*จบแล้วจ้า*HUG ❤ ยอดดวงใจ 'เขมราฐ' [Yaoi]

ตอนที่ 21 : HUG ยอดดวงใจที่สิบเก้า… ความกลัวของเข้ม (เต็มดวง%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 957
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 7 ครั้ง
    31 ก.ค. 59




ยอดดวงใจที่สิบเก้าความกลัวของเข้ม

 

 

หลังจากที่อาละวาดอยู่นานเข้มก็เหนื่อยจนสลบไป ซึ่งตอนนี้คุณหมอท่านมาถึงแล้วด้วย ผมเองก็ปล่อยให้ท่านได้ตรวจร่างกายเข้มก่อนจะออกมารอด้านนอกแทน ผมรู้สึกแย่มากๆ ผมไม่อยากเห็นเข้มเป็นแบบนี้เลยครับ

แอ๊ด

เสียงประตูห้องถูกผลักออกมาพร้อมกับคุณหมอ สีหน้าของท่านดูไม่ค่อยโอเคเท่าไหร่เลยครับ

“เข้มเป็นยังไงบ้างครับ”

“ก่อนหน้านี้มันเกิดอะไรขึ้นเหรอครับ” คำถามของคุณหมอ ทำให้ผมกับขุนเขาต้องมองหน้ากัน

“ตอนที่พี่เข้มฟื้นขึ้นมา จู่ๆ เขาก็อาละวาดนะครับ และไม่ยอมให้ใครเข้าใกล้ด้วย” ขุนเขาเป็นคนตอบคำถาม เพราะก่อนหน้านี้เจ้าตัวจะอยู่กับเข้ม

“จากอาการข้างต้น ตอนนี้คนไข้อาจจะมีความรู้สึกกลัวบางอย่างหรือที่เรียกกันอีกอย่างว่าโฟเบีย มันคือโรคกลัวอย่างหนึ่งนะครับ” พอได้ยินแบบนี้ผมก็รู้สึกแย่ ก่อนหน้านี้เข้มก็เคยเป็นตอนที่ผมผลักเขาตกน้ำ แต่มันไม่ได้หนักหนาเหมือนตอนนี้

“คนไข้จะรู้สึกเหมือนมีอะไรบางอย่างมาควบคุมเขาอยู่และทำให้เขารู้สึกกลัว หรือไม่ก็อาจจะเกิดจากความรู้สึกไม่มั่นใจหรือวิตกกังวลในหลายๆ อย่าง จึงทำให้เขาสับสนและรู้สึกกลัวทุกอย่างที่เข้ามา”

“พอจะมีทางออกไหมครับ”

“ทางออกมันมีครับ แต่เราต้องค่อยๆ ดูแล ยิ่งคนไข้มีอาการทางจิตอ่อนๆ อยู่ด้วย มันก็ยิ่งกระตุ้นให้เขามีความรู้สึกในหลายๆ ด้านนะครับ”

“แล้วผมต้องทำยังไงครับ” ผมจ้องหน้าคุณหมอเพื่อรอฟังคำชี้แนะจากท่าน ตอนนี้ผมไม่ได้รู้สึกรังเกลียดหรืออยากจะทิ้งเข้มไป แต่สิ่งเดียวที่ผมอยากทำในตอนนี้ก็คือดูแลรักษาเขาให้ดีที่สุด

“คุณเขมต้องค่อยๆ ดูแล อย่าพยายามใช้อารมณ์กับคนไข้และต้องคอยปลอบใจ หากมีเรื่องที่กระทบกระเทือนต่อจิตใจก็อย่าทำให้มันเกิดขึ้น คนไข้ต้องการคนที่รักและเข้าใจ หากเขากลัวมากๆ มันก็จะมีผลกระทบในเชิงลบคุณเขมพอจะเข้าใจที่หมอบอกใช่ไหมครับ”

“ผมเข้าใจครับ”

“ครับ ถ้างั้นหมอต้องขอตัวก่อน หากมีอะไรก็โทรหาหมอได้นะครับ”

“ขอบคุณครับ” ผมรู้ว่าทำไมท่านถึงถามแบบนั้น ก็เพราะท่านรู้ดีว่าผมเป็นคนยังไงและอารมณ์ร้อนขนาดไหน ไม่ใช่ว่าเรื่องแบบนี้จะเกิดขึ้นกับเข้มครั้งแรก แต่เพราะมันหลายครั้งแล้วและท่านก็มักจะเตือนผมเสมอ

“พ่อ” ตอนนี้คุณหมอกลับไปแล้ว ก็เลยเหลือแค่ผมกับขุนเขาเท่านั้นที่ยังคงยืนอยู่หน้าห้อง

“พ่อจะทำยังไงดี”

“อย่าทิ้งพี่เข้มนะครับ ขุนเขาสงสารพี่เข้ม” ขุนเขาไม่ร้องไห้ออกมาแม้แต่นิดเดียว ผมรู้ว่าลูกกำลังฝืนอยู่แต่เพราะเขาอยากเป็นเด็กที่เข้มแข็งเลยไม่แสดงความอ่อนแอออกมา

“พ่อไม่ทิ้งพี่เข้มหรอกครับ”

“ตอนนี้พี่เข้มต้องการกำลังใจนะครับ พวกเราจะต้องช่วยให้พี่เข้มกลับมายิ้มให้ได้เหมือนเดิมนะครับ”

“ครับ”

 

ตอนนี้ผมรู้สึกสับสนมากๆ ผมกลัวทำไมมันถึงเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นกับเข้มด้วย ผมไม่อยากเป็นต้นเหตุที่ทำให้เขาต้องมาเจอเรื่องอย่างนี้หรอกนะครับ แต่มันคงไม่สายเกินไปใช่ไหม

ผมมีแค่ความรัก และผมจะใช้ความรักทั้งหมดที่มีเพื่อรักษาอาการของเข้ม

การได้รักคือเรื่องที่ดีที่สุด แต่การทำให้คนที่ตัวเองรักมีความสุขมันย่อมดีกว่าไม่ใช่เหรอ?

“พ่อครับ” เสียงของขุนเขาดังขึ้นมา ผมหันไปมองหน้าลูกที่กำลังเดินเข้ามาในห้อง ขุนเขาเองก็เศร้าไม่ต่างไปจากผมเลยครับ

“พี่เข้มจะหายไหม ผมกลัว” ขุนเขาขยับตัวขึ้นไปนั่งบนเตียงก่อนจะมองใบหน้าที่กำลังหลับอยู่ของเข้ม

“เขาต้องหายครับ พวกเราจะช่วยกันรักษาเข้มนะ”

“ครับ” ขุนเขาขยับลงจากเตียงก่อนจะเดินมาหาผม ลูกกอดผมแต่ร่างกายของเขากลับสั่นไหว ขุนเขากำลังกลัวสินะ

“ผมเสียแม่ไปแล้ว ผมไม่อยากให้พี่เข้มลืมผม”

“เด็กโง่! เข้มจะไม่ลืมพวกเรานะครับ”

ผมผิดเอง ผมเป็นต้นเหตุทุกอย่าง

 

หนึ่งวันผ่านไป เป็นสองวัน สามวัน สี่วัน จนอาทิตย์หนึ่งก็ผ่านไปอีกเข้มก็ยังไม่ยอมกลับมาเป็นคนเดิม เขาตื่นขึ้นมาก็จริง แต่ไม่ยอมให้ใครเข้าใกล้เลยแม้แต่คนเดียว สีหน้าของเข้ม แววตาของเข้ม มันไม่สะท้อนภาพของใครอีกแล้ว

ผมรู้ว่าเข้มกำลังกลัวและเขาก็ไม่ยอมให้ใครเข้าใกล้ด้วย

เพล้ง!

นี่มันเป็นแก้วใบที่เท่าไหร่แล้ว ที่เข้มปัดมันแตก ไม่ว่าจะอีกกี่สิบใบผมก็จะไม่ยอมแพ้

“เข้ม!

“อยากกลับบ้าน” ดวงตากลมโตจ้องมองผมอีกครั้ง มันเป็นคำอ้อนวอนแบบเดิมๆ ที่ผมไม่อยากตอบรับ

“ฉันคงทำแบบนั้นไม่ได้หรอกนะ”

“กลับบ้าน ปล่อยผมกลับบ้าน” ผมรู้ว่าเข้มจำพวกเราทุกคนได้ แต่มีบางอย่างที่กำลังทำให้เขากลัวและเข้มก็ไม่อยากยอมรับความจริงด้วย “คุณเขม ปล่อยผมกลับบ้านเถอะนะครับ”

หมับ

มันหมดแล้วจริงๆ ความอดทนทุกอย่าง ตอนนี้ผมไม่อยากยอมแพ้ แม้ว่าต้องทำร้ายเข้มมากแค่ไหน ผมก็จะไม่ปล่อยเขาไป

“อย่าทิ้งฉัน อย่างทิ้งขุนเขา”

“อะ อึก ฮือๆ ขะ เข้มกลัว ปล่อยเข้มไปได้ไหมครับ” เข้มเริ่มพูดกับผมมากขึ้น แม้ว่าคำพูดประโยคเดิมๆ ของเขาจะอยากกลับบ้านก็ตาม

“ทำไมละเข้ม”

“ฮือๆ เข้มไม่อยากอยู่กับคุณเขมอีกแล้ว”

“ฉันทำอะไรผิด” ผมรู้ว่าตัวเองกำลังร้องไห้ ตอนนี้หยาดน้ำตาของผมมันก็ไหลออกมาพร้อมๆ กับเข้ม ผมกล้าจ้องหน้าสบตาเขาอย่างไม่ละอายใดๆ แต่เข้มกลับพยายามี่จะหลบสายตาของผมอยู่ตลอดเวลา

“ฮือๆ ปล่อยเข้มไปเถอะครับ”

“ไม่!

“อะ อึก” ผมผละออกจากเข้มพร้อมกับน้ำเสียงปฏิเสธที่ทำให้เจ้าตัวต้องสะดุ้ง เข้มจ้องหน้าผมเขม็ง แววตาของเขามันสั่นไหวอีกแล้ว มันเป็นแววตาของคนที่กำลังตื่นกลัว

“กะ เกลียดเข้มเกลียดคุณ”

“เข้มมีความรู้สึกเกลียดด้วยงั้นเหรอ” น้ำตาที่ยังคงไหลออกมา มันหาคำอธิบายอะไรไม่ได้เลย “ถึงเข้มจะเกลียดฉันมากแค่ไหน แต่ฉันก็จะไม่ปล่อยมือไปจากเข้มแน่นอน”

“ฮือๆ”

ผมปล่อยให้เข้มนั่งร้องไห้อยู่อย่างนั้น ก่อนที่ตัวเองจะยอมแพ้และลุกออกมาจากห้อง ผมไม่สามารถทนเห็นเข้มร้องไห้และพูดว่าเกลียดได้นานหรอกครับ เพราะเข้มกำลังทำให้ผมกลัวเหมือนอย่างที่ฟ้าใสเคยทำเอาไว้

คุณรู้ตัวหรือเปล่าว่าแย่มากแค่ไหน?

ผมทำอะไรผิด

ฉันไม่เคยรักคุณเลย พยายามแล้วแต่มันก็ไม่รัก ทำไมคุณถึงไม่ยอมรับความจริงสักที

ถ้าผมไม่มีความสุข คุณก็อย่าหวังว่าจะได้มีความสุข ผมจะไม่มีวันปล่อยคุณไปแน่นอน

งั้นคุณก็จำเอาไว้ด้วยนะคะ ที่ฉันทำก็เพื่อลูกและเพื่อคนที่ฉันรัก ซึ่งคนๆ นั้นไม่ใช่คุณเขมราฐ คุณจะไม่มีวันได้พบเจอกับรักแท้ตลอดชีวิต

คำพูดทุกคำ ความรู้สึกเกลียดชังมากมาย และทุกอย่างที่เอ่ยออกมาจากปากของฟ้าใสในวันนั้น มันกำลังฆ่าผมให้อีกครั้งในวันนี้ แต่ความรู้สึกแสนบริสุทธิ์และคำพูดจากปากของเด็กไร้เดียงสาอย่างเข้มกลับฆ่าผมให้ตายทั้งเป็นมากกว่าตอนที่ฟ้าใสทำเอาไว้อีก

ซ่า

ในวันที่ฝนตกกระหน่ำ เธอทิ้งขุนเขาเอาไว้และยอมหนีไปกลับผู้ชายคนนั้น ผมรักเธอมากและยอมทำทุกอย่างเพื่อเธอมาโดยตลอด แต่สิ่งที่ได้กลับมานั่นก็คือการทรยศหักหลังกัน เธอหนีไป

ถึงผมจะขับรถตามไปเท่าไหร่ ก็ไม่มีวันได้เธอกลับคืนมา

เอี๊ยด โครม!

เพราะคืนนั้นฝนตกหนักและถนนก็ลื่น ทั้งเธอและก็มันประสบอุบัติเหตุจนต้องจากไปทั้งคู่ผมไม่เคยบอกใครว่าผู้ชายที่ตายไปพร้อมกับฟ้าใส แท้ที่จริงแล้วคือพ่อของขุนเขา ผมบอกเพียงแค่ว่าหมอนั่นเป็นคนขับรถที่พาฟ้าใสออกไปในคืนที่ฝนตกจนเกิดอุบัติเหตุ

ผมพยายามลืมทุกอย่าง แต่สุดท้ายความรู้สึกผิด มันก็กลับมาทำร้ายผมอีกครั้ง

“มันคงเป็นบทลงโทษที่เธอสาปแช่งฉันไว้สินะ ตอนนี้ฉันก็เหมือนตายทั้งเป็นแล้ว”

 

“พ่อ” เสียงของคุณเขาทำให้ผมต้องหยุดร้องไห้และก็วางรูปถ่ายของฟ้าใสที่ถืออยู่ไว้ในลิ้นชักเหมือนเดิม ผมไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตัวเองเดินเข้ามาในห้องนี้อีกครั้งได้ยังไง ห้องที่ผมปิดตายเอาไว้นานแล้ว

“มีอะไรหรือเปล่า”

“ผมสงสารพี่เข้ม” ขุนเขาเดินเข้ามาหาผมพร้อมกับอ้อมกอดของเขา เด็กอย่างขุนเขาไม่ควรได้รับรู้อะไรที่เจ็บปวดแบบนี้หรอกครับ “พี่เข้มไม่อยากอยู่กับพวกเราเหรอครับ”

“ถ้าพ่อยอมให้พี่เข้มกลับบ้าน ขุนเขาจะว่ายังไง”

“อย่านะครับ ผมไม่อยากให้พี่เข้มไปจากที่นี่ พ่ออย่าให้พี่เข้มกลับไปนะครับ”

“พ่อไม่อยากทำร้ายพี่เข้มอีกแล้ว”

“ฮือๆ ทำไมมันไม่มีความสุขเหมือนก่อนหน้านี้ละครับ พี่เข้มทำให้พ่อยอมกลับมาอยู่ที่บ้าน ทำให้พ่อยิ้มให้ผมและกอดผมไว้แบบนี้ แต่ทำไมเขาถึงไม่อยากอยู่กับพวกเราละครับ”

นี่คือความรู้สึกทั้งหมดของขุนเขาหรือเปล่า?

มันเป็นความรู้สึกที่บริสุทธิ์ของเด็กคนหนึ่งสินะ แล้วผมละ? ผมทำอะไรบ้าง ผมทำให้เข้มเชื่อใจได้มากแค่ไหน ผมรู้ว่าทำไมเข้มถึงเริ่มเปลี่ยนไปและไม่มั่นใจ ก็เพราะผมนั่นแหละที่เป็นต้นเหตุทำให้เขาเป็นแบบนี้

ผมจะไม่วิ่งหนีอีกแล้ว

“ขุนเขา”

“ครับ”

“พ่อจะลองเสี่ยงดู ถ้าครั้งนี้มันไม่ได้ผลจริงๆ พ่อจะยอมแพ้แล้ว”

“พ่อต้องทำได้นะครับ อย่าปล่อยพี่เข้มไป”

“พ่อสัญญา” ขุนเขาชูนิ้วก้อยข้างซ้ายของเขาขึ้นมา รอยยิ้มจางๆ บนใบหน้าที่เปื้อนไปด้วยหยาดน้ำตาของลูก มันคือกำลังใจอีกหนึ่งที่ผมไม่อยากยอมแพ้

“เกี่ยวก้อยด้วยนะครับ” ผมยื่นนิ้วก้อยของตัวเองไปสัญญากับลูก ทุกอย่างที่พวกเราทำ มันคือความรู้สึกที่ถ่ายทอดมาจากเข้มทั้งนั้นเพราะเข้มคือสายใยที่ทำให้ผมกล้ายอมรับความจริงและกล้าที่จะมองหน้าขุนเขาตรงๆ อีกครั้ง

“ผมรักพ่อนะครับ”

“พ่อก็รักเรานะ ขุนเขา” ผมตั้งชื่อนี้เอง ผมเลี้ยงเขามาตั้งแต่ยังแบเบาะและผมก็ทิ้งเขาให้โดดเดี่ยวอีกนั่นแหละ แต่ต่อจากนี้ไปผมจะไม่วิ่งหนีอีกแล้ว “เอาใจช่วยพ่อด้วยนะ”

“ครับ”

 

เฮ้อ!

ผมถอนหายใจหนักๆ เพื่อให้กำลังใจตัวเอง ตอนนี้ต้องกล้าเข้าไว้แล้วครับ จะปล่อยให้ทศราชมีความสุขคนเดียวก็คงไม่ได้แล้ว ผมเองก็อยากมีความสุขเหมือนกัน

แอ๊ด

เสียงประตูห้องที่ถูกผมผลักเข้าไปดังขึ้นมา เข้มเองก็หันมาสบตาผมทันทีที่เข้าไปยืนในห้องเรียบร้อยแล้ว เข้มจ้องมาที่ผมเขม็งเลยครับ แถมยังขยับหนีจนไปชิดกับหัวเตียง

“กลัวฉันเหรอ?” ผมน่ากลัวจริงๆ สินะ ตั้งแต่ที่เข้มกลายเป็นแบบนี้ผมก็ไม่ได้ดูแลตัวเองอีกเลย หนวดก็ไม่ยอมโกนด้วยครับ

“ฉันมีเรื่องจะพูดกับเข้มเยอะแยะไปหมด”

” เข้มยังคงเงียบ ผมเลยเลือกที่จะเป็นฝ่ายพูดอยู่คนเดียว ผมขยับขึ้นไปนั่งบนเตียงก่อนจะขยับเข้าไปใกล้ๆ

หมับ

“อ๊ะ!” ผมกระชากเข้มให้เข้ามาใกล้ๆ ก่อนจะกอดเขาเอาไว้จนแน่น เข้มเองก็ตกใจแถมยังพยายามจะดันตัวเองให้ออกห่างจากผมอีกต่างหาก “ปะ ปล่อย”

“ฟังฉันนะเข้ม ทุกอย่างที่ฉันทำก็เพื่อเข้ม ทุกอย่างที่รู้สึกก็เพราะเข้ม ตอนนี้ฉันยอมรับว่าตัวเองใจร้ายกับเข้มเอาไว้เยอะ แต่อย่างน้อยๆ ให้โอกาสฉันได้แก้ตัวจะได้ไหม”

” เข้มเงียบ ผมเองก็เงียบ ผมกำลังรอลุ้นว่าเข้มจะคิดยังไงและตอบผมแบบไหน เขาจะให้โอกาสผมได้แก้ตัวหรือเปล่า

“เข้ม”

“เข้มกำลังจะเป็นบ้าใช่ไหม?”

“หืม! ทำไมถึงถามแบบนี้” ผมรีบผละออกจากตัวเข้มทันที ดวงตากลมโตจ้องมองผม มันไม่เหมือนก่อนหน้านี้ เข้มไม่ได้กำลังกลัว แต่มันเป็นแววตาของเด็กที่กำลังสงสัย

“เข้มกลัวทุกอย่าง จู่ๆ คุณเขมก็น่ากลัว คุณเขมกำลังเบื่อเข้มใช่ไหม”

“ฉันขอโทษ ถ้าทำให้เข้มคิดแบบนั้น แต่ฉันไม่เคยเบื่อเข้มเลยจริงๆ นะ”

“คุณเขมยังรักคุณฟ้าใสอยู่เหรอครับ” คำถามของเข้มทำให้ผมต้องขมวดคิ้วสงสัยทันที ผมไม่รู้ว่าทำไมเข้มถึงคิดแบบนี้ แต่เข้มกำลังเข้าใจผมผิด

“ถ้าอดีตนะใช่แต่ตอนนี้มันไม่ใช่แล้ว”

“แม่คุณหนู”

“เข้ม! อดีตมันไม่เคยทำให้ใครรู้สึกดีหรอกนะและถ้ามันเป็นอดีตที่เจ็บปวด ฉันก็ไม่อยากคิดถึงมันอีก ตอนนี้สำหรับฉันก็คงมีแต่ความทรงจำดีๆ สำหรับฟ้าใสเท่านั้น ส่วนขุนเขาเด็กคนนั้นมีสิทธิ์จะคิดและรู้สึกทุกอย่างเพราะถึงยังไง ฟ้าใสก็คือแม่”

“คุณหนูไม่ได้เกลียดเข้มใช่ไหมครับ”

“ไม่มีใครเกลียดเข้มและจะไม่เป็นอย่างที่เข้มคิด”

“เข้มกลัว ทุกคนเอาแต่วิ่งหนีเข้ม แกล้งเข้ม” ดวงตากลมโตเริ่มคลอไปด้วยหยาดน้ำตาอีกแล้ว เข้มกำลังจะร้องไห้

“อย่าร้องไห้สิครับ เข้มแข็งไว้นะ ฉันสัญญาว่าจะไม่ทิ้งเข้ม”

“เกี่ยวก้อยด้วยนะครับ” เข้มชูนิ้วก้อยของเขาขึ้นมา ตอนนี้เข้มเริ่มเปิดใจอีกครั้ง เข้มเป็นคนที่ชอบคิดมากและมักจะเอาเรื่องราวมากมายกลับไปคิดจนทำให้ตัวเองเกิดความกลัวต่างๆ นาๆ และสิ่งที่กลัวมากที่สุดก็คงไม่อยากให้ใครทิ้งเขาไป

เข้มไม่รู้หรอกครับ ผมเองก็กลัวไม่ต่างไปจากเขาหรอก

หมับ

คราวนี้เข้มเป็นฝ่ายโผล่เข้ากอดผมบ้าง เขากอดผมแน่นมากเลยครับ ผมเองก็กอดตอบเขาเช่นกัน

“พ่อ พี่เข้ม” เสียงขุนเขาดังขึ้นมาจากหน้าประตู เข้มเองก็รีบผละออกจากผมทันที พอเขาจะขยับตัวหนีผมกลับรั้งมาโอบเอวเอาไว้แทน

“คุณเขม” เข้มกำลังร้องห้าม แต่ผมกลับไม่สนใจเสียงของเขาก่อนจะเรียกขุนเขาให้เข้ามาหาพวกเราสองคนแทน

“เข้ามานี่สิขุนเขา”

“ครับ” ลูกเดินเข้ามาหาผมกับเข้มก่อนจะนั่งลงอีกฝั่ง มือข้างหนึ่งที่เหลืออยู่ของผมก็ยกขึ้นไปโอบเอวของขุนเขาเอาไว้เช่นกัน

“ขุนเขา”

“ครับ”

“เข้ม”

“คะ ครับ”

“รู้อะไรไหม? ตอนนี้คนที่สำคัญสำหรับฉันที่สุดก็คือขุนเขากับเข้ม เพราะฉะนั้นฉันอยากให้ทั้งคู่รักกันและเข้าใจกันเหมือนเดิม ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้นพวกเราก็จะผ่านมันไปด้วยกัน เข้าใจหรือเปล่า”

“ผมเข้าใจครับ”

“เข้มก็เข้าใจครับ”

“พ่อครับ พี่เข้มกลับมาเป็นเหมือนเดิมแล้วใช่ไหม” ขุนเขาผละออกจากผมก่อนจะลุกเดินไปหาเข้ม เจ้าตัวยืนจ้องหน้าเข้มเขม็งเลยครับ “พี่เข้มรู้ไหมว่าผมกลัวมากแค่ไหน”

“คุณหนู”

“ไม่ใช่ครับ ต้องเรียกว่าขุนเขา”

“ฮือๆ” เข้มร้องไห้ออกมาเหมือนเด็กเลยครับก่อนจะโผล่เข้ากอดขุนเขา ภาพตรงหน้าที่ได้เห็นมันทำให้ผมมีความสุขมากๆ เลยครับ

เข้มกับขุนเขาเริ่มกลับมาเข้าใจกันเหมือนเดิม ความกลัวที่เข้มมี พวกเราจะช่วยกันรักษาเองครับ

“อย่ากอดนานสิ คนนี้ของพ่อ”

“พอกลับมาเป็นเหมือนเดิม ก็หวงใหญ่เลยนะครับ”

“เด็กแสบ”

“อิอิ ถึงยังไง? ผมก็ไม่ยอมให้พ่อยึดพี่เข้มไว้คนเดียวอยู่ดี”

“ถ้างั้น พวกเราก็นอนด้วยกันนะครับ” คำพูดที่เอ่ยออกมาจากปากของเข้ม ทำให้ผมกับขุนเขาต้องมองหน้าสบตากันทันที ลูกเจ้าเล่ห์ของผมยิ้มชอบใจใหญ่เลยครับ แต่ผมกลับไม่คิดอย่างนั้น

นอนด้วยกันสามคนเนี่ยนะ?

“ไม่มีทาง!

“พ่อขี้หวง แต่พี่เข้มพูดเองนะครับ”

“ห้องใคร ห้องมัน”

“พ่อ!

“เข้มเป็นของพ่อ รู้เรื่องไหม?” ผมประกาศออกมาน้ำเสียงหนักแน่นมากครับ

“ไม่!

“ขุนเขา”

“พ่อห้ามยึดพี่เข้มไว้คนเดียวสิครับ”

“หัวใจใคร หัวใจคนนั้น คนอื่นไม่เกี่ยว” ผมกับขุนเขาไม่มีใครยอมใครเลยครับ พวกเรานั่งเถียงกันในขณะที่เข้มเอาแต่จ้องมองด้วยแววตาสงสัย แต่สิ่งหนึ่งที่ทำให้ผมรู้สึกตื้นตันใจนั่นก็คือรอยยิ้มของเขา

“พอแล้วครับ เข้มจะนอนกอดทั้งคู่”

“ไม่ได้นะเข้ม”

“ไม่ทิ้งคุณหนูสิครับ” เข้มจับมือผม น้ำเสียงและคำพูดของเขามันอ่อนโยนมากๆ เลยครับ

“กลับมาคราวนี้ อ้อนหนักขึ้นหรือเปล่า?”

“เอ๋! เมื่อกี้คุณเขมว่าอะไรนะครับ”

“จะบอกว่า พวกเราไปอาบน้ำกันเถอะ” ผมเปลี่ยนเรื่องได้เร็วจริงๆ เลยครับ แต่ขุนเขานี่สิ นั่งจิ้งหน้าผมใหญ่เลย ก่อนจะพูดจาเหมือนประชดผมกลับมา

“พ่อ! เอาใหญ่แล้วนะครับ”

“เด็กแก่แดด ไป ลุก!” ผมจับมือเข้มก่อนจะสั่งให้ขุนเขาเดินเข้าห้องน้ำไปเอง เข้มเพิ่งหายป่วย แต่เขาไม่ได้เป็นไข้สักหน่อยเพราะฉะนั้นคงอาบน้ำได้แหละมั้ง

ใครจะไปคิดว่าก่อนหน้านี้ผมเคยผ่านเรื่องแย่ๆ มา แต่ตอนนี้มันไม่ใช่แล้วครับ

 

 

 

 

 

อ้างอิง โฟเบีย เขียนและเป็นเจ้าของบทความโดย โรคกลัวสังคม.com



ไม่ได้เน้นยาวยืด จนดูดราม่าไปนะคะ แค่อยากแสดงในช่วงหนึ่งๆ เท่านั้น...

ขอบคุณที่สนใจและติดตามอ่าน


ยังไม่ได้ตรวจนะคะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 7 ครั้ง

106 ความคิดเห็น

  1. #67 June Sayamon (@junesym96) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2559 / 01:18
    ดีใจน้องเข้มหายแล้ววว เย้เย้
    #67
    0