<เรียงราวชาวประชา, 3> - จ้าวดวงใจนายกุมภัณฑ์

ตอนที่ 36 : ตอนที่๓๕ สหายเก่า

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 43
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    15 มี.ค. 60

“แต่นางไม่ใช่คิโยมิ”

“ก็เพราะนางไม่ใช่คิโยมิยังไงกันล่ะ”

“ไม่ใช่คิโยมิแล้วท่านจะไปญาติดีกับใครก็ไม่รู้คนนั้นเหรอ“”

“เดิมทีข้าเกลียดคิโยมิอย่างกับอะไรดี... ต่างจากตอนนี้...” อิจิมิโฮะพูดพลางหันไปทางหญิงสาวอีกสองคนที่เป็นเพื่อนร่วมทาง “ทุกอย่างมันไม่เหมือนเดิม ถ้าเจ้าจะอยากอยู่กับคิโยมิปวกเปียกคนนี้ก็แล้วแต่เจ้า แต่ข้าจะไปหาพี่ใหญ่ของข้า ไม่ว่านางจะเป็นใครก็ตาม”

“งั้นข้าไปด้วย”

โฮชิลุกขึ้นตามแล้วจ้องไอโกะ  

“มันก็แล้วแต่เจ้านะว่าจะเอายังไง”

“ข้า...”

“ไอโกะ เจ้าอย่าไปเชื่อนางนะ” หญิงอ้วนพูดด้วยสีหน้าจริงจัง “ข้าก็พิสูจน์ให้ทุกคนเห็นแล้วนี่ว่าข้าคือคิโยมิตัวจริง เจ้ายังสงสัยอะไรอีกเหรอ“”

“ข้าไม่ได้ไม่เชื่อท่านนะคะ แต่ว่า...”

“ไปกันเถอะโฮชิ ถ้านางคิดไม่ได้ก็ปล่อยนางไป”

อิจิมิโฮะไม่รอใครอีกต่อไปแล้ว นางต้องตามหาพี่ใหญ่ของนางแล้วพูดคุยกันให้รู้เรื่องว่าตกลงใครเป็นใครและเกิดอะไรขึ้น ต่อให้นางจะเป็นใครก็ไม่ใช่เรื่องที่ต้องสนใจแล้ว

......................................................................................................................................................

“แล้วเราจะจัดการโนบุรุยังไง“”

“นั่นข้าต้องขอความช่วยเหลือจากเจ้า”

“ข้าเนี่ยนะ“” เฮียคุใช้นิ้วจิ้มปลายจมูกตัวเองอย่างไม่ค่อยเชื่อถือ สภาพเขาทั้งอ่อนแอทั้งขี้โรค ไม่เหลือเค้าความน่าเกรงขามของเพชฌฆาตเลยสักนิด “เจ้าจะมาฝากงานระดับชาติไว้กับคนป่วยๆ บวมๆ แบบข้าลำพังตัวข้าทุกวันนี้ยังแทบไม่รอดเลย... เจ้าแน่ใจเหรอที่จะมาฝากอนาคตคนทั้งเมืองไว้กับข้าคนนี้“”

“ท่านทำได้แน่”

“ยังไง“”

“สอนข้ายั่วผู้ชายหน่อยสิ”

“หา!!” เฮียคุหลุดโวยออกมา “เจ้าเห็นข้าเป็นคนยังไง ข้าไม่ใช่ผู้หญิง... ข้าหมายถึงข้าไม่ใช่ผู้หญิงประเภทที่จะมายั่วยวนผู้ชายให้หลงรักนะ”

“แล้วทำไมใครๆ ถึงได้หลงรักท่าน อยากได้ท่านกันล่ะ“”

“ก็ข้าสวยมั้ง”

“ไม่น่า ของแบบนี้ไม่ใช่แค่เรื่องความสวย ข้าว่าเจ้าต้องมีวิธีทำให้ชายหลงใหล”

“ไม่มี ไม่เคยมี และไม่คิดอยากมีด้วย”

“ข้าไม่เชื่อหรอกนะ เจ้าน่ะ มีคนมาขอเป็นร้อยพัน เจ้าอย่ามาโกหกเลย”

“เจ้ายังบอกว่าเจ้ามีคนจีบเยอะเหมือนกัน งั้นเราสองคนก็ต่างกันไม่มากหรอก”

“ต่างสิ ข้านะทำให้โนบุรุชอบข้าไม่ได้ ขนาดข้าพยายามทำตัวให้อ่อนหวานแล้วมันก็ยังขาดๆ เกินๆ โนบุรุชอบผู้หญิงสวยที่มีจริตออดอ้อนเอาใจ เรื่องนี้เจ้าทำได้ดีกว่าข้าแน่” โมโมะพูดไปตามจริง นางไม่ชอบผู้ชาย ให้ไปยั่วยวนโนบุรุก็ไม่เป็นตัวของตัวเอง ทำอะไรก็ขัดหูขัดตาไปหมด

“แล้วมันไม่มีวิธีอะไรดีกว่านี้แล้วเหรอ“”

“ไม่มี”

“เป็นไปไม่ได้ หนึ่งปัญหาย่อมมีสิบทางออก”

“หึ วิธีจัดการโนบุรุที่ดีที่สุดคือการใช้เล่ห์เหลี่ยมมารยาสตรียั่วยวน โนบุรุบ้าผู้หญิงจะตายไป ลองเจอคนสวยๆ อ้อนเก่งๆ รับรองโงหัวไม่ขึ้นแน่ๆ” โมโมะแสยะยิ้มร้ายให้กับความคิดของตัวเอง คิโยมินอกจากจะสวยถูกใจตนยังดูน่าสนใจ ไม่ได้เหมือนคนธรรมดาทั่วไปที่นางเคยเจอ

“เจ้าทำเองเถอะ ไม่ก็ไปหาคนอื่นทำ”

“ข้าทำเองก็ได้ แต่ท่านต้องสอนข้าไง”

“บอกว่าสอนไม่เป็นไงเล่า!!” 

“งั้นท่านก็ไปแทนข้าเลย”

“เห้ย นั่นข้ายิ่งไม่เอาใหญ่”

“โธ่ นี่เพื่อส่วนรวมเลยนะ”

“ถ้าให้ข้าเอาอาวุธไล่แทงมันยังพอได้ แต่ให้ข้าไปยั่วมันข้าทำไม่ได้” เฮียคุเถียงกลับสุดแรง สีหน้าไปหมดด้วยอารมณ์ที่มี “ที่สำคัญ ข้าไม่เคยยั่วผู้ชายอะไรทั้งนั้น พวกมันมาชอบข้าเอง ข้าก็อยู่ของข้าเฉยๆ จะให้ข้าไปทำเรื่องบัดสีแบบนี้ข้าทำไม่ลงหรอก... ยังไงก็ทำไม่ลง!!”

“ท่านนี่ยังไง ขี้ขลาดจริงๆ เลย”

“ข้าไม่ได้ขี้ขลาด แต่ข้าทำไม่เป็นต่างหาก”

“ได้ เจ้าไม่ยอมทำดีๆ ใช่ไหม“”

“ใช่ ข้าไม่ยอม”

“เดี๋ยวรู้กัน”

โมโมะกระตุกยิ้มคราหนึ่ง รู้ตัวอีกทีนางก็ประชิดตัวเข้ามาใกล้แล้วผลักอีกฝ่ายแนบชิดกำแพง ประกบริมฝีปากเข้าไปอย่างไม่รอช้า เฮียคุถึงกับตะลึงตาค้างแทบจะอ่อนแรง เขาไม่ได้นึกรังเกียจสัมผัสนี้แต่มันทำให้เขาหวั่นไหวและควบคุมตัวเองไม่ให้เตลิดไม่ได้ โมโมะยังคงจูบและลูบไล้ผิวพรรณนวลเนียนไปอย่างเอาแต่ใจ

“อื้อ...”

เฮียคุครางออกมาไม่ทันตั้งตัว พฤติกรรมจาบจ้วงของโมโมะแม้ไม่ต่างจากที่ไดซึเกะอยากทำกับเขาแต่ในแง่ความรู้สึกมันต่างกันไปคนละด้าน เฮียคุทั้งปฏิเสธทั้งเรียกร้องทั้งไม่เข้าใจตัวเอง

“ยอมทำงานให้ข้าหรือยัง“”

“ไม่”

พูดได้เท่านั้นก็ถูกดึงตัวเข้ามาใหม่ ผ้าเริ่มหลุดลุ่ยไปตามจังหวะ เฮียคุตั้งสติแล้วรีบวิ่งออกมา เขายังไม่พร้อมจะเจอเรื่องอะไรแบบนี้ ถึงผู้หญิงที่ปลุกปล้ำเขาจะสวยก็เถอะ

“ท่านกล้าหนีข้าเหรอ!“”

ไม่มีคำตอบจากปากเฮียคุ เขาวิ่งออกไปแบบไม่รีรอ ด้วยความรีบเร่งทำให้สะดุดพื้นล้มลงไปขาเสียบเข้ากับเศษไม้แท่งใหญ่ มองซ้ายมองขวาเห็นเป็นถนนวุ่นวาย มีผู้คนวิ่งต่างจากตอนที่อยู่กับโมโมะลิบลับ เขาชักไม่แน่ใจแล้วว่านี่เขาอยู่ที่ไหนและกำลังเจอเรื่องอะไรอยู่ เขาแน่ใจแค่ว่าเขากำลังเจอปัญหาข้อใหญ่เท่านั้น

ผู้ชายกลุ่มหนึ่งที่กำลังเมายาได้ที่หันมาเจอเขาที่กำลังวิ่งในชุดที่ไม่เรียบร้อยก็มองตาเป็นมัน เฮียคุกอดตัวเองไว้แน่น พยายามลุกขึ้นอย่างไม่ยอมแพ้

แต่ความเจ็บปวดประกอบกับความอ่อนแอของร่างกายทำให้เฮียคุลุกอย่างยากลำบาก ชายที่หน้าตาลามกแลบลิ้นยาวมาเลียริมฝีปากด้วยท่าทางน่าขยะแขยงอย่างหนัก พวกมันลุกขึ้นเดินเข้ามาใกล้ร่างสูงโปร่งพร้อมยื่นมือมาเตรียมลวนลาม เฮียคุรีบวิ่งหนีแบบลืมตาย

เลือดทะลักออกจากแผล เฮียคุตะโกนลั่นเพราะสภาพตอนนี้ไม่น่าจะมีแรงสู้ไหว

“ช่วยข้าด้วยเฟร้ยยยยย ไอ้นั่นมันจะจับตูดข้าแล้ว”

ทันทีที่เสียงสิ้นสุด ชายหนุ่มคนหนึ่งก็วิ่งเข้ามาป้องกัน เขาใช้มือเปล่าจัดการกับชายฉกรรจ์นับสิบได้ในไม่กี่พริบตา ชายคนนั้นฟาดเข้าที่ท้ายทอยของมัน ตามด้วยสับตรงลิ้นปี่จนหน้าหงาย เฮียคุมองอย่างชื่นชมในความสามารถนั้น อาจจะเก่งน้อยกว่าเขาสมัยที่ยังอยู่ในร่างผู้ชาย แต่ก็ยังจัดว่าเก่งอยู่ดี

“ขอบคุณท่านผู้กล้า”

“ไม่เป็นไร”

“คะ... คิวจูซาน!“”

“เจ้ารู้จักข้า“”

“คิวจูซาน... ใช่ท่านจริงๆ ด้วย” เฮียคุยิ้มกว้างอย่างดีใจ เขาคิดว่าเขาจะไม่ได้เจอเพื่อนเพชฌฆาตอีกแล้วแต่เขาก็ได้เจอกับเพื่อนสนิทคนนี้ เฮียคุหมายไว้ว่าเขาต้องทำให้คิวจูซานเชื่อให้ได้ว่าเขาเป็นใคร จะได้ช่วยเหลือกันได้ เขาทนอยู่ในร่างกายนี้มานานเกินไปแล้ว

“เจ้าเป็นใครนะ“”

“เราไปหาที่นั่งจิบสาเกกันดีกว่า ข้ามีเรื่องต้องคุยกับท่าน”

“คงไม่ได้ ข้าไม่ได้มีเวลาว่างพอ”

“ท่านจะไปพบโอกาซังหรือ“”

“เจ้ารู้“” คิวจูซานขมวดคิ้ว เรื่องภายในองค์กรไม่เคยรั่วไหลออกไป แค่รู้ว่าเขาเป็นคิวจูซานก็แปลกแล้ว นี่รู้ถึงขั้นว่ามีโอกาซังอยู่ด้วย ย่อมเหลือเชื่อมาก

“มากับข้าเถอะ ข้าต้องเล่าเรื่องนี้ให้ท่านฟัง”

นักฆ่าหนุ่มมองหญิงงามหัวจรดเท้า ด้วยสายที่เต็มไปด้วยความสงสัยแต่สุดท้ายก็ยอมไปเพราะทนความอยากรู้อยากเห็นที่ตัวเองมีไม่ได้

พอมาอยู่กันสองคนเฮียคุก็พูดออกมาทันที

“ข้าไม่อยากเสียเวลาอะไรให้มันมากความ เรื่องนี้มันอาจจะดูเหลือเชื่อและก็เป็นไปไม่ได้ แต่มันก็เป็นไปแล้ว คืออย่างนี้...” เฮียคุกลั้นใจอยู่หลายนาทีจึงกล่าวออกไป “ข้านี่แหละเฮียคุ”

สารภาพว่าหนึ่งเดือนที่ผ่านมานอกจากยุ่งแล้วยังแต่งนิยายไม่ออก สมองตันมาก เลยไม่อยากจะเขียนชุ่ยๆ ให้อ่าน เราอยากให้นิยายทุกตัวอักษรออกมาจากความตั้งใจ จะได้สนุกๆ กันค่ะ ตอนนี้เฮียคุของเราเสน่ห์แรงนะคะ มีแต่คนหลงรักทั้งชายหญิง มาร่วมลุ้นกันว่าคิวจูซานจะช่วยเฮียคุได้ไหมกันนะคะ 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

137 ความคิดเห็น