ราคา ≠ มูลค่า

ตอนที่ 3 : Chapter 2 --- ❝ Money talks ❞

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 46,001
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3,419 ครั้ง
    19 ก.พ. 61




Chapter 2


::

❝ Money talks ❞

✂ ‐ ‐ ‐ ‐ ‐ ‐ ‐ ‐ ‐ ‐ ‐ ‐ ‐ ‐ ‐ ‐ ‐













บนโลกนี้มีหลายภาษา แต่ภาษาที่เสียงดังที่สุดคือ ‘Money talks’







“นาขอไปดูรองเท้าอีกอย่างได้ไหมคะ” เสียงหวานเอ่ยออดอ้อนอยู่ข้างกาย

เอเชียละสายตาจากกระเป๋าหนังในตู้กระจกมามองสาวสวยผมยาวที่เกี่ยวแขนเขาไว้แน่น
แขนข้างนึงของเธอมีถุงกระดาษยี่ห้อดังคล้องอยู่เต็ม พอๆ กับมืออีกข้างของเขา

“ครับ”

เธอยิ้มรับอย่างพึงใจ พาเขาเดินตรงไปที่ร้านรองเท้าแบรนด์เนมราคาแพง
ส่งยิ้มอีกครั้งตอนเอเชียเดินไปนั่งรอที่เก้าอี้ตรงกลาง เธอลากรองเท้าส้นสูงสีแดงไปทั่วร้าน ตาเป็นประกายตอนเห็นของถูกใจ

เอเชียมองตามก่อนจะคิดถึงคำที่วิล สมิธเคยพูดไว้

‘มีคนมากมากใช้เงินที่พวกเขาไม่ได้หาเอง ซื้อสิ่งที่พวกเขาไม่ได้ต้องการ เพื่อไปอวดคนที่พวกเขาไม่ได้ชอบ…’

แต่ก็นะ เอเชียยักไหล่ ล้วงหยิบบัตรเครดิตสักใบในกระเป๋าขึ้นมารอ

เงินที่เขาใช้อยู่ตอนนี้ ก็ไม่ใช่เงินที่เขาหาเหมือนกัน

“เอเชียคะ” เจ้าของลอนผมสีน้ำตาลอ่อนเรียกเสียงใส หันไปยิ้มละมุนแล้วชูรองเท้าส้นสูงสีขาวกับสีครีมอย่างละข้างขึ้นโชว์ “สีไหนดีคะ”

คนถูกถามเลิกคิ้วขึ้นนิด พยายามมองความแตกต่างระหว่างสองสี แต่คงน้อยมากเลยทำให้แสงในร้านกลบจนมองแทบไม่ออก

“อ่า...” เขาครางเสียง

พนักงานสาวที่ยืนประสานมือไว้ด้านหน้าอยู่ไม่ไกลอมยิ้มมองเอเชียตาไม่กะพริบ
ตั้งแต่เข้ามาคนในร้านก็ละสายตาไม่ได้ หน้าตาหล่อจัด ตัวสูงหุ่นดี กลิ่นก็หอมจนใครๆ เหลียวหลัง

แล้วยิ่งตอนเขาเอ่ยปากตอบแฟนสาวก็ทำเอาอยากจะละลายลงไปที่พื้น

“เอาทั้งสองสีนั่นแหละครับ สวยทั้งคู่เลย”

ช่างเป็นผู้หญิงที่โชคดีอะไรขนาดนี้นะ







เอเชียขับรถมาจอดที่ใต้คอนโดของหญิงสาว เขาเปลี่ยนเกียร์ ถอนเท้าจากเบรกแล้วหันไปหาเธอ “ขึ้นห้องดีๆ นะครับ”

“เอ๋” เธอเลิกคิ้ว “เอเชียไม่ขึ้นไปข้างบนก่อนเหรอคะ นาถือของไม่ไหวแน่เลย”

เขาเหลือบตามองถุงช็อปปิ้งที่วางแน่นอยู่เบาะหลัง “อ่า...”

“ขึ้นไปก่อนเถอะนะคะ นั่งพักสักหน่อย นามีชาอังกฤษรสชาติดีเต็มเลย เพิ่งได้มาเมื่ออาทิตย์ก่อน”

เขาสบตาเธอ เข้าใจความนัยที่ส่งผ่านมา

“ครับ”

ไม่มีเหตุผลให้ปฏิเสธ

เอเชียเดินเข้ามาในห้องชุดที่ตกแต่งด้วยสีขาวและแดงตามสไตล์ผู้หญิงแต่งตัวจัด
ขวามือเป็นตู้Built-inขนาดใหญ่ วางรองเท้าส้นสูงและกระเป๋าเป็นระเบียบ
คงเป็นไฮไลท์ที่น่าสนใจเวลาเพื่อนมาเที่ยวห้อง รับรองว่าผู้หญิงจะต้องตาวาวเมื่อได้เห็น

‘สุดยอด’

‘มีแต่รุ่นที่ฉันอยากได้’

‘ตัวนี้นี่แพงมากเลยนะ’


เจ้าของมันคงยืดได้กับคำพูดพวกนี้

“ชั้นสวยไหมคะ” บีนาเอ่ยปาก เดินเข้ามาใกล้แล้วเอื้อมมือไปเปิดไฟในตู้ ส่องลงมาที่กระเป๋าหนังมันเงา กับรองเท้าส้นเข็มสูงหลายนิ้ว “นาจ้างคนมาทำให้เป็นพิเศษเลย”

“สวยดีครับ”

“เดี๋ยวจะเอารองเท้ากับกระเป๋าที่เอเชียซื้อให้วันนี้วางตรงกลางเลย ว่างไว้รอชิ้นพิเศษเลยนะคะ”

เอเชียยิ้ม

“ครับ”

แม้ว่าเขาจะไม่รู้สึกว่ามันทำให้ตัวเองกลายเป็นคนพิเศษขึ้นมาตรงไหน

หากการให้ความสำคัญกับสิ่งของหรือเงินทองที่เขาหยิบยื่นให้นับเป็นการแสดงออกว่าเขาเป็นคนพิเศษแล้วล่ะก็

เขาคงเป็นคนพิเศษสำหรับใครหลายคนเลยทีเดียว

เอเชียนั่งมองหญิงสาวหยิบรองเท้ากับกระเป๋าที่ตัวเองเป็นคนจ่ายไปวางบนชั้นอย่างอารมณ์ดี
เธอขยับซ้ายขยับขวาจัดวางจนพอใจแล้วก็หันมายิ้มกว้างให้
ก่อนจะขยับมาใกล้ทิ้งตัวลงนั่งบนตักเจ้าของบัตรเครดิตที่ยื่นให้พนักงานอย่างไม่อิดออดเวลาเธอช็อปปิ้ง
ต่างจากผู้ชายทุกคนที่เคยจีบอย่างไม่ติดฝุ่น

ไม่รู้ว่าส้มหล่นลูกขนาดไหน แต่เหมือนใช้บุญทั้งชีวิตหมดในคราวเดียว

มือเรียววาดขึ้นโอบคอมหาเดือนของมหา’ลัย มองดวงตาคม จมูกโด่ง และปากเป็นกระจับได้รูปของอีกฝ่าย
เธอลากนิ้วไล้เบาๆ ตรงสันกราม ผู้ชายที่ผู้หญิงคนไหนก็อยากครอบครอง ริมฝีปากเคลือบลิปสติกสีสดกดลงเบาๆ ที่ข้างแก้ม

หอมจริงอย่างที่เขาว่า

‘เอเชียตัวหอมมาก แค่เดินผ่านกลิ่นก็ติดจมูก’

‘ได้หอมสักทีคงเหมือนขึ้นสวรรค์’

บีนายิ้มกริ่ม เมื่อคิดถึงคำอ้างที่ไม่ได้เกินจริงของเพื่อนร่วมคณะ


วันนี้เธอคงยิ่งกว่าขึ้นสวรรค์…




ไฟในห้องหรี่ลงจนเกือบมืด เอเชียยังคงไร้ที่ติแม้ในที่สว่างหรือแสงสลัวแบบนี้
ร่างกายที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามสะท้อนกับดวงไฟ ดูดีจนละสายตาไม่ได้
หญิงสาวจ้องมองเหมือนคนเพ้อ วางมือลงบนแผ่นอกของคนตรงหน้า แค่คิดถึงสิ่งที่จะเกิดขึ้นหัวใจก็พานจะหยุดเต้น

“เอเชีย”

จะมีสักกี่คนที่มีโอกาสเรียกชื่อเขาในเวลาแบบนี้

ได้กัดลงที่ไหล่กว้างในยามที่ถูกกอดรัดเสียแน่น

บีนาเชิดหน้าขึ้นตอนริมฝีปากอุ่นๆ จรดลงที่ลำคอ ปกติกลิ่นอีกฝ่ายก็หอมอยู่แล้ว
ยิ่งออกแรงจนได้เหงื่อก็ยิ่งทวีความรุนแรงขึ้นอีกเป็นเท่าตัว เธออยากจะกรีดร้องตอนที่รู้สึกตัวตนที่สอดแทรกเข้ามาในร่างกาย
วันพรุ่งนี้คงไปบอกเพื่อนทั้งกลุ่มได้เต็มปากว่าเธอได้ครอบครองและเป็นเจ้าของผู้ชายที่ดีที่สุดแล้ว




ควันบุหรี่สีหม่นพรูออกจากปาก ลอยอวลอยู่เหนือร่างกาย
กลิ่นเย็นๆ ของเมนทอลผสมกันมั่วกับกลิ่นเหงื่อ หอมรัญจวนจนอดหลงใหลไม่ได้

ปกติแล้วเอเชียมักจะติดนิสัยสูบบุหรี่ทุกครั้งหลังเสร็จกิจกรรมที่เสียเหงื่อมากอย่างเมื่อครู่
แต่ไม่เคยเสียมารยาทสูบบนเตียงอย่างที่ทำอยู่ เพียงแต่เจ้าของห้องรั้งตัวเขาไว้ตอนที่จะลุกออกไปตรงระเบียง
กระชับเอวไว้แน่นพูดเสียงอ้อนให้กอดเธอแล้วสูบอยู่ตรงนี้

เขาเอื้อมมือไปเคาะขี้เถ้าลงกับที่เขี่ย แล้วสูดเข้าไปอีกคำใหญ่ ก่อนจะขยี้บุหรี่ลงกับก้นแก้ว
พ่นควันออกจากปากเป็นครั้งสุดท้ายแล้วตบที่ต้นแขนขาวเบาๆ

“ผมไปก่อนนะ”

บีนาเงยหน้ามอง ส่งเสียงงอแง “ไม่ค้างเหรอคะ”

“อื้ม มีนัดต่อ”

“ไปไหนคะ”

“VIP” ที่เที่ยวของลูกคนมีเงิน

“ไม่เอาอะ ผู้หญิงเยอะ ต้องเข้ามายุ่งกับเอเชียแน่ๆ เลย”

คนถูกกอดหน้านิ่ง เขาไม่ชอบเท่าไหร่กับการแสดงความเป็นเจ้าของที่ไม่น่ารักแบบนี้ เขาคุยกับใครก็คุยทีละคน ไม่เคยคุยซ้อน

แต่ไม่ได้หมายความว่าคบกัน

“ผมไปก่อนนะ”

บีนามุ่ยหน้า อยากจะเอาแต่ใจกว่านี้แต่ไม่กล้า

เธอรู้ว่าเอเชียไม่ได้รักเธอขนาดจะลงให้ทุกอย่าง หรืออันที่จริงอาจจะใช้คำว่ารักไม่ได้เลยด้วยซ้ำ
ได้ยินมาหนาหูว่าเอเชียไม่เคยเอาเปรียบผู้หญิง จะทำก็ต่อเมื่ออีกฝ่ายนึงเต็มใจ ซึ่งขนาดบางคนเสนอให้ยังไม่เอา

เวลาดีก็ดีจนใจหาย แต่เวลาถูกเกลียดขึ้นมาก็แทบอยากจะหยุดหายใจเลยเหมือนกัน

เพราะแบบนั้นแล้ว…

“ขับรถดีๆ นะคะ แล้วไลน์หานาบ้างนะ”

เธอถึงทำได้แค่ยิ้มหวานและพูดจาน่ารักแบบนี้กับเขา













✗ ✗ ✗ ✗ ✗ ✗













เอเชียเปลี่ยนเสื้อนักศึกษาเป็นเสื้อยืดง่ายๆ ก่อนลงจากรถ ก้าวขายาวๆ เข้าไปในร้าน มีสายตาหลายสิบคู่มองตามไปเหมือนปกติ
กลุ่มเพื่อนที่นั่งอยู่โซนใกล้บาร์รู้ได้ทันทีว่าเขามาเพราะสาวๆ โต๊ะใกล้เคียงสะกิดกันมือเป็นระวิง

“ไงมึง มาทีสาวๆ แตกตื่นกันใหญ่”

เอเชียพยักหน้ารับ นั่งลงบนโซฟาตัวที่ว่างอยู่ ยกมือเรียกบริกรมาสั่งเครื่องดื่ม “วอดก้ามาร์ตินี่” เขาบอกสั้นๆ ก่อนจะหันมาตามเสียงเรียกของเพื่อนในกลุ่ม

“สรุปยังไง โผล่มาสามสี่ทุ่มแบบนี้หายไปไหนมา” นรุจยิ้มกริ่ม

“เรื่องส่วนตัวน่า”

“โหยอะไรวะ” คนพนันกับเพื่อนโอดครวญ

“กูบอกแล้วไง เอเชียมันเคยพูดที่ไหน”

คนอย่างเอเชียไม่เคยเอาเรื่องคนที่ตัวเองคุยอยู่มาพูดเป็นเรื่องสนุก ถ้าไม่สืบเองหรือมีหลักฐานคาตาก็คงไม่ได้รู้
แล้วอย่าคิดจะเอาอะไรมาง้างปาก ต่อให้เป็นพระเจ้าก็ทำไม่ได้

“แล้วชอบเธอไหม”

เอเชียหยุดคิด เขาไม่ได้ลังเล

“คิดว่าไม่”

แต่รู้สึกแย่มากกว่า

“อะไรวะ นั่นดาวปีหนึ่ง สดๆ เอ๊าะๆ เลยนะเว้ย” มาร์คโวยวาย แล้วกลอกตา “ทำไมเบ้ากูไม่ดีเท่ามึงบ้าง” เท่าที่มีอยู่ก็ถือว่าเยอะแล้วนะ แต่เทียบมหาเดือนคนดังไม่ได้จริงๆ

“บางทีกูก็งงจุดยืนมึงเหมือนกันนะ” กิมเอ่ยปาก “เลือกได้เป็นร้อย คบทีละสิบยังได้ แต่ดันคุยทีละคน แต่ก็เกินเลยทั้งที่ไม่ได้รู้สึกอะไร จะบอกว่ารักเดียวใจเดียวก็ไม่ใช่ จะบอกว่าคนดีก็ไม่มั่นใจ งงไปหมด”

เอเชียหันไปสบตาเจ้าของประโยคยาวเหยียด ก่อนจะพยักหน้า “ไม่ต้องเข้าใจก็ได้”

เขายังไม่เข้าใจตัวเองเลย

“เออ กูไม่เข้าใจ” กิมหัวเราะ ยกแก้วขึ้น “เอ้า ชนกันหน่อย”

เอเชียยกแก้วขึ้นชนเบาๆ จิบเล็กน้อยพอเป็นพิธี

“เหล้าหมดแล้วว่ะ” มาร์คร้องบอก “เปิดอีกขวดมะ เหมือนเดิม?”

“เออ เหมือนเดิมนั่นแหละ” กิมเสริม “ว่าแต่มื้อนี้ป๋าเปย์เหมือนเดิมด้วยหรือเปล่า” เขาหันไปมองเอเชีย กะพริบตาปริบๆ ใส่
เจ้าตัวพยักหน้ารับ “ก็ทุกครั้งอยู่แล้วไม่ใช่เหรอ”

ได้ยินแบบนั้นคนในโต๊ะก็ยิ้มกว้าง พร้อมใจกันประสานเสียง “ขอบคุณครับป๋า~”


ทุกครั้งจริงนั่นแหละ







“ขอโทษนะคะ”

คนที่เพิ่งเดินออกจากห้องน้ำชะงักเท้า ขยับออกมาให้พ้นประตูแล้วหันกลับไปสบตาหญิงสาว

“ครับ” เขาตอบรับ ไม่แปลกใจเท่าไหร่

มาดักรอหน้าห้องน้ำแบบนี้ไม่ใช่ครั้งแรก

“บิ๋มนะคะ เรียนอยู่WSU”

“ผม...” เขาอ้าปากเตรียมจะแนะนำตัวเองกลับ

“รู้ค่ะ เอเชีย”

แต่ลืมไปว่าบ่อยครั้งที่ไม่จำเป็น

“เห็นในเพจเยอะแยะ เพื่อนในเฟซแชร์กันเต็มฟีด ได้เจอตัวจริงแล้วไม่ผิดกับที่เขาพูดกัน” รอยยิ้มหวานแต้มที่ริมฝีปาก ผู้หญิงทุกคนที่เข้าหาเขาล้วนมีสิ่งนี้เหมือนกันไม่ผิดเพี้ยน คล้ายๆ จะมีใครเคยพูดไว้

‘ถ้าหากฉันยิ้มให้เขาก่อน เขาอาจจะยิ้มให้ฉันกลับ’

“เห็นวันนี้เอเชียมาคนเดียว” หมายถึงไม่มีผู้หญิง “มีคิดไว้หรือเปล่าคะว่าจะไปไหนต่อ”

แต่ไม่มีคนไหนได้รับรอยยิ้มแบบเดียวกันจากเขา

“ไม่ได้คิดครับ”

“ถ้าอย่างนั้นไปกับบิ๋มไหม บิ๋มมีที่ดีๆ แนะนำ อาหารอร่อย ดนตรีก็ดี” เธอยิ้ม วางนิ้วตรงหน้าอกอีกฝ่าย “มีกิจกรรมสนุกๆ ให้ทำด้วย”

เขาหลุบตามองมือที่ลากไปมาตรงไหปลาร้าตัวเอง ก่อนจะถอยเท้าออกมาเล็กน้อย

เอเชียไม่ชอบ

“ขอตัวก่อนนะครับ”

คนที่จับตัวเขาโดยไม่ได้รับอนุญาต
   




เอเชียกลับมาที่ห้องนอน เดินเข้าWalkin closet ถอดเสื้อยืดใส่ตะกร้าผ้า หยิบผ้าเช็ดตัวแล้วตรงเข้าห้องน้ำ
เขาใช้เวลาเกือบชั่วโมงในการแช่น้ำในอ่าง นั่งเฉยๆ ปล่อยให้ระบบน้ำวนทำงานนวดตัวจนรู้สึกสบายขึ้น
ทิ้งสมองให้ว่างไม่คิดอะไร นานจนเริ่มง่วงถึงได้ขึ้นจากน้ำ คว้าผ้าเช็ดตัวมาพันรอบเอวแล้วเดินออกมาด้านนอก
ได้ยินเสียงแจ้งเตือนแอพสนทนาดังขึ้นติดๆ กัน

คุยกันเยอะๆ ในเวลาดึกแบบนี้มีอยู่ไม่กี่คนหรอก

เอเชียใช้ผ้าผืนเล็กเช็ดผมตัวเองลวกๆ แล้วพาดคอไว้ ก่อนจะเดินไปหยิบโทรศัพท์ที่วางอยู่บนโต๊ะทำงานมาดูทั้งที่ยังไม่แต่งตัว



King of King ♕ (3)
-----------------------------------------
11:51

T’Tony
Hey

feb.
ไง หายหัวเลยนะไอ้ฝรั่ง
ยังพูดไทยได้ปะ

T’Tony
พิมพ์ก็ได้
feb.
55555

T’Tony
จะบอกว่าอาทิตย์หน้ากลับ

feb.
จริง?
วันไหน กูถึงไทยมะรืน

T’Tony
Wed

feb.
กี่โมง

T’Tony
Arrive 8pm

feb.
เออ เจอกัน

T’Tony
K

   
เอเชียอ่านมาถึงตรงนี้ก็วางโทรศัพท์ลงบนโต๊ะ เดินไปเปลี่ยนชุดนอนเพราะนั่งเปลือยบนให้แอร์เป่าจนเริ่มหนาวแล้ว
เขาใส่เสื้อเสร็จก็มานอนพิงหมอนอยู่บนเตียง หยิบโทรศัพท์ที่ยังส่งเสียงไม่หยุดขึ้นมาอีกครั้ง

จังหวะเดียวกับที่มีแจ้งเตือนแอพเดิมเด้งขึ้นมาด้านบน

(• B-na : ถึงบ้านหรือยังคะ ไม่ตอบเลย)

เขาเหลือบตามองแต่ไม่ได้สนใจ กดเข้าแชทกลุ่มที่อ่านค้างไว้


King of King ♕ (3)
-----------------------------------------
00:07
   
feb.
ว่าแต่มันหายไปไหนวะ
วันก่อนทักไปแม่งไม่ตอบ
อ่านครบแล้วนี่
ไอสัด

Asia
อืม
อ่านอยู่

T’Tony
lol

feb.
olo

Asia
จะมาวันไหนก็เข้ามา
ห้องว่างตลอด
   
feb.
เออ
รองเท้าอะเอาลายไรสรุป
ผึ้งหรืองู

Asia
เอามาสองลายเลย

T’Tony
Same here

feb.
มึงจะซื้อสองลายกันทำไม
เลือกมาลายเดียวสิวะ

Asia
เอามาลอง

feb.
คู่ละสองหมื่นไอ้สัด
ไม่ใช่สองพัน

Asia
ซื้อมา

feb.
เออ!

-----------------------------------------

   
คนที่เริ่มง่วงอีกรอบกดล็อกโทรศัพท์ วางลงที่แท่นชาร์จแบต แล้วเอนตัวลงนอน ขยับตัวไปมาอย่างเมื่อยล้า
ล้วงมือเข้าไปใต้หมอนหยิบรีโมตควบคุมไฟมากดให้ห้องค่อยๆ มืดลงทีละนิด

ปกติเขาไม่นอนปิดไฟจนมืดสนิท จะเปิดให้เป็นแสงสลัวสีส้มที่ปลายเท้า
ไม่ชอบเวลามองไม่เห็นอะไรเลย มันรู้สึกไม่ปลอดภัย

ไม่มีที่ไหนทำให้สามารถหลับตาได้อย่างสบายใจ

แม้กระทั่งบนเตียงของตัวเอง













✗ ✗ ✗ ✗ ✗ ✗













เอเชียย่นหัวคิ้ว ยกมือเสยผมอย่างหงุดหงิดเมื่อถูกเสียงสั่นของโทรศัพท์ปลุกให้ตื่น
เขาเป็นคนขี้เซา ง่วงบ่อย นอนได้ทั้งวัน แต่ดันตื่นง่าย

หยิบโทรศัพท์ขึ้นมา เป็นแจ้งเตือนเฟซบุ๊ก เด้งไม่หยุดตั้งแต่เมื่อครู่จนถึงตอนนี้
กดเลื่อนเข้าไปดูแล้วยิ่งขมวดคิ้วแน่น
เป็นรูปเขาตอนเดินอยู่ในมหา‘ลัยที่ถูกอัพโดยเพจ Sexy guy มองแล้วเลื่อนลงไปอ่านแคปชั่น
   

บุรุษผู้ทำให้ถนนทุกที่กลายเป็นรันเวย์ @Asia Rattanapatpanitchkul
เอเชีย (บริหาร ปี4) - มหาเดือนTTU
Like 28k 
4.1K Shares


ลากสายตามาอ่านคอนเมนต์ เขาไม่แน่ใจว่าตัวเองรู้สึกยังไง…

นุก็เป็นของนุอย่างนี้ รึจะให้นุเป็นของพี่ละคะ อยากได้พี่เขาาา tt
Worawan Suwanna ในรูปว่างานดีแล้ว ตัวจริงงานดีกว่า เดินผ่านทีคนหันกันคอแทบหัก
Yelly @Cherrybb มึงงงงงงง ของกู
โมเม เจอที่VIPบ่อยๆ เด่นจริงค่ะ
Cherrybb  กูจองตั้งแต่พี่เขายังไม่จบม.6!! @yelly
เนื้อคู่ยังไม่เกิด  มีIGพี่เขาไหมคะ
Nanny  นามสกุลเหมือนว่าที่สามีในอนาคตฉันเลย @Mookrani
View more comments

ที่ต้องอ่านอะไรแบบนี้อยู่บ่อยๆ

เอเชียกำลังคิดว่าจะปิดแจ้งเตือนทุกโปรแกรมในโทรศัพท์ไปเลยดีไหม หรือมันมีวิธีตั้งค่าให้คนแท็กหรือเมนชั่นมาไม่ได้ไหม

(• B-na : เอเชีย)

ข้อความไลน์เด้งขึ้นมาด้านบนของหน้าจอ

เขาถอนหายใจ

(• B-na : หายไปไหนคะ)

บางทีก็รู้สึกอยากเลิกใช้โทรศัพท์มือถือ



หลังจากเข้าเรียน พักเที่ยง กินข้าวแล้วเข้าไปเรียนอีกคลาสนึงต่อ
จนเลิกก็เกือบสี่โมงเอเชียก็ยังไม่ตอบไลน์คนที่ส่งมาตั้งแต่เมื่อคืนครั้งนึงและเมื่อเช้าอีกครั้งนึง
ความจริงไม่ได้ขี้เกียจขนาดนั้น แต่แค่คิดว่าตอบไปก็ยังไม่ว่างคุย

B-na
-----------------------------------------
Yesterday

B-na
ถึงบ้านหรือยังคะ ไม่ตอบเลย

07:15

B-na
เอเชีย
หายไปไหนคะ

16:34

Asia
เพิ่งเลิกเรียน

B-na
หายไปทั้งคืน กว่าจะโผล่มาก็เย็นแล้ว
ไม่คิดว่านาจะห่วงบ้างเหรอคะ
โทรไปก็ไม่รับ

Asia
ผมเรียน

B-na
นางอนมากเลยนะ

Asia
อื้ม
ขอโทษครับ

B-na
ไม่รู้แหละ มารับนาไปกินข้าวเลย
ต้องไถ่โทษด้วย
นาอยากกินอาหารญี่ปุ่น

Asia
ครับ เดี๋ยวไป

-----------------------------------------

   

เอเชียกดส่ง แล้วก็เก็บโทรศัพท์ใส่กระเป๋ากางเกง วิธีง้อคนให้หายงอน หรือไถ่โทษให้หายโกรธน่ะมันง่าย

ใช้แค่บัตรเครดิตใบเดียว








“แวะกินขนมร้านนั้นไหมคะ เห็นว่าเปิดใหม่ ปกติวันหยุดคนเยอะมากเลย” บีนาชี้นิ้วไปทางร้านขนมสีขาวครีมดูน่ารักแบบที่ผู้หญิงน่าจะชอบอย่างอารมณ์ดี

อาการงอนหายเป็นปลิดทิ้งเมื่อมีถุงช็อปปิ้งเต็มมือ

เอเชียหยุดคิด ก้มลงดูนาฬิกาข้อมือตัวเอง “กินเสร็จ กลับนะ”

เธอบึนปากเล็กน้อย แต่ก็พยักหน้ารับ “ค่ะ”

เดินตรงเข้าร้าน พนักงานต้อนรับพาไปนั่งที่โซฟาด้านใน เอเชียขมวดคิ้วเล็กน้อย

“ร้านน่ารักจังเลย” บีนายิ้มกว้าง หยิบโทรศัพท์มาถ่ายรูป

เขาไม่ชอบบรรยากาศแบบนี้เท่าไหร่ มันหวานจนเลี่ยน

“ถ่ายรูปกันไหมคะเอเชีย”

ส่ายหน้าโดยไม่ต้องคิด “ผมไม่ชอบถ่ายรูป”

“แค่รูปเดียวก็ได้ เรายังไม่มีรูปคู่กันเลยน้า”

“ผมไม่ชอบถ่ายรูป”

“เอเชียก็...”

แน่นอนว่าเขาไม่ย้ำคำเดิมอีกครั้ง สบตาหญิงสาวนิ่งๆ และเธอก็ล้มเลิกไปเอง
เขายกมือเรียกพนักงานมาสั่งอาหาร เมนูเล่มใหญ่วางลงบนโต๊ะ บีนาเป็นคนดึงเข้าหาตัวเพื่อเลือกของที่อยากกิน

เธอสั่งขนมไปสองอย่างกับเครื่องดื่มหวานๆ อีกแก้ว

“เอเชียจะดื่มอะไรคะ”

ชายหนุ่มดึงเมนูมาเปิดดูคร่าวๆ มีแต่เครื่องดื่มของผู้หญิง เขาถอนหายใจเล็กน้อย เอ่ยปากแล้วเงยหน้ามองบริกร ก่อนจะชะงักไป

“อเมริกาโน่”

“ร้อนหรือเย็นครับ”

“…”

เมื่อลูกค้าเงียบ บริกรก็เงยหน้าจากสมุดจด ทั้งคู่สบตากัน

เอเชียเห็นความประหลาดใจในแววตาคนตรงหน้า

“...” เขาหรี่ตาลงเล็กน้อย “ร้อน”

“รอสักครู่นะครับ” อีกฝ่ายผงกหัวลง แล้วเดินถอยออกไปโดยมีเอเชียมองตาม

“เอเชียคะ”

“ครับ”

“มีอะไรหรือเปล่า” บีนาถามอย่างสนใจ “อยากได้อะไรเพิ่มไหมคะ”

“ไม่ครับ”

เอเชียตอบกลับและหยุดคิดไป จนกระทั่งบริกรคนเดิมมาเสิร์ฟน้ำดื่ม เขาเงยหน้ามองจ้องจนกระทั่งฝ่ายนั้นเดินกลับไป

“นาครับ”

“คะ” เธอขานรับ หยิบแก้วน้ำมาใกล้ ฉีกหลอดใส่ลงไป

“วันนี้นากลับคอนโดเองนะ”

“ทำไมล่ะคะ” เสียงหญิงสาวฟังดูสงสัย แต่แววตาฉายชัดถึงความไม่พอใจ

“ผมมีธุระต่อ”

“ให้นาไปด้วยก็ได้นะคะ”

“ไม่เป็นไรครับ”

เอเชียตอบกลับรวดเร็ว มองหน้าคู่สนทนานิ่ง แสดงออกชัดว่าจะไม่มีทางเปลี่ยนใจแน่

แล้วเธอจะกล้าขัดคำได้ยังไง

   





บีนากลับออกจากร้านไปอย่างไม่เต็มใจนักหลังจากกินขนมจนเสร็จ 
เอเชียจิบกาแฟในแก้วที่เปลี่ยนจากร้อนเป็นเย็นไปแล้ว เขขมวดคิ้วเพราะดื่มยังไงรสชาติก็ไม่ได้เรื่อง

หันไปสบตากับบริกรคนเดิมเข้าพอดี เขาพยักหน้าเรียก

“รับอะไรเพิ่มครับ”

เอเชียมองหน้าอีกฝ่าย เขาจำได้

“เช็ก”

ปิญชาน์

“เช็กบิลนะครับ”

เอเชียพยักหน้า อีกฝ่ายเลยรับคำแล้วเดินไปเอากระเป๋าบิลมาส่งให้

“เก็บจานเลยนะครับ”

“อืม” เจ้าตัวพยักหน้าอีก รับกระเป๋าบิลมาถือ ไม่ได้อ่านรายละเอียดเลยด้วยซ้ำ ก็หยิบแบงค์พันสองใบใส่แล้ววางลงที่โต๊ะ

บริกรคนเดิมหยิบจานใส่ถาดทีละจาน กำลังจะหมุนตัวไปเก็บ แต่มือก็ลื่นพลาดทำแก้วตก
ด้วยความตกใจเลยรีบเอื้อมมือไปรับ จนทำให้โทรศัพท์มือถือที่วางอยู่ขอบโต๊ะโดนกระแทกตกลงที่พื้นเสียงดัง

เอเชียปรายตามองเครื่องมือสื่อสารของตัวเองที่ลงไปแอ้งแม้งอยู่ใกล้เท้าคนทำตก

“…”

“ขะ...ขอโทษนะครับ” ราวกับอีกฝ่ายเพิ่งได้สติ เขารีบพูดเสียงดัง วางถาดลงบนโต๊ะแล้วก้มลงไปเก็บ ก่อนจะหน้าซีดเผือด

เอเชียพรูลมหายใจออกเบาๆ เอื้อมไปหยิบของๆ ตัวเองในมือคนตรงมาหน้ามาดู คงจะลงตรงสันพอดี

จอแตกยับ...

เจ้าของเครื่องมองโทรศัพท์นิ่ง

ปิญชาน์กำหมัดแน่น ดูจากสีหน้านิ่งๆ ของอีกคนแล้วคงกำลังโกรธอยู่แน่
ก็แหงสิ เล่นทำโทรศัพท์ราคาแพงจอละเอียดขนาดนั้น

“เอ่อ...เดี๋ยวผมจะรับผิดชอบเอง” เขาเอ่ยปาก ทั้งที่รู้อยู่แก่ใจว่าไม่มีปัญญา “อีกไม่เกินยี่สิบนาทีผมจะหมดกะแล้ว รอหน่อยได้ไหมครับ เดี๋ยวผมมาคุยด้วย”

เอเชียพยักหน้า “อืม”

“เดี๋ยวรอเงินทอนสักครู่นะครับ” ปิญชาน์รีบพูด แล้วหยิบถาดอาหารกับกระเป๋าบิลเดินไป

เอเชียเอี้ยวหน้ามองตามไปนิด แล้วก้มมองโทรศัพท์ผู้โชคร้ายอีกครั้ง ยังตัดสินใจในสิ่งที่คิดเมื่อครู่ไม่ได้

ว่าจะซื้อยี่ห้อเดิมรุ่นล่าสุดที่เพิ่งออกมา หรือจะลองเปลี่ยนยี่ห้อดี

แค่นั้นเอง...




หลังจากนั้นไม่นานผู้ชายสองคนก็มายืนอยู่ที่ริมราวกันตกตรงทางเดินห้าง
โดยมีโทรศัพท์มือถือยี่ห้อดังที่จอแตกละเอียดคั่นกลาง

“ผมจะชดใช้ค่าเปลี่ยนจอให้ครับ” ปิญชาน์เอ่ยปาก “เดี๋ยวยังไงเอาไปซ่อมแล้วมาบอกราคาผมนะครับ”

เอเชียนิ่งคิดไป อันที่จริงเขาไม่คิดจะเปลี่ยนจอให้ยุ่งยากหรอก “เพื่อนเคยไปเปลี่ยนเมื่อาทิตย์ก่อน รุ่นนี้เปลี่ยนจอหกพันห้า”

คนต้องรับผิดชอบเบิกตากว้างกว่าเดิม ราคานี้จ่ายค่าเช่าบ้านเขาได้เดือนนึงเลย “...ยังไงถ้าผมจะขอผ่อนได้ไหมครับ”

“ผ่อน?”

“ครับ” คนที่ตัวเล็กกว่าอยู่แล้วเหมือนจะยิ่งเล็กลงไปอีก

“ผ่อนยังไง”

“เดือนละพันได้ไหมครับ เดือนแรกพันห้าก็ได้”

“…”

เงียบเสียจนปิญชาน์เครียด

เอเชียมองคนตรงหน้าแล้วคิดอะไรอย่างอื่นที่ไม่เกี่ยวกับอุปกรณ์สื่อสารราคาแพงในมือเลยสักนิด
ดูจากหน้าแล้วก็ยังเดาไม่ออกว่ามัธยมปลาย หรือมหาวิทยาลัยปีแรกๆ
ตากลม ปากส้ม ผอม สูง ผิวขาวแต่ไม่มาก มีรอยถลอกและพลาสเตอร์ตามนิ้วเยอะผิดสังเกต

“เอ่อ...” คนถูกจ้องย่นหัวคิ้วเล็กน้อยเพราะความอึดอัด

“ไม่ต้องให้หรอก”

“ครับ?”

“เงินแค่นี้เอง”

“ได้ยังไงล่ะครับ ผมทำพัง ผมก็ต้องรับผิดชอบ”

“มีเงินรับผิดชอบเหรอ”

ฟังแล้วปิญชาน์ก็ของขึ้น “ถึงไม่มีก็จะหามาคืนครับ” พูดแบบนี้มันดูถูกกันชัดๆ “ต่อให้ต้องผ่อน ก็จะคืนทุกเดือนตามที่รับปาก”

“แล้วแต่” เอเชียว่าเสียงเนือย “จะคืนเดือนละเท่าไหร่ก็คืนมาเถอะ”

“เดี๋ยวผมให้เบอร์ติดต่อไว้ รับรองว่าไม่หนีแน่ๆ” พูดแล้วปิญชาน์ก็ดึงเป้ที่สะพายอยู่มาด้านหน้า ล้วงเอาปากกากับสมุดจดเล่มเล็กขึ้นมาเขียนเบอร์ติดต่อของตัวเองแล้วฉีกกระดาษส่งให้ “นี่ครับ”

“อืม”

“ขอเบอร์คุณด้วยครับ ถ้าเก็บเงินงวดแรกได้แล้วจะรีบโทรบอก” คนตัวเล็กกว่าหยิบโทรศัพท์รุ่นเก่าเครื่องเล็กที่เบาจนเหมือนของเล่นเด็กส่งให้เจ้าหนี้คนใหม่แกะกล่องของตัวเอง

เอเชียรับมาถือ เขาไม่เคยจับโทรศัพท์รุ่นนี้มาก่อน เล็กจนจับไม่ถนัดมือ จอก็แคบมองอะไรแทบไม่เห็น ปุ่มกดเป็นยางสีดำแปลกๆ มองแล้วไม่แน่ใจว่าโทรเข้าโทรออกได้จริงหรือเปล่า เขากดเบอร์ตัวเองลงไป ก่อนจะส่งคืน “ความจริงแอดไลน์มาจะดีกว่า ผมไม่ค่อยรับโทรศัพท์”

ปิญชาน์ถอนหายใจ “โทรศัพท์ผมไม่มีไลน์หรอกครับ”

“…อ่า”

“งั้นผมขอตัวก่อนนะครับ เดี๋ยวต้องไปทำงานต่อ”

“งานอะไรอีก” ก็เพิ่งเลิกงานไม่ใช่เหรอ

ปิญชาน์รูดซิบกระเป๋าเป้ตัวเอง สะพายบ่าให้เขาที่ “ทำงานร้านข้าวต้มไงครับ วันนี้วันธรรมดา”

‘ทำงานที่นี่ทุกวันเลยเหรอ’

‘เฉพาะวันธรรมดา’


อยู่ๆ ก็นึกบทสนทนาวันนั้นออกขึ้นมา

“ไปก่อนนะครับ”

“อืม”

“อ้อ” คนตัวเล็กชะงักเท้า หันกลับมาสบตา “ผมลืมถามไปเลย คุณชื่ออะไรนะ”

“เอเชีย”

“ครับคุณเอเชีย ผม...”

“ปิญชาน์”

คนที่กำลังจะแนะนำตัวเลิกคิ้วขึ้นเมื่อถูกแทรกคำก่อน “ครับ ปิญชาน์” เขายิ้มมุมปาก “แล้วจะรีบติดต่อไปนะครับ”

“อืม” เอเชียพยักหน้า มองคนที่ผงกหัวลงนิดนึงแล้วหันหลังเดินจากไปอย่างเร่งรีบ ก่อนจะมองโทรศัพท์มือถือตัวเองที่กำลังจะกลายเป็นเครื่องเก่าอีกครั้ง


ตกลงจะซื้อของอะไรดีล่ะ











to be continued...

เห็นมีคนถามมาว่าชื่อ 'ปิญชาน์' อ่านว่ายังไง
เลยถือโอกาสมาตอบตรงนี้เนอะ อ่านว่า 'ปิน-ชา' นะคะะ :-)

พูดคุยในทวิตฝากติด #ราคามูลค่า ด้วยน้า


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3.419K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

4,276 ความคิดเห็น

  1. #4248 Choo_only (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 6 สิงหาคม 2563 / 20:01
    ปิญชาน์ นี่ชื่อเล่น? เก๋ดี
    #4,248
    0
  2. #4212 TaiTan_Nitipakon (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 20 มิถุนายน 2563 / 22:03
    นางนาเขาไม่เบื่อแล้วยังจะตื้อเขาอีกก
    #4,212
    0
  3. #4185 YWDF (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2563 / 09:13
    ดีไม่สุด แย่ไม่สุด อร้ากกกกก ให้ตายเถอะพ่อคุณ
    #4,185
    0
  4. #4132 nooriin_ (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2563 / 17:07
    ทำไมพระนายต่างกันฟ้ากับดินจังเล้ยยย
    ชื่อน้องแอบอ่านยากจังนะคะ ^^
    #4,132
    0
  5. #4085 matchaoreo (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 27 เมษายน 2563 / 03:45

    ยัยน้องงง เอ็นดู;-; คนไม่มีก็คือไม่มีจริงๆคนมีนี่ก็มีแบบใช้ไม่หวั่นไม่ไหว โลกนี่ก็โหดร้ายตลอดเลยT^T เดี๋ยวก็มีช่วงเวลาที่โลกใจดีแหละ สู้ๆค่ะทุกคน(บอกตัวเองด้วยแหละ555)

    #4,085
    0
  6. #4052 Greenteass (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 22 เมษายน 2563 / 15:59
    นิสัยรวยมากค่ะเอเชีย555 ชอบพระเอกแบบนี้อ่ะ ไม่เอาเรื่องผญมาโพนทนา เราว่าแบบนี้เท่กว่าเยอะเลย นิยายเรื่องอื่นชอบให้ผชพูดเม้าท์กันว่าได้คนนั้นคนนี้แล้ว เป็นดีเทลเล็กๆที่น่าเกลียดมากกก เจอเอเชียเข้าไป โห้ยยย ดีจังง
    #4,052
    0
  7. #4022 Spices_smile (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 18 เมษายน 2563 / 21:53
    คนนึงรวยล้นฟ้า อีกคนจนจนน่าสงสาร หนูน้อยของเเม่
    #4,022
    0
  8. #3935 pommys (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 20 มีนาคม 2563 / 10:18
    เอเชียเป็นคนง่ายๆหรือยังไง
    #3,935
    0
  9. #3901 Nattgaporn_ (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2563 / 10:41
    อยากให้น้องรีบเข้าไปในชีวิตตาพี่เร็วๆ เพราะจะได้เลิกใช้ชีวิตแบบนี้สักที!!!
    #3,901
    0
  10. #3877 galaxysecret🌈🌈 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2563 / 12:12
    เพื่อนในไลน์ 2 คนคือเพื่อนสนิทจริงๆไม่ใช่เพื่อนเที่ยวใช่มั้ย ทำไมเอเชียของชั้นเหงาขนาดนี้นะ
    #3,877
    0
  11. #3846 maten10 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 6 มกราคม 2563 / 00:09
    พระเอกเราดูเหงามาก แต่พูดเพราะมากๆทั้งที่ไม่พอใจอยู่อ่ะ ฮืออยากได้
    #3,846
    0
  12. #3820 bellberryice (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2562 / 10:23
    ไม่ชอบเพื่อนเอเชียเลยเอาจริงๆ เหมือนมาเกาะกินอ่ะ คือรู้นะว่าเอเชียรวยจนใช้เงินไม่หมดแต่แบบไม่มีความเกรงใจอะไรเลยหรอ ให้เลี้ยงอย่างเดียวเลย ถามจริงเลยนะ
    #3,820
    0
  13. วันที่ 2 พฤศจิกายน 2562 / 05:03
    นี่ว่าเพื่อนสนิทเพื่อนแท้ๆคือคนในไลน์กลุ่ม King แน่ๆเรยยย
    #3,798
    0
  14. #3793 Alexlunar (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2562 / 19:06
    แอบคิดดังๆว่า อยากให้ ปิญชาน์จริงๆเป็นคุณหนูลูกคนรวยแต่ชอบมาทำตัวเป็นยาจกอะไรแบบนี้เพราะอยากเรียนรู้ในการใช้ชีวิต อิอิ
    #3,793
    0
  15. #3777 rattanalak44 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2562 / 17:25
    เอเซียเป็นตัวซวยของปิณสินะ
    #3,777
    0
  16. #3725 mileyduchess (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 8 ตุลาคม 2562 / 18:55
    ไม่รู้ว่าทำไม ยิ่งอ่านยิ่งรู้สึกสงสารเอเชียจัง ยิ่งตรงประโยคที่บอกว่าไม่มีที่ไหนหลับสบาย แม้กระทั่งเตียงตัวเอง อ่านเสร็จจุกมากเลย
    #3,725
    0
  17. #3710 miiiina (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 4 กันยายน 2562 / 22:34
    เอเชียย ดูเอ๋อ ๆ อ่ะเรา
    #3,710
    0
  18. #3584 Jady_PC (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2562 / 00:03
    เป็นเราจะให้ชาน์ชดใช้ด้วยการนั่งกินข้าวเป็นเพื่อน วิถีคนเหงา
    #3,584
    0
  19. #3557 หูยไรอ่ะ (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2562 / 21:21
    ว้อยย ขำ 55555
    ไม่ต้องซื้อหรอกคุณชาย น้องบอกจะจ่ายค่าซ่อมให้งายย
    #3,557
    0
  20. #3467 Purim_purimprat (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 15 มีนาคม 2562 / 21:13
    อ่าว สรุป ปิน-ชา หรอ ไอเราก็อ่าน ปิน-ชาน มาตลอด
    #3,467
    0
  21. #3439 moooo_ (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 6 มีนาคม 2562 / 04:28
    คนเข้าหาด้วยเงิน สุดท้ายก็จะไม่มีใครจริงใจสักคน แต่บางทีก็หมันไส้ในความรวยของพี่มันเหมือนกัน5555
    #3,439
    0
  22. #3395 Nofman11 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2562 / 19:20
    นี่ด็อ่านว่า ปิ ยะ ชา มาตั้งนาน 55555????
    #3,395
    0
  23. #3346 WRQZEP (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2562 / 18:13
    สงส้ยว่าเพื่อนเอเชียนี่จริงใจหรือป่าวอะ เหมือนมาหลอกให้เลี้ยงเหล้าเลย 5555
    #3,346
    0
  24. #3318 dedicatedsj (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2562 / 12:40
    เอเชียดูเป็นคนนิ่งๆ ซึนๆ อะ น่ารักดี ส่วนน้องชานน์ขยันมากเลย มือถือก็ไม่ใช่สมาร์ทโฟน ลูกก 55
    #3,318
    0
  25. #3309 boompr (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 31 มกราคม 2562 / 01:17
    เอเชียร์นี่เนื่อยๆดีนะ เป็นคนนิ๊งนิ่ง
    #3,309
    0