<เรียงราวชาวประชา, 3> - จ้าวดวงใจนายกุมภัณฑ์

ตอนที่ 48 : ตอนที่๔๗ แทงใจดำ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 33
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    9 ก.ค. 60

“คิดจะฆ่าข้าเหรอ?

“เจ้ามันเดรัจฉาน! ไอ้ชาติชั่วนานะจู!!”

“จุ๊ๆ อย่าเสียงดังไปสิ เจ้ารู้อะไรไหม อีกไม่นานข้าก็จะได้ตำแหน่งประมุขขององค์กร แล้วเจ้าก็จะเป็นแค่หญิงงามเมืองที่มาปั่นหัวคิวจูซานให้หลงใหล และคิวจูซานก็จะตายไป... ในฐานะของคนทรยศ” นานะจูกระตุกยิ้มมุมปาก ทำเอาเฮียคุโกรธจัด เส้นเลือดที่ขมับเต้นตุบๆ

“เจ้าขโมยร่างข้าไปว่าเลวแล้ว แต่เจ้าฆ่าคนดีๆ อย่างท่านคิวจูซาน เจ้ามันบัดซบ”

“ด่าไปเถอะ ข้าไม่สะทกสะท้านหรอกน่า”

“ข้าขอสาบานต่อหน้าภูตอุดมการณ์และดวงวิญญาณของศิษย์พี่คิวจูซาน ถ้าวันนี้ข้าฆ่าเจ้าแล้วเอาร่างคืนไม่ได้ อย่ามาเรียกข้าว่าเฮียคุ!!” พูดจบ ลูกกรงก็ถูกหักแตก เฮียคุเดินออกมา หน้าตาบ่งบอกว่าพร้อมจะฆ่าฟัน นานะจูมองซ้านมองขวาแล้วออกคำสั่งเสียงเข้ม

“พวกเรา จับตัวมันไว้!!”

คนของนานะจูที่ซ่อนอยู่โผล่ออกมา จากรูปลักษณะและทักษะทำให้เฮียคุจำได้ว่านี่เป็นคนกลุ่มเดียวกับที่วางยาในเหล้าแล้วรุมทำร้ายเขา 

เฮียคุหยิบขลุ่ยลูกดอกออกมาเป่าเพลงให้แสบรูหูโดยไม่ลืมปล่อยขนเม่นไปเสียดแทงร่างกาย กำลังของเฮียคุบัดนี้เต็มไปด้วยความเกรี้ยวกราดดุร้าย ผู้ชายตรงหน้าไม่ใช่แค่ขโมยร่างเขาไป ไม่ใช่แค่ทรยศองค์กร แต่มันฆ่าผู้ชายที่เขารักที่สุดอย่างคิวจูซานไป จิตใจที่เคยสงบนิ่งและเย็นชาพลันร้อนรุ่มดุดัน

มือซ้ายจับขลุ่ยไว้มั่น มือขวาที่สวมถุงมือขนเม่นโยนเข็มออกไป

ในช่วงแรก ความว่องไวของเฮียคุเรียกได้ว่าเร็วกว่ากระพริบตา รู้ตัวอีกทีเข็มก็ทิ่มแทงอวัยวะสำคัญของบรรดาคนชั่วให้ล้มลงไปกองกับพื้น แต่พอสู้ไปนานขึ้น ร่างกายที่เป็นหญิงสาวบอบบางย่อมทนทานไม่ได้ เฮียคุพักหอบหายใจ หน้าแดงก่ำ ความดันเริ่มตก

ใจที่ร้อนรุ่มกลับกลายเป็นทำร้ายตัวเอง!

จิตของเฮียคุไม่สงบพอ แทนที่ความโมโหจะทำให้เขามีชัยเหนือคู่ต่อสู้ กลับทำให้เขาพลาดพลั้งง่ายยิ่งขึ้น นานะจูเดินตรงมาหาเฮียคุและปะทะกันเต็มแรงอารมณ์

หมัดของนานะจูรุนแรงกว่าเฮียคุ มันซัดเข้าที่ลิ้นปี่จนจุก เฮียคุกัดฟันกรอดปักเข็มลงที่แขนฝ่ายตรงข้ามแต่มันก็สวนกลับด้วยคมหอกอาวุธ บรรดาตัวโฉดเข้ามารุมยึดยื้อร่างกายไม่ให้ขยับเขยื้อน เฮียคุยกขาสองข้างยันนานะจูเกือบกระเด็นไป มันอาศัยแรงสะบัดศอกเข้าที่หน้าสะสวยจังๆ

“ยอมแพ้ซะเถอะ เจ้าสู้ข้าไม่ได้อีกต่อไปแล้ว”

“เหอะ สู้ไม่ได้ แน่ใจเหรอว่าสู้ไม่ได้?”

“หมายความว่ายังไง?”

“นานะจู... ทั้งที่ข้ามาอยู่ในร่างผู้หญิงอ่อนแอ ทั้งใช้พวกมากรุม เจ้ายังสู้ข้ายากขนาดนี้ กระจอกว่ะ ถุ้ย!” เฮียคุขากเสลดถุยเข้าใส่หน้าอริจังๆ นานะจูปาดทิ้งด้วยความแค้น บีบกรามสาวงามแน่น

“เจ้า!!”

“แทงใจดำล่ะสิ ที่ตัวเองกระจอกกว่าข้า”

“ข้าไม่ได้กระจอกกว่าเจ้า! ข้าไม่เคยกระจอกกว่าเจ้า!!”

“ไม่กระจอกแต่ก็ใช้วิธีระยำต่ำช้าเพื่อแลกสิ่งที่ตัวเองต้องการ ถ้าเจ้าเก่งจริง เจ้าก็ต้องสู้กับข้าแบบลูกผู้ชาย ฝึกฝนพลังฝีมือให้เทียบเคียงข้าได้...” เฮียคุแม้จะบาดเจ็บแต่ความแค้นมีมากกว่า เขามองอีกฝ่ายหัวจรดเท้าแล้วแค่นหัวเราะหยามหยัน “ไม่ใช่แก่แต่ตัว!!”

“ไอ้เฮียคุ!!”

“เพชฌฆาตร้อยปรลัยสอนให้เจ้าเป็นคนไร้ยางอายหรือยังไงห้ะ?”

“แล้วเพชฌฆาตร้อยปรลัยสอนให้เจ้าหลงใหลในสตรีหรือยังไง?”

“ข้าจะหลงใหลผู้ใด ก็ไม่เคยใช้วิธีระยำแย่งชิงมา”

“แต่เจ้าก็หลงใหลสตรีถึงสี่นางด้วยกัน คนอย่างเจ้า มันไม่สมควรเป็นเพชฌฆาตร้อยปรลัย!!” นานะจูกำหมัดแน่น โดนจี้ใจดำเข้าไปถึงกับทำตัวไม่ถูก “ถ้าข้ารู้ว่าเจ้าไปอยู่ในร่างคิโยมิแล้วยังตายยากตายเย็นแบบนี้ ข้าจะฆ่าเจ้าให้ตายตั้งแต่วันแรกแล้วด้วยซ้ำ”

“หมายความว่ายังไง?”

“ข้าฆ่าเจ้า ชิงร่าง แต่คิดไม่ถึงว่าเจ้าจะไปอยู่ในร่างของผู้หญิงคนนี้ได้”

“อ๋อ เจ้ารู้นานแล้ว แต่ที่เจ้าไม่ฆ่าข้า เพราะกะเห็นข้าโดนพวกชายโฉดกระทำย่ำยีงั้นสิ?”

“ถ้าใช่จะทำไม?”

“ก็ไม่ทำไม มันแค่บ่งบอกว่าจิตใจเจ้าต่ำตมขี้อิจฉาแค่ไหน คนอย่างเจ้ามันไม่มีอะไรเทียบข้าได้สักนิด ศีลธรรมต่ำยิ่งกว่าสัตว์ในขุมนรก ความภาคภูมิใจในตัวเองก็ไม่มี คนที่ไม่เห็นคุณค่าในตัวเองอย่างเจ้า จะพยายามอีกกี่ร้อยปี... จะพยายามอีกกี่พันวิธี... พยายามยังไงก็ไม่ชนะว่ะ!!”

“ไอ้เฮียคุ!!”

“พอพูดความจริงเข้าหน่อย ก็ทำเป็นรับไม่ได้”

“เจ้า... เจ้า...”

“ถึงกับยอมฆ่าตัวเอง เพื่อสิงร่างข้าอย่างแนบเนียน แต่เจ้ามันก็กระจอก เหล้ายังกินไม่เป็น”

“หนอย...”

“อ๊ะๆ ฟังให้จบก่อน ส่วนวิธีสลับร่างนี่ถ้าข้าเข้าใจไม่ผิด เจ้าได้มาแล้วก็โดนโก๊ะจูนิขโมยไปอีกทีนะสิ คนหนึ่งจะยึดองค์กร อีกคนจะทำลายองค์กร แต่เสียใจด้วยนะ เพชฌฆาตร้อยปรลัยเป็นที่ของเสือกับสิงห์ ไม่ใช่ที่ของหนอนแมลงที่จะให้พวกเจ้ามาล้อเล่น”

“ปากดี... ปากดีมาก งั้นลองเจอแบบนี้ดูสิว่ายังปากดีอยู่ไหม?”

“อะไร?

“ถ้าผู้หญิงของเจ้าจะตาย เจ้าจะทำยังไง?”

......................................................................................................................................................

ไอโกะ อิจิมิโฮะ โฮชิ โมโมะ ที่ฟื้นจากยาพิษและยาสลบพบว่าตัวเองอยู่ในกรงเล็กๆ ที่ขังปิดทุกทิศซ้ำด้านล่างเป็นน้ำทะเล ความหวาดกลัวเข้ามาในสมองเพราะไม่รู้จะเอาอย่างไรดี สถานการณ์ตอนนี้น่ากลัวเหลือเกิน น้ำก็ดูจะเอ่อขึ้นมาเรื่อยๆ อันตรายมาก

“พี่ใหญ่!

“ไอโกะ มิโฮะซัง โฮชิ โมโมะ”

“ช่วยเราด้วยพี่ใหญ่”

“มันจะฆ่าเรา”

“เจ้าทำอะไรของเจ้า!? ไอ้ชาติชั่วนานะจู!!” เฮียคุกัดเขี้ยวกัดฟันหันไปทางชายโฉดที่ยืนยิ้มยั่วโทสะอยู่ มันดูสะใจมากที่ทำให้คนอย่างเฮียคุเดือดดาลได้ ทั้งที่ปกติเฮียคุก็เหมือนเพชฌฆาตร้อยปรลัยทั่วไปที่ไม่ค่อยแสดงอารมณ์หรือความรู้สึกออกมาทางสีหน้า

“เจ้ารักพวกนางใช่ไหม?”

“ย่อมรัก”

“เพียงใด”

“มากกว่าที่รักตัวเองด้วยซ้ำ”

“ก็ดี เห็นจะต้องพิสูจน์สักหน่อย”

“อย่ามาเล่นลิ้น มีอะไรก็พูดมา”

“ข้าจับพวกนางมา เดี๋ยวอีกไม่เกินห้านาทีน้ำทะเลจะขึ้นมาท่วมร่างของหญิงงามเหล่านี้ คงไม่ต้องบอกหรอกนะว่าถ้าน้ำท่วมขึ้นมา พวกนางจะเป็นยังไง?” นานะจูข่มขู่ และดูเหมือนจะได้ผล เฮียคุหน้าซีดเผือดด้วยความรักและห่วงใยผู้หญิงของตัวเองว่าจะเป็นอันตราย

“เจ้าต้องการอะไร?

“ฆ่าตัวตายซะ แล้วข้าจะปล่อยพวกนางให้รอด”

“อย่านะพี่ใหญ่”

“พวกเรายอมตาย”

“ถ้าเจ้าพูดด้วยความสัตย์จริง มากกว่าชีวิต ต่อให้เป็นจิตวิญญาณ ข้าก็สละให้พวกนางได้ แต่... เหอะ เดรัจฉานอย่างเจ้า มีหรือจะรักษาสัจจะ” อดีตนักฆ่าหนุ่มรู้เช่นเห็นชาติว่านานะจูเป็นคนอย่างไร ลองเขาฆ่าตัวตาย ทีนี้ยิ่งไม่มีคนคุ้มครองผู้หญิง และพวกนางก็ต้องตายอยู่ดี

“รู้ทันเหลือเกินนะ เอาอย่างนี้แล้วกัน... ข้าจะให้เจ้าเลือกคนเดียว ข้าจะช่วยมันขึ้นมา ที่เหลือต้องตกเป็นเครื่องสังเวยอสุรกายแห่งท้องทะเล”

เฮียคุมองซ้ายมองขวา สตรีทั้งสี่นางร้อนรนกันถ้วนหน้า เฮียคุนึกถึงเรื่องราวที่เคยเกิดขึ้น

ไอโกะเป็นผู้หญิงคนแรกที่ทำให้เขาหวั่นไหว จิตใจแข็งกระด้างที่ไม่เคยยอมให้ใคร ต้องมายอมให้น้ำตาของผู้หญิงตัวเล็กนางเดียว ยามที่เขาพลั้งเผลอตวาดทำให้นางร้องไห้ เขารู้สึกใจหาย ความดีที่นางคอยดูแลเขาทำให้เขาไปไหนไม่รอด ต้องยอมให้จนหมดสิ้น

อิจิมิโฮะหรือก็ทำให้ใจสั่น แม้การเจอกันครั้งแรกจะไม่ได้เป็นมิตรต่อกันนัก แต่ด้วยเสน่ห์เย้ายวนภายใต้ท่าทียโสนั้นทำให้เขาเผลอใจได้ไม่ยาก เขาชอบแกล้งนางให้เห็นท่าทีโกรธเคืองหรือขัดเขิน แต่เมื่อมีปัญหาก็อยากปกป้องคุ้มครอง ไม่มีทางให้ใครทำอันตรายให้นางเจ็บปวดได้

โฮชิถึงจะทำให้เขาเบื่อหน่ายรำคาญไปบ้าง แต่ความน่ารักน่าเอ็นดูก็ทำให้เขาเมตตานาง อีกทั้งเวลาร่วมทุกข์ร่วมสุขนางก็ไม่เคยทิ้งเขาไปไหน ไม่เคยคิดคดทรยศเขา ยอมเสียสละตัวเองเข้ามาหาเขาตลอด เหตุการณ์เป็นเช่นนี้แล้ว เขาจะทอดทิ้งนางได้อย่างไร

โมโมะแม้จะเพิ่งพบพานได้ไม่นาน แต่ความสวยสดงดงามก็ทำให้เขาตะลึงตะลานแต่แรกเห็น รสจูบของนางยังติดอยู่ที่ริมฝีปาก ไม่เพียงทางกาย แต่ทางใจนางก็ทำให้เขาคิดถึงนางตลอดเวลา นางเป็นคู่คิดที่ดี สามารถแนะนำเขาได้ในขณะที่คนอื่นทำไม่ได้ เขาก็ขาดนางไม่ได้อยู่ดี

“ข้าเลือก...” 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

137 ความคิดเห็น

  1. #122 *lจ้าxญิJกุxลาUน้ำแข็J* (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2560 / 18:31
    เอาหมดทั้งสี่คนเลยจ้า
    #122
    0