<เรียงราวชาวประชา, 3> - จ้าวดวงใจนายกุมภัณฑ์

ตอนที่ 37 : ตอนที่๓๖ ใครคือเฮียคุ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 45
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    28 เม.ย. 60

“ข้าไม่ตลกด้วย”

คิวจูซานเงื้ออาวุธขึ้นมา แต่เฮียคุก็รีบรับไว้ด้วยความว่องไวและใช้ท่วงท่าเดียวกับที่อีกฝ่ายเคยสอนสมัยยังเป็นเด็ก สายตาจากดวงตาหวานซึ้งเคร่งขรึมจริงจัง

“ข้าก็ไม่ตลก”

“เจ้าพูดจริง?”

“ย่อมพูดจริง” เฮียคุเขยิบตัวเข้าใกล้ขึ้นอีก สีหน้าบ่งบอกว่าเขาไม่มีอารมณ์มาล้อเล่นกับเรื่องไร้สาระอะไรอีก เขากำลังเดือดร้อนเพราะปัญหาใหญ่ในชีวิตที่เกิดขึ้น คิวจูซานกลืนน้ำลายดังเอือก ไม่อยากจะเชื่อเรื่องเหนือธรรมชาติ แต่ข้อมูลที่คุยกันกับความรู้สึกมันบ่งบอกได้

“เป็นไปได้ยังไง?”

“ทำไม? เกิดอะไรขึ้น?”

“ที่องค์กรก็มีเฮียคุอีกคนหนึ่ง”

“หา!!”

“ฟังไม่ผิดหรอก ที่องค์กร... มีเฮียคุจริงๆ” คิวจูซานกุมขมับ เหงื่อซึมมาตามไรผม “แต่นิสัยนั้นไม่มีความเป็นเฮียคุ ข้าอยู่กับเจ้ามายี่สิบปี ข้าย่อมรู้ดีว่าเจ้าเป็นคนเช่นไร”

“เช่นไร?”

คิวจูซานขมวดคิ้ว จ้องหน้าหวานละมุนแล้วเอ่ยแผ่วเบา

......................................................................................................................................................

“ท่านมาหาข้าวันนี้ ข้าพอดูออกว่าท่านมีธุระจะปรึกษาหารือ มีอะไรก็พูดมาเถอะ คนกันเองทั้งนั้น”

“ข้าล่ะไม่ค่อยสบายใจเลย หมู่นี้องค์กรเรามีแต่เรื่องพิกล ท่านฮะจิ นักฆ่าหมายเลข ๘ ถูกฆ่าตายอย่างทารุณ ท่านนานะจู นักฆ่าหมายเลข ๗๐ กลายเป็นศพอยู่กลางป่า ส่วนท่านโก๊ะจูนิ นักฆ่าหมายเลข ๕๒ หายตัวลึกลับ มันดูไม่ใช่เรื่องปกติเอาเสียเลย” เสียงนั้นมีแววหวาดหวั่น ในขณะที่คิวจูซานยักไหล่เบาๆ

“เราฆ่าเขาได้ เขาก็ฆ่าเราได้ เราต้องตามสืบหาฆาตกรให้เจอแล้วสังหารมันให้สมกับความผิดที่มันก่อ”

“ท่านยังมาใจเย็นอยู่อีกสมกับที่เป็นเพื่อนท่านเฮียคุจริงๆ เห้อ... นี่ถ้าเป็นท่านเฮียคุจะทำยังไงกันนะ?

“เฮียคุน่ะเหรอ?” คิวจูซานลิ้มรสสุราจนหมดจอก ดวงตามีแววขบขันเมื่อนึกถึงรุ่นน้องหน้าหล่อของตัวเอง “ก็คงจะขอสาเกอีกไหแล้วออกไปจัดการฆาตกรแหละมั้ง”

คนฟังทำท่าจะเดินกลับ แต่ก็ไม่วายเอียงคอมาคุยอีกประโยคหนึ่ง

“ท่านนี่รู้ใจเฮียคุเหลือเกิน นี่ถ้าเขาได้สืบทอดตำแหน่ง ท่านมีหวังสบาย”

“ไม่หรอก เราเป็นนักฆ่า เรื่องหาความสุขใส่ตัวมันก็พอมี แต่ให้สุขสบายแบบพวกเศรษฐีจะผิดวิสัยเพชฌฆาตร้อยปรลัยอย่างเราๆ เฮียคุก็ต้องเข้าใจ ไม่ทำอะไรแบบนั้นหรอกน่า อีกอย่าง นอกจากเรื่องเหล้า ข้ากับเขาสมถะจะตาย” พูดพร้อมรอยยิ้มจริงใจเมื่อนึกถึงเพื่อนรัก

“แต่หมู่นี้ข้าไม่ค่อยเห็นเฮียคุมาหาท่านเท่าไรเลยนะ”

“นั่นสิ งั้นวันนี้ข้าไปเยี่ยมเฮียคุหน่อยดีกว่า”

“อ่อ โชคดี”

“เช่นกัน”

คิวจูซานว่าพลางคว้าสาเกที่เพิ่งได้มาแล้วเดินไปหาเฮียคุถึงห้อง หวังว่าเพื่อนรักจะดีใจ แต่เมื่อไปถึง... เขาก็เจอกับเฮียคุที่กำลังเทเหล้าใส่ท่อระบายน้ำอยู่

เฮียคุคนนั้นเทสาเกทิ้งอย่างไม่คิดจะเสียดาย และนำที่เหลือท้ายๆ มาราดตามตัว

คิวจูซานฉลาดพอที่จะไม่โวยวายและรีบออกมา กลับไปตีหน้าซื่อเหมือนเพิ่งมาเมื่อกี้ ด้านชายที่น่าจะเป็นเฮียคุก็เดินยิ้มออกมาทักทาย

“เอ้า... ท่านคิวจูซาน”

“ว่าไงน้องชาย?”

“ก็... เรื่อยๆ ครับ ไม่มีอะไรมาก ปกติ”

“ได้ข่าวว่าเจ้าจัดการอันธพาลปลายแถวที่ชอบไปรังแกชาวบ้านถึงสามคน เป็นอย่างไรบ้าง?” คิวจูซานตีหน้านิ่งเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นทั้งที่ซ่อนความสงสัยในใจเอาไว้ใจ พักนี้เฮียคุไม่ค่อยมาหาเขา ต่างจากปกติที่ต้องมีแวะเวียนมาพูดคุยกันบ้างอย่างน้อยก็อาทิตย์ละครั้งสองครั้ง

“รายนี้ฝีมือกระจอกงอกง่อย ข้าตัดหัวมันหมดแล้ว”

“มีผู้ใดเห็นหรือไม่?”

“ระดับเพชฌฆาตร้อยปรลัย จะมีผู้ใดเห็นเรา” มันกระหยิ่มยิ้มย่อง คิวจูซานที่ต้องการสืบหาข้อมูลจึงชวนคุยต่อโดยยิงประเด็นที่ตนสงสัยมานาน

“เออ จริงสิ”

“หืม?”

“พักนี้เจ้ามีอะไรหรือเปล่า ไม่ค่อยมาหาข้าเลย?”

“ยุ่งๆ น่ะ ข้ากำลังอ่านหนังสือด้วย”

“ไฮ คนเราจะทำงานหนักอย่างไรก็ต้องมีพักผ่อนกันบ้าง อ่านทั้งวันข้าเกรงเจ้าจะอ่อนล้าจนเพลี่ยงพล้ำเหล่าคนชั่ว มาดื่มสาเกกันดีกว่า ไหนี้หมักมากว่าร้อยห้าสิบปี รสชาติกลมกล่อมนัก ข้าว่าเจ้าน่าจะชอบ” คิวจูซานยกไหสุรารสเลิศมาไว้บนโต๊ะ ทว่าแทนที่เฮียคุจะแสดงกิริยาดีใจอย่างที่ควรเป็น ตรงข้ามยังมีแววตระหนกอยู่ในดวงตา กลิ่นเหล้าที่เขาราดรดลงบนตัวเริ่มโชยเข้าจมูก

“เอ่อ... ข้ากินมาแล้วน่า”

“อะไรกัน ไม่สมกับเป็นท่านเลย ปกติกี่ไห ไม่เมามาย ไม่เลิกรา”

“ข้า...”

“กินหน่อย ข้าไปซื้อมาตั้งแพงหวังจะมาร่วมดื่มประสาสหายกัน รับรอง เจ้าจะต้องถูกใจ” โดยไม่รอคำตอบ คิวจูซานก็ถือวิสาสะเดินเข้าไปวางสาเกไว้บนโต๊ะ รินเหล้าใส่จอกแล้วกระดกเป็นจังหวะอย่างที่เขาชอบดื่มมาตั้งแต่เด็กและก็ทำให้คนข้างกายชอบเหมือนกัน  

เฮียคุหย่อนก้นลงนั่งแล้วรับสาเกมา มองแหยๆ แล้วพยายามกลืน

ไม่ใช่ทุกคนที่จะชอบกินเหล้า และไม่ใช่ทุกคนที่จะกินเหล้าเป็น เฮียคุกำมะลอหน้าออกสีเมื่อสำลักเหล้าค่อกแค่ก มันฝืนกินเพราะไม่ชอบดื่มเหล้ามาแต่ไหนแต่ไร ดวงตาแดงก่ำอย่างทรมาน

“เอ้า ดื่มน้ำตามลงไปก่อน”

“ขอบคุณ” มันรีบดื่มน้ำแล้วปรับสีหน้าให้กลายเป็นปกติ ทั้งที่ตอนนี้ในท้องร้อนปั่นป่วนจนเวียนหัวไปหมด “ข้าไม่ค่อยสบายน่ะ อ่อก!!”

เฮียคุอาเจียนออกมาโอกใหญ่ มันทรุดลงกับพื้น คิวจูซานทำอะไรไม่ถูก

“เป็นอะไรหรือเปล่า?”

“ข้าไม่สบายนะ ท่านไปเถอะ”

“เดี๋ยวข้าไปตามหมอ...”

“ไม่ต้อง ท่านรีบไปเถอะ”

คิวจูซานแม้จะเป็นห่วงแต่ด้วยความที่ถูกฝึกฝนมาแบบให้เหี้ยมหาญดุดันเขาจึงพยักหน้าเงียบๆ แล้วเดินจากไป เก็บความสงสัยไว้กับตัวเอง

......................................................................................................................................................

“แค่ท่าดื่มเหล้าก็ไม่ใช่เจ้าแล้วล่ะ”

“ยังไง?”

“เขาดื่มเหมือนคนดื่มไม่เป็นด้วยซ้ำ ถ้าเป็นเจ้ามีหวังทั้งซดทั้งกระดกจนหมดไห ไหนจะกลืนไปไม่กี่คำก็อ้วกออกมา เป็นเฮียคุดื่มไปไหกว่ายังยืนตัวตรง”

“ท่านก็ชมเกินไป” แม้จะถูกชมว่าคอแข็งแต่เขาก็ยังกังวล เฮียคุกุมขมับเครียด “ถ้าฟังจากที่ท่านเล่ามา แปลว่ามันต้องพอมีฝีมืออยู่บ้างไม่เช่นนั้นคงทำหน้าที่สังหารคนร้ายไม่ได้ แต่จะมากหรือน้อยกว่าข้า ข้อนี้ข้าไม่อาจทราบเพราะไม่ได้ไปเห็นมันสู้รบกับตา ที่สงสัยคือเป็นคนในหรือคนนอก แต่ข้าคิดว่าน่าจะเป็นคนในไม่เช่นนั้นคงไม่รู้ธรรมเนียมแบบเราๆ แต่คนใน... จะทำกับข้าเช่นนี้เลยหรือ?

“นั่นสิ แปลว่ามันต้องตั้งใจ ไม่งั้นคงต้องบอกคนอื่นถึงเรื่องราว”

“แล้วมันจะแย่งร่างข้าไปทำไม?”

“เจ้ามีฝีมือ ความรู้ด้านตำราก็ไม่เป็นรองใคร ความเป็นผู้นำก็ใช้ได้ บางทีมันอาจรู้ว่าเจ้าจะได้เป็นตัวเต็งตำแหน่งประมุขคนถัดไป จึงอยากยึดแย่งราวี เออ ว่าแต่เจ้าถูกลอบทำร้ายวันไหน?

“วันที่สี่เดือนสอง”

“เป็นช่วงเวลาเดียวกับที่เฮียคุคนนั้นดูไม่เหมือนเดิม”

“แล้วท่านว่าเป็นใครถึงได้กระทำเรื่องหยาบช้าเช่นนี้”

“ไม่อาจทราบเช่นกัน”

“นับเป็นปัญหาอยู่ข้อใหญ่ ข้าทั้งสงสัยว่าใครเป็นคนทำ ใครเป็นคนบงการ ใครเป็นคนเปลี่ยนร่าง แล้วข้ามาอยู่ในร่างของคิโยมิได้ยังไง ทำไมคิโยมิถึงได้ไปอยู่ในร่างหญิงอ้วนคนอื่น ถ้ามันอยากฆ่าข้า ทำไมไม่ฆ่าให้ข้าตายไปเลย ทำไมถึงเก็บข้าไว้เป็นเสี้ยนหนามอาจจัดการมัน?”

“มาเป็นแบบนี้ข้าก็ไม่รู้เหมือนกัน เห็นเจ้าทำหน้าท้อแท้เช่นนั้น เจ้ามีอะไรจะถามอีกไหม?”

“ไม่มีอะไร แค่นึกเสียดายเหล้าร้อยห้าสิบปี

“เยี่ยมเหลือเกิน” คิวจูซานยิ้มสะใจ “เจ้านี่แหละเฮียคุตัวจริง” 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

137 ความคิดเห็น