*จบแล้วจ้า*HUG ❤ ยอดดวงใจ 'เขมราฐ' [Yaoi]

ตอนที่ 5 : HUG ยอดดวงใจที่สาม… เด็กจอมดื้อ ปะทะ ผู้ใหญ่ใจร้าย (เต็มดวง%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,457
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 11 ครั้ง
    20 มิ.ย. 59





ยอดดวงใจที่สามเด็กจอมดื้อ ปะทะ ผู้ใหญ่ใจร้าย

 

 

วันถัดมา จู่ๆ คุณเขมก็มาหาผมที่บ้านและบอกให้ผมเก็บกระเป๋า ผมยืนงงอยู่นานเลยครับ แต่พ่อกับแม่ดันไม่ว่าอะไรเขาสักคำ แถมยังเห็นดีด้วยซ้ำ

“เข้มมันไม่ค่อยระวังตัว ถ้าทำอะไรผิดพลาดไป ผมต้องขอโทษแทนลูกด้วยนะครับ” พ่อพูดกับคุณเขมพร้อมกับยกมือไหว้ขอโทษเขา แต่คุณเขมกลับยกมือของตัวเองไปจับมือพ่อแล้วไหว้กลับ ถึงเขาจะดูน่ากลัวแต่กลับไม่เคยวางตัวสูงเลย

“ไม่ต้องขอโทษผมหรอกครับ”

“เข้มมันโชคดีจริงๆ เลย” แม่พูดสมทบอีกคน

“ถ้างั้นผมขอตัวพาเข้มไปก่อนนะครับ”

“ครับ/ค่ะ”

“พ่อ แม่ แต่เข้ม...” ผมจะหันไปพูดกับพ่อแม่แต่คุณเขมกลับเดินมาจับมือผมแล้วหยิบกระเป๋าขึ้นมาก่อนจะพาไปที่รถของเขา

 

บรืนนน นน น

รถแล่นออกจากบริเวณบ้านของผม ความเงียบก็เกิดขึ้น แต่ผมกลับอึดอัด

“ทำแบบนี้ ทำไมครับ เข้มต้องทำงานกับลูกพี่”

“ฉันไปพูดกับทศเรียบร้อยแล้ว ต่อไปนี้ก็ห้ามเรียกหมอนั่นว่าลูกพี่อีก เรียกคุณทศก็พอ”

“ทำไมละครับ เข้มเรียกแบบนี้มาตั้งนานแล้ว”

“ฉันสั่ง!

“ใจร้าย” ผมเลิกสนใจคุณเขมก่อนจะเบือนหน้าหนี หันไปมองนอกกระจกรถที่กำลังแล่นอยู่บนท้องถนนในตอนนี้

ต่อไปผมต้องทำงานที่บ้านคุณเขมแบบจริงจังแล้วสินะ พูดแล้วก็อดกังวลไม่ได้

 

“จะไปไหนอีกครับ” พอลงจากรถพร้อมกันผมก็เอ่ยถามออกมา ท่าทางของคุณเขมเหมือนกำลังจะเดินออกไปจากที่ตรงนี้

“ฉันจะไปนอนที่บ้านพักริมน้ำตก”

“แล้วเข้มละครับ”

“เดี๋ยวจะให้เหมยพาไปที่พัก”

“ทำไมคุณเขมถึงไม่พักที่นี่ บางทีคุณหนูอาจจะอยากให้คุณเขมอยู่ที่นี่ด้วย”

“มันไม่ใช่เรื่องที่เธอควรจะรู้” น้ำเสียงของคุณเขมเริ่มเปลี่ยนไปทันที ผมเองก็หงอยไปเลยครับ ผมคงจะยุ่งเรื่องของเขามากไปสินะ

“ขอโทษครับ งั้นเข้มไปทำงานก่อนนะครับ” ผมยกมือไหว้คุณเขมก่อนจะหันหลังเดินตรงไปยังบ้านหลังใหญ่ทันที บ้านที่มีแต่ความเงียบเหงา

 

เพล้ง!

“ออกไป ออกไปให้พ้น” ผมเดินขึ้นมาด้านบนก็ได้ยินเสียงดังเอะอะโวยวาย พอรีบเดินขึ้นไปก็เห็นคุณหนูกำลังอาละวาดอยู่ โดยมีแดงกับเปรี้ยวซึ่งเป็นคนดูแลประจำนั่งใกล้ๆ

“เกิดอะไรขึ้นครับ” ผมตกใจสุดๆ ก่อนจะวิ่งเข้าไปหาคุณหนู

“ก็คุณหนูนะสิ เอาแต่ใจตัวเองแบบนี้ ใครๆ ก็ไม่อยากเข้าใกล้หรอก”

“ออกไป!” น้ำเสียงของคุณหนูโกรธจัดเลยทีเดียวครับ “ออกไปให้พ้น ฉันไล่พวกเธอสองคนออก”

“คุณหนู”

“ใครจะไปอยากอยู่กับเด็กเอาแต่ใจ มีพ่อ แต่พ่อดันไม่รัก”

“หยุดเดี๋ยวนี้นะครับ” ผมหันไปมองหน้าเปรี้ยวที่ยืนหัวเราะคุณหนูอยู่

“แกก็ด้วย จะโง่อยู่ไปทำไม ถึงยังไงก็ไม่ได้จับคุณเขมหรอกนะ”

ผลัก ตุบ

เปรี้ยวหันมาพูดกับผมพร้อมน้ำเสียงหัวเราะ เธอผลักผมจนล้มลงไปนั่งกองกับพื้น ฝ่ามือรู้สึกเจ็บแปล๊บขึ้นมาเลยครับ พอยกมือตัวเองขึ้นมาดูก็เห็นเลือดที่กำลังไหลออกมาอยู่

“เจ็บ” ผมเผลออุทานออกมาพร้อมกับหยาดน้ำตา ผมเจ็บจนร้องไห้เลยครับ

“พี่เข้ม” เสียงคุณหนูเรียกชื่อผมก่อนที่เขาจะเดินเข้ามานั่งข้างๆ ผมดีใจนะครับที่คุณหนูเริ่มเปิดใจกับผมแล้ว เพราะก่อนหน้านี้เขาทำตัวร้ายกาจกับผมมากๆ เลย

“ไม่เป็นอะไรนะครับ”

“ผมขอโทษนะครับ” คุณหนูทำตัวน่ารักขึ้นเยอะเลยครับ ผมคิดว่าพวกเราสองคนคงญาติดีกันแล้วมั้ง

“ขอโทษเหรอครับ ไม่ได้ทำผิดจะขอโทษทำไม”

“แต่พี่เข้มล้มลงไปโดนเศษแก้วที่ผมทำแตก”

“ไม่เจ็บแล้วครับ” ผมสูดลมหายใจเข้าปอดก่อนจะปาดน้ำตาตัวเองทิ้งไป ผมไม่อยากให้คุณหนูเป็นกังวล

”แล้วคุณหนูไล่สองคนนั้นออกจะดีเหรอครับ”

“สองคนนั้นว่าพี่เข้ม เขาบอกผมว่าพี่เข้มจะมาจับพ่อ”

“เอ๋!

“แต่ผมไม่เชื่อหรอกครับ พี่เข้มสัญญากับผมไว้แล้ว”

“อิอิ ใช่ครับ” ผมหัวเราะให้กับความใสซื่อของคุณหนู เขาคงรักคุณเขมมากสินะ แต่ผมก็อยากให้คุณเขมกลับมาอยู่ที่บ้านหลังนี้ด้วยเหมือนกัน ถ้าพ่อลูกได้อยู่ด้วยกันมันคงจะดีกว่านี้

 

“อูยยย... พี่เหมยครับ เข้มแสบ” ผมอยู่ไม่นิ่งเลยครับ ตอนนี้พี่เหมยกำลังทำแผลให้ผมอยู่ แต่ยาสีฟ้าๆ มันแสบมากเลย

“อดทนหน่อยนะคะ ใกล้เสร็จแล้ว”

“แบบนี้เข้มจะทำงานได้ไหม” ผมจ้องหน้าพี่เหมยพร้อมกับคำถาม

“ห้ามให้มือโดนน้ำนะคะ”

“ไม่ได้หรอกครับ เข้มต้องทำงาน”

“ผมอนุญาตให้หยุดครับ” เสียงคุณหนูดังขึ้นมา ผมกับเหมยมองหน้ากันทันทีเลยครับ

“น้องเข้มนี่เก่งนะคะ ทำให้คุณหนูยอมรับได้เร็วมากๆ เลย”

“เข้มมีข้อตกลงกับเขาครับ” ผมกับพี่เหมยกระซิบกันแค่สองคนเท่านั้น คุณหนูไม่กล้าเข้ามานั่งใกล้ๆ ด้วยซ้ำ เพราะเขากลัวเลือดครับ

“เสร็จแล้วค่ะ”

“ขอบคุณนะครับ”

“ถ้างั้นพี่เหมยไปเตรียมมื้อเที่ยงก่อนนะคะ” พี่เหมยบอกก่อนจะเก็บอุปกรณ์เข้าที่แล้วเดินลงไปที่ห้องครัว

 

. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .

 

“นี่มันเกิดเรื่องบ้าอะไรขึ้นกันอีก” เสียงคนใจร้ายดังขึ้นมาก้องไปทั้งตัวบ้านเลยครับ ผมกับคุณหนูนั่งกอดกันตัวสั่นเชียว

“ขุนเขา เข้ม” ทั้งผม ทั้งคุณหนูไม่มีใครตอบได้สักคน

“ถ้าไม่มีใครตอบ ฉันจะไล่ออกให้หมดบ้าน”

“อะ เอ่อเข้มครับ เข้มผิดเอง”

“เลิกปกป้องคนอื่นสักที ฉันต้องการความจริง ไม่ใช่คนที่จะมารับผิดแทนคนอื่นแบบนี้” วันนี้คุณเขมกินอะไรมา ทำไมถึงดุแบบนี้ ยิ่งหนวดเคราน่ากลัวนั่นอีก

“ผมครับ ผมทำแก้วแตก พี่เข้มเลยล้มลงไปจนโดนแก้วบาด”

“แต่คุณหนูไม่ผิดนะครับ”

“เข้ม!

” ผมหลุบตาต่ำทันทีที่ถูกดุอีกครั้ง คุณเขมน่ากลัวยังไงก็ไม่รู้สิครับ

“ขุนเขา มานี่”

“อย่าตีคุณหนูนะครับ”

“ฉันจะตีเธอคนแรก เหมย พาเข้มออกไปข้างนอกซะ”

“คะ ค่ะ”

“ไม่ไป พี่เหมย ไม่ไปนะครับ”

“ออกไป!” ผมถูกพี่เหมยจับแยกออกมาจากคุณหนูเรียบร้อยแล้ว คนใจร้ายจะทำอะไรคุณหนูหรือเปล่า

“พี่เหมย”

“รออยู่นี่แหละค่ะ ถ้าเข้าไปเดี๋ยวจะเดือดร้อนกันไปหมด”

“แต่เขาน่ากลัว”

“คุณเขม ไม่ทำอะไรคุณหนูหรอกค่ะ”

“แน่นะครับ”

“แน่สิค่ะ”

 

เขมราฐ

ผมคิดถูกแล้วใช่ไหม ที่เลือกจะพาเด็กความจำสั้นอย่างเข้มมาอยู่ที่บ้านด้วยกันเข้มหัวอ่อนเกินไปและไม่ทันคน โดยเฉพาะคนเจ้าเล่ห์อย่างผม แต่เขาก็มักจะไม่ระวังตัวเองจนได้รับบาดเจ็บเสมอ ผมไม่รู้หรอกครับว่ามันเกิดอะไรขึ้น แต่ผมไม่อยากให้เข้มรับผิดแทนคนอื่นไปตลอดแบบนี้

“บอกพ่อมาสิ” ขุนเขานั่งมองหน้าผม สั่นใหญ่เลยครับ ผมเป็นพ่อใจร้ายขนาดนั้นเลยเหรอ

“ผมไล่สองคนนั้นออกเองครับ พวกเขาว่าพี่เข้ม ผมไม่ชอบ” ใครจะไปรู้ว่าผมแอบยิ้มอยู่ ส่วนขุนเขาก็ก้มหน้าไม่กล้าสบตาผมซะงั้น เมื่อกี้ผมทำท่าทางน่ากลัวใส่ลูกงั้นเหรอ

“ชอบเข้มงั้นเหรอ”

“เขาน่ารักดีครับ”

“ไม่กลัวเขามาแย่งพ่อไปเหรอ” ผมรู้ว่าทำไมลูกถึงทำตัวร้ายกาจแบบนี้ แต่เพราะเป็นแค่เด็กและผมก็ยังเป็นพ่อที่แย่อีกต่างหาก ผมไม่ได้กลับมาอยู่ที่บ้านและเอาแต่ปล่อยให้ขุนเขาอยู่กับคนอื่นๆ ผมอยากให้เด็กคนนี้ได้เรียนรู้

อันที่จริงขุนเขาไม่ใช่ลูกแท้ๆ ของผมหรอกครับ เธอเป็นลูกของฟ้าใสกับผู้ชายคนอื่น ผมรักเธอและรู้สึกผิดมาตลอด ผมก็แค่กลัว กลัวการมองหน้าเด็กคนนี้ เรื่องนี้ขุนเขาไม่รู้ด้วยซ้ำและผมก็ไม่คิดจะบอก มีแค่ไม่กี่คนเท่านั้นที่รู้เรื่องนี้ดี

“ไม่ครับ พี่เข้มสัญญาไว้แล้ว” เด็กขี้ลืมแบบนั้นหัดสัญญากับเขาไปทั่วสินะ

“แล้วถ้าเขาไม่ผิด แต่พ่อเป็นคนผิดเองละ”

“เอ๋! พ่อหมายความว่ายังไงครับ” ขุนเขายอมเงยหน้าขึ้นมาสบตากับผม ในแววตาก็มีแต่คำถามมากมาย

“ช่างเถอะ ไปได้แล้ว”

“เอ่อ! พ่อจะนอนที่บ้านหรือเปล่าครับ”

“อืม” ผมเห็นรอยยิ้มของขุนเขาในทันที ผมรู้ว่าเด็กคนนี้เหงา ผมเองก็ไม่อยากทำให้เขารู้สึกหว่าเหว่อีกแล้ว

ขุนเขากับผมคงไม่ต่างกัน เราทั้งคู่ต่างต้องการคนที่เข้าใจกันสินะและรอยยิ้มไร้เดียงสาของเข้ม ก็ทำให้พวกเราทั้งคู่รู้สึกดี

 

แอ๊ด

เสียงประตูห้องของขุนเขาถูกเปิด ก่อนที่ร่างเล็กของเข้มจะเดินออกมา ผมยืนมองอยู่ก่อนแล้ว แต่คนที่เพิ่งออกมากลับไม่รู้ตัว

“เข้ม”

“ตกใจหมดเลยครับ” เข้มพยายามทำทุกอย่างให้เงียบที่สุดเพราะตอนนี้ขุนเขาหลับไปแล้ว

“จะไปไหน”

“กลับไปนอนครับ”

“ช่วยอะไรฉันหน่อยสิ” ผมไม่ได้เจ้าเล่ห์หรืออยากแกล้งเด็กมากไปหรอกครับ แต่ผมนอนไม่หลับ

“ช่วยอะไรครับ”

“นายทำยังไง ขุนเขาถึงยอมนอน” ปกติเด็กคนนั้นจะต้องมีคนอื่นนอนอยู่ด้วยเสมอ แต่หลังๆ มานี่ซึ่งผมฟังจากที่เหมยเล่า เธอบอกว่าขุนเขาหลับสนิทยันเช้าตลอด แถมตอนตื่นก็ไม่งอแงเหมือนเมื่อก่อน

“กอดครับ”

“งั้นก็ไปกอดฉันหน่อย”

“หา! คุณเขมไม่ใช่เด็กแล้วนะครับ”

“ฉันนอนไม่หลับ”

“ฝันร้ายเหรอครับ” เสียงเข้มเริ่มอ่อนลง สีหน้าก็เหมือนคนที่กำลังเป็นห่วงคนอื่น ผมยังคิดไม่ออกเลย หากไม่ใช่ผมเข้มจะถูกคนอื่นรังแกยังไงบ้าง

“นิดหน่อย”

“เข้มคิดค่าจ้างนะครับ เพราะมันนอกเหนือจากหน้าที่”

“หึ! กอดละเท่าไหร่ละ”

“แล้วแต่จะให้ แต่ต้องเอาไปหักกับค่าไวน์ที่เข้มทำแตกนะครับ”

“อืม! แล้วจำได้ไหมว่าทำงานไปกี่วันแล้ว”

” คำตอบที่ได้ คือเข้มเอาแต่ส่ายหัวไปมา ไม่เคยนับสินะ แล้วไม่กลัวผมโกงบ้างเหรอ

“ไปเถอะ” ผมเดินเข้าไปหาเข้มก่อนจะจับมือแล้วพากลับไปที่ห้องของตัวเอง

ตอนนี้เข้มเป็นคนของผมแล้ว คนเห็นแก่ตัวย่อมอยากทำอะไรตามใจตัวเองก็ได้ ผมไม่ได้ทำร้ายเด็กคนนี้ แค่พยายามทำให้ตัวเองรู้สึกดีก็เท่านั้นเอง

“กอดแน่นจังเลยครับ” เสียงเข้มดังขึ้นมาหลังจากที่ผมพาเข้ากลับมานอนกอดที่เตียงเรียบร้อยแล้ว “ที่จริงเข้มต้องกอด”

“ฉันกอดเอง” ผมเลิกสนใจเสียงของเข้มก่อนจะนอนกอดเจ้าตัวไว้จนแน่น ผมไม่เคยรู้สึกอบอุ่นแบบนี้มานานแล้ว

ผมจะไม่นอนฝันร้ายอีกแล้วสินะ

“คุณเขมอย่าซุกสิครับ เข้มจั๊กกะจี้” ผมแทบไม่ได้สนใจเสียงของเข้มด้วยซ้ำก่อนจะซุกหน้าลงไปที่ซอกคอของคนในอ้อมกอด

“ยะ หยุดนะครับ อ๊าเจ็บ” ผมรู้สึกหมั่นไส้งั้นเหรอ แต่มันกลับรู้สึกแปลกๆ เข้มเป็นเด็กใสซื่อจนเกินไป ไม่ว่าจะถูกทำร้ายยังไงก็ไม่ยอมเรียกร้อง

“ฝันดีนะเข้ม”

ผมแกล้งแหย่เขาไปก่อนนอนสินะ ผมไม่รู้ด้วยซ้ำว่าหัวใจที่กำลังเต้นแรงอยู่ในตอนนี้มันเพราะอะไร แต่ที่แน่ๆ ผมรู้สึกดีและอบอุ่นมากๆ

 

“ยะ อย่าไม่!

“คุณเขม”

“ไม่! อย่าออกไป”

“ตื่นสิครับ คุณเขม”

“ไม่!

พรึบ

ผมสะดุ้งตื่นขึ้นมาอีกครั้งเมื่อตัวเองต้องฝันร้าย และเสียงเรียกของคนข้างๆ พอตั้งสติได้ผมก็หันไปมองหน้าคนที่นั่งอยู่ใกล้ๆ ตอนนี้เข้มน้ำตาคลอเลยครับ

“ร้องไห้ทำไม”

“ปลุกแล้ว แต่คุณเขมไม่ยอมตื่น”

“เฮ้อ! อย่าร้องไห้”

“อะ อึก กะ กลัวอะไรครับ” เข้มสะอื้นหนักกว่าเดิมอีกครับ จนผมต้องรั้งร่างเล็กตรงหน้าเข้ามากอดเอาไว้แทน

“ไม่กลัวแล้ว”

“จะ จริงๆ นะครับ”

“อืม”

“คุณหนูก็ชอบกลัวแบบนี้” เข้มคงหมายถึงขุนเขาสินะ พวกเราฝันร้ายไม่ต่างกันงั้นสิ

“ฉันแค่ฝันร้าย”

“ลืมไม่ได้เหรอครับ” เข้มถามผมก่อนจะขยับเข้ามากอดตอบผมจนแน่น เขากำลังปลอบใจผมสินะ แล้วทำไมผมต้องยิ้มด้วยหรือผมกำลังรู้สึกดีใจ

“เธอจะช่วยฉันได้ไหม”

“เอ๋!

“ถ้าเข้มกอด ฉันสัญญาว่าจะลืม”

“จริงๆ นะครับ”

“อืม”

เข้มบริสุทธิ์เกินไปสำหรับผม ทำไมเขาไม่รู้ตัวเองเลย แล้วทำไมเขาถึงยอมทำอะไรเพื่อคนอื่นแบบนี้ ถ้าเข้มจะเห็นแก่ตัวและเป็นห่วงตัวเองบ้าง มันก็เป็นเรื่องที่ดีไม่ใช่เหรอ?

ผมไม่แปลกใจเลยว่าทำไมทศราชถึงเป็นห่วงเข้ม ก็เพราะเด็กคนนี้อ่อนต่อโลกจนเกินไป หากผมทำร้ายเขาจนเกิดความกลัว เข้มก็จะต่อต้านทันที

ถ้าจะความจำสั้น ผมก็อยากเป็นที่พึ่งเพียงหนึ่งเดียวที่เข้มยังจดจำได้เสมอ





_________________________________

ไม่รู้มั่วไหม?

เหมือนอึนๆ ยังไงก็ไม่รู้สิ

ถ้ามั่วบอกเค้าด้วยนะคร้าบบบบบบบบบบ ^^

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 11 ครั้ง

107 ความคิดเห็น

  1. #16 ning (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 20 มิถุนายน 2559 / 22:42
    อัยยะ ตอนนี้มาอัพตั้งกะเมื่อไหร เราไมรุเลย ตามอ่านๆ

    เข้มน่ารักอีก คุณเขมจอมเจ้าเล่ห์ได้ใจจริงๆ เริ่มใกล้ชิดกันมากขึ้นแล้ววว
    #16
    0
  2. #13 C.Clover (@khun_mali) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2559 / 23:14
    โอ๊ยยย ชอบอ่า อยากให้น้องเข้มเป็นห่วงความสัมพันธ์พ่อลูกแบบนี้ ให้น้องขุนเขายอมรับเข้ม ให้ทั้งคู่รักเข้มมากๆ และชอบประโยคของคุณเขมที่ว่า "ถ้าจะความจำสั้น ผมอยากเป็นที่พึ่งหนึ่งเดียวที่เข้มจำได้' รู้สึกได้ถึงความห่วงใยมากๆ ... น้องเข้มน่ารักมาก คนอะไรย่ารักจริงๆ
    #13
    0
  3. #12 June Sayamon (@junesym96) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2559 / 15:43
    มาบ่อยๆนะคะ
    #12
    0
  4. #11 C.Clover (@khun_mali) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2559 / 20:04
    เหตุใดคุณเขมถึงทิ้งลูกเอาไว้ให้ขาดความอบอุ่นนะ น่าสงสารเด็กน้อยจอมแสบ
    #11
    0
  5. #10 June Sayamon (@junesym96) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 15 มิถุนายน 2559 / 21:58
    รอรอรอค่ะ
    #10
    0