<เรียงราวชาวประชา, 3> - จ้าวดวงใจนายกุมภัณฑ์

ตอนที่ 12 : ตอนที่๑๑ คืนเข้าหอ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 139
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    21 ต.ค. 59

กิโมโนและหมวกสีขาวถูกสวมเข้าที่ร่างกายของเฮียคุ

“งามเหลือเกินลูกพ่อ” คนเป็นพ่ออดชื่นชมไม่ได้ ลูกสาวของเขาสวยหยาดฟ้ามาดิน ผิวขาวเนียนละเอียดเข้ากันดีกับกิโมโนสีงาช้าง ใบหน้างดงามแต่งเติมอย่างพอดิบพอดีให้สวยหวานลงตัว ริมฝีปากแต้มสีแดงสดเพิ่มความโดดเด่นจนใครเห็นก็ต้องหยุดมอง

เฮียคุไม่คิดจะร้องขอความช่วยเหลืออะไรจากชายตรงหน้าเพราะเขามั่นใจว่ามิโนรุต้องมาช่วยเขาแน่ๆ อดีตหนุ่มหล่อมั่นใจและปักใจเชื่อว่าหญิงงามอันเป็นที่ปรารถนาของชายทั้งปฐพีอย่างร่างที่เขาอาศัยอยู่จะไม่มีทางโดนทอดทิ้งโดยชายผู้เป็นที่รัก

สำหรับเฮียคุที่เป็นเด็กกำพร้าและไม่เคยมีความรักฉันท์ชู้สาวมาก่อนตลอดยี่สิบปี ถามว่าเขาเข้าใจความรู้สึกของมิโนรุหรือไม่ ถ้าให้ตอบตรงๆ ก็ไม่ เฮียคุไม่เข้าใจว่าทำไมคนเราจึงจะเป็นจะตายเพราะความรักได้ ส่วนความรักของพ่อลูกเขาอาจจะพอเข้าใจอยู่บ้างเนื่องจากเพชฌฆาตร้อยปรลัยต้องนับถือโอกาซังเหมือนเป็นแม่ แม้มันจะเป็นความเคารพมากกว่าความรักก็ตาม

แม้จะเป็นคนซื่อ แต่เฮียคุก็ไม่ได้เป็นคนโง่ และด้วยเหตุนี้ เฮียคุจึงคิดแค่ว่าตนต้องรอดพ้นจากทุกความหื่นกามของไดซึเกะเท่านั้น เรื่องที่จะทำให้ใครต่อใครเดือดร้อนกับการกระทำของเขานับเป็นประเด็นหลัง เฮียคุเองก็ใช่ว่าจะยินดีถ้าพ่อของคิโยมิต้องมารับผลจากการหนีพิธีวิวาห์ของตน แต่ครั้นจะให้เขายอมแต่งงานและต้องได้เสียเป็นเมียผัวกับไดซึเกะ เฮียคุก็ทำไม่ได้มากกว่า 

“ข้าขอโทษนะท่านพ่อ”

“เจ้าขอโทษข้าเรื่องอะไร?” คนเป็นพ่อน้ำตาคลอ นึกสงสารลูกสาวคนสวยเป็นกำลัง “ข้าต่างหากต้องขอโทษเจ้า... เจ้านี่โชคร้ายจริงๆ คิโยมิเอ๊ย แม่ก็ด่วนจากไป เกิดมาร่างกายก็ไม่แข็งแรง มีความงามก็ดันเป็นความงามที่เป็นภัยชักศึกเข้าหาตัวเองอีก”

“ไม่เป็นไรหรอกท่านพ่อ มันอาจไม่แย่อย่างที่คิดก็ได้”

“เจ้าคิดอย่างนี้ได้ข้าก็เบาใจมาหน่อย ไอโกะ เจ้าประคองคิโยมิขึ้นมานั่งเกี้ยวสิ”

“ได้ค่ะคุณท่าน” ไอโกะเข้ามาประคองร่างสูงโปร่งขึ้นไปยังเกี้ยวและพาไปยังศาลเจ้าที่อยู่ใจกลางเมือง ผู้คนล้วนแห่กันมาดูงานแต่งงานที่ยิ่งใหญ่อย่างคับคั่งด้วยเสียงวิจารณ์ที่ต่างกันไป นั่นก็เพราะเจ้าบ่าวนั้นอัปลักษณ์เหมือนสัตว์ร้าย ในขณะที่เจ้าสาวกลับงดงามเหมือนนางฟ้า

“ไปกันเถอะไอโกะ”

“คุณหนูจะไม่บอกคุณท่านจริงๆ เหรอคะ?” ไอโกะถามเมื่ออยู่กันเพียงสองคน เพราะคนใช้คนอื่นต่างก็วุ่นวายกับการเดินขบวนบ้างก็ช่วยเตรียมงานกันหมด คุณท่านหรือก็ไปนั่งช้ำใจเงียบๆ อีกทาง คุณหญิงกับคุณหนูใหญ่ก็พากันหัวเราะคิกคักน่าตบกะโหลกที่กลั่นแกล้งคิโยมิสำเร็จ

“ไว้หนีไปได้ก่อนค่อยติดต่อกลับมาทีหลัง”

“ข้าขอติดตามคุณหนูไปด้วยนะคะ”

“จะยังไงก็ได้น่า” เฮียคุตอบอย่างไม่คิดอะไรมาก การที่ไอโกะจะติดตามเขาหรือไม่นับว่าไม่ใช่เรื่องสำคัญที่ต้องครุ่นคิด อย่างไรเสียถ้าเขาต้องแต่งงานจริงๆ ไอโกะก็จะเป็นคนใช้ประจำตัวที่ต้องติดสอยห้อยตามไปด้วย แต่ถ้าเขาหนีไปกับมิโนรุ ให้ไอโกะไปอีกคนหนึ่งก็ไม่ใช่ภาระของเขาอยู่แล้ว

“แต่นี่เราก็เดินมาได้ครึ่งทางแล้วนะ ทำไมท่านมิโนรุยังไม่มากัน?”

“นั่นน่ะสิ”

เฮียคุสอดส่ายสายตาไปตลอดทางอย่างคนที่คาดหวังว่าจะมีคนมาช่วย ในจดหมายมิโนรุบอกจะส่งคนมาฉุดไปจากขบวนเจ้าสาว อดีตหนุ่มหล่อชะเง้อคอยาวไปทั่วทุกทิศทางแต่ก็ต้องผิดหวัง เหงื่อกาฬเริ่มผุดขึ้นมาบนโบหน้างดงาม ใจคอเขาไม่ค่อยจะดีแล้ว

จากครึ่งทางกลายเป็นกำลังจะถึงปลายทาง ศาลเจ้าถูกจัดแต่งอย่างอลังการและมีวางสินสอดอวดความร่ำรวยของฝ่ายชายกระจายทุกที่ ทั้งกองเงินและโอบิลายสวย เฮียคุกลืนน้ำลายลงคอดังเอื้อกแล้วเอ่ยถามทั้งที่เขาคล้ายจะรู้คำตอบอยู่เต็มอก 

“นี่ไม่ใช่ศาลเจ้าที่ข้าจะต้องทำพิธีใช่ไหม?”

“ศาลนี่แหละค่ะ”

“บ้าจริง!

เจ้าสาวคนสวยสบถออกมา เขาโดนหลอกแล้ว ไม่มีใครมาช่วยอะไรเขาทั้งนั้น เฮียคุรู้ดีว่าไม่มีใครกล้าบุกเข้ามาช่วยเขาออกไปอย่างนี้แน่ เขาโดนมิโนรุหลอกลวงให้ความหวัง และชายคนนั้นก็ทำลายมันลงไปอย่างเจ็บแสบ เฮียคุทุบหมัดลงกับเข่าตัวเองจนเนื้อขาวเนียนเปลี่ยนเป็นสีม่วงช้ำ

ต้องพึ่งตัวเอง... ไม่มีใครให้พึ่งก็ต้องพึ่งตัวเอง

แต่จะพึ่งอย่างไรล่ะ ในเมื่อตอนนี้เฮียคุไม่ใช่เฮียคุ... หนุ่มหล่อกำยำที่มีวิชาหมัดมวยระดับแนวหน้าของเพชฌฆาตร้อยปรลัย เขาเป็นเพียงคิโยมิอ่อนแอที่ทำอะไรไม่ได้นอกจากร้องไห้จนหน้านองไปด้วยหยดน้ำตา และตกเป็นเหยื่อให้ใครต่อใครรุมรังแก

“คุณหนู ทำใจดีๆ ไว้นะคะ”

ใบหน้างดงามซีดเผือดลงทุกขณะ เฮียคุยังคิดหาทางเอาตัวรอดจากสถานการณ์นี้ออกไปไม่ได้ ครั้นจะให้โวยวายอะไรก็ดูจะเป็นผลร้ายเพราะจะถูกคุมตัวเข้มงวดกว่าเดิมจนไม่สามารถหนีได้มากกว่า เขาอาจต้องแกล้งทำเป็นยินยอมให้พวกมันตายใจและก็ตลบหลังมันทีเผลอ สัญชาตญาณนักสู้บอกเขาไว้อย่างนั้น

“มาแล้วเหรอเจ้าสาวข้า?” ไดซึเกะมองร่างสูงโปร่งแล้วน้ำลายหกจนต้องเลียริมฝีปาก วันนี้เจ้าสาวของเขาดูสวยกว่าทุกวัน เห็นแล้วก็อดตื่นเต้นไม่ได้ นึกขอบคุณเงินและอำนาจที่มี เพราะถ้าไม่มีสิ่งพวกนั้นแล้ว คงเป็นไปไม่ได้ที่เขาจะได้เข้าพิธีวิวาห์กับผู้หญิงที่งดงามอย่างคิโยมิ

กลับกัน นาทีนี้เฮียคุไม่มีอารมณ์สนใจอะไรทั้งนั้นไม่ว่าจะเป็นแขกมากมายหรือน้ำชาอาหารที่วางเกลื่อนโต๊ะ สิ่งเดียวที่พอเรียกให้เขามองได้คงเป็นสาเกที่เตรียมไว้ให้ดื่มสามใบที่ใช้ในการประกอบพิธี เฮียคุพยายามมองหาเรื่องดีๆ ที่พอมีเพื่อสงบจิตใจตัวเอง

“เอาวะ ยังมีเหล้าให้กิน”

ประเพณีรินสาเกให้คู่บ่าวสาวดื่มดำเนินไปตามปกติ ต่างฝ่ายต่างดื่มและลงนามให้สัญญากันจนครบเก้ารอบ เฮียคุพยายามไม่สนใจและจดจ่ออยู่กับเหล้าแก้ความวิตกกังวลและกะจะให้ตัวเองใจเย็นพอจะหาทางแก้ไขปัญหาให้กับชีวิต อดีตหนุ่มหล่อเลียริมฝีปากเล็กน้อย... สาเกไหนี้รสชาติดีจริงๆ มันช่างหอมและซาบซ่านไปถึงอวัยวะภายใน อย่างว่าแหละ เจ้าบ่าวของเขาร่ำรวยและมีอิทธิพลคับเมือง เงินที่มากพอคงจะใช้ซื้อเหล้าอร่อยๆ หมักบ่มเยี่ยมๆ ไว้เยอะแยะ แต่จะให้เขายอมเป็นภรรยาแลกกับการดื่มเหล้าเฮียคุไม่เอาด้วยหรอก ถึงร่างกายเขาจะเป็นสาวสวย แต่จิตใจของเขาก็ยังเป็นผู้ชาย การแต่งงานที่ต้องเข้าหอหลับนอนกับผู้ชายด้วยกันแค่คิดก็น่าขนลุกจนขนที่แขนตั้งชัน ดังนั้นไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นเขาก็ต้องหาทางเอาชีวิตรอดให้ได้ เรื่องมิโนรุเขาสาบานเลยว่าเจออีกครั้งเขาจะแก้แค้นให้ตายกันไปข้าง ไม่ช่วยยังพอว่า มาหลอกกันอย่างนี้ได้อย่างไร ถ้าบอกตรงๆ ว่าจะไม่ช่วยเขาอาจจะหาทางหนีทีไล่หนีไปตายเอาดาบหน้าแล้ว หลอกลวงแบบนี้ทำให้เขาต้องเผชิญเคราะห์กรรมที่น่ากลัวอย่างที่ไม่คิดเลยว่าชาตินี้จะต้องมาพบเจอ ด้านไดซึเกะเองก็กรึ่มๆ ประสาคนเมาได้ที่ขี้ตาไหลเยิ้มแล้วเดินตรงมาที่ร่างสูงโปร่งพร้อมรอยยิ้ม

“ดีใจไหมที่จะได้แต่งงานกับข้า?”

“ดีใจสิท่านไดซึเกะ”

“เดี๋ยวเราก็จะได้เป็นผัวเมียกันแล้ว ไหน ยิ้มหวานให้ข้าดูหน่อยสิ”

เฮียคุฝืนยิ้มทั้งที่ใจอยากจะร้องไห้ออกมา เคราะห์กรรมแต่ปางใดหนอ ทำให้เขาต้องมาเจอเรื่องอะไรแบบนี้ สักพักไดซึเกะก็โดนเพื่อนลากไปดื่มเหล้าเฮฮาส่งเสียงเจี๊ยวจ๊าวน่ารำคาญ เฮียคุแอบเทเหล้าดื่มย้อมใจอีกสักไหแล้วจึงถูกบังคับให้เข้าไปรอในห้องหอด้วยความทรมานจิตใจ

แท้จริงเฮียคุอยากจะเกาะเสาบ้านไม่ให้ถูกบรรดาครอบครัวของเจ้าบ่าวลากเข้าไปยังห้องหอแต่เฮียคุก็ไม่อาจกระทำได้ อดีตนักฆ่าหนุ่มถูกต้อนจนเข้าไปนั่ง ครั้นจะโวยวายก็ดูจะไม่เป็นประโยชน์และเขาอาจถูกคนพวกนี้ใช้ความรุนแรงจับมัดหรือวางยาให้หมดสติ แล้วอะไรๆ จะแย่ลงกว่าเดิม

......................................................................................................................................................

เวลามีจำกัด เฮียคุนั่งกัดเล็บอยู่บนเตียง เขามองซ้ายมองขวาหาอาวุธกะว่าถ้าโดนเข้าใกล้เขาจะได้ใช้ป้องกันตัว ของที่ดูจะเป็นประโยชน์เห็นจะเป็นมีดปอกผลไม้ด้ามเล็กๆ ที่วางไว้บนโต๊ะ แน่นอนว่าเขาก็หยิบมันขึ้นมาเก็บไว้ใต้หมอนและกลับไปกัดเล็บหาทางออกต่อไป

“คุณหนูคะ คุณหนู” เสียงใสแจ๋วดังมาแต่ไกล เป็นร่างเล็กที่เปิดประตูแล้ววิ่งเข้ามาในห้องทั้งน้ำตานองหน้า เฮียคุขมวดคิ้ว ยังเหลือเรื่องให้เขาเดือดร้อนอีกหรือ

“ไอโกะ เจ้าเข้ามาได้ยังไง?”

“ข้าขออนุญาตเข้ามาเองค่ะ”

“มีใครจะมาช่วยข้าไหม?”

“ไม่มีแล้วล่ะค่ะ แต่คุณหนูอย่าคิดสั้นนะคะ ยังไงข้าก็จะอยู่กับคุณหนูค่ะ” คำตอบใสซื่อนั่นทำให้เฮียคุกุมขมับในความจงรักภักดีของคนใช้ประจำตัว ถึงชีวิตในร่างนี้จะเจอแต่เรื่องเลวร้ายแต่เขาก็ยังมีมิตรแท้ยามยากที่พร้อมจะคอยอยู่เคียงข้างไม่จากไปไหน

“ขอบใจนะ ที่เจ้าอยู่เคียงข้างข้าตลอดเวลา”

“โธ่ คุณหนู ข้าดูแลคุณหนูมาตั้งแต่เล็กๆ ข้าตายแทนคุณหนูยังไง ถ้าไม่ติดที่ท่านไดซึเกะเจาะจงคุณหนู ข้ายังยอมแต่งงานกับเขาแทนคุณหนูนะคะ”

“ข้ามาแล้วคิโยมิ”

ไดซึเกะที่เมาได้ที่ตะโกนโหวกเหวกมาแต่ไกล เฮียคุฟังเสียงเท่านั้นหน้าก็ซีดจนกลายเป็นสีขาว ด้วยอารมณ์ที่คล้ายว่าจะตายอยู่รอมร่อ ไอโกะก็ร้องห่มร้องไห้ด้วยความสงสารเจ้านาย มือเล็กกุมมือเฮียคุไว้แล้วกล่าวทั้งน้ำตา เล่นเอาเฮียคุไปไม่ถูกเลยทีเดียว

“เข้มแข็งไว้นะคะคุณหนู ไม่ว่าเรื่องอะไรคุณหนูก็ต้องผ่านมันไปได้”

“เจ้านี่เกะกะขวางทางข้าจริงๆ ไอโกะ ออกไปได้แล้ว”

“ค่ะ ท่านไดซึเกะ”

ด้านไดซึเกะพอเห็นสาวใช้เดินจากไปก็หันมามองเจ้าสาวคนสวยที่นั่งอยู่บนเตียงด้วยสายตาหื่นกามแบบปิดไม่มิด เฮียคุกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก แต่ก็ทำใจดีสู้เสื้อ ไม่อยากให้อีกฝ่ายรู้ว่าเขาหวาดกลัวจนลนลานแค่ไหน หลายครั้งที่เฮียคุเกลียดไดซึเกะเพราะมันทำลายความภาคภูมิใจที่มี เขาเคยเป็นเพชฌฆาตที่ใครต่อใครต้องสะพรึงกลัว แต่บัดนี้เขากลับกลายเป็นหญิงสาวอ่อนแอที่ต้องมากลัวผู้ชายด้วยกันจะทำมิดีมิร้ายใส่ คิดแล้วก็เจ็บใจ ถ้าเขารู้ว่าใครทำให้เขาต้องมาตกอยู่ในสถานการณ์นี้เขาสาบานจะฆ่ามันให้สมกับความแค้นที่มี

“รอข้านานไหมคิโยมิ?”

“ไม่... ไม่นานค่ะ” เฮียคุกลืนน้ำลายลงคอ ด้านไดซึเกะก็เดินโซซัดโซเซเข้ามานั่งที่ขอบเตียง มือไม้เริ่มป้วนเปี้ยนไปตามร่างสูงโปร่งด้วยความลุ่มหลง จมูกบานๆ สูดกลิ่นกายสาวฟึดฟัดแล้วปลดเสื้อผ้าตัวเองออกอย่างรวดเร็ว... จากเสื้อไปกางเกง เฮียคุรีบถีบผ่าหมากด้วยความหวาดกลัว

“คิโยมิ!!” ไดซึเกะตะคอกลั่นเมื่อโดนถีบ ดวงตาวาวโรจน์อย่างน่าสยอง เฮียคุรู้สึกเหมือนตัวเองตัวเล็กลงไปในบัดดล ไดซึเกะจัดแจงกระชากกางเกงตัวเองปลิวไปตามลมอย่างรวดเร็วพร้อมความหื่นที่ขึ้นเต็มหน้าเต็มตา “เจ้าชอบแบบรุนแรงใช่ไหม? ได้! ข้าจัดให้!!”

“อย่านะท่านไดซึเกะ! อย่า!”

เฮียคุกรีดร้องออกมาอย่างหมดท่า เขาจะทำอย่างไรดี ชีวิตต่อจากนี้จะเป็นเช่นไรก็ยากจะรู้ได้ 

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

137 ความคิดเห็น

  1. #88 สมบุกสมบัน (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2559 / 20:24
    เสียวแทนครับ 555
    #88
    0
  2. #73 เจ้าชายไก่ (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 19 พฤศจิกายน 2559 / 21:13
    ทำไมชีวิตเฮียถึงได้ดราม่าน่าสงสาร เป็นชายดีๆ ต้องมาอยู่ในร่างหญิง
    #73
    0
  3. #58 หิมะกลางทะเลทราย (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2559 / 21:51
    เฮียเราจะได้สามีแล้ว
    #58
    0
  4. #38 ลูกชุบ (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2559 / 10:07
    เสียวสยองตามเฮียเลย
    #38
    0
  5. #19 *lจ้าxญิJกุxลาUน้ำแข็J* (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 8 กันยายน 2559 / 06:55
    เฮียจะรอดไหมเนี่ย
    #19
    0
  6. #18 *lจ้าxญิJกุxลาUน้ำแข็J* (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 31 สิงหาคม 2559 / 06:28
    ฮาเฮียคุ ตรงที่ถามไอโกะว่านี่ไม่ใช่ศาลเจ้าที่ใช้ทำพิธใช่ไหม แล้วไอโกะตอบว่าใช่แล้ว ดื่มเหล้าย้อมใจก่อน
    #18
    0