<เรียงราวชาวประชา, 3> - จ้าวดวงใจนายกุมภัณฑ์

ตอนที่ 35 : ตอนที่๓๔ รสนิยมหญิงงาม

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 50
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    9 ก.พ. 60

“ข้าจะรู้ได้ยังไงเดี๋ยวท่านก็รู้เอง”

เสียงกังวานนั่นทำให้เฮียคุนิ่งไปพักหนึ่ง ถ้าจะว่าตามตรง เขาก็ยอมรับว่าตัวเองหลงเสน่ห์โมโมะเข้าให้แล้ว ถ้าให้พูดแบบไม่ลำเอียง นางสวยกว่าอิจิมิโฮะเสียด้วยซ้ำ จะติดก็แค่ความมีเสน่ห์ในความรู้สึกของเฮียคุออกจะน้อยกว่าอยู่บ้าง เขาสำรวจนางครู่หนึ่งจึงพูดออกมา

“เจ้าไม่ใช่ศัตรูข้า?”

“ถ้าข้าเป็นศัตรูท่าน ข้าจะช่วยท่านทำไมเหรอ?”

“มันก็ไม่แน่นักหรอก ช่วยไว้ฆ่าทิ้งทีหลังก็มี”

“ท่านนี่มองโลกในแง่ร้ายไปได้” โมโมะไล้นิ้วขาวผ่องลงบนชายเสื้อของอีกฝ่าย “ข้าอาจจะไม่ใช่คนดีมากมาย แต่ข้าก็ไม่คิดร้ายถึงขั้นจะฆ่าแกงท่านหรอกน่า... ยิ่งท่านน่ารักขนาดนี้”

“โมโมะ!!”

“หืม?”

“เจ้า... ทำอะไรน่ะ?”

“ข้าก็แค่ชมว่าท่านน่ารัก... ทั้งสวย ทั้งขาว ทั้งน่ารัก” ริมฝีปากสีระเรื่อกระตุกยิ้มมุมปาก จากภาพสตรีแช่มช้อยนุ่มนวลกลับมีความตื่นเต้นยั่วเย้าที่ออกมาจากดวงตาอย่างเห็นได้ชัด เฮียคุหัวใจกระตุกวูบไหว ครั้นนางประชิดตัว กลิ่นหอมรวยรินก็ปะทะเข้ามาในจมูก

“อยู่... อยู่ห่างกันหน่อยก็ได้มั้ง”

“ไม่เอาสิ ข้าอยากอยู่ใกล้ๆ ท่านแบบนี้ ไหน ข้าขอดูหน้าท่านชัดๆ หน่อย”

ไม่พูดเปล่า คราวนี้โมโมะใช้มือประคองใบหน้าเรียวสวยของอีกฝ่ายขึ้นมาจนแทบจะแนบชิดกัน เฮียคุหน้าแดงแปร๊ด เขาอยู่ใกล้หญิงงามขนาดนี้ ความคิดฝ่ายมืดก็อยากจะกระโจนเข้าไป แต่โชคดีที่ความคิดฝ่ายดีมีมากกว่าเฮียคุจึงทำเพียกลืนน้ำลายดังเอือกแล้วมองอีกฝ่ายนิ่งๆ

“เอ่อ... จะ... จะดูทำไมเหรอ?”

“ก็ดูความสวยของท่านไง คิโยมิ มีคนเล่ากันว่าท่านเป็นผู้หญิงที่นิสัยไม่เหมือนผู้หญิง ข้าอยากรู้มานานแล้วว่าท่านเป็นแบบไหน วันนี้ได้เจอสักที”

“เจ้าก็สวย สวยกว่าข้าอีก เจ้าจะสนใจข้าทำไมเล่า?”

“โถๆๆๆๆ ข้าสวยให้ตายแต่ดูตัวเองจะไปมีประโยชน์ยังไงล่ะ?”

“ก็ดู...” เฮียคุพลันสังเกตได้ถึงความรู้สึกที่อีกฝ่ายส่งมา มันไม่ต่างจากที่มิโนรุ โชตะ หรือไดซึเกะมองเขา อดีตนักฆ่าหนุ่มไม่อยากจะเชื่อว่าการมาอยู่ในร่างคิโยมิจะได้เจอเรื่องเหลือเชื่อเพิ่มเข้ามาอีกอย่าง เขาถามกลับไปด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา “เจ้า... ชอบข้า?

“หัวไวดีนี่”

“ห้ะ!?”

“ตกใจทำไมเหรอ?”

“แต่ข้าเป็น... ผู้หญิง?”

“ก็ข้าไม่ได้ชอบผู้ชาย”

โครม!!

เฮียคุรู้สึกเหมือนโดนของแข็งฟาดหัว หญิงงามหยาดฟ้าตรงหน้ามีรสนิยมที่แตกต่างไปจากคนทั่วไปของสังคม จริงอยู่ที่เขาไม่ใช่พวกงี่เง่าที่มองเรื่องแบบนี้เป็นความผิด เฮียคุแค่คิดไม่ถึงว่าผู้หญิงสวยๆ อย่างนางจะชอบผู้หญิงด้วยกัน โดยเฉพาะอย่างยิ่ง มาชอบเขา

“ข้าพูดอะไรผิดเหรอ?

“ไม่ผิด... ไม่ผิดสักอย่าง”

“หรือว่าท่านรังเกียจข้า?”

“ข้าจะไปรังเกียจเจ้าทำไม เจ้าจะชอบคนเพศไหน วัยไหน แบบไหน มันไม่เห็นเป็นความผิดอะไรเลย ของแบบนี้มันเป็นเรื่องของรสนิยม ใครจะไปห้ามใครได้” เฮียคุตอบไปตามจริง เขาเกลียดชะมัดพวกที่ไปตราหน้าคนอื่นว่าผิดเพศ ผิดปกติ ดูถูกเหยียดหยามเอามาเป็นตัวตลก

“ท่านคิดอย่างนี้จริงเหรอ?”

“จริง นี่ถ้าข้าแข็งแรงนะ เจอคนพูดจาแบบนี้ข้าจะสั่งสอนมันสักหน่อย เกลียดชะมัดพวกแยกแยะผิดถูกไม่ได้” พูดพลางส่ายศีรษะไปมา ลองเขาอยู่ในร่างบุรุษ ได้ยินพวกปากไม่ดีดูถูกคนอื่นแบบนี้ต้องเข้าไปลงโทษมันซะบ้าง ปล่อยเอาไว้เห็นจะไม่มีประโยชน์

“คิโยมิ ท่านน่าสนใจกว่าที่ข้าคิดนะ”

“ทำไมล่ะ?”

“ความคิดท่านไม่ได้เป็นคนธรรมดา ยิ่งไม่ใช่ผู้หญิงธรรมดา”

“แล้วถ้าข้าไม่ใช่ผู้หญิง?”

เฮียคุถามกลับไปไวกว่ากว่าคิด แววตาของโมโมะเปลี่ยนไป นางคล้ายลังเลเล็กน้อย มองหน้าสวยหวานอย่างวิเคราะห์ ครู่หนึ่งจึงพูดออกมา

“แล้วท่านชอบผู้ชายหรือผู้หญิงล่ะ?”

“ข้า... เจ้าจะถามไปทำไมเนี่ย?”

“ข้าถามท่านก็ตอบมาเถอะน่า ชอบผู้ชายหรือว่าผู้หญิง”

“ข้าไม่ชอบผู้ชาย” เฮียคุส่ายศีรษะไปมา นึกถึงหน้าไดซึเกะเวลาหื่นขึ้นหน้าก็พาลจะคลื่นไส้ “ฆ่าข้าให้ตาย ชาตินี้ข้าก็ไม่มีวันชอบผู้ชาย”

“ทำไมล่ะ? ท่านเคยมีความหลังฝังใจกับผู้ชายเหรอ?”

“อืม มีสิ มีมาก ข้าเกือบถูกคู่หมั่นบ้านั่นข่มขืนหลายครั้งมาก”

“แล้วท่านรอดมาได้ทุกครั้งไหม?”

“ย่อมทุกครั้ง หากพลาดพลั้งแม้เพียงครั้งเดียว ข้ายินยอมตายสละชีวิต”

คำพูดของเฮียคุไม่ได้โป้ปดแต่อย่างใด เขาเกลียดไดซึเกะอย่างกับอะไรดี แล้วต่อให้ร่างนี้จะไม่ใช่ร่างเขา แต่ปัจจุบันเขาก็อาศัยอยู่ในร่างนี้ ถ้าเกิดเรื่องบัดสีขึ้นมาเขาคงทนไม่ได้แน่ๆ เฮียคุเองก็ไม่กล้าพูดว่าถ้าเกิดเหตุนั้นขึ้นมาเขาจะกระทำอย่างไรจึงจะถูกต้อง

“เพราะมันเหรอท่านถึงชิงชังผู้ชาย?”

“จะใช้คำว่าชิงชังก็ไม่ถูก ข้าว่ามันตลกถ้าเราจะเกลียดแบบเหมารวมใครเพราะเรื่องเพศ ข้าอาจจะเคยเจอผู้ชายไม่ดีมาสองคน คนแรกก็หื่นกาม อีกคนก็ขี้ขลาด แต่ก็ใช่ว่าโลกนี้จะมีแต่ผู้ชายที่เลว ผู้ชายที่ดีก็ยังมีอยู่บนโลก” เฮียคุกระซิบกับตัวเอง “อย่างเช่นข้าเป็นต้น”

“อะไรนะ?”

“ไม่มีอะไรหรอก”

“งั้นทำไมท่านถึงชอบผู้หญิงล่ะ?”

“ไม่รู้ เกิดมาข้าก็ชอบอยู่แล้ว เจ้าล่ะ?”

“ข้าเองก็ไม่รู้เหมือนกัน ข้าไม่แน่ใจว่าทำไม มีผู้ชายจีบข้ามากมาย แต่ข้าไม่ชอบก็เท่านั้น” โมโมะตอบไปตามความเป็นจริง นางเองยังสงสัยเหตุใดพบเจอคิโยมิไม่นานกลับสนใจอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ยิ่งเห็นท่าทีพยายามเอาตัวออกห่างนางยิ่งอยากเข้าใกล้ประชิด “ช่างมันเถอะ แล้วท่านจะไปไหนต่อหรือเปล่า?”

“กะจะไปฐานทัพ ฟ้องคอนโทรเล่อร์ว่าเกาะกระเรียนของข้าโดนขั้วอำนาจพระราชารังแก”

“หนทางไปฐานทัพไกลพอประมาณ ถ้าได้เรือหลวงคงไปถึงได้ในไม่กี่วัน แต่เราไม่มีเรือหลวง ใช้เรือธรรมดาน่าจะนานอยู่ อีกอย่าง เจ้าติดสถานะผู้ต้องหาอยู่ด้วย จะออกจากเขตการปกครองของโนบุรุไม่ใช่เรื่องง่าย ต่อให้เก่งยังไงก็สู้พวกมากเข้ารุมยาก ยิ่งมันเป็นพระราชา เราจะสู้ลำบาก”

“ก็จริง เขตอำนาจของมันกว้างเหลือเกิน”

“ที่ยากอีกอย่างคือตอนนี้คอนโทรเล่อร์กำลังสู้กับพวกยูโธเปีย ไม่รู้จะชิงคัมภีร์กันถึงเมื่อไร”

“ใช่ นึกแล้วก็น่าเบื่อ คัมภีร์ไม่กี่เล่มแย่งกันไปแย่งกันมา ได้ข่าวว่ามีไปก็อ่านไม่ออก”

“มันต้องฝึกอ่านภาษาโบราณ คนที่รู้ภาษานี้มีไม่กี่คนบนโลก แต่แย่งคัมภีร์มาได้ก่อนก็เป็นต่อ ใครๆ เขาถึงแย่งกัน ช่วงนี้ยูโธเปียเพิ่งบอบช้ำจากการโจมตีของกอรี่กอรี่ ไฮโดรเมด้าเห็นทีต้องรุมตีมันพร้อมกับเลอนา เอาให้กำลังมันอ่อนลงหน่อย ไม่งั้นมันผนึกกำลังตีเรากลับจะลำบาก”

เป็นธรรมดาที่ในสงครามไม่มีมิตรแท้และศัตรูถาวร วันนี้สองเมืองอาจจะตีกัน แต่ถ้าเพื่อผลประโยชน์แล้วก็พร้อมจะจับมือกันไปตีอีกเมือง

“งั้นเจ้าจะเอายังไง?”

“ข้ามีความเห็นว่า เราสองคนจัดการโนบุรุไปเลยจะดีกว่า”

“หา? นั่นมันยากกว่าเดิมอีกนะ!”

“ไม่หรอกน่า ข้ามีวิธีที่ดีกว่า รับรองวิธีนี้ได้ผล” โมโมะยิ้มอย่างคนมีแผน เฮียคุไม่แน่ใจ แต่ก็เชื่อว่าจัดการเรื่องนี้ไปอีกเปาะก็คงจะเป็นเรื่องที่ต้องทำก่อน

......................................................................................................................................................

มิโนรุกับคิโยมิตัวจริงยังคงกอดกันอย่างรักล้น สองคนพร่ำคำหวานพรรณนาถึงความโหยหาที่มีต่อกันอย่างลึกซึ้ง ไอโกะมองเจ้านายสาวด้วยความดีใจ แต่ในใจก็หวั่นไหวอย่างไม่เคยเป็น อิจิมิโฮะถอนหายใจออกมาเฮือกหนึ่ง สายตาเหม่อออกไปที่มุมอื่น

ถ้าเป็นเมื่อก่อน นางคงฉุนเฉียวที่เห็นมิโนรุแสดงความรักหวานชื่นต่อคิโยมิชนิดน้ำตาลยังเทียบไม่ได้ แต่บัดนี้ความรู้สึกกลับเป็นอย่างอื่น

อิจิมิโฮะไม่ได้สนใจอะไรคนทั้งสองอีก สำหรับนาง ตอนนี้มิโนรุกับคิโยมิเป็นเพียงเพื่อนร่วมโลกเท่านั้น ความพิศวาสที่มีต่อมิโนรุหายไปหมดแล้ว ด้วยเหตุนี้จึงไม่คิดริษยาอะไรคิโยมิอีกเช่นกัน

คนที่นางระลึกหามีเพียง ‘พี่ใหญ่’ ของนางเท่านั้น

“มิโฮะซัง ท่านจะไปไหน?”

“ข้าจะไปหาพี่ใหญ่” 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

137 ความคิดเห็น

  1. #111 *lจ้าxญิJกุxลาUน้ำแข็J* (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 11 กุมภาพันธ์ 2560 / 12:19
    อิจิมิโฮะ ทำดีมากไปหาเฮียคุดีกว่า
    #111
    0