ผูกรักคล้องใจ ( สนพ. เขียนฝัน)

ตอนที่ 2 : ความทรงจำที่อยากลืม100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 36,239
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 151 ครั้ง
    28 ก.ค. 59

                ร่าง บางที่กำลังหลับอยู่บนเตียงกว้างในห้องนอนใหญ่พลิกตัวไปมาอย่างระส่ำระส่าย เพราะกำลังฝันถึงเหตุการณ์หนึ่งที่เธอพยายามลืมมันไปแล้วแต่ไม่สามารถจะสลัด มันทิ้งได้ ทั้งที่เปลือกตาบางปิดสนิทแต่ภาพที่เธอเห็นนั้นกลับชัดราวกับเรื่องนี้มัน เกิดขึ้นจริงอีกครั้ง

ใช่...มันเคยเกิดขึ้นมาแล้วในช่วงประมาณสามปีก่อน เกิดขึ้นจากความต้องการของคนทั้งคู่ที่ไร้ความตั้งใจ

อื้อออ...น้ำหนักบนริมฝีปากเธอถูกกดทับ ปิดเสียงทุกอย่างที่ไม่รู้ว่าจะพูดออกไปเพื่อต่อต้านหรือบอกความต้องการของตัวเอง

คน ร่างเล็กรู้สึกสับสน ความร้อนจากภายในลุกลามไปถึงภายนอกส่งผลให้ตัวของเธอดิ้นรนอย่างทุรนทุรายจน ไม่สามารถบอกตัวเองได้ว่าตัวเองเป็นอะไร

...มีเพียงแต่เขาที่เข้ามาเหมือนจะช่วย...แต่จิตสำนึกของเธอที่หลงเหลืออยู่รู้ดีว่า เขานั่นล่ะที่ทำให้เธอเป็นแบบนี้!

แม้ว่าร่างกายนั้นจะต้องการ แต่ภายในใจนั้นเธอนึกเกลียดสัมผัสนั้นที่สุด!

มือหนาไล้บนผิวบางตั้งแต่ต้นคอจรดสะโพก...คล้ายจะเบาบางเฝ้าทะนุถนอมแต่ก็แสดงถึงความต้องการอันดิบเถื่อนในคราเดียวกัน

เธอไม่รู้ว่าต้องรู้สึกยังไง แต่เธอไม่อยากจะนึกคิดอะไรอีกแล้ว...ตื่นซะทีสิออกไปจากฝันบ้าๆนี้ซะที!!!

หญิงสาวสะดุ้งเฮือกเมื่อตื่นขึ้นมาในความมืดอย่างที่ตั้งใจในความฝันที่อยากจะลืม...ไม่ว่านานแค่ไหน ผ่านไปแล้วกี่ปีก็ตามเธอไม่สามารถทำให้มันหายไปจากหัวสมองของเธอได้เลย

ร่างบางสูดหายใจเข้าลึก ก่อนจะลุกขึ้นนั่งมองลูกน้อยที่กำลังนอนหลับพริ้มสนิท โชคดีที่ลูกน้อยไม่ได้รับรู้ถึงอาการวิตกกังวลของเธอในช่วงนี้

ที่จริงแล้วเธอไม่ได้ฝันเช่นนี้มาร่วมปี แต่พอวันนั้นที่ได้เจอกับเขาอีกครั้ง ภาพทุกอย่างมันกลับขึ้นชัดเจนในหัวคล้ายกับหวนกลับมาชนอีกครั้งจนเธอตั้งรับไว้ไม่อยู่...

แม้ว่าคืนนั้นจะเป็นจุดเริ่มต้นที่ให้กำเนิดเด็กหญิงตัวน้อยในวันนี้ แต่จากนั้นมามันจะไม่มีอะไรในอดีตมากระทบต่อปัจจุบันและอนาคตของเธอและลูกเป็นอันขาด

อภิญญาก้มลงหอมหนูใบตองลงอย่างแสนรักก่อนจะล้มตัวนอนลงอีกครั้งโดยที่จดจำใบหน้า ของลูกไว้แล้วหลับตานอนด้วยอารมณ์สงบและอบอุ่นไปด้วยพลังแห่งรักจากคนข้างๆ

 

คืนเดียวกันที่เกิดขึ้นแต่กลับเป็นฝันตรงกันข้ามกับอีกฝ่าย ชายหนุ่มกำลังยิ้มแย้มนึกถึงเรื่องอะไรบางอย่างคล้ายกับว่าฝันดี

...เขาลูบไล้ร่างกายเปลือยเปล่านุ่มนิ่มนั้นอย่างแสนถนอมราวกับกลัวว่ามันจะเปราะแตก ความขาวนวลบนผิวกายนั้นทำให้คนดอมดมคล้ายกับเสพติดการกระทำแบบนี้ซ้ำๆ

ร่างบางอรชรขยับตัวคล้ายต่อต้านแต่ไร้เรี่ยวแรงเกินที่จะผลักไส จึงกลับกลายเป็นว่าเป็นการสัมผัสเขาเพื่อกระตุ้นความต้องการของชายหนุ่มให้มากขึ้นไปอีก

กลิ่นกายของเธอหอมหวาน...เหมือนกลิ่นดอกไม้ที่ไม่เคยได้ดอมที่ใด แต่ทำไมนะ...เขาถึงคิดว่ากลิ่นนั้นมีอยู่จริง...น้ำหอมราคาแพงปานใดก็ไม่รัญจวนใจเท่ากับหญิงสาวใต้ร่างกายของเขา

อื้มมม....

กันตภัทรจินตนาการไปเรื่อยเมื่อนึกถึงใครบางคนที่เขาเพิ่งจะเจอมาเมื่อวันก่อน...คิดถึงมาก...คิดถึงมากรู้ไหม...

แต่ก่อนที่ชายหนุ่มจะได้ปฏิบัติการลึกซึ้งกับนางฟ้าในฝันมากกว่านี้ เสียงเคาะประตูหน้าห้องก็ดังขึ้นขัดอารมณ์และจังหวะที่กำลังจะไปถึงปลายฝัน

ตากันตื่นไปทำงานได้แล้วนะแปดโมงกว่าแล้ว!”

เสียงของมารดาดังขึ้นหน้าห้องทำหน้าที่แทนนาฬิกาปลุกที่เขาไม่เคยใช้ “ครับแม่ เดี๋ยวออกไป

เปลือกตาหนาของคนบนเตียงค่อยๆลืมตาขึ้น ก่อนจะพบว่าร่างบางในอ้อมกอดที่เขาจินตนาการที่แท้ก็คือหมอนข้างที่เขาใช้ฟัดแทนนั่นเอง

กายสูงหยัดลุกขึ้นนั่งก่อนจะถอนหายใจพรืดคล้ายจะระบายอารมณ์ที่ยังค้างเติ่งอยู่ พร้อมกับหงุดหงิดในเวลาเดียวกัน

...อีกแล้ว ฝันอีกแล้ว...เธอมีลูกมีสามีไปแล้วแต่เขาก็ยังเอาแต่ฝันถึงผู้หญิงคนนี้...ทำไมกันนะ...ทำไมถึงลืมไม่ได้...

เมื่อคิดไปก็ไม่สามารถแก้ปัญหาได้ ร่างสูงจึงลุกขึ้นเดินไปเข้าห้องน้ำแล้วแต่งตัวเพื่อไปทำงานในบริษัทต่อไป

------- 

           

        ช่วงเย็นแม้จะเหนื่อยล้าจากการทำงานแต่ผู้คนจำนวนไม่น้อยก็หันมาออกกำลังกายดูแลตัวเองกันเป็นจำนวนมาก หนึ่งในนั้นก็คือชายหนุ่มรูปหล่อไฟแรงที่กำลังไปได้สวยกับธุรกิจที่เพิ่งจะเริ่มจับและดำเนินงานบริหาร

กันตภัทรใช้เวลาออกกำลังกายที่ยิมเป็นประจำ ส่วนหนึ่งก็เพราะมันช่วยให้เขาคลายเครียดได้จริงๆ อีกทั้งได้สังคมเป็นโอกาสได้เปิดหูเปิดตา แล้วก็รู้จักสาวน้อยใหญ่ที่ต่างพากันเข้ามารุมล้อมกันจนเป็นเรื่องธรรมดา

ไม่แปลกหรอกที่เขาจะไม่ปิดกั้นตัวเองเพราะในเมื่อตัวเขายังไม่มีภาระผูกพันใดๆให้เป็นกังวล ความสัมพันธ์ที่เข้ามาก็ล้วนแต่มีระยะสั้นกันก็เท่านั้น พอหมดเวลาทุกอย่างก็เป็นอันว่าจบ

ชาย หนุ่มก้าวลงจากรถที่จอดไว้ก่อนจะเดินก้าวสู่ห้างสรรพสินค้าเพื่อมาตามนัดทาน ข้าวของสาวคนหนึ่งที่เธอเป็นคนเอ่ยปากชวน...แค่ว่างไม่มีอะไรทำจึงได้ตอบ ตกลงไป

ร่างสูงก้าวมาเรื่อยๆจนต้องหยุดอยู่ที่หน้าร้านของเล่นเมื่อเห็นใครบางคนที่เขาพอจะจำได้และสะดุดตาเขาเป็นอย่างดี

ผู้หญิงคนนั้น...คนที่บอกเขาว่าเป็น ‘ภรรยาของแฟนน้องรหัสสาว’ ที่ก่อนหน้านี้ดูเหมือนว่าจะมีปัญหากัน แต่กลับไม่ใช่อย่างที่คิด เพราะเมื่อหลายวันก่อนพอโทรติดต่อกลับไปหาอารยา ฝ่ายนั้นกลับบอกมาว่าเรื่องทั้งหมดเป็นเพียงการเข้าใจผิด น้องใบบัวไม่ใช่ภรรยาของแฟนเธอ แต่เป็นน้องสาว และที่เธอบอกเขาไปว่าเป็นภรรยาของพี่ชายตัวเองนั้นก็เพราะคิดว่าเขาเป็นโรคจิตที่แอบตามเธอก็เท่านั้นเอง

...ใบบัว..ชื่อเพราะดีนะ เหมาะกับรูปร่างและหน้าตาที่ดูน่ารัก เรียบร้อย น่าทะนุถนอมดี...ไม่รู้ตัวว่าคิดอยู่กับตัวเองนานไปรึเปล่า กว่าจะรู้ตัวขาของเขาก็ก้าวมาหยุดอยู่ที่คุณแม่ยังสาวกับลูกน้อยวัยน่ารักที่กำลังเลือกของเล่นกันอยู่

ไง” ช่างเป็นคำทักทายที่แม้แต่ตัวเขาเองยังยอมรับว่าแสนจะกวนอารมณ์เสียจริง แต่ก็อดไม่ได้ที่จะพูดแกล้งให้เธอชักสีหน้าใส่...เพราะมันเป็นสิ่งเดียวที่ทำให้เธอตอบสนองเขา แม้จะเป็นความชังก็ตาม

ใบหน้าสวยใสหันกลับมามองต้นเสียงที่คุ้นเคย ก่อนจะเบิกตากว้างแต่กลับไม่แสดงสีหน้าตื่นกลัวออกมาชัดนักต่างจากแววตาที่ปิดบังสิ่งใดไม่ได้ เธอเดินเลี่ยงไปแถวอื่นแต่ก็ไม่วายที่ร่างสูงนั้นจะตามมาด้วย

หยุดตามมาซะที ไม่งั้นฉันจะแจ้งตำรวจ!”

          คนที่ตามเธอคล้ายกับโรคจิตมองหน้ากลับอย่างทะเล้นและท้าทาย “ข้อหาอะไรดีล่ะ มาซื้อของในร้านเดียวกัน ทักทายคนที่เคยรู้จัก หรือ...ตามจีบ

          คนฟังแทบจะเหลืออดกับที่สิ่งที่เขาแกล้งพูด แต่เธอก็ตั้งสติและย้ำในสิ่งที่เธอคิดว่าเหนือกว่า “ฉันมีครอบครัวแล้ว แต่งงานแล้ว อย่ายุ่งกับฉันเลยนะคะ” สีหน้าเขาต่างจากครั้งก่อนไม่ได้มีท่าทีคิดที่จะถอยไปแม้แต่น้อย

          “แต่งงานมีสามีแล้ว...จริงเหรอ?” คำพูดที่ไม่ได้มีท่าทีสงสัยแม้แต่น้อยแต่กลับยอกย้อนถามอย่างท้าทายนั้นทำเธอสะท้าน

จริงสิแล้วคุณก็เลิกยุ่งกับชีวิตฉันได้แล้ว!” หญิงสาวถอยจนไปชนกับตุ๊กตาตัวหนึ่งจนหล่นลงมาจากชั้นวาง ลูกสาวที่ตกใจกับท่าทีตื่นกลัวของแม่จึงเริ่มเบะปากร้องไห้ขึ้น

         ชาย หนุ่มที่เห็นสองแม่ลูกกำลังกอดปลอบกัน เขาจึงเอื้อมไปหยิบตุ๊กตาตัวที่ตกนั้นซึ่งมันก็ทำให้เขาใกล้ร่างหอมกรุ่นที่ เคยรู้ว่าน่าหลงใหลเพียงใดก่อนจะเอามาล่อตาเด็กน้อยให้เธอสนใจแทนที่จะ ร้องไห้ พร้อมกับดัดแปลงเสียงตัวเองจนเด็กหญิงเริ่มหัวเราะและอารมณ์ดีอีกครั้ง

        หญิงสาวดูนิ่งและตกใจอยู่ไม่น้อยแม้เขาจะเข้าใกล้เพียงเกือบเฉียดผิวผ้าของเธอเท่านั้น แต่เธอก็ไม่วางใจ เพราะคนอย่างเขานั่นแหละคือตัวอันตรายและร้ายกาจที่สุด!!

แม้คนเป็นแม่จะมีความสุขที่เห็นลูกอารมณ์ดี แต่เธอก็ไม่ค่อยจะชอบใจนักเพราะในเมื่อต้นเหตุนั้นมันเกิดมาจากเขา

        “คุณทำหน้าตาให้มันยิ้มแย้มหน่อยได้ไหม เดี๋ยวลูกก็งอแงอีกหรอก” คำว่า ‘ลูก’ ของเขาเตือนสติเธออีกครั้ง แต่ขณะเดียวกันมันก็สะกิดใจเธอว่า ลูก นั้น ไม่ใช่ลูกของเธอเพียงคนเดียว  มันทำให้คุณแม่ยังสาวรู้สึกตื่นตระหนกออกมาเล็กน้อยแต่ยังคงเก็บอารมณ์ไว้อยู่ เธอไม่มีทางยอมหรอกที่จะปล่อยให้เขาเข้ามารู้เห็นหรือก้าวก่ายเรื่องระหว่างเธอกับลูก

         “ถอยไปได้แล้ว ฉันจะกลับ” ที่จริงขณะนี้ยังไม่ถึงเวลาที่จะเข้าเรียนเธอจึงพาลูกมาเดินเล่นที่นี่ก่อน แต่เห็นทีแล้วว่าตอนนี้คงจะไม่มีอารมณ์พาไป

 ทว่าก่อนจะเดินออกไปเสียงของคนที่ตั้งใจจะกวนประสาทก็ดังขึ้นมาจากข้างหลัง ซึ่งมันทำให้ขาของเธอหยุดก้าวไปทันใด

 ร่าง สูงเดินเข้ามาดักข้างหน้าแล้วมองหน้าเธอราวกับจับผิดและจ้องเขม็งราวกับจะ เอาอะไรบางอย่างจากเธอไปต่างจากเมื่อครู่ที่ยังทำสีหน้าทะเล้นแกล้งหยอกใส่ 

         “ทำไมต้องโกหกด้วย ว่าพี่ชายของคุณคือสามี...ตอบผมสิ” เขาวรรคประโยคให้เธอเหมือนจะหยุดพักกับการตื่นเต้น แต่มันไม่ใช่เพราะระบบทำงานร่างกายของเธอตอนนี้มันแทบจะหยุดไปชั่วขณะเลยต่างหาก 

ความนิ่งเงียบคล้ายเป็นคำตอบเมื่อเธอไม่พูดอะไรออกมา แม้ใจจะร้อนคล้ายกับไฟสุมแต่เธอก็ต้องทำใจแข็งเพื่อไม่แสดงท่าทีตื่นกลัวออกไปให้อีกฝ่ายรู้ สิ่งที่เธอพอเดาได้ก็คือการคาดว่าเขาคงจะรู้เรื่องนี้จากอารยา พี่สะใภ้เธอที่เพิ่งจะทะเลาะกับพี่ชายได้ไม่นานเพราะตัวเธอเองเป็นต้นเหตุให้พวกเขาเข้าใจผิด

 “ไม่มี ฉันก็แค่ไม่อยากให้คุณตามฉันเหมือนโรคจิต...” เธอพูดเสียงเบาลงเรื่อยๆทั้งที่ก่อนนี้เรียกความกล้าออกมาแล้วแท้ๆ และอีกฝ่ายกลับไม่ลดละ เขากลับถามมาย้ำราวกับความสงสัยยังไม่สิ้น

ไม่ได้มีอะไรที่ปิดบังผมอยู่ใช่ไหม?”

เมื่อเขามองมา เธอจึงจ้องตาเขากลับอย่างไม่เกรงกลัว แม้ดวงตาจะยังคงสั่นไหว พร้อมกับบอกไปด้วยเสียงเรียบเย็น “ฉันไม่มีอะไรจำเป็นต้องปิดบัง ตอนนี้เราต่างคนต่างอยู่ ต่างคนต่างมีชีวิตเป็นของตัวเอง จบแล้วนะคะ

ร่างบางจะเดินเลี่ยงไปอีกทางแต่เขาก็ยังคงก้าวเข้ามาขวางอีก

        “แล้วสามีของคุณล่ะ เป็นใคร พ่อของเด็กคนนี้น่ะ” คำถามของเขาทำเอาเธอโกรธจัด เธอรู้ดีว่าเขาคงไม่คิดหรอกว่าไอ้ความเลวของเขานั้นแหละที่ทำให้เกิดชีวิตน้อยๆบริสุทธิ์ในวงแขนเธอนี้ ซึ่งเธอก็คิดว่ามันดีแล้วต่อตัวเธอและลูก

        “สามีของฉันตายไปตั้งแต่ลูกเพิ่งจะเกิดมา” เธอตอบเขาเท่าที่นึกได้ และหาทางตัดประโยคคำถามของคนช่างซักไซ้ “ซึ่งจริงๆแล้วเรื่องพวกนี้ฉันไม่จำเป็นต้องมานั่งอธิบายให้ใครฟังนะคะ แล้วก็ช่วยถอยออกไปด้วยเพราะฉันมีธุระที่ต้องไปทำ

         แม้จะยังสอบสวนไม่พอใจแต่ดูแล้วเธอคงเร่งรีบเต็มที ส่วนเขาก็มีนัดเดทอยู่เช่นกัน เขาจึงยอมถอยก้าวออกไปแล้วเลี่ยงให้เธอก้าวเดินออกไปง่ายๆโดยไม่ได้รั้งไว้อย่างที่ใจคิด

          ไม่เป็นไรหรอกเพราะถึงอย่างไรต่อไปนี้ก็ต้องเจอกันบ่อยอยู่ดี...จะจีบแม่หม้ายสาวก็ไม่แปลกอะไรสำหรับเขาหรอก จริงไหม...

 


        ในยามค่ำคืนช่วงเวลาที่ทุกคนควรพักผ่อนอยู่ที่บ้านแต่ก็มีอีกกลุ่มหนึ่งที่ยัง หาความสุขกับการได้ออกมาเที่ยวสถานบันเทิงเพื่อผ่อนคลายไม่ต่างกัน มีทั้งกลุ่มตั้งแต่วัยรุ่นจนไปถึงวัยทำงานและบุคคลที่คิดว่าไม่น่าจะเข้ามา อยู่ในที่นี่ได้

        ว่าไงคะคุณกันต์ มานั่งคนเดียวแบบนี้ไม่เหงาแย่เหรอนักแสดงไฮโซสาวร่างโปร่งเดินเข้ามานั่งเมื่อเห็นที่ข้างๆยังว่างพร้อมกับถือวิสาสะหยิบแก้วตรงหน้าชายหนุ่มไปถือไว้

        ไม่ดีมั้งครับที่จะเอาแก้วคนอื่นไปเฉยๆโดยไม่ได้ขอก่อนกันตภัทรยิ้มราบเรียบให้กับสาวสวยตรงหน้า แม้ว่าเธอจะมีเสน่ห์พราวระยับแต่เขากลับไม่เคยคิดแตะต้องซึ่งอาจเป็นเพราะ พวกเขาอยู่สังคมเดียวกัน

        ...แล้วคุณกันต์ไม่อยากจะเลื่อนสถานะเป็นคนใกล้ชิดบ้างเหรอคะ?” ริมฝีปากสวยถามอย่างเย้ายวน เธอคนนี้เปิดทางให้เขาอยู่หลายครั้งแต่ถึงอย่างไรเขาก็ไม่เคยตกหลุมของเธอสักที และที่พบกันในวันนี้ก็เพราะเขามีเรื่องอยากจะถามเธอในสิ่งที่สงสัยซึ่งเชื่อ ว่าหญิงสาวตรงหน้าแม้จะมีลักษณะตรงข้ามกับเป้าหมายของเขาแต่เชื่อได้ว่าเธอ รู้ดีมากที่สุด

คุณเป็นเพื่อนกับใบบัวใช่ไหมชายหนุ่มถามเธอเสียงเรียบในขณะที่รอฟังคำตอบของเธอ

คิ้วเรียวสวยเลิกขึ้นเล็กน้อยแต่ถึงกระนั้นเธอก็กลับมายิ้มเก็บท่าทางสงสัยและพูดต่อไปเพื่อตอบเขา ใช่ คุณรู้จักเธอได้ยังไง

กันตภัทรไม่ตอบ มันไม่ใช่สิ่งที่เขาจะมาบอกที่มาให้เธอฟังแต่เธอต่างหากที่ต้องตอบคำถามของเขา ก็เคยได้ยินมา

ทำไมคะ สนใจเธอเหรอ ขอบอกก่อนนะว่าเธอมีลูกแล้ว

ใช่ เขารู้แล้วก็รู้ดีด้วยว่าพี่ชายของเธอไม่ใช่สามีเหมือนที่ใครๆเข้าใจอย่างก่อนหน้า

ก็...แค่อยากรู้จัก...

นภัสสร มองหน้าเขาคล้ายกับจ้องแกล้งราวกับมองหาความจริงจากดวงตาคมที่ทำให้สาว น้อยใหญ่ละลายนั้นก่อนจะใช้แก้วเดียวกันของเขายกขึ้นจิบเหล้าอย่างชื่นชอบ

คงรู้มาจากยัยหลินแล้วสินะคะ ว่าบัวเป็นเพื่อนกับเหวิน แล้วก็ไม่ได้เป็นเมียพี่ตั้มอย่างที่ตบตาสังคม

เขายิ้มเป็นเชิงว่ารับรู้ หญิงสาวตรงหน้าจึงตัดสินใจเล่าให้เขาฟังเมื่อเห็นแววตามั่นคงว่าอยากจะรู้เรื่องของเพื่อนสาวทันที

ไหนๆคุณก็อยากจะจีบเธอแล้วนี่ก็ต้องรู้ประวัติเธอหน่อยสินะมือบางเกลี่ยนิ้วสวยไปบนผิวแก้วไปมาขณะเล่าให้ฟัง ยัยบัวเป็นคนไม่ทันโลก เป็นแม่เลี้ยงเดี่ยวตั้งแต่ยังสาวเพราะพลาดท่าเสียทีให้กับผู้ชายแปลกหน้า โชคร้ายที่เธอดันแจ็คพ็อตท้องก็เลยเกิดเป็นเรื่องอย่างที่เห็น

แม้เขาจะมีท่าทีนิ่งสงบ แต่ภายในจิตใจคนฟังนั้นกลับร้อนรุ่ม คนที่รู้ดีมากที่สุดว่า คืนนั้นเกิดอะไรขึ้นบ้างมีเพียง เขาและ เธอเท่านั้น

 



ผะ ผม ขอโทษ ผมไม่คิดว่านี่จะเป็น...ครั้งแรก ของคุณ

เพียงได้ยินเท่านั้นร่างบางของหญิงสาวก็สั่นเทาสะอึกสะอื้นร้องไห้หนักกว่าเดิม หลังจากที่เธอตื่นได้สติขึ้นมาก็ร้องไห้ไม่หยุดจนเกือบจะครึ่งชั่วโมงแล้ว

เธอ พยายามจะลุกหลายทีแต่ก็ไม่สำเร็จเมื่อเขาใช้แขนรั้งเอวบางไว้บวกกับความเจ็บ ปวดก่อนหน้าที่เขาเป็นคนกระทำจึงทำให้คนที่บอบช้ำไม่สามารถที่จะออกจากเตียง ซึ่งเป็นสมรภูมิรบเมื่อครู่ได้

ปล่อยฉันได้แล้ว! ฮึก ต่างคน ต่างไป ฮืก ถือว่ามันไม่เคยเกิดขึ้น แล้วฉันก็จะไม่เอาเรื่อง!” เธอปาดน้ำตาที่เปรอะเปื้อนทั่วสองแก้มให้หมดไปแต่ก็ยังคงมีมาใหม่เมื่อหน่วยตาผลิตน้ำใสๆให้ไหลออกมาเพิ่ม

ใจเย็นๆสิ เรามาตกลงกันก่อน แล้วผมจะปล่อยคุณไปแรงแขนของเขากดเอวเธอแน่นขึ้นคล้ายกับเข็มขัดล็อกเอวเธอไว้กับเตียง ขณะเดียวกันก็เขยิบตัวเข้ามาใกล้จนทำให้กระต่ายตัวน้อยที่บาดเจ็บจากกับดักนายพรานอยู่แล้วตื่นตระหนกมากขึ้นไปอีก

ตก ตกลงอะไร?!” ดวงตาเธอแดงกล่ำ น้ำตาเอ่อล้นตลอดเวลา เขาสงสัยว่าเธอจะเห็นเขาชัดเจนบ้างไหม

ทำไมคุณมาถึงอยู่สถานที่อโคจรแบบนี้ได้ล่ะ ดูแล้วก็ไม่น่าจะใช่คนชอบเที่ยวสายตาเธอมองเขาอยู่ครู่หนึ่ง แต่ก็เพียงชั่วครู่เท่านั้นก่อนจะเม้มกัดริมฝีปากตัวเองไว้ไม่กล้าพูดออกมา

สรุปคุณจะไม่ตอบผม? งั้นก็แล้วแต่คุณนะมือหนากวาดไล้ไปตามกรอบหน้าสวยที่ไม่ได้ฉาบด้วยเครื่องสำอาง แต่เธอสวยและน่ารักมากคล้ายกับนางในวรรณคดี ร่างน้อยดูบอบบางจนเมื่อเวลาเขากับเธอกอดกันก็กลัวคนตัวเล็กนั้นจะแตกร้าวไปก่อนรึเปล่า

เมื่อคืนเรามีความสุขกันนะ เก็บไว้เป็นความทรงจำดีๆไม่ดีกว่าเหรอ


พอเห็นหน่วยตาของเธอนั้นร้าวไปมากกว่าเดิม เขาจึงคิดได้ว่าความสุขนั้นอาจจะเป็นเขาที่รู้สึกไปเพียงคนเดียวหลังเธอได้สติมา

มือบางปัดมือคนที่พูดเหมือนจงใจเหยียบศักดิ์ศรีเธอด้วยถ้อยคำรุนแรง "ความสุข? ความสุขที่คุณได้มันมาจากการล่อลวงคนอื่นอย่างนั้นเหรอ!"

"ล่อ ลวง? คุณหมายถึงอะไร ในเมื่อคุณเดินเข้ามา ผมก็แค่ถูก..." พูดไม่ทันจบมือเรียวของคนที่กำลังร้องไห้ก็ตบเข้าที่ใบหน้าหล่อเหลาจนคน โดนกระทำต้องหันมามองด้วยแววตาโกรธเหมือนไฟลุก

"ไม่ ต้องทำเป็นไม่รู้ แล้วก็พอซักที ปล่อยฉันไปได้แล้ว!" มือบางดึงพันธนาการที่ผูกมัดเธอไว้ก่อนจะลุกออกไปแต่ไม่ทันไรร่างของเธอก็ ถูกกดจับไว้กับเตียงนุ่มเหมือนเดิม อีกทั้งร่างกายหนายังโถมเข้าคร่อมทับราวกับกักขังไม่ให้เธอลุกไปโดยง่ายทั้ง ที่ก่อนหน้านี้ก็แทบจะไม่มีแรงต้านอยู่แล้ว

"จู่ๆก็ทำร้ายร่างกายกันแบบนี้ เรียกค่าตัวเหรอ? เอ๋ หรือเรียกว่าค่าทำขวัญนะ...เอาเท่าไรดีล่ะ หมื่นนึงพอไหม หรือซักสองดีล่ะ?"

เขาถามด้วยสีหน้ายียวนและนั่นก็ยิ่งทำให้ตุ๊กตาแก้วใต้ร่างร้องไห้หนักกว่าเดิม...มันเป็นความรู้สึกรวดร้าวเกินกว่าเขาจะเข้าใจ

"ไม่เอาสิ อย่าร้อง คุณจะเอาเท่าไรผมก็ไม่ว่า แต่หยุดร้องซะทีเถอะ"

เขาไม่รู้จะคิดคำปลอบใจใดๆออกได้ดีไปมากกว่านี้ ถ้าทุกคนที่เข้ามามีความสัมพันธ์กับเขาเพียงแค่ได้เงิน สิ่งของที่พวกเธอเรียกร้องได้ตามใจก็น่าจะพอแล้วไม่ใช่เหรอ?

จนรอเวลาถึงที่สุดสำหรับเขาแล้วแม้จะเป็นระยะสั้นแต่เขาก็ไม่สามารถจะทนได้อีกต่อไป ในเมื่อคุณไม่หยุดร้อง ผมก็มีวิธีที่จะทำให้คุณหยุดริมฝีปากอุ่นประกบแนบลงปิดเสียงสะอื้นจากใต้ร่างที่กำลังดิ้นทุบตีเขาอยู่ตอนนี้ จนเธอท้อและหมดแรงไปเขาจึงยอมหยุดจูบอันดูดดื่มที่เขาเป็นฝ่ายกระทำอยู่ผู้เดียว

"ยะ อย่าทำอะไร ฉันเลย ฉันกลัวแล้ว" เสียงของเธอถูกเอ่ยออกมาแผ่วเบาทำให้คนมองอดสงสารลูกกวางตัวน้อยสีหน้าเศร้าสร้อยไม่ได้

จมูกโด่งจากใบหน้าคมคายไล้ไปตาผิวแก้มบางใสสีระเรื่ออย่างห้ามไม่อยู่ แล้วหยุดลงที่ปลายจมูกโด่งเล็กของเธอ "ยังไม่ได้ทำอะไรเลย หยุดร้องไห้ซักที  ต้องให้ทำยังไงถึงจะหยุด"
        "ปะ ปล่อยฉันไปนะ..."


"คุณกันต์ นี่ฟังเหวินอยู่รึเปล่าคะ"

เสียง ของหญิงสาวที่นั่งข้างๆปลุกเขาให้ตื่นจากภวังค์ ความทรงจำบางอย่างที่ไม่ได้พยายามจะจำแต่ก็ไม่เคยคิดจะลืมหวนกลับเข้ามา มันชัดเจนมากจนร่างกายทุกส่วนของเขาตอนนี้มีปฏิกิริยาตามความคิดนั้นไปด้วย

"ครับ แล้ว...คุณรู้ไหมว่าใครคือพ่อของเด็ก" เขาจ้องนัยน์ตาเธออย่างเฝ้ารอคำตอบที่เขาเองก็ไม่อาจคาดคิด

"แม้ แต่ยัยบัวเองยังไม่รู้เลยค่ะ" หญิงสาวหัวเราะออกมาเบาๆโดยที่แม้แต่เขาก็ยังอ่านความคิดไม่ออก "แต่ว่า...ก็คงเป็นเหมือนผู้ชายทั่วไปที่ฟันได้แล้วก็ทิ้ง"

คน นั่งฟังตัวชาหนึบ ตลอดมาเขายอมรับว่าไม่ได้ดีเท่าไร แต่มันก็เป็นการแลกเปลี่ยนที่ต่างฝ่ายต่างได้ประโยชน์ แต่กับ 'เธอคนนั้น' เขารู้สึกว่ามันไม่ใช่ เพราะดูเหมือนหลังจากคืนวันอันแสนสุข สีหน้าของเธอก็กลับหม่นเหมือนเขาดึงเธอมาตกนรกอย่างทุกข์ระทม และมีเพียงเธอคนเดียวเท่านั้นที่ทำให้เขารู้สึกติดค้างอยู่ในใจมาตลอด

"เห วินนี่แย่จังเลย เอาความลับของเพื่อนมาขาย" สีหน้าของเธอไม่ได้แสดงความรู้สึกผิดเลยแม้แต่น้อย "ถ้าคุณสนใจก็รีบๆเข้านะคะ เพราะขนาดมีพี่ตั้มเป็นไม้กัน ผู้ชายหนุ่มน้อยใหญ่ก็พากันรุมตอมกันอย่างไม่เกรงใจละ กลัวว่าถ้าช้า คงจะโดนคาบไปซะก่อน"

ร่าง ระหงที่สวมชุดเดรสสีดำตัวสั้นลุกขึ้นเดินเข้าไปใกล้เขา ริมฝีปากพูดชิดใบหูของชายหนุ่มอย่างตั้งใจยั่วยวนก่อนจะทิ้งประโยคที่ทำให้ เขาคิดได้ว่าไม่เหมาะที่จะเล่นกับอภิญญาแม้แต่น้อย

"ยัยบัวไม่ใช่คนง่ายที่จะปล่อยตัวให้ใครมาชิมเล่นได้หรอกนะคะ...ถ้าคุณกันต์อดทนไม่ไหว...มาหาเหวินได้ตลอดนะคะ..."

...ซึ่งเธออาจจะคิดผิด

 





-------------

 

          อิเฮียยทำไมปากเสียแบบนี้เนี่ย ตบปากเดี๋ยวนี้!!!

5555ป่วยอยู่นะแต่ฟิลลิ่งมา ต้องจัดแพรบบบ

PS.เรื่องนี้เขาจะพยายามไม่อัพสดเหมือนพี่ตั้มนะฮะ จิได้ไม่ปวดหัวเหมือนปัจจุบัน555




 

 

555อ่านแก้คิดถึงพี่ตั้มนะคะ ^3^ จุ๊บๆ เมื่อไรอิพี่กันต์จะรู้ต้องติดตามๆ^^

ส่วนเรื่องวรรคคำนี่เป็นปัญหาจากการ COPY จาก Mircrosoft WORD มาลงเว็บละเกิดการวรรคแปลกๆนะคะ ไม่ใช่เดี๊ยนวรรคเด้ออ แต่แน่นอนว่าไฟล์ต้นฉบับแก้ละค่ะ

 

ฝากเพจด้วยนะคะ https://www.facebook.com/fahnamkang/ 

เม้ามอย สปอย แจ้งข่าว

PS.เรื่องโน้นนนมีสำนักพิมพ์ติดต่อมาด้วยแหละ เริ่มเครียดละ 555 ขอบคุณมากนะคะ คิดเห็นยังไงติชมได้เลย

 

 

คนเขียนเขียนด้วยความมึนเมานะเจ้าคะ ถ้าเจอคำผิดสะดุดตรงไหนบอกได้เจ้าค่ะ

ฝากอีกเรื่องนะคะ อ่านแล้วรู้ลึกแปดมิติ ผูกรักเพียงใจ เรื่องนี้อีพี่กันต์เป็นคนเสี้ยมนางเอก 555 ได้ด่าเต็มที่

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 151 ครั้ง

2,664 ความคิดเห็น

  1. #2270 yui20002 (@yui20002) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 19 พฤศจิกายน 2559 / 15:30
    "ระส่ำระสาย" เขาไม่ใช้กับการนอนนะคะ มันดูแปลกๆ ไม่เข้ากันเลย ????
    #2270
    0
  2. #1542 เหงาอยู่ตัว (@nartnong22) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2559 / 19:09
    เกือบท้ายตอนที่พี่กันต์คิดว่า "ไม่เหมาะที่จะเล่นกับอภิญญาแม้แต่น้อย" น่าจะ"นภัสสร" รึเปล่าคะ คือ น่าจะหมายถึง เหวิน อันตรายรึเปล่า
    #1542
    0
  3. #166 daimeaw (@daimeaw) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 1 สิงหาคม 2559 / 13:31
    พระเอกปากไม่ดีจริงๆเลยค่ะ
    #166
    0
  4. #160 fsn (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 1 สิงหาคม 2559 / 00:40
    เหวินเนี้ย มีความดีตรงไหนกัน ครอบครัวใบบัวถึงรับได้
    #160
    0
  5. #123 ปังคีย์ (@pungpond2427) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 29 กรกฎาคม 2559 / 15:06
    สองคนนี้เป็นเพื่อนกันจริงหรอ น้องใบบัวน่ารักอ่อนต่อโลก
    แต่นังเหวินกินไปทั่ว เจนจัดทุกวงการ
    #123
    0
  6. #119 jackie2517 (@jackie2517) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 29 กรกฎาคม 2559 / 10:54
    นังเหวินนิ น่าจะให้อาหลินอีมาตบดีมั๊ย ????????????
    #119
    0
  7. #118 K-Luckykit459 (@K-Luckykit459) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 29 กรกฎาคม 2559 / 10:44
    ยัยเหวิน อย่าให้เจอนะ นิสัยแย่มากกกกก
    #118
    0
  8. #117 MIND_CAO (@MIND_CAO) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 29 กรกฎาคม 2559 / 10:35
    เหวินเป็นคนงี้เหรอเนี่ย นิสัย...
    #117
    0
  9. #115 La la lA~ (@achariya-u3fa) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 29 กรกฎาคม 2559 / 08:09
    เหวินนี่เพื่อนบัวจิงปะเนี่ย
    #115
    0
  10. #113 Aiden Lee (@fah-13) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2559 / 21:58
    ตระกูลนี้ต้องทำอะไรกับฉันแน่ๆๆๆๆ อ่านเรื่องนี้เหมือนจะหลงใบบัวเลยย ><
    #113
    0
  11. #112 P'Pastel picha (@pastelpicha) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2559 / 21:42
    ปากมะหมามากเลยอะอิพี่กันต์ -.-
    #112
    0
  12. #111 ป้าดา (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2559 / 21:41
    รอค่าาา.?.อยากได้ทั้งสองเล่ม พี่ตั้ม-พี่กัน...
    #111
    0
  13. #110 K-Luckykit459 (@K-Luckykit459) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2559 / 21:36
    อิตากันย์ ตบปากตัวเองเดี๋ยวนี้ ชิชะ!!! หนอยแน่ะ!!! เดี๋ยวจะให้ใบบัวเอาคืนให้สาสม #มีความอินสูงมากกกกก 555
    #110
    0
  14. #109 Pianoboy (@Pianoboy) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2559 / 20:58
    มาน้อยจัง มาต่อเร็วๆนะคะไรท์
    #109
    0
  15. #108 o_otum (@katum_1234) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2559 / 20:50

    รอค่ะรออออ ร๊ออออ รอออ

    #108
    0
  16. #107 mummy_yaoi (@mimm5341) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2559 / 20:31
    อิพี่กันต์ตบปากตัวเองเดี๋ยวนี้!!!!
    #107
    0
  17. #106 nokyuho (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2559 / 18:31
    ตบปากพระเอกสักที
    #106
    0
  18. #105 sky_2753 (@sky_2753) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2559 / 11:21
    รอค่ะไรท์ เรื่องนี้ก็สนุกไม่แพ้กันเลย
    #105
    0
  19. #104 Parichat Pimsalee (@tuktik2529) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2559 / 07:14
    พระเอกรู้ความจริงแล้วจะทำยังไงต่อ รอติดตามค่า
    #104
    0
  20. #103 konhin-DinDow (@konhindindow) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2559 / 02:09
    เจ้าชู้มาก นอนไปทั่วอ่ะดิ ที่ทำไปคือการข่มขืนนะ
    #103
    0
  21. #102 Chularatpha (@Chularatpha) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2559 / 00:18
    ค้างมากกกกค่าไรต์ มาต่อด่วนๆๆๆๆ
    #102
    0
  22. #100 maya (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2559 / 22:02
    ตบปาก มันน้อยไปร่ะชิสำหรับอิพี่กันต ต้องกะโดดเต่ะฝ่าหมากไปเรย จะได้สาสมกะคนปาก .....อินจัด 555
    #100
    0
  23. #99 paesunflowerpn (@paesunflowerpn) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2559 / 19:58
    นี่มารอทั้งเฮียตั้มกับเฮียกันต์เลยน๊ามาเถอะ
    #99
    0
  24. #97 S.O.S (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2559 / 18:50
    ตอกเสาเข็มลงฐานใหม่ ย้ายจากพี่ตั้มสามีแห่งชาติ มาเชียร์ให้กำลังใจคุณแม่ดีเด่นหนูใบบัว ชูป้ายเชียรครอบครัวนี้กันต่อไป



    #97
    0
  25. #96 K-Luckykit459 (@K-Luckykit459) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2559 / 18:09
    ชิชะ!!!อิตากันย์... #มีความอยากตบปากผู้ชายนิสัยเสีย
    #96
    0