้งเจ้าสักที”

“ยังไงตำแหน่งก็ต้องเป็นของข้า เจ้าคิดว่าใครเหมาะสมไปกว่าข้าอีก”

“ศิษย์น้องเล็กยังมีแวว ให้ฝึกไม่ถึงห้าปีก็แซงเจ้าขาด”

“คิวจูซาน!!”

“เจ้าเรียกข้าสองรอบแล้วนะ”

คิวจูซานยักคิ้วและเข่าเข้าที่ท้องน้อยนานะจูเต็มเปา คราวนี้ตัวร้ายฉุนขาดหยิบหอกขึ้นมาพร้อมแทงจริง คิวจูซานเป็นฝ่ายตกใจเพราะเขาแทงอีกฝ่ายไม่ได้ ถึงมันจะไม่ใช่เฮียคุแต่มันก็อาศัยร่างกายเฮียคุ ถ้าพลาดพลั้งบาดเจ็บพิการหรือถึงตายขึ้นมา ก็เป็นเฮียคุตัวจริงที่เดือดร้อน

หอกปะทะหอกจนคิวจูซานต้านไม่ไหว นานะจูนำปลายหอกทิ่มเข้าไปที่อก คิวจูซานล้มลงไปหงายท้องที่พื้น เลือดแดงฉานกระจายเต็มพื้น

“เสร็จไปอีกหนึ่ง ถึงเวลายึดอำนาจสักที”  

......................................................................................................................................................

อิจิมิโฮะเดินนำทางมาจนถึงทางเข้าแคบๆ ระหว่างนั้นเองก็มีควันพิษลอยออกมา

“แย่แล้ว พวกเรา มีคนปล่อยควัน”

“ทำไงดี?”

“กลั้นหายใจไว้ก่อน”

“ข้าไม่ไหวแล้วโมโมะ”

“อดทนไว้พวกเรา”

โมโมะรู้ตัวเป็นคนแรกพยายามกลั้นหายใจไม่ให้พิษเข้าปอด แต่พิษก็ยังมีจำนวนมากกว่าที่คาดคิด ถึงจะอยากกลั้นหายใจอย่างไร เมื่อไม่มีอากาศแล้วก็ต้องยอมสูดลมหายใจเข้าไปอยู่ดี ทำให้ทุกคนได้รับพิษไปทั้งหมด สี่คนต่อยๆ สลบลงไปเพราะทนพิษร้ายไม่ไหว

นานะจูเดินออกไปยังห้องขัง

“ว่าไงสาวน้อย?

เฮียคุที่ถูกขังมองหน้าร่างเดิมของตัวเองที่มีหยดเลือดกระเซ็นก็ตกใจ คราบเลือดที่เต็มตัวนั้นบ่งบอกได้ว่ามันต้องเพิ่งไปปะทะกับใครมา

“เจ้าไปทำอะไรมา?”

“ก็แค่... ฆ่าหมาไปตัวหนึ่ง”

“บอกมาเดี๋ยวนี้นะว่าเจ้าฆ่าใคร”

“คิวจูซาน”

“นานะจู!!” เฮียคุกำหมัดแน่น ชายที่ไม่เคยร้องไห้ให้ใครน้ำตาเริ่มคลอเบ้า คิวจูซานเป็นเหมือนครอบครัวของเขา มือที่กำลูกกรงแน่นจนทำให้เหล็กหักออก “ข้าจะฆ่าเจ้าให้ตายคามือ!!”

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

137 ความคิดเห็น

  1. #121 *lจ้าxญิJกุxลาUน้ำแข็J* (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2560 / 15:32
    สงสารคิวจูไม่น่าตายเลยอ่ะ
    #121
    2
    • #121-1 albaflorecitych(จากตอนที่ 47)
      7 กรกฎาคม 2560 / 17:37
      ฮือ ติดตามต่อไปน้า
      #121-1
    • ความเห็นย่อยนี้ถูกลบแล้ว :(