<เรียงราวชาวประชา, 3> - จ้าวดวงใจนายกุมภัณฑ์

ตอนที่ 46 : ตอนที่๔๕ ร่างใครร่างมัน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 39
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    9 ก.ค. 60

“มันไม่ใช่เฮียคุตัวจริง! มันเอาร่างข้าไป!

เฮียคุชี้หน้าด่าด้วยความโมโห แหงสิ โดนวางยาแล้วแย่งร่างไปจนเจอเรื่องวุ่นวายสารพัดใครยังจะใจเย็นอยู่ได้ คิวจูซานรั้งบ่าไว้ไม่ให้ศิษย์น้องถลาเข้าไปปะทะทันทีเพราะตอนนี้อย่างไรอีกฝ่ายก็เป็นต่อ เฮียคุตัวจริงมีแรงน้อยกว่าตัวปลอมมากนัก หากพลาดพลั้งอาจหมายถึงชีวิต

“เจ้าพูดอะไรไร้สาระ ใครจะเอาร่างใครไปได้?”

“ก็เจ้านั่นแหละที่ขโมยร่างข้าไป”

“เรื่องไร้สาระพรรค์นี้มีแต่เด็กสามขวบเท่านั้นที่เชื่อ”

“มันอาจดูเป็นไปไม่ได้ แต่มันก็เป็นไปแล้ว”

“เจ้ามีหลักฐานไหมล่ะ?”

“หลักฐานก็ตัวข้านี่ไง เจ้ารู้อะไรเกี่ยวกับตัวตนของเฮียคุบ้าง เหล้าเจ้ายังกินไม่เป็นเลยด้วยซ้ำ” เฮียคุหัวเราะหยามหยัน ยืนตัวตรงยื่นแขนออกไป “ใครไม่เชื่อมาดมกลิ่นข้าได้ เฮียคุตัวจริงต้องมีเหล้า ข้าเพิ่งดื่มไปอีกไห เจ้ากล้าประลองดื่มกับข้าไหมล่ะ?”

“เรื่องเหล้าใครๆ ก็กินได้ทั้งนั้น เจ้าจะเอามาอ้างไม่ตลกไปหน่อยเหรอ?”

“งั้นเจ้ากล้าสู้วิชาต่างๆ กับข้าไหมล่ะ?”

“ข้าจะลดตัวไปสู้กับผู้หญิงอ่อนแออย่างเจ้าไปทำไม?”

“เหอะ ถึงตอนนี้แรงข้าจะสู้เจ้าไม่ได้ แต่ทักษะความจำข้าก็กินขาด มันถึงได้มีไอ้คนขี้อิจฉาวางยาขโมยร่างข้าไป คิดจะเป็นใหญ่แต่ดันฝีมือห่วยแตก แทนที่จะสู้ด้วยความสามารถตัวเองแบบลูกผู้ชาย กลับใช้วิธีต่ำช้าปล้นชิงร่างชาวบ้านเหมือนเป็นโจร ไอ้ตัวบัดซบ!!”

“เจ้า!!

ไอ้ตัวปลอมชะงักที่โดนด่า เฮียคุสวนต่อ

“ทำไม? ข้าพูดแทงใจดำนักหรือไง?

“เจ้าอย่ามาพล่ามเลย เจ้าลองเอาเรื่องนี้ไปบอกคนอื่นสิว่าโดนแย่งร่าง ใครเขาจะเชื่อ”

“ข้าเชื่อ!!” คิวจูซานวางมือลงบนไหล่หญิงงามแล้วเชิดหน้าท้าทาย “ข้ารู้จักมักคุ้นเฮียคุมากที่สุด ทั้งเลี้ยงทั้งอบรมสั่งสอนมาตั้งแต่เด็กๆ ทำไมข้าจะดูไม่ออก ว่าใครตัวจริง ใครตัวปลอม”  

“ท่านคิวจูซาน ทำไมพูดแบบนั้นล่ะ?”

เฮียคุตัวปลอมฉลาดพอที่จะเรียกร้องความสนใจโดยการทำตัวเหมือนเป็นเหยื่อที่โดนใส่ความ ขืนให้งัดไม้แข็งมาด่าทอหรือต่อสู้กับคิวจูซานจะผิดวิสัย เพราะใครๆ ก็รู้กันว่าสองคนนี้สนิทกันมาก อย่างว่า คิวจูซานได้รับมอบหมายให้ดูแลศิษย์น้องอย่างเฮียคุมานานแล้ว

“เจ้าหลอกใครได้ แต่เจ้าหลอกข้าไม่ได้”

“นี่ท่านเชื่อผู้หญิงมารยาคนนี้เหรอเนี่ย?”

“เขาไม่ได้มารยา ที่เขาพูดมาคือความจริง เจ้าเป็นใครกันแน่?”

“ข้านี่แหละเฮียคุตัวจริง เจ้าอย่ามาเป่าหูซะให้ยาก”

“ข้าไม่ได้เป่าหูท่านคิวจูซาน ที่พูดไปมันความจริงทั้งนั้น ช่วงเดือนสองมีคนวางยาในแก้วเหล้า ตื่นมาข้าก็กลายเป็นแบบนี้ไปแล้ว แต่ถึงข้าจะอยู่ในร่างหญิงงาม แต่ข้าก็มีจิตใจเป็นชายชาตรี นิสัยใจคอข้าก็ยังเหมือนเดิม ท่านคิวจูซานถึงเชื่อและจำข้าได้แม่นยำ”

“ท่านคิวจูซานอาจจะแค่เข้าใจผิด จริงไหมพวกเรา?”

“ใช่ๆ เรื่องแบบนี้ข้าไม่มีทางเชื่อเด็ดขาด”

บรรดาผู้คนเออออไปตามไอ้ตัวปลอม อย่างว่าแหละ เรื่องราวเหลือเชื่อแบบนี้ใครเขาจะเชื่อถือกัน บอกว่าโดนขโมยร่าง มันนิทานหลอกเด็กชัดๆ

“เราต้องจับตัวมันไป มันเป็นภัยต่อองค์กร!!”

“เจ้านั่นแหละภัยต่อองค์กร”

“ท่านคิวจูซาน ข้าไม่อยากทำร้ายท่านหรอกนะ แต่ถ้าท่านหลงใหลสตรีจนยอมพาเข้ามาในเขตของพวกเราซึ่งเป็นการฝ่าฝืนกฎขององค์กร โอกาซังก็คงไม่ปลื้มนัก” มันแสยะยิ้มร้าย “ทางที่ดีท่านกลับมาอยู่ฝ่ายข้าดีกว่า ข้าจะเห็นแก่มิตรภาพของเรา จะช่วยปิดบังเรื่องนี้”

เฮียคุฟังดูแล้วก็พิจารณานิ่งๆ นึกตามหลักเหตุผลและความน่าจะเป็น ถึงตนจะเก่งกาจอย่างไร แต่ลองโดนรุมขนาดนี้ก็คงไม่รอด และต่อให้รอดจะได้อะไรขึ้นมา ถ้าต้องเข่นฆ่ากันเอง เขาก็คงถูกไล่ออกจากองค์กรอยู่ดี และก็คงไม่ได้ร่างคืนด้วย สู้ยอมไปก่อนน่าจะดีกว่า ตอนนี้ที่ทำได้คือให้คิวจูซานรอดออกไป เพราะถ้าถูกจับด้วยกันก็ไม่ได้อะไร อยู่ข้างนอกยังพอช่วยเหลือเขาได้มากกว่า

คิดได้ดังนั้นก็ส่งสายตาเป็นสัญญาณให้ศิษย์พี่ตัวเอง

การต่อสู้ได้เริ่มต้นขึ้น เฮียคุถึงเวลาออกไปได้ราวยี่สิบนาทีจนแกล้งแพ้ คิวจูซานพอเห็นเฮียคุแพ้ก็แกล้งทำเป็นตกใจจนโดนปล่อยหมัดใส่ล้มลงไป เพราะถ้าแพ้แต่เนิ่นๆ จะดูเป็นพิรุธ

......................................................................................................................................................

เฮียคุถูกจับไปขังไว้ในคุก เขาคิดทบทวนว่าจะเอาอย่างไรต่อไปดี สักพักก็ตะโกนเรียกผู้คุม

“ท่านจูโรคุ”

จูโรคุ นักฆ่าหมายเลข ๑๖ หันมามองสาวสวยในห้องขัง

“มีอะไร?”

“ท่านจูโรคุ เรื่องที่ข้าพูดเป็นเรื่องจริงนะ ข้าถูกขโมยร่างไป ท่านไม่แปลกใจเหรอว่าทำไมข้ารู้จักท่าน ข้าจะจำชื่อท่านได้อย่างไรถ้าข้าไม่ใช่เฮียคุ” อดีตหนุ่มหล่อพูดขึ้นมา “ข้าจำได้ทุกคนเลยนะ ถ้าท่านไม่เชื่อท่านเอารูปมาให้ข้าชี้เลยก็ได้ ข้ามั่นใจว่าถูกต้องทั้งหมด”

“คิวจูซานมันอาจจะบอกให้เจ้าจำมาก็ได้”

“โถ ท่านจูโรคุ ท่านคิดว่าข้าจะความจำดีขนาดนั้นเลยหรือไง ที่จำได้เพราะเห็นมายี่สิบปีต่างหาก”

“เจ้าอย่ามาทำให้ข้าไขว่เขวเลย”

“หึ สงสัยข้าต้องงัดไม้ตาย”

“ไม้ตายอะไร?”

“เมื่อสิบปีก่อน ข้าแอบเห็นท่านแอบปิ๊งแม่ค้าขายปลาที่ตลาด อุตส่าห์ไม่บอกใคร สงสัยต้องเอาไปป่าวประกาศซะแล้ว” เฮียคุพูดเสร็จก็เอามือป้องปาก “เพชฌฆาตร้อยปรลัยทุกคน ข้ามีเรื่องจะมาเล่าให้ฟัง ท่านจูโรคุเนี่ย สมัยหนุ่มๆ ตอนได้รับให้ไปฆ่าเจ้าของตลาดที่...”

“หุบปากนะ”

จูโรคุเอามือมาปิดปาก

“ทำไม? ยอมรับหรือยัง?”

“เจ้ารู้เรื่องนี้ได้ยังไง? คนที่รู้นอกจากข้าก็มีเฮียคุคนเดียว!!

“ก็ข้าเป็นเฮียคุไง ข้าถึงรู้”

“เจ้า... เจ้าจะเอาเรื่องนี้มาบีบให้ข้าเชื่อเจ้าเหรอ?”

“ข้าก็ไม่ได้อยากบังคับ แต่ข้าเห็นท่านเป็นคนดี แม้แต่ตอนมีความรัก ท่านยังหักใจเพราะกฎขององค์กร แต่นี่ท่านจะปล่อยให้คนชั่วมาสิงร่างข้าไปทำเรื่องชั่วๆ ให้องค์กรเสื่อมเสียหรือไง?” เฮียคุถามทำเอาคนฟังสะอึกไป เพชฌฆาตร้อยปรลัยห้ามมีความรักความแค้น เขาถึงยอมตัดใจเพราะไม่อยากผิดกฎ

“ข้าเชื่อก็ได้”

“ขอบคุณจริงๆ” 

“เจ้าจะให้ข้าช่วยยังไง?”

“ให้ปล่อยข้าตอนนี้คงไม่ดี บางทีไอ้ตัวปลอมอาจจะย้อนกลับมาดู เอาอย่างนี้แล้วกัน... ท่านเคยได้ยินเรื่องการสลับร่างไหม?” คำถามนั้นชวนให้อึ้ง

“ถ้าไม่นับจากนิยาย ก็เพิ่งได้ยินจากปากเจ้าคนแรก”

“ข้าจำได้ว่าท่านฮะจิเคยสนิทกับท่านสมัยเด็ก ช่วงก่อนเขาตายมีอะไรแปลกไปไหม?”

“ไม่มีนะ วันนั้นเขากินข้าวเย็นกับข้าด้วยซ้ำ มาพบเป็นศพอีกทีก็แขวนคอตายอยู่ในห้อง แต่ผลชันสูตรออกมาเป็นการฆาตกรรม เพราะมีรอยบีบคออยู่ตั้งแต่แรกแล้ว” จูโรคุเล่าให้ฟังด้วยความเสียใจ “อย่าให้ข้ารู้นะว่าใครเป็นคนฆ่าเขา ข้ารักท่านฮะจิมาก เขาเป็นเหมือนพี่ชายข้าก็ไม่ปาน”

“แล้วท่านนานะจูล่ะ?”

“เจ้าก็รู้ว่านานะจูเป็นคนเก็บตัว ไม่ค่อยสุงสิงกับใคร หายไปตอนรับคำสั่งฆ่าคน รู้ตัวอีกทีก็ตายเน่าอยู่ในป่า น่าสงสารนัก” คำตอบนั้นทำให้เฮียคุยิ่งสันนิษฐานคนร้ายได้ง่ายขึ้นไปอีก “เจ้าจะถามถึงท่านโก๊ะจูนิ หรือนักฆ่าหมายเลขอื่นๆ ที่ตายหรือหายไปอีกไหมล่ะ?”

“คนอื่นไม่ต้องหรอก เพราะเขาตายหลังเกิดเรื่อง แต่ข้าเจอโก๊ะจูนิแล้วล่ะ”

“ที่ไหน?”

“ในวัง มันสลับร่างกับพระมเหสีเนโกะ”

“มีเรื่องสลับร่างอีกแล้วเหรอ?”

“ใช่”

“เหลือเชื่อจริงๆ เขาถูกทำร้ายเหมือนเจ้า หรือเขาเต็มใจทำไปทำไมเจ้ารู้หรือเปล่า?” จูโรคุถามต่อ ตอนแรกเขาก็ไม่ค่อยเชื่อ แต่เพราะเรื่องแม่ค้าขายปลาทำให้เขาเริ่มเชื่อ ที่สำคัญ ความรู้สึกยามได้พูดคุยกับเฮียคุมันเหมือนคุยกับผู้ชายด้วยกันมากกว่า เขาเองก็อธิบายไม่ถูก

“มันเต็มใจทำ มันต้องการจะใส่ร้ายองค์กรเรา”

“อา...”

“มีอะไรหรือ?”

“ข้าว่าข้าได้คำตอบให้เจ้าแล้ว” 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

137 ความคิดเห็น

  1. #118 *lจ้าxญิJกุxลาUน้ำแข็J* (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 6 กรกฎาคม 2560 / 05:24
    ความจริงใกล้เปิดเผยเรื่อยๆแต่เฮียคุจะเอาร่างคืนยังไงละเนี่ย
    #118
    1
    • #118-1 albaflorecitych(จากตอนที่ 46)
      6 กรกฎาคม 2560 / 15:28
      นั่นสินะ เป็นกำลังใจให้เฮียคุของเราด้วยน้า
      #118-1