<เรียงราวชาวประชา, 3> - จ้าวดวงใจนายกุมภัณฑ์

ตอนที่ 3 : ตอนที่๒ พลาดท่า

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 129
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    15 ก.ย. 59

เป็นอีกวันที่เฮียคุออกไปปราบปรามคนโฉดตามปกติ ร่างสูงสง่าในชุดสีดำปนกากีเก่าๆ วิ่งผ่านร่มเงาของต้นไม้ด้วยอากัปกิริยาคล่องแคล่วสมกับเป็นนักฆ่าในองค์กรเพชฌฆาตร้อยปรลัยที่ขึ้นชื่อว่าเป็นองค์กรที่ลือเลื่องที่สุดในยุคสมัย เท้าแกร่งในรองเท้าหนังแท้วิ่งผ่านกอหญ้าพร้อมกับเสียงลมที่ดังแว่วมาเป็นระยะ เฮียคุกระชับขลุ่ยคู่ใจแล้ววิ่งต่อไปเพื่อหาคนสังหารต่อให้ครบตามคำสั่งที่ได้รับมา ค่ำคืนนี้แสงจันทร์ทอดยาวลงมาจากท้องฟ้า ส่งผลให้เงาของร่างนั้นดูใหญ่โตกว่าปกติจนดูเหมือนว่าเป็นยักษ์

เฮียคุมีฉายาว่ายักษ์ 

แน่นอนว่าชายหนุ่มไม่ได้ตัวใหญ่เกินมนุษย์หรือหน้าตาโหดเหี้ยมแดงก่ำจนดูเหมือนยักษ์ ตรงข้าม เฮียคุยังสูงสง่าและมีหน้าตาหล่อเหลา ดวงตาของเขาละลายใจสาวให้กลายเป็นน้ำได้โดยไม่ยาก ที่เขาถูกเรียกเป็นยักษ์นั่นก็เพราะฝีมือที่เฉียบขาด ลงมือไม่พลาดเป้า ยามจัดการคนโฉดเรียกได้ว่าไม่มีเมตตาจนดูเหมือนเป็นยักษ์ที่ไร้ใจ

บัดนี้ยักษ์ที่ไร้ใจหยิบขลุ่ยลูกดอกขึ้นมาจรดริมฝีปาก

นอกจากเฮียคุจะมีหน้าตาที่ชวนมอง เวลาเป่าขลุ่ยแล้วเสียงยังชวนฟัง ชายหนุ่มเป่าเพลงออกมาเป็นเพลงชมดวงจันทร์ที่ไพเราะยิ่ง ทำให้พวกที่ตั้งตัวขึ้นมาเป็นพวกกินเงินค่าคุ้มครองหาววอดไปหลายคน

“เห้ย หลับไปได้ไงวะ?”

รู้สึกตัวอีกทีชายโฉดก็เพิ่งเห็นว่าเพื่อนอีกสิบกว่าคนนอนหลับกันไม่ก็งัวเงียไม่ได้สติ เฮียคุรี่เข้าไปหมุนขลุ่ยฟาดเข้าที่หน้าจังๆ จนล้มลงไปหงายท้อง

“จับมัน!” ชายที่บาดเจ็บร้องหาพรรคพวกเป็นอันให้พวกที่ยังหลับไม่สนิทดีฟื้นขึ้นมาอย่างงัวเงียๆ เฮียคุใช้หมัดซ้ายกระทุ้งท้องขวา ใช้หมัดขวาเสยแก้มซ้ายพวกมันเรียงตัวจนมองแทบไม่ทัน ฝีไม้ลายหมัดของเขาไม่เคยเป็นรองใคร ฝ่าเท้าของเขาก็เช่นกัน เมื่อยกขึ้นถีบกางเป้าก็ทำให้หลายคนจุกหน้าเขียวไปเลยทีเดียว

“โอ๊ยยยยย!”

โดยไม่รอให้ใครลุกขึ้นมาต่อ เฮียคุก็วิ่งเข้าไปในตัวบ้านขนาดใหญ่ เขาคว้าขลุ่ยคู่ใจขึ้นมาเป่าพร้อมเปิดกลไกพิเศษเป็นผลให้เกิดลูกดอกหกอันพุ่งออกมาจากปากกระบอก

คนที่จะมาอารักขาตายไปอีกหกศพในเวลาไม่กี่วินาที!

เฮียคุไม่เกรงกลัวใดๆ ไม่ว่าจะใหญ่มาจากไหน เขาถูกฝึกมาให้มีความสามารถชนิดที่เหนือกว่าคนเกือบทั้งปฐพี ชายหนุ่มพลิ้วตัวหลบทวนที่พุ่งมาจากด้านหลังแล้วใช้เท้าซ้ายถีบกลับพร้อมสลับมือชกรัวๆ สายตาคมกริบจ้องไปที่ศัตรูอย่างหาทางลงมือ

“หลบไปซะ ถ้ายังไม่อยากตาย”

“ครับ” พวกที่เหลืออยู่ยืนตัวสั่นกันไม่กี่คนตอบพร้อมรีบวิ่งกระเจิดกระเจิงไปแบบไม่ดูทิศทาง เฮียคุวิ่งตรงไปยังตัวบ้านแล้วพังประตูเข้าไปอย่างไม่สนใจมารยาทใดๆ ทั้งสิ้น

โครม!

ประตูถูกพังออกพร้อมกับเศรษฐีชั่วที่กำลังหาทางวิ่งหนีให้วุ่น เฮียคุเดินตรงเข้าไปใช้ศอกดันคอของมันให้จรดกับกำแพงบ้าน ชายโฉดดิ้นเมื่อขาอยู่ไม่ติดพื้นด้วยความหวาดกลัว

“เจ้าเป็นใคร?”

“ข้าคือเพชฌฆาตร้อยปรลัย กล้าเถียงไหมว่าเจ้าไม่ได้ทำเรื่องชั่วช้ามา?” เฮียคุกรอกคำถามด้วยเสียงเข้มๆ อย่างที่เขาพูดเป็นประจำเวลาต้องสังหารผู้คน การฆ่าของเพชฌฆาตร้อยปรลัยไม่เหมือนองค์กรทั่วไปที่จะฆ่าใครก็ได้ เขาจะฆ่าเฉพาะคนชั่วที่ก่อกรรมทำเข็ญไว้จนถึงคำว่าสมควร

“ปล่อย... อ่อก... ปล่อยข้า!!”

“คดีที่เจ้าสั่งฆ่าชาวนาสองพ่อลูกกับฉุดคร่าหญิงสาวสามนางมันมากพอที่จะทำให้ข้าฆ่าเจ้าแล้ว” นักฆ่าหนุ่มเอ่ยถึงบาปกรรมที่อีกฝ่ายก่อไว้

“ข้าขอร้องล่ะ อย่าทำอะไรข้าเลย ข้ายอมจ่ายเงินให้เจ้าอีกสามเท่า”

“ต่อให้จ่ายเพิ่มอีกล้านเท่า เพชฌฆาตร้อยปรลัยอย่างเราก็มิต้องการ”

ใช่ เพชฌฆาตร้อยปรลัย สิ่งใดๆ ก็ล้วนไม่ต้องการนอกไปเสียจากการปฏิบัติภารกิจให้สำเร็จเสร็จสิ้นตามที่โอกาซังได้ส่งคำสั่งลงมา

คราวนี้เป็นดาบสั้นที่เฮียคุพกติดตัวมา ชายหนุ่มหยิบมันขึ้นแล้วใช้เชือดคอคนโฉดทันที เลือดพุ่งออกมาจากคอราวกับสายน้ำพุพร้อมกับกลิ่นคาวที่เหม็นหึ่งไปทั่วทั้งห้อง ถ้าเป็นใครอยู่ในบริเวณน่าผวาแบบนี้คงยากจะควบคุมการแสดงออกทางสีหน้าได้

แต่หน้าของเฮียคุยังเรียบนิ่ง

แต่หน้าของเฮียคุต้องเรียบนิ่ง

ชายหนุ่มเก็บดาบใส่กระเป๋าแล้วเดินทางต่อ

......................................................................................................................................................

วันนี้เขายังต้องฆ่าอีกสามศพ

ฟังดูเหมือนมาก แต่ความจริงแล้วไม่มาก ถ้าจะให้สังคมสงบสุขจริงๆ เพชฌฆาตเหล่านี้อาจไม่มีเวลาว่างเลยก็เป็นได้ การสังหารผู้คนเป็นเรื่องที่คล้ายจะโหดร้ายแต่คนบางประเภทปล่อยมันไว้จึงถือเป็นการกระทำที่โหดร้าย สู้ประหารมันเสียดีกว่าโลกยังน่าอยู่ขึ้น

เฮียคุมั่นใจว่าเขาทำให้โลกน่าอยู่ขึ้น

“จะอาวุธชนิดใด ใช้สังหารคนได้ ก็สาแก่ใจเหมือนกัน”

ชายหนุ่มเปรยกับตัวเองขณะที่กำลังเช็ดถูขลุ่ย นักฆ่าอย่างเขาพกอาวุธหลายชนิดแต่ที่เขาถูกใจที่สุดก็คือขลุ่ยลูกดอก เฮียคุมั่นใจว่ามันเป็นอาวุธที่ดีเลิศเพราะเขาทั้งออกแบบและประกอบเองโดยอาศัยความรู้จากหลายๆ เรื่องเข้าด้วยกันจนออกมาเป็นอาวุธชั้นเยี่ยม

“เห้ย อย่าหนีสิวะ อย่าจับลูกสาวข้าไปนะ”

เสียงใครบางคนดังมาแต่ไกลๆ ถ้าเป็นคนอื่นคงไม่หาเรื่องใส่ตัว ทว่าพอเป็นเฮียคุผู้พิทักษ์คุณธรรมพอได้ยินดังนั้นก็รีบวิ่งตรงไปยังจุดกำเนิดเสียงทันที วิ่งไปไม่กี่เมตร เขาพบชายชราแต่งตัวมอมแมมดูยากจนยืนโวยวายอยู่กลางถนน สีหน้าเดือดร้อนใจยิ่ง เห็นแล้วก็อดสงสารไม่ได้

“เกิดอะไรขึ้น?”

“โจรนะสิ มันจับลูกสาวข้าไป”

“ช่วยด้วยท่านพ่อ ข้าอยู่นี่” คราวนี้เป็นเสียงผู้หญิงวัยสาว ชายชราได้ยินดังนั้นก็รีบกุมมือเฮียคุไว้แล้วกล่าวเสียงสั่นอย่างคนที่หวาดกลัวถึงขีดสุด

“นั่นเสียงลูกข้า ท่านต้องช่วยลูกข้า”

“ไม่ต้องห่วง ข้าจัดการเอง ลูกท่านจะต้องปลอดภัย” เฮียคุตอบเสร็จก็วิ่งไปตามเสียงทันควัน เขากระโดดเหาะตัวไปจนถึงกลุ่มโจรโฉดที่กำลังจะรังแกหญิงสาวไร้ทางสู้ เห็นภาพแบบนั้นเฮียคุก็หงุดหงิดใจ เขาเกลียดนักพวกผู้ชายที่ใช้กำลังข่มเหงจิตใจสตรี

จังหวะการลอยตัวแหวกอากาศเพิ่มเร็วขึ้นเป็นระยะ ทักษะการวิ่งของเฮียคุหรือก็ไม่ธรรมดา ชายหนุ่มมีขาที่ยาวและแข็งแรง เขาได้ยินเสียงผู้หญิงกรีดร้องดังแว่วมา เฮียคุไม่รอช้า ทันทีที่วิ่งตามไปถึงเขาก็รีบยื่นมือเข้าไปช่วย คมอาวุธถูกชักขึ้นไปเสียบตัวคนร้าย ขาดใจตาย ณ ตรงนั้น

“ฮือๆ ขอบคุณท่านผู้กล้าที่ช่วยข้า” หญิงสาวร้องไห้ด้วยความหวาดกลัว เฮียคุเห็นแล้วก็เวทนา ไม่อยากนึกว่าถ้าตัวเองมาไม่ทันจะเกิดอะไรขึ้น

“ไม่เป็นไรหรอก วันหลังเจ้าต้องระวังตัวให้มัน ถิ่นนี้ยามดึกดื่นไม่ปลอดภัย”

“ข้าจะระวังให้มากขึ้น ขอบคุณท่านมาก ไม่ทราบว่าท่านต้องการ...?

“ข้าไม่ต้องการอะไรนอกจากช่วยคน” เฮียคุยังคงรักษาสีหน้าให้เรียบนิ่ง ผู้หญิงนางนี้หน้าตาสะสวยใช้ได้ รูปร่างหรือก็พอเหมาะพอเจาะกำลังดี แต่เฮียคุก็ยังไม่ได้ปล่อยให้ความรู้สึกส่วนที่เป็นกิเลสราคะบดบังจิตใจ เขาเห็นนางเป็นเหยื่อที่ดูๆ แล้วน่าสงสารไม่น้อย เพราะต้องมาเจอเรื่องราวชวนผวาอย่างนี้

“ขอบคุณท่านผู้กล้า ไว้มีโอกาสข้าจะตอบแทนคุณ ตอนนี้ข้าขอตัวกลับล่ะ”

“เดี๋ยวก่อน ให้ข้าไปส่งดีกว่า นี่มันดึกมากแล้ว” เฮียคุพูดจบก็เดินนำทางหญิงสาวไปจนถึงจุดที่พ่อของนางยืนอยู่ สองพ่อลูกวิ่งเข้าไปกอดกันแล้วพร่ำพรรณนาถึงความห่วงใยที่ต่างฝ่ายต่างมีให้กัน เฮียคุมองด้วยความชื่นชมในความรักสมัครสมานของคนเป็นพ่อเป็นลูก

“เป็นไงบ้างลูก? ไอ้นั่นมันยังไม่ได้ทำอะไรลูกใช่ไหม?

“ไม่ค่ะท่านพ่อ ท่านผู้กล้าเข้ามาช่วยเหลือข้าก่อน” หญิงสาวตอบทั้งร่างกายที่สั่นสะท้านคล้ายว่าความกลัวยังตกค้างมาตั้งแต่ที่ถูกจับตัวไปอย่างไรอย่างนั้น  

“ท่านผู้กล้า โปรดรับการคารวะจากข้าด้วย” ชายชราทำท่าจะย่อตัวให้กับร่างสูงสง่าที่เพิ่งช่วยชีวิตลูกสาวมาเมื่อครู่ เฮียคุรีบประคองตัวขึ้นมา

“อย่าใส่ใจเลย ข้าต้องช่วยคนเป็นธรรมดาอยู่แล้ว”

“ไม่ได้ๆ ท่านช่วยข้า ข้าก็ต้องตอบแทน”

“ตอบแทน?”

“ข้ามีสาเกอย่างดีเก็บมายี่สิบปีแล้ว ข้าอยากชวนท่านไปร่ำสุราที่บ้านข้าด้วยกัน”

คำว่าสุราคล้ายมีอำนาจเรียกน้ำลายในปากเฮียคุให้สอขึ้นอย่างยากจะห้าม เขาติดเหล้า... เฮียคุยอมรับอย่างตรงไปตรงมาว่าชีวิตนี้เขาขาดเหล้าไม่ได้ ถ้าบ้านเมืองมีกฎหมายว่าดื่มสุราต้องโทษตายเขาก็ยังยินดีตายหลังจากที่กระเพาะเต็มไปด้วยน้ำสุรา

ไม่ต้องแปลกใจว่าเหตุใดเฮียคุเลือกสุรา

“ถ้าอย่างนั้นข้าไม่เกรงใจแล้ว”

รู้ตัวอีกทีเฮียคุก็มานั่งชนแก้วอยู่กับชายชราคนนั้น เขาใช้อุปกรณ์ตรวจหาพิษอย่างรอบคอบแล้วก็พบว่ามันดื่มได้ รู้เช่นนั้นเฮียคุจึงดื่มไปเกือบไหพร้อมกับความสุขที่ซาบซ่านที่มากขึ้นทุกขณะจิต ทว่าพอถึงอึกสุดท้ายมือของเขากับแข็งเกร็งพร้อมกับเปลือกตาที่หนักลง

ไม่ต้องบอกก็รู้... เขาโดนวางยา

“นี่เจ้ากล้า...?” พูดได้เท่านั้นร่างสูงสง่าก็ล้มตึงลงกับพื้น เฮียคุเจ็บท้องจนหน้าแปรเปลี่ยนเป็นสีเขียว มันเป็นความเจ็บที่มากจนพูดไม่ออก บอกไม่ถูก เขาดิ้นทุรนทุรายกับพื้น ความเจ็บเลื่อนจากท้องมาบีบตัวแน่นที่แผงอกโดยเฉพาะทางด้านซ้าย เฮียคุเจ็บจากด้านในที่ร้อนราวไฟลน มันจะเป็นอะไรไปได้นอกจากเหล้าที่เขาดื่มมียาพิษ คนที่ทำร้ยเขาต้องเป็นผู้มีวิชามากแน่จึงสามารถทำยาพิษที่เขาจับไม่ได้แบบนี้ เฮียคุชาไปทั้งร่างกายพร้อมกับความดันที่ต่ำลงเรื่อยๆ จนมีอาการค่อนข้างเวียนหัวหน้ามืด

โลกของเฮียคุมืดลง เปลือกตาหนักเกินกว่าจะลืมขึ้นอีก เขารู้สึกได้เพียงแค่ว่ามีคนหลายสิบคนรุมเข้ามาใช้กำลังทุบตีให้ปวดร้าว แน่นอนว่าชายหนุ่มเหลือวิสัยจะต่อสู้ป้องกันตัวจากพวกโฉดชั่วเอาใช้วิธีต่ำช้าลอบโจมตีได้ ความเจ็บนั้นทำให้เฮียคุทรมานจนสลบไป

และโลกของเฮียคุก็เปลี่ยนไปตลอดกาล... 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

137 ความคิดเห็น

  1. #127 นักโทษหมายเลข0 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 24 พฤศจิกายน 2560 / 06:56
    เริ่ดๆๆๆ ภาษาดี บรรยายดี ชอบๆๆ
    #127
    0
  2. #45 หิมะกลางทะเลทราย (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2559 / 22:42
    เข้มข้นน่าติดตามแล้วสิ สำนวนดี อ่านแล้วเห็นภาพ
    #45
    0
  3. #44 หิมะกลางทะเลทราย (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2559 / 22:42
    เข้มข้นน่าติดตามแล้วสิ สำนวนดี อ่านแล้วเห็นภาพ
    #44
    0
  4. #29 ลูกชุบ (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2559 / 10:01
    โหย ใครกล้าหลอกเฮีย
    #29
    0
  5. #6 *lจ้าxญิJกุxลาUน้ำแข็J* (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 24 กรกฎาคม 2559 / 14:51
    อ้าวเฮียคุจะมาตายเพราะเหล้าซะแล้ว
    #6
    0