STOP IT รักต้องห้ามอาจารย์ที่รัก

ตอนที่ 13 : บทที่ 12 : ฉันคิดถึงเธอ...ได้โปรดอย่าไปไหนเลย...

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 103
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    18 ธ.ค. 62

คำเตือน

เนื้อหาบางฉากในเรื่องนี้อาจจะไม่เหมาะสม

เนื้อหาในเรื่องมีเรื่องศีลธรรมมาเกี่ยวข้องอาจไม่เหมาะสำหรับผู้ที่อายุต่ำกว่า 18+

โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่าน

(เนื้อหาในเรื่องอ้างอิงเกี่ยวกับประเทศญี่ปุ่น)

ในส่วนของเนื้อหาหากเกิดข้อผิดพลาดประการใดต้องขออภัย ณ ที่นี้ด้วยค่ะ

 

**************************************************** 

 

บทที่ 12 : ฉันคิดถึงเธอ...ได้โปรดอย่าไปไหนเลย.. 

 

 

[มัตซึโอมิ ไทจิ – Talk]

 

居酒屋 (อิซาคายะ) ณ ร้านเหล้า

 

ผมและฮิโรชิตอนนี้เราสองคนอยู่ที่ร้านอิซาคายะ เจ้าประจำของพวกเรา

วันนี้ผมชวนมันมาดื่มเพราะมีเรื่องเครียดหลายเรื่องอยากระบายให้มันฟัง...

 

หนึ่งในนั้นมีเรื่องของผมกับยูอิด้วย…

 

เมื่อวันก่อนผมกับยูอิเราเจอกันโดยบังเอิญ แต่สถานที่… ที่เราเจอกันมันเป็นเรื่องที่ไม่ควรเกิดขึ้นกับผมเลย เพราะผมเจอเธอในสถานะที่ผมเป็นอาจารย์ส่วนยูอิเป็นนักเรียนของผม

 

ผมช็อคมากกับเรื่องที่เกิดขึ้น...

 

“เห้อ...” ผมถอนหายใจยิ่งคิดยิ่งปวดหัว

“เห้ย...นายถอนหายใจหลายรอบแล้วนะไอ้ไทจิ -*-“ ฮิโรชิพูดขึ้น

 

“ส่วนเรื่องของแกตอนนี้พีคขึ้นเรื่อยๆเลยนะ...ไอ้คุณเพื่อน =_=” ผมเล่าเรื่องคราวๆของผมกับยูอิตอนนี้ให้ฮิโรชิฟัง

“คราวที่แล้วจะเสี่ยงคุกเพราะเด็ก ตอนนี้ก็จะเสี่ยงโดนไล่ออกจากอาจารย์ก็เพราะเด็กอีก พระเจ้าทำไมชีวิตแกถึงได้มีอุปสรรคแบบนี้วะ?” ฮิโรชิวางแก้วเบียร์ลงพูดด้วยสีหน้าจริงจัง

 

เห้อ...ผมเองก็ก็อยากรู้เหมือนกัน ว่าทำไมถึงได้เกิดเรื่องบ้าๆกับผมแบบนี้วะ?

“ฉันเองก็ไม่คิดว่ามันจะมีเรื่องแบบนี้เกิดขึ้น” ผมบอกไปตามความจริง

“แล้วนายจะเอายังไง? จะไปต่อหรือพอแค่นี้” ฮิโรชิหันมาถามผม

เอาไงดีนะหรอ? เรื่องของผมกับยูอิตัวผมเองบอกได้เลยว่าผมไม่อยากให้เรื่องมันจบแบบนี้ จบแบบที่เราสองคนหยุดความสัมพันธ์ที่กำลังก่อตัวขึ้น

 

ถ้าถามผม ผมบอกเลยว่าไม่หยุดครับ และผมจะไม่ยอมเลิกยุ่งกับเด็กคนนั้นเด็ดขาด

แต่ด้วยสถานะของเราสองคนตอนนี้มันเป็นอะไรที่ยากจะอธิบายมากๆ ในเมื่อผมเป็นอาจารย์ ส่วนเธอเป็นนักเรียน ความรักระหว่างอาจารย์กับนักเรียนมันเป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้อยู่แล้ว

แล้วไงผมไม่แคร์ อันที่จริงผมกับยูอิเราคบกันมาก่อนที่เราจะมารู้ว่าเป็นอาจารย์กับนักเรียนกันซะอีก

แต่ถ้าผมรู้มาก่อนหน้า ที่เราจะคบกันละว่าจริงๆแล้วยูอิเป็นนักเรียนของผม ผมจะยังคบเธอเป็นแฟนอยู่ไหม? อันนี้ผมบอกได้ยากจริงๆ

 

คิดละปวดหัวชิบ -*-

“นี่ไอ้ไทจิ เลิกทึ้งผมตัวเองได้แล้วเว้ย -*- เอาจริงๆนะ ฉันเคยบอกแกไปแล้วว่าถ้าไม่ได้จริงจัง ฉันว่าแกควรปล่อยเด็กนั่นไปซะ เลิกยุ่งไปเลย ตัดจบ” ฮิโรชิพูดด้วยสีหน้าจริงจัง

“แต่ตอนนี้ยูอิ เรียนมัธยมปลายปีสุดท้ายแล้วนะ อีกแค่ปีเดียวเธอก็จบการศึกษามัธยมปลายแล้ว” ผมพูดขึ้น ว่าแล้วก็ยกเบียร์ขึ้นกระดกอีกรอบ

“เฮ้!...นี่นายจะไม่ยอมหยุดจริงๆใช่ไหม?” ฮิโรชิมองผมอย่างหาคำตอบ

“และถ้าฉันบอกว่าไม่หยุดละ?” ผมหันไปมองฮิโรชิ พูดอย่างดื้อรั้น

“เห้อ แกเนี้ยน่า...ไปยุ่งกับคนที่ไม่สมควรยุ่งเลย” ฮิโรชิพูดอย่างยอมจำนนกับความดื้อรั้นของผม

“ฉัน... ไม่รู้สิ แค่รู้สึกว่าไม่อยากปล่อยเด็กคนนั้นไป” ใช่ผมไม่ยอมหยุดแค่นี้แน่ๆ เรื่องระหว่างผมกับยูอิมันต้องไม่จบแค่นี้เพียงเพราะสถานะของเราสองคน

“แค่รู้สึกว่าไม่อยากปล่อยเขาไป? แต่ทำไมนายไม่คิดให้ดีๆ ว่าถ้าหากฝืนคบต่อ นายเองจะทำให้ยูอิมีอนาคตที่ลำบาก“ ฮิโรชิถาม

“ก็จริงของนาย แต่เวลาที่อยู่กับยูอิแล้วฉันเป็นตัวของตัวเองดี ไม่ต้องฝืนทำอะไรที่ไม่ชอบ แล้วฉันก็รู้สึกดีด้วยเวลาอยู่กับยูอิ”

“แค่นั้นเหตุผลมันไม่พอหรอกนะไอ้ไทจิ...จอมกินเด็ก -*-” ฮิโรชิยังของพูดถึงความเป็นจริงของเรื่องผมกับยูอิ

“เหตุผลที่นายว่ามันคืออะไร ทำไมฉันจะคบกับยูอิต่อไม่ได้?” ผมถามมันกลับ

“เพราะนายเป็นครู ส่วนยูอิจังเป็นนักเรียน ความรักระหว่างครูและนักเรียนมันเป็นไปไม่ได้นายเองก็รู้”

“แต่ต่อให้พวกนายสองคนคบกันต่อ ยูอิก็จะต้องอยู่ในสถานการณ์ที่ยากลำบากสำหรับเธอ นายต้องเข้าใจนะเว้ย ไทจิ ยูอิจังกำลังจะเตรียมตัวเข้ามหาลัยปีหน้าเรื่องแบบนี้ไม่ควรเกิดขึ้นกับเธอ”

“เห้อ...” ผมถอนหายใจเอามือกุมขมับ ปวดหัวมาก...เรื่องมันวุ่นวายสุดๆ

“แต่ถ้านายยังยืนยันที่จะคบต่อจริงๆ นายต้องให้เวลายูอิ อย่างที่นายบอกอีก 1 ปียูอิก็จะต้องเข้ามหาลัย พอถึงเวลานั้นตอนที่ยูอิเข้ามหาลัยไปแล้ว มันก็ไม่มีเรื่องที่ทำให้นายต้องคิดมากอีก เพราะเธอไม่ได้อยู่ในสถานะนักเรียนของนายแล้ว” ฮิโรชิพูดอย่างมีเหตุผล

 

ใช่ ฮิโรชิพูดถูกถ้าผมดึงดันที่จะคบกับยูอิต่อ ผมต้องให้เวลากับเธอจนกว่าเธอจะจบการศึกษา 1 ปี WTF!? เวลาตั้ง 1 ปี T^T 1 ปีเลยนะครับ พระเจ้าให้ตายเถอะ

 

“เอาน่า...นี้เป็นทางออกที่ดีที่สุด นายต้องอดทน แต่ถ้านายอดทนไม่ได้นะไอ้ไทจิ มันจะทำให้เรื่องยิ่งแย่ลงไปอีก เชื่อฉันอดทนเอาแค่ 1 ปีเอง” ฮิโรชิพูดปลอบพร้อมกับตบบ่าผม

“ทำไมเรื่องมันยุ่งยากขนาดนี้วะ”

“ฉันว่ามันไม่ควรเกิดตั้งแต่นายไปชอบเด็กอายุ 18 ปี แล้วไอ้บ้าไทจิ ยูอิยังไม่บรรลุนิติภาวะเลยนายยังไปหลอกล้อเด็กมาคบได้” เสียงฮิโรชิหันมาแห้วใส่ผม

ก็เด็กที่นายว่ามันน่าจับกินนี่หวาไอ้ฮิโรชิ...ชิ ทำมาว่าผมถ้าวันไหนมาหลงชอบเด็กแบบผม จะล้อคืนให้สาสมเลยคอยดู =_=

“ฉันพูดจริงนะ นายควรรอให้เธอเรียนจบชั้นมัธยมปลายก่อน พอถึงเวลานั้นจับรวบหัวรวบหางเลยก็ยังไม่สาย แต่ตอนนี้นายต้องใจร่มๆเข้าใจไหมเพื่อน” รวบหัวรวบหางไปแล้วอ่ะดิ =_= ทำไงดีวะ?

“เออๆ เข้าใจแล้วละ” ผมตอบด้วยความรำคาน

“แล้วทีนี้นายจะเอาไงต่อกับยูอิจัง ฉันว่านะนายควรไปพูดกับเธอให้รู้เรื่องเลย ไม่งั้นเดี๋ยวเข้าใจไม่ตรงกัน”

“อืม”

“ถ้าเป็นไปได้ฉันว่านัดคุยกันวันนี้เลย”

นั้นสิตั้งแต่ก็ตอนที่หลังจากเรามีอะไรลึกซึ่งกัน ผมเองก็ไม่ได้เทคแคร์ ยูอิได้เท่าที่ควรแถมยังยุ่งจนไม่มีเวลามาตอบข้อความกลับเธอ ผมคิดว่ายังไงเธอก็คงคิดมากเป็นธรรมดา

หลังจากที่แยกย้ายกับฮิโรชิ

ผมก็มานั่งเล่นที่สวนสาธารณะใกล้อพาร์ทเม้นท์ผม

ผมไม่อยากให้เรื่องราวมันยุ่งยากไปมากกว่าที่เป็นอยู่ผมต้องคุยกับยูอิให้รู้เรื่อง ก่อนที่อะไรมันจะสายเกินแก้ คิดได้ดังนั้นผมเลยส่งข้อความขอเจอกับยูอิ

 

‘ออกมาเจอฉันที่สวนสาธารณะหน่อยสิ...ฉันอยากเจอเธอ... - ไทจิ’

 

ตอนนี้ผมนั่งรอเธออยู่ที่สวนสาธารณะ ที่เมื่อกี้ผมส่งข้อความไปหายูอิจัง

ก่อนหยิบบุหรี่ขึ้นมานึงม้วนจุดสูบเพื่อหวังว่าให้ความเย็นของเปเปอร์มิ้นท์ในบุหรี่ที่สูบ ช่วยบรรเทาความเครียดของผมลดลงได้บ้าง

 

“ไทจิซัง” สักพักเธอก็เดินมาถึงที่หมายที่ผมส่งข้อความไปหาเธอ

ผมหันไปหาเธอแล้วดับบุหรี่ที่สูบอยู่ทิ้ง

“นั่งก่อนสิ” ผมตบไปที่นั่งข้างๆ

“อืม” เธอตอบแล้วนั่งลงข้างๆผม 

ยูอิจังดูผอมลงอย่างเห็นได้ชัด เรื่องของผมทำให้เธอเป็นกังวลสินะ

“ฉันขอโทษนะที่เงียบหายไป” หลังจากที่เราสองคนต่างคนต่างเงียบ ผมก็พูดขึ้นมา

“ไม่เป็นไรค่ะ” เธอว่าพลางก้มหน้าลงมองพื้นไม่สบตาผม

“นี่...ยูอิจัง” ผมเอือมมือไปเฉยคางของยูอิให้เงยหน้าขึ้นมาสบตาผม

 

“ฉันคิดถึงเธอนะ...ได้โปรดอย่าไปไหนเลย...”

 

คำพูดผมมันดูเห็นแก่ตัวเกินไป แต่ผมขอร้องละพระเจ้าอย่าให้จบด้วยการที่ให้ผมกับยูอิต้องห่างกันเลยนะครับ

 

[END]

 

****************************************************

 

TALK

ความในใจของคุณพี่ไทจิเขาอะนะ

ยังไงก็ไม่ยอมปล่อยเด็กให้หลุดมือไปนาจา ฮ่าาาา...

แต่ก็ต้องรอน้องไปเลย 1 ปี จะลงแดงตายไหมนั้น ^_^

รอดูนะคะ ว่าพอคุณพี่ไทจิซังเขาบอกว่ารอนะ จะรอได้จริงๆหรือเปล่า :)

 

****************************************************

ฝากคอมเม้นให้กำลังใจ ส่งสติ๊กเกอร์ หรือจะกดหัวใจให้ก็ได้ค่ะ :) 

ขอบคุณสำหรับการเข้ามาอ่านนะคะ ^_^

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

14 ความคิดเห็น