*จบแล้วจ้า*HUG ❤ ยอดดวงใจ 'เขมราฐ' [Yaoi]

ตอนที่ 6 : HUG ยอดดวงใจที่สาม… มันแปลกๆ (เต็มดวง%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,441
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 11 ครั้ง
    20 มิ.ย. 59




ยอดดวงใจที่สี่มันแปลกๆ

 

เข้ม

เมื่อเช้าตื่นขึ้นมาแล้วได้ยินเสียงฝันร้ายของคุณเขม มันทำให้ผมต้องรีบลุกขึ้น ผมตกใจมากๆ ผมคิดว่าเขาจะเป็นอะไรไปซะแล้ว เรียกเท่าไหร่ก็ไม่ยอมตื่นสักที

“เข้ม”

“คะ ครับ”

“พี่เรียกนานแล้ว” เสียงพี่เหมยที่ดังขึ้นมาจากด้านหลังทำให้ผมเลิกสนใจเรื่องของคุณเขมแล้วหันไปมองเขา

“มีอะไรให้เข้มช่วยครับ”

“วันนี้จะกินอะไร”

“เข้มกินอะไรก็ได้ครับ”

“ที่จริงไปนั่งร่วมโต๊ะกับพวกคุณๆ ก็ได้” พี่เหมยบอกผมแล้วก็ยิ้ม ผมเป็นแค่ลูกจ้างจะให้ไปนั่งกินข้าวร่วมโต๊ะกับพวกเขาได้ยังไง

“ไม่ไปหรอกครับ”

“กันกินไข่เจียวไหม พี่เห็นเข้มชอบ”

“กินครับ” ของโปรดผมเลยครับ ไม่ว่าจะอยู่ที่ไหนก็มักจะได้กินอยู่เสมอ

“ถ้างั้นไปนั่งรอที่เก้าอี้นะ”

“ครับ” ผมนั่งรอพี่เหมยทำไข่เจียวให้กินที่อยู่เก้าอี้ในห้องครัว ส่วนพี่นาวก็ออกไปจักโต๊ะอาหารสำหรับมื้อเช้าอยู่

พอคิดถึงเรื่องเมื่อคืนทีไรผมก็รู้สึกเขินทุกที

มันแปลกๆ ยังไงก็ไม่รู้สิครับ

“นั่งยิ้มอะไรนะเรา”

“เอ๋!” พี่เหมยบอกกับผมก่อนจะยื่นจานข้าวที่มีไข่เจียวหอมกรุ่นมาให้ “เปล่าครับ งั้นเข้มกินแล้วนะครับ”

“จ้า” พี่เหมยยิ้มให้ผมก่อนจะนั่งมองหน้าผมไปด้วย

“ไม่กินเหรอครับ”

“พี่รอกินพร้อมนาวนะ”

“อ๋อครับ” ปกติพวกเราก็ไม่ได้กินมื้อเช้าพร้อมกันอยู่แล้วเพราะผมมีงานที่ต้องไปทำต่อ ถึงมันจะไม่ใช่งานหนักอะไรก็ตาม

 

หลังจากกินข้าวไข่เจียวที่พี่เหมยทำให้เสร็จผมก็ออกมารดน้ำต้นไม้ต่อ ด้านหลังของบ้านมีแปลงผักอยู่ด้วยครับ พี่เหมยกับพี่นาวเป็นคนช่วยกันปลูกเอาไว้ เอาเข้าจริงอาณาจักรของคุณเขมราฐก็กว้างขวางใช้ได้เลยครับ เดินวันนึงไม่รู้ว่าจะรอบไหม ส่วนของทุกดอกกระเจียวที่ติดกับไร่ของคุณทศที่ท่านทำเป็นสถานที่ท่องเที่ยวยังได้เลย แต่คุณเขมกลับไม่ยอมและไม่ชอบความวุ่นวายด้วย

ผมไม่เห็นว่าวันๆ คุณเขมเขาจะทำงานอะไรเลยครับ นอกจากทำหน้าดุแล้วขี่ม้าเล่นไปเรื่อย แต่ทำไมเขาถึงได้รวยนักนะ บ้านหลังตั้งใหญ่แต่คนอยู่แค่น้อยนิด รีสอร์ทหรือไร่องุ่นก็ไม่เห็นจะมีเหมือนของคุณทศเขาเลย หรือว่าคุณเขมจะทำเรื่องผิดกฎหมาย

“เข้ม”

“คะ ครับ”

“ตกใจอะไร”

“แล้วคุณเขม จู่ๆ จะเรียกเข้มเสียงดังทำไมครับ” ที่ตกใจก็เพราะกำลังคิดเรื่องผิดกฎหมายที่คุณเขมสามารถจะทำได้อยู่นะสิครับ

“ฉันมานานแล้ว”

“เข้มไม่เห็นนี่ครับ”

“ฉันจะเข้าเมือง จะเอาอะไรไหม”

“ไม่เอาครับ เดี๋ยวเป็นหนี้เพิ่ม”

ป๊อก

จู่ๆ คุณเขมก็ยิ้มแล้วดีดหน้าผากผมดังป๊อกเลยครับ เจ็บจังเลย คุณเขมมือหนักไปนะครับ

“เข้มเจ็บนะครับ”

“อะไรก็เป็นหนี้ไปซะหมด ฉันถามเพราะจะซื้อให้ค่ากอด”

“เอ๋!

“เอาเป็นของแทนละกัน”

“ไม่เอาหรอกครับ เดี๋ยวเข้มถูกโขกสับอีก”

“นิสัยกับสิ่งที่เป็น มันช่างแตกต่างกันจริงๆ เลยนะ ตอนนี้ทำงานเกือบทั้งวันแล้ว เดี๋ยวขึ้นเงินเดือนให้”

“ชิส์! นิสัยไม่ดี ว่าเข้มทำไมครับ”

“ฉันไม่เถียงแล้ว รดน้ำต้นไม้เสร็จก็ไปพักซะ ไว้เย็นๆ ฉันจะมารับ” พูดแบบนี้สงสัยมีงานให้ผมทำอีกแน่ๆ เลยครับ แต่ถ้ามันจะไปลดหนี้ค่าไวน์ได้ผมก็ทำไม่เกี่ยงอยู่แล้ว เพราะงานที่ทำไม่ได้หนักหนาอะไรมาก

“พาไปไหนครับ”

“พาไปช่วยอาบน้ำให้ม้า”

“เอ๋! ม้า” แค่คิดก็อยากร้องไห้แล้วครับเพราะผมไม่ค่อยชอบม้า

“ฉันไปละ” จะเรียกไว้ก็ไม่ทันเพราะคุณเขมเดินออกไปแล้ว ม้างั้นเหรอ? แล้วม้ามันจะดีดผมกระเด็นไหม ผมไม่ชอบม้าเลยครับ

 

            ตั้งแต่ช่วงบ่ายมา ผมก็นั่งรอคุณเขมจนถึงเย็นเลยครับ คุณหนูก็ด้วย ผมบอกเขาว่าคุณเขมจะพาไปอาบน้ำให้ม้า คุณหนูเธอก็เลยขอไปด้วย ท่าทางดีใจใหญ่เลยครับ

“เมื่อไหร่พ่อจะกลับมาครับ”

“ไม่รู้สิครับ คุณหนูหิวไหม”

“ไม่ครับ”

ผมกับคุณหนูนั่งรออยู่ที่เก้าอี้ไม้ด้านหน้าของตัวบ้านซึ่งจะเป็นลานกว้างอยู่หลายชั่วโมงแล้วครับ

“ช้าจังเลยนะครับ” ผมถอนหายใจออกมาทันที

“เข้ม ขุนเขา” เสียงคุณเขมดังขึ้นมา แต่ผมไม่เห็นจะได้ยินเสียงรถของเขาเลย พอหันไปมองก็เห็นเขาเดินกลับมาครับ

“พ่อ”

“ทำไมเดินมาละครับ”

“พอดีเอาของไปไว้ที่คอกม้านะ แล้วนี่มานั่งทำอะไรกัน” คุณเขมขมวดคิ้วออกมา

“คุณเขมบอกว่าจะพาเข้มไปช่วยอาบน้ำม้า” คุณเขมจ้องหน้าผมทันทีที่ประโยคนี้จบลง

“อ้าว! ขอโทษที พอดีฉันมัวแต่ยุ่งๆ เลยลืม ส่วนตอนนี้พวกคนงานก็ช่วยกันอาบน้ำเสร็จเรียบร้อยแล้ว” พอเขาตอบแบบนี้ผมกับคุณหนูก็มองหน้ากัน แล้วที่พวกเราสองคนนั่งรอไปมันคืออะไรละครับ

บอกให้ผมรอ แต่สุดท้ายก็กลับมาบอกว่าลืม...

คนนิสัยไม่ดี!

“คุณเขมขี้ลืมกว่าเข้มอีกนะครับ” ผมยิ้มให้เขาก่อนจะเดินกลับขึ้นไปบนบ้าน

“พ่อ พี่เข้มงอนแน่ๆ เลยครับ” เสียงของคุณหนูที่คุยกับคุณเขมดังตามหลังผมมาติดๆ เลยครับ

“พ่อลืมจริงๆ”

แล้วที่ผมนั่งรอไปมันคืออะไร? เขาบอกแค่ว่าลืมจริงๆ งั้นเหรอครับ

 

เขมราฐ

เมื่อเช้าผมจำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าพูดอะไรออกไปบ้าง หลังจากเข้าไปในเมืองก็มัวแต่ซื้อของที่จำเป็นเยอะแยะจนลืมทุกอย่างไปซะงั้น พอเดินกลับมาที่บ้านเห็นเข้มกับขุนเขานั่งรอกันอยู่ที่หน้าบ้าน สีหน้าเข้มไม่ค่อยโอเคเลยครับ

แล้วไอ้คำพูดเมื่อกี้นี้ คืองอนใช่ไหม?

“ถ้าพี่เข้มโกรธขุนด้วย ขุนจะงอนพ่ออีกคน พวกเรานั่งรอพ่อตั้งนานนะครับ” ขุนเขาเองก็ช่วยยืนยันอีกคนครับ

“พ่อทำอะไรผิด”

“พ่อยังไม่รู้ตัวอีกเหรอครับ”

“...” ผมส่ายหัวแทนคำตอบเลยครับ มองแผ่นหลังของร่างเล็กที่กำลังเดินขึ้นบ้านไป

“สามชั่วโมงที่นั่งรอนะครับ”

“ย้ำจัง”

“พ่อผิดเต็มๆ แถมยังมาบอกว่าลืมอีก”

“ครับ”

“รีบไปง้อสิครับ”

“ต้องง้อยังไง” ผมกับขุนเขาจ้องหน้ากันทันทีเลยครับ แต่ลูกกับส่ายหัวไปมา แถมยังถอนหายใจซะหนักหน่วงอีกต่างหาก

“พ่อ”

“โอเคๆ เดี๋ยวพ่อจะไปง้อให้”

ผมขยี้หัวขุนเขาก่อนจะเดินตามเข้มขึ้นไปบนบ้าน พอเดินขึ้นมาเห็นเข้มกำลังนั่งช่วยเหมยทำความสะอาดโต๊ะอยู่ ผมเลยเดินเข้าไปหา

“เข้ม”

“พี่เหมยมีอะไรให้เข้มช่วยอีกไหมครับ” รู้ทั้งรู้ว่าผมเรียกอยู่ แต่กลับทำเป็นไม่สนใจแล้วคุยกับเหมยแทน

“เอ่อ ไม่มีแล้วจ๊ะ”

“งั้นเข้มขอตัวนะครับ” เข้มทำเหมือนผมไม่มีตัวตนเลยครับ ก่อนจะเดินหนีออกไป

“คุณเขมทำอะไรน้องเข้มหรือเปล่าค่ะ”

“ท่าทางเข้มเหมือนถูกฉันรังแกเลยเหรอ” ผมจ้องหน้าเหมยพร้อมข้อสงสัยของตัวเอง

“ใช่ค่ะ เมื่อบ่ายเห็นยังดีใจอยู่เลย แต่พอมาตอนนี้กลับเศร้าๆ ซะงั้น”

“ฉันคงผิดจริงๆ นั่นแหละ ไม่มีอะไรหรอก ไปทำงานต่อเถอะ”

“ค่ะ”

เฮ้อ!

ผมถอนหายใจหนักๆ ก่อนจะเดินตามเข้มออกไป ตัวเล็กนิดเดียวแต่เดินเร็วไปนะครับ หรือจะกลับไปที่ห้องพักแล้ว

 

ก๊อก ก๊อก

ผมเดินตามหาเข้มจนมาถึงห้องพักของเขา ลองเสี่ยงเคาะประตูดูเพราะมันล็อกอยู่ แต่กลับไม่มีเสียงเปิดออกมา

“นาว เห็นเข้มไหม” ผมไปยืนเคาะอยู่นานเข้มก็ยังไม่ออกมาเปิดสักที ผมเลยต้องถอดใจแล้วเดินกลับไปที่บ้าน

“เมื่อกี้เห็นเดินไปทางน้ำตกนะคะ”

“อืม”

ยิ่งหลงๆ ลืมๆ ง่ายแบบนั้น แต่กลับทำอะไรไม่ระวังตัวเองเลยสินะ ผมถอนหายใจหนักๆ ก่อนจะเดินตามเข้มไป

ครืน ๆ

จู่ๆ เสียงฟ้าก็ร้องขึ้นมาซะงั้น พอเงยหน้าขึ้นไปมองท้องฟ้าก็มืดครึ้มขึ้นมาแล้ว ผมรู้สึกเป็นห่วงเข้มยังไงก็ไม่รู้สิครับ นี่ถ้าลูกเขาเป็นอะไรขึ้นมา ผมคงถูกเล่นงานหลายด้านแน่ๆ เลยครับ

ซ่า ๆ

ฝนช่างไม่เป็นใจเลย ดันมาตกตอนนี้อีก จะวิ่งกลับบ้านก็ไม่ได้เพราะตอนนี้ผมกำลังตามหาเข้มอยู่ แถมยังเดินมาใกล้ถึงบ้านพักริมน้ำตกแล้ว ผมเลยต้องวิ่งไปหลบฝนที่นั่นก่อน

“ฝนก็ดันมาตกอีก” ผมรีบถอดเสื้อที่เปียกอยู่ออกทันที

“อะ อึก ฮือๆ”

หืม!

ผมแปลกใจนิดหน่อยที่จู่ๆ ก็ได้ยินเสียงร้องดังขึ้นมา พอหันมองรอบๆ กลับไม่มีใครอยู่เลยเปิดประตูเข้าไปด้านในแทน

“เข้ม” ร่างเล็กที่นั่งกอดเข่าตัวเองร้องไห้อยู่ตรงมุมหนึ่งของบ้านเงยหน้าขึ้นมามองผม แววตาทั้งสองข้างเอ่อคลอไปด้วยหยาดน้ำตา

“คะ คุณเขม”

หมับ

เข้มเรียกชื่อผมก่อนจะวิ่งเข้ามากอดไว้จนแน่น  ตัวเปียกเชียวครับ แถมยังสั่นไปหมดอีกต่างหาก

“มาที่นี่ได้ยังไง แล้วร้องไห้ทำไม”

เปรี้ยง ๆ

“อะ อึก” เสียงฟ้าผ่าดังขึ้นมาอีกครั้ง แถมเข้มยังตกใจหนักกว่าเดิมอีกครับ ตัวสั่นแล้วกอดผมไว้แน่นมากๆ จนผมต้องกอดตอบ

“ฉันอยู่นี่แล้ว อย่ากลัวไปเลยนะ”

“ฮือๆ”

“ฉันขอโทษ” ไม่รู้ทำไมผมถึงกล้าพูดคำๆ นี้ออกมาได้หลายต่อ หลายครั้ง แต่สำหรับเข้มมันก็เหมือนคำปลอบโยนนั่นแหละครับ

“มะ ไม่ได้ทำอะไรผิด อะ อึก จะขอโทษทำไมครับ” เข้มซุกหน้าเข้ามาหาผมมากกว่าเดิม แถมยังประโยคเมื่อกี้และน้ำเสียงสะอื้นอีกต่างหาก

“อยากพูด” ผมพูดแค่นี้ก่อนจะกอดเข้มไว้จนแน่น แล้วเสียงสะอื้นเมื่อกี้ก็ค่อยๆ หายไป

ผมรู้ว่าเข้มกำลังกลัว ผมดีใจนะครับที่เขาเห็นผมเป็นที่พึ่งพึงในตอนนี้ ผมยังคิดไม่ออกเลย หากที่ตรงนี้ไม่ได้มีแค่ผมกับเข้ม เขาจะเลือกวิ่งเข้าไปกอดใคร

ซ่า ๆ

“หายกลัวรึยัง” ตอนนี้มีแค่เสียงฝนที่ตกกระหน่ำลงมาเท่านั้น ส่วนคนข้างๆ ก็เลิกกอดผมแล้ว

“ครับ” เข้มตอบเสียงเบาหวิวเชียว

“เดินมาที่นี่ได้ยังไง” ที่ถามเพราะเข้มไม่น่าจะจำทางมาได้ ถึงมันจะไม่ไกลจากบ้านนัก

“เข้มจำได้ คุณเขมเคยพามาครั้งหนึ่งแล้ว”

“แค่ครั้งเดียว”

“ถ้าเราใช้หัวใจจดจำ ความทรงจำก็จะไม่หายไป เข้มชอบที่นี่ มันสวย แต่ไม่ชอบที่คุณเขมโยนเข้มลงน้ำตอนนั้น” ตอบผมปากสั่นเชียวครับ จนผมต้องขยับเข้าไปใกล้ๆ รั้งใบหน้าของเข้มเอาไว้

จุ๊บ

“ฉันขอโทษ” ผมก็ไม่รู้ว่าทำไม แต่ทุกอย่างมันเกิดขึ้นเพราะความต้องการทั้งนั้น ผมกดจูบเบาๆ ที่หน้าผากของเข้ม พร้อมกับคำพูดขอโทษเมื่อกี้

“ไม่โกรธแล้วครับ”

“ฉันสัญญา ต่อจากนี้ไป ฉันจะดูแลเข้มให้ดีที่สุด”

“ห้ามโกหกนะครับ” เข้มหันมาสบตาผมทันที ดวงตากลมโตที่กำลังฉายชัดในแววตาผมตอนนี้ มันทำให้ผมรู้สึกอบอุ่นมากๆ เลยครับ รอยยิ้มจางๆ บนใบหน้าเล็กที่บริสุทธิ์มากๆ ของเข้มทำให้หัวใจของผมเต้นแรง

เข้มกำลังพังกำแพงผมสินะ แต่ความต้องการหลายๆ อย่างกลับทำให้มือข้างหนึ่งของผมยื่นไปรั้งใบหน้าของเข้มเอาไว้ก่อนที่ผมจะค่อยๆ ขยับเข้าไปหาเขา เข้มเหมือนไม่รู้ตัวอะไรด้วยซ้ำ แถมยังไม่ขยับหนีผมอีกต่างหาก

จนสุดท้ายความรู้สึกผิดกลับพังทลายลงมา ผมกำลังจูบเข้มสินะ เด็กไร้เดียงสาที่ไม่ยอมขัดขืนแม้ว่าจะสั่นกลัวก็ตาม เข้มตัวสั่นมากๆ แต่กลับไม่ยอมผลักผมออก จนผมฉวยโอกาสจูบเขาไปเรื่อยๆ และเนิ่นนาน ผมไม่ได้ทำรุนแรงด้วยซ้ำแถมยังพยายามบรรจงจูบ จูบอย่างที่ไม่เคยทำมาก่อน...

“คะ คุณเขม” สุดท้ายผมก็ทำได้แค่จูบก่อนจะกอดเข้มเอาไว้จนแน่น เข้มเองก็กอดตอบผมด้วย “จะ จูบทำไมครับ”

“หึ!” ผมได้แต่แค่นยิ้มออกมา อยากหัวเราะตัวเองจริงๆ นี่ผมกำลังทำอะไรเด็กงั้นเหรอ เด็กที่ไร้เดียงสาเหลือเกิน

“หนาวไหม”

“หนาวครับ”

“งั้นเปลี่ยนเสื้อผ้านะ”

“เอ๋! แต่เข้มไม่มี”

“รอนี่แหละ เดี๋ยวจะไปหาให้”

“ไปด้วยครับ” พอผมลุกขึ้นยืน เข้มก็ลุกตามทันทีเลยครับ แถมยังจับแขนข้างหนึ่งของผมไว้จนแน่น บ้านหลังนี้ถึงจะไม่ใหญ่มาก แต่ของทุกอย่างก็สะดวกสบาย น้ำไฟมีพร้อม และผมใช้ที่นี่เป็นศูนย์พักพิงจิตใจของตัวเองมาตลอด

"กลัว”

“แค่ตรงนี้” ผมชี้ไปที่ตู้เสื้อผ้า เข้มเม้มปากเข้าหากันจนแน่นก่อนจะส่ายหัวไปมา

เฮ้อ!

ผมผ่อนลมหายใจหนักๆ ก่อนจะยิ้มให้คนตรงหน้า “ไปเถอะ” สุดท้ายผมก็แพ้สายตาของเข้มสินะ ก่อนจะจับมือเขาแล้วพาเดินไปที่ตู้เสื้อผ้าด้วย ผมหยิบผ้าขนหนูยื่นให้เข้ม ก่อนจะสั่งให้เข้มถอดชุดที่ใส่อยู่ออก

เข้มก็คือเข้ม ไม่มีคำว่าระมัดระวังตัวเลยครับ...

“เอาผ้าขนหนูพันรอบเอวไว้ด้วยสิ” ผมหันกลับไปสั่ง เข้มเองก็เงยหน้าขึ้นมาสบตาผม ตาแป๋วเชียวครับ

“ถอดเสื้อผ้าเสร็จก่อนสิครับ”

“เธอนี่มัน...” จะยั่วกันไปถึงไหน ประโยคต่อท้ายที่ผมคิดเองในใจ ถ้าผมพูดออกไปมีหวังต้องอธิบายกันยาวเลยครับ

“อะไรครับ”

“รีบๆ เปลี่ยนได้แล้ว เดี๋ยวก็เป็นปอดบวมตายหรอก”

“เสร็จแล้วครับ” ผมไม่คิดว่าเข้มจะขาวขนาดนี้นะครับ ขาวจนผมใจสั่นเลยทีเดียว

“รีบๆ ใส่เสื้อซะ” ผมหยิบเสื้อเชิ้ตให้เข้มใส่แทนเสื้อผ้าที่เป็นชุด เพราะเขาคงใส่กางเกงของผมไม่ได้หรอกครับ ตัวเล็กกว่าผมเป็นไหนๆ

“แล้วคุณเขมละครับ”

“เลิกถามมากได้แล้ว” เข้มตกใจทันทีที่ผมเผลอตะโกนออกไปเมื่อกี้ ผมไม่ได้ตั้งใจหรอกครับ แต่กลัวว่าร่างกายมันจะทนไม่ไหว

“ขอโทษครับ”

“ถ้าง่วงก็ไปนอนซะ ฝนคงตกทั้งคืน”

“ครับ” เสียงเศร้าเชียวครับ คงจะคิดมากไปแล้วสินะ ผมไม่ได้ตั้งใจจะดุเขา แต่ไม่อยากทำอะไรเขาไปมากกว่านี้

ผมก็กลัวใจตัวเองเหมือนกันแหละครับ เกดและโตมาจนอายุปูนนี้ เคยมีความรักให้ผู้หญิงคนหนึ่งจนเกือบหมดหัวใจ แต่ตอนนี้กลับรู้สึกว่าเข้มกำลังพังประตูของผมเข้ามาด้วยความไร้เดียงสา ที่เจ้าตัวไม่มีวันรู้ตัวเองเลยครับ




______________________________________

ด้วยความน่ารัก มันเลยเป็นความเข้ม...

อย่าลืมเม้น บอกความรู้สึกให้เข้มนะคะ

ใครเม้นบ่อยๆ เขาตามอ่านนะ เดี๋ยวมีบิ๊กเซอร์ไพร์ให้ 555555555


จุ๊บๆ

TBC...

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 11 ครั้ง

106 ความคิดเห็น

  1. #104 KisaJaaey (@KisaJaaey) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 23 สิงหาคม 2560 / 18:09
    คุณเขม...อย่ารังแกเข้มบ่อย
    #104
    0
  2. #55 ปาล์ม (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 20 กรกฎาคม 2559 / 07:34
    พี่เข้มน่ารักจัง
    #55
    0
  3. #27 XXXXXX (@magachtan) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 30 มิถุนายน 2559 / 23:12
    อ่านเพลินมากกก ชอบภาษาเขียนมากค่ะ
    #27
    0
  4. #18 June Sayamon (@junesym96) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 21 มิถุนายน 2559 / 00:43
    หืมมมเหมือนจะมีปมแฮะ
    #18
    0
  5. #17 ning (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 20 มิถุนายน 2559 / 22:47
    จุ๊บแล้วๆ เข้มใสซื่อบริสุทธิ์เกิน คุณเขมอย่าหลอกน้องนะ



    เค้าจะรอเซอร์ไพร์ส
    #17
    0
  6. #15 Akane View (@viewcanon) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 20 มิถุนายน 2559 / 22:39
    เข้มน่ารักกก ไม่ดื้อด้วย5555
    #15
    0
  7. #14 C.Clover (@khun_mali) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 20 มิถุนายน 2559 / 21:47
    หูยยยยย หวานจนหมดขึ้นบ้านแล้วจ้าคุณเขม
    .. แล้วมีมาจูบน้องอีก 5555 ...น้องขุนเขาชอบพี่เข้มมากใช่มั้ย ดีใจๆ
    #14
    0