*จบแล้วจ้า*HUG ❤ ยอดดวงใจ 'เขมราฐ' [Yaoi]

ตอนที่ 22 : HUG ยอดดวงใจที่ยี่สิบ… โลกใบใหม่ของเขมราฐ (เต็มดวง%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 926
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 5 ครั้ง
    31 ก.ค. 59




ยอดดวงใจที่ยี่สิบโลกใบใหม่ของเขมราฐ

 

หนึ่งเดือนต่อมา...

ผ่านช่วงแย่ๆ ไปได้ ช่วงเวลาดีๆ ก็ก้าวเข้ามา ตอนนี้ผมสั่งให้พวกคนงานไปรื้อประตูสะพานที่กั้นระหว่างพื้นที่ฝั่งของผมกับไร่ของทศราชออกเรียบร้อยแล้ว อันที่จริงมันเกิดขึ้นตั้งแต่รุ่นคุณปู่แล้วละครับ

พ่อเคยเล่าให้ฟังว่าปู่ของผมกับทศราชเป็นเพื่อนกันมาตั้งแต่เด็กๆ แล้ว แต่จู่ๆ ก็เกิดผิดใจกันและกั้นประตูปิดทางเดินไปมาหาสู่กันในที่สุด ไม่มีใครรู้เลยครับว่าพวกท่านผิดใจกันเรื่องอะไร จากคนที่สนิทสนมและรักกันมากกลับกลายเป็นคนที่ไม่คุยกันซะงั้น แต่นั่นก็ไม่ใช่ปัญหาสำหรับรุ่นลูกหลานอย่างพวกเรา ตอนนี้ก็คงถึงเวลาต้องรื้อประตูออกสักที

“คุณเขมครับ เข้มไปแล้วนะครับ”

“ห้ามดื้อ ห้ามซนกันนะ”

“ครับ”

เมื่อเช้าเข้มมาขออนุญาตออกไปที่ไร่องุ่นของทศราชกับธารธารา แต่ดีหน่อยที่ขุนเขาไปด้วย ผมไม่รู้ว่าขุนเขากับธารธาราไปสนิทกันตั้งแต่เมื่อไหร่ พอรู้ว่ารายนั้นเขากำลังจะมีน้องก็ดีใจใหญ่เลยที่จะได้มีเพื่อน

ตอนแรกเข้มยังตกใจเลยครับ แต่พอเล่าให้ฟังก็เริ่มเข้าใจ แถมยังพูดจนผมเขินไปตามๆ กันเลยครับ เขมราฐเขินงั้นเหรอ?

“ถ้าเข้มท้องละครับ”

“หา! ท้อง”

“ก็คุณธารยังท้องได้เลยนี่ครับ เข้มก็เลยสงสัย” สีหน้าของเข้มมันบอกอย่างนั้นจริงๆ นั่นแหละครับ ผมนี่สิเขินใหญ่เลย เข้มอยากท้อง

“เข้มนะเข้ม”

“ทำไมละครับ”

“เข้มมีหน้าที่ดูแลแค่ฉันกับขุนเขาก็พอแล้ว”

“ชิส์!” เข้มเบะปากใส่ผมด้วยครับ เดี๋ยวนี้เปลี่ยนไปเยอะเลย

“ลูกทูนหัวกับพ่อทูนหัวยังไงละครับ”

“...” เจอคำพูดของผมไป เข้มเงียบเลยครับ ผมรู้ว่าเขากำลังเขินเพราะแก้มทั้งสองข้างของเข้มมันแดง เข้มมักจะดูออกง่ายเสมอและเขาก็เก็บอาการไม่ค่อยเก่งด้วยครับ

 

“ไปนะครับ”

“ครับ”

“ผมจะดูแลให้ดีเลยครับ” ขุนเขาสมทบอีกคน

“ห้ามเดินไปวุ่นวายที่สะพานกันนะ”

“แค่เดินผ่านได้ใช่ไหมครับ”

“ครับ”

เข้มกับขุนเขาเดินออกไปแล้ว ส่วนผมก็เดินไปที่ห้องทำงานของตัวเอง สิ่งแรกที่อยากทำและคิดไว้นานแล้วนั่นก็คือเรื่องของพินัยกรรม ผมเองก็มีสมบัติมากมายที่ใช้ทั้งชาติไม่รู้จะหมดไหม และอยากทำอะไรให้มันชัดเจนกว่านี้ด้วยครับ

ผมหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา ก่อนจะกดโทรหาทนายประจำตระกูล รอสายแค่ไม่นานท่านก็กดรับ

“สวัสดีครับคุณเขมราฐ”

“ครับ ผมมีเรื่องจะให้ช่วยหน่อย วันนี้ท่านพอจะว่างมาพบผมที่บ้านไหมครับ”

“ได้สิครับ”

“ขอบคุณครับ”

รูปถ่ายของฟ้าใสถูกหยิบขึ้นมาจากลิ้นชัก ผมมองหน้าเธอพร้อมรอยยิ้ม เธอกำลังอุ้มขุนเขาอยู่ ถ้าตอนนั้นผมยอมรับความจริง ตอนนี้เธอก็คงไม่จากไปสินะ

ผมผิดเองและผมก็ยอมรับผิดทุกอย่างด้วย...

“ฉันสัญญา หัวใจของเธอฉันจะดูแลรักษาให้ดีที่สุด ขุนเขาจะยังเป็นลูกของฉันตลอดไป” ผมไม่คิดจะบอกใครเรื่องนี้อีกแล้ว เพราะเรื่องที่ผมอยากให้ขุนเขารับรู้ต่อจากนี้ไป นั่นก็คือ เขายังคงเป็นลูกของนายเขมราฐเสมอ

 

ก๊อก ก๊อก

“คุณทนายมาแล้วนะคะ”

“ให้เขาเข้ามาเลย”

“ค่ะ” หลังจากที่เหมยขึ้นมาบอก ผมก็นั่งรออยู่สักพัก จนได้ยินเสียงประตูห้องถูกผลักเข้ามา

แอ๊ด

“สัวสดีครับ”

“ผมไม่คิดว่าจะได้รับใช้คุณอีกนะครับ” ท่านยิ้มให้ผมก่อนจะเดินเข้ามานั่งที่เก้าอี้ฝั่งตรงหน้า

“ผมก็ไม่เคยคิดครับ”

“แล้ววันนี้มีอะไรจะให้ผมช่วยหรือเปล่าครับ”

“ผมอยากทำพินัยกรรมนะครับ โดยทรัพย์สินทั้งหมดของผมจะถูกแบ่งออกเป็นสองส่วนด้วยกัน”

“เอ๋!” ท่านคงแปลกใจมั้งครับว่าทำไมผมถึงอยากแบ่งเป็นสองส่วน แต่ผมคิดไว้แล้วว่าจะยกให้เข้มกับขุนเขาคนละครึ่ง

“เงินในบัญชีธนาคารครึ่งหนึ่งและธุรกิจโรงแรมที่กรุงเทพฯ ทั้งหมด ผมจะยกให้ขุนเขา”

ท่านนั่งจดรายละเอียดต่างๆ ส่วนผมก็นั่งแบ่งแยกทรัพย์ให้ท่านฟัง ส่วนเงินอีกครึ่งหนึ่งผมจะยกให้เข้ม รวมไปถึงที่ดินบริเวณบ้านทั้งหมด”

“เอ่อ ผมขอถามได้ไหมครับ เข้มคือใคร” สีหน้าคุณทนายดูแปลกใจมากเลยครับ แต่ผมก็ไม่เคยคิดจะปิดบังอะไรท่านอยู่แล้ว

“เขาเป็นคนที่ผมรักครับ ส่วนชื่อกับนามสกุลจริงผมจะส่งไปให้อีกที” ผมก็ไม่อยากบอกเหมือนกันว่าจนบัดนี้ยังไม่รู้จักชื่อกับนามสกุลจริงๆ ของเข้มเลย

“ครับ”

“ส่วนที่เหลือ บ้านหลังนี้และคอกม้า พวกเขาทั้งสองคนมีกรรมสิทธิ์ถือครองร่วมกันนะครับ”

“แล้วคุณเขม”

“แค่มีพวกเขาสองคน ผมก็ไม่ต้องการอะไรแล้วครับ ถ้ายังไงผมฝากด้วยนะครับ” ผมตอบกลับไปด้วยรอยยิ้มและนี่คงเป็นยิ้มที่ผมมีความสุขที่สุดละมั้ง อย่างน้อยๆ ผมก็ได้ทำเพื่อคนที่ตัวเองรักแล้ว

“ครับ แล้วผมจะรีบจัดการให้เรียบร้อย”

“ขอบคุณครับ” คุณทนายกลับไปแล้ว ส่วนผมก็ยังคงนั่งอยู่ที่เดิม ตอนนี้ความรู้สึกมันดีไปหมด ผมไม่ต้องการอะไรอีกแล้ว

เฮ้อ!

“นี่หรือเปล่า? ความสุขของหัวใจที่แท้จริง”

ผมคลี่ยิ้มบางๆ ก่อนจะเดินออกไปด้านนอก ตรงไปยังห้องครัวทันที ผมตั้งใจว่าจะทำมื้อเย็นไว้รอทั้งคู่ นานมากแล้วที่ไม่เคยคิดทำอะไรจริงๆ จังๆ แบบนี้ แต่พอมีเป้าหมายที่แน่นอน ผมก็อยากทำให้เป็นนิสัย

“มีอะไรหรือเปล่าคะ คุณเขม”

“เดี๋ยวมื้อเย็นฉันจัดการเอง พวกเธอสองคนไปทำอย่างอื่นแทนละกัน”

“แบบนี้เหมยกับนาวก็ตกงานสิค่ะ” เหมยพูดล้อผม ถ้าเป็นเมื่อก่อนผมอาจจะไม่พอใจ แต่ตอนนี้มันไม่ใช่แล้วครับ เพราะทุกอย่างมันเปลี่ยนไปหมดแล้ว

“ออกไปได้แล้ว” ผมทำเป็นขรึมอีกครั้งเพราะรู้สึกเสียฟอร์มขึ้นมานิดๆ เหมยกับนาวเลยหัวเราะและพากันเดินออกไปจากห้องครัว

ใครจะไปคิดว่าเขมราฐจะทำอะไรแบบนี้ได้ ไม่คิดเลยจริงๆ ครับ

 

หลังจากลงมือทำอาหารเองก็ได้มาหลายเมนู ผมทำเสร็จตั้งแต่บ่ายแก่ๆ แล้วครับ จนตอนนี้จะเย็นแล้วทั้งคู่ก็ไม่ยอมกลับมาสักที จนผมต้องโทรตาม ดีนะครับที่รอบคอบแล้วให้พกโทรศัพท์ไปด้วย

“หนาวจังเลยครับพี่เข้ม”

“รีบไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าใหม่นะครับ”

“ครับผม” เข้มกับขุนเขาเดินคุยกันขึ้นมาบนบ้าน แต่เจ้าตัวแสบกลับหัวเปียกกลับบ้าน คงลงเล่นน้ำมาอีกแน่ๆ ผมนั่งมองอยู่ตลอด พอเข้มเห็นผมก็เดินเข้ามาหาก่อนจะนั่งลงข้างๆ

“คุณเขมครับ”

“หืม!

“เข้มอยากเรียนหนังสือครับ” ตอนแรกก็ดีใจที่จู่ๆ เข้ามาอ้อน แต่ตอนนี้ผมคงต้องเปลี่ยนความคิดใหม่

“ทำไมถึงอยากเรียนนักนะ”

“คุณธารบอกให้เข้มลองมาขออนุญาตใหม่นะครับ”

“อ่อ! เดี๋ยวนี้มีคนช่วยสนับสนุนงั้นเหรอ?” ผมขยี้หัวเข้มเล่นไปมา จริงๆ ก็ไม่ได้โกรธหรอกครับ

“รู้คำตอบไหม?”

“รู้ครับ แต่เผื่อฟลุ๊ค” เข้มพูดไปยิ้มไป ยิ่งอยู่ด้วยกันนานๆ ผมยิ่งมีความสุข คิดไม่ผิดหรอกครับที่ทำพินัยกรรมแบบนั้นลงไป เพราะทั้งสองคนมีค่าและคู่ควร

“เด็กบื้อ”

“คุณเขมครับ”

“หืม!

“ตอนนี้หนี้ค่าไวน์หมดหรือยังครับ เข้มทำงานมาตั้งนานแล้วนะครับ” ผมเกือบหลุดขำออกมาแนะครับ อันที่จริงผมลืมไปตั้งนานแล้ว แต่เข้มกลับยังคงจำ

“ไหนบอกว่าตัวเองขี้ลืม”

“แต่เรื่องแบบนี้ต้องจำนะครับ อยากรู้ว่ามันใกล้หมดหรือยัง”

“ใกล้แล้ว เหลืออีกไม่เท่าไหร่เอง”

“แล้วมันเท่าไหร่ละครับ อยากปลดหนี้ให้หมดเร็วๆ”

“ไม่เห็นเป็นอะไรเลย ก็ทำงานไปเรื่อยๆ” ผมพูดเลี่ยง แต่เข้มกลับไม่ยอมและพยายามจะรอฟังคำตอบอย่างใจจดใจจ่อ

“มันยังเหลือเยอะเหรอครับ”

“แค่ไม่กี่พัน”

“งั้นจ้างเข้มทำงานอื่นด้วยสิครับ จะได้หมดเร็วๆ”

“แค่นอนกอด จูบกัน เป็นเด็กดี แค่นี้ก็พอแล้ว เดี๋ยวมันก็หมดเอง” ผมรั้งเข้มเข้ามากอดเอาไว้ แต่เจ้าตัวกลับผลักผมแล้วขยับหนีแทน เข้มต่อต้านผมขึ้นมาซะดื้อๆ เลยครับ “ทำไม ทำตัวไม่น่ารักเลย”

“เข้มน้อยใจนะครับ”

“หา!

“มันเหมือนไม่ได้ทำงานใช้หนี้เลยนะครับ”

“คิดอะไรนะเข้ม”

“เข้มคิดมากครับ คุณเขมบอกว่าแค่นอนกอด จูบกัน เป็นเด็กดี แล้วถ้าวันไหนไม่ได้นอนกอด ไม่ได้จูบ ไม่เป็นเด็กดี ก็ไม่ได้ปลดหนี้สิครับ” เข้มแบนปากใส่ผม สีหน้าเหมือนเด็กอยากร้องไห้ เดี๋ยวนี้เข้มฉลาดขึ้นเยอะเลยครับ มีต่อรองและเจรจามากขึ้นด้วย

“เข้ม!

“เสียงดังทำไมครับ”

ผมถึงกับต้องกุมขมับตัวเองเลย เข้มคิดอะไรของเขา ใครสั่งใครสอนให้คิดแบบนี้ เข้มคิดได้ถึงขนาดนี้เลยเหรอครับ

สมองเข้มทำด้วยอะไร? ทำไมชอบคิดอะไรล้ำแบบนี้ตลอดเลย

“โอเค ฉันยอมแพ้”

“ยอมทำไมครับ”

“ยอมก็คือยอมนะเข้ม ลุกไปอาบน้ำได้แล้ว เดี๋ยวจะได้ลงมากินมื้อเย็นกัน”

“แต่ว่า...”

“ไม่มีแต่แล้วเข้ม” ผมไม่รู้จะอธิบายยังไงเลยเปลี่ยนเรื่องแล้วลากเข้มขึ้นไปบนห้องแทน เข้มเองก็โวยวายตลอดทาง จนตอนนี้เข้ามาอยู่ในห้องน้ำกันเรียบร้อยแล้วก็ยังไม่เลิกโวยวายครับ

ผมเลยจับเข้มแก้ผ้าก่อนจะสั่งให้ไปยืนรอที่ฝักบัว ส่วนตัวเองก็รีบถอดเสื้อผ้าออกก่อนจะเดินตามไปด้วย

“อาบด้วยกันอีกแล้วเหรอครับ”

“ทำไมล่ะ”

“คิดค่ามองด้วยดีกว่า แบบนี้จะได้หมดหนี้เร็วๆ” เข้มพูดกับผมแววตาเจ้าเล่ห์มากๆ เลยครับ ติดนิสัยของผมมาหรือไง

“ยังไม่จบอีก งั้นจูบมันตอนนี้เลยละกัน”

“เอ๊ะ! อื้อ...” ผมไม่รอให้เข้มได้พูดอะไร รีบกระชากเจ้าตัวเข้ามากอดเอาไว้ก่อนจะประกบปากจูบทันที เด็กไร้เดียงสาของผมเริ่มตอบสนองแล้วครับ จากที่เมื่อก่อนจะรู้สึกกลัวแล้วก็ตัวสั่น เดี๋ยวนี้เก่งขึ้นเยอะ แถมยังทำตามผมได้อย่างดีเลยด้วย

“อ๊า... แค่กๆ หะ หายใจไม่ออกครับ” ผมยอมปล่อยให้เข้มเป็นอิสระ แต่ก็ไม่ยอมให้เขาออกห่าง จ้องหน้าเข้มอยู่อย่างนั้นจนเจ้าตัวเขินหน้าแดง เข้มหลบสายตาผม แต่กลับถูกผมรั้งปลายคางให้หันกลับมาจ้องหน้าสบตากันอย่างเดิม

“จูบอีกไหม”

“ไม่เอาแล้วครับ รีบอาบน้ำกันเถอะครับ”

“หึ!” ผมแสยะยิ้มเจ้าเล่ห์ กดจูบเบาๆ ที่หัวคิ้วของเข้ม แล้วยอมอาบน้ำ

มีความสุขแค่ไหน? ถามใจตัวเองดูครับ เพราะตอนนี้มันอบอวลไปด้วยความสุขจนจะระเบิดแล้วครับ

 

“นั่งมองเข้ม แล้วทำไมต้องยิ้มด้วยครับ”

หลังจากอาบน้ำเสร็จ ผมกับเข้มก็ออกมาแต่งตัวกัน แต่เข้มจะหาชุดมาให้ผมใส่ก่อน พอผมใส่เสร็จเขาก็ไปหาของตัวเองมาบ้าง ทุกการกระทำของเข้มมันอยู่ในสายตาของผมตลอดเวลาครับ ผมไม่สามารถละสายตาไปจากเข้มได้จริงๆ นั่นแหละ

“มีความสุข”

“อิอิ! เรารีบออกไปข้างนอกกันเถอะครับ”

“อืม”

เข้มเดินมาจับมือผมก่อนจะพาลงไปด้านล่าง ผมเองก็จับมือเขาไม่ปล่อยเหมือนกันครับ พอลงมาถึงขุนเขาก็นั่งรออยู่แล้ว ลูกมองมาทางผมกับเข้มแบบจ้องจับผิดมากๆ เลยครับ

“พ่อขี้หวง จับมือพี่เข้มต่อหน้าผมอีกแล้ว”

“ทำไมจะจับไม่ได้” ผมจับแน่นกว่าเดิมอีกครับ อยากยั่วโมโหขุนเขาเล่นสักหน่อย

“ชิส์! ผมหิวแล้วครับ”

ผมยิ้มขำก่อนจะพาเข้มไปนั่งที่เก้าอี้ตัวประจำของเขา แล้วเดินอ้อมไปนั่งที่เก้าอี้ของตัวเอง

“ตัวแสบ อาทิตย์หน้าก็เปิดเทอมแล้วใช่ไหม?”

“ครับ พ่อจะไปส่งผมไหม”

“ไปสิ”

“เอ๋!” ขุนเขาอุทานออกมา แล้วมันแปลกตรงไหนหรือว่าเมื่อก่อนผมไม่เคยสนใจลูก

“แปลกใจงั้นเหรอ?”

“ก็ปกติพ่อไม่เคยสนใจนี่ครับ” ขุนเขาก็พูดถูกนั่นแหละ นานแค่ไหนแล้วที่ผมปล่อยให้ลูกต้องรู้สึกโดเดี่ยวแบบนี้

“ตอนนี้พ่อสนใจแล้ว โอเคไหม?”

“ครับผม”

“เข้มก็อยากไปด้วยนะครับ” พอขุนเขาพูดจบ เข้มก็พูดขึ้นมาต่อ ผมหันไปมองหน้าเข้มทันที เพราะเจ้าตัวนั่งจ้องผมอยู่ก่อนแล้ว

“ให้พี่เข้มไปด้วยนะครับ พวกเราจะได้เป็นครอบครัวที่อบอุ่น” ขุนเขาจะรู้ความหมายของประโยคที่ตัวเองพูดออกมาหรือเปล่า แต่ถ้าลูกมีความสุขผมก็โอเคครับ

“อืม”

ตอนนี้สิ่งที่ควรจะดีใจคือทั้งลูกและเมียต่างรักกันดีซะเหลือเกิน ห่างกันไม่ได้เลยครับ ผมเองยังแปลกใจเลย แถมยังไม่เคยคิดด้วยว่าจะมีวันนี้... วันที่มีความสุขที่สุด

 

เข้ม

จะว่าไป เรื่องราวที่เกิดขึ้นกับผม เหมือนฝันไปเลยครับ ฝันร้ายที่ตื่นขึ้นมาพบเจอแต่ความสุข คุณเขมกับคุณหนูดีกับผมมากๆ แถมทั้งคู่ยังรักผมอีกต่างหาก มีความสุขจังเลยครับ

แต่การนอนดูคุณเขมหลับมันกลับมีความสุขยิ่งกว่าอีกครับ

“อือ...” เสียงงัวเงียของคุณเขมดังขึ้นมา ผมใช้ปลายนิ้วเขี่ยปลายจมูกของเขาเล่นไปมาด้วย

“อิอิ” วันนี้คุณเขมขี้เซามากๆ เลยครับ ทั้งๆ ที่ต้องไปส่งคุณหนูที่โรงเรียน ผมตื่นเต้นไปหน่อยเลยนอนตื่นเช้ามากๆ

“เข้ม” เสียงดุๆ ของคุณเขมดังขึ้นมา ลำแขนแข็งแกร่งโอบกอดรอบเอวของผมเอาไว้ด้วย “อย่ากวน”

“ตื่นได้แล้วครับ เดี๋ยวคุณหนูก็ไปโรงเรียนสายหรอก”

“นี่มันยังเช้าอยู่เลยนะ แถมวันนี้ขุนเขาแค่ไปดูห้องเรียน ยังไม่ได้เรียนหนังสือก่อนสักหน่อย” ถึงคุณเขมจะบอกแบบนี้ออกมา แต่ผมก็ตื่นเต้นอยู่ดีนั่นแหละครับ

“ตื่นสิครับ เดี๋ยวเข้มไปดูคุณหนูก่อนดีกว่า”

จุ๊บ

ผมกดจูบเบาๆ ที่หน้าผากของคุณเขมก่อนจะลุกออกจากเตียงแล้วเดินออกจากห้อง เพื่อไปหาคุณหนูที่ห้องแทน

ก๊อก ก๊อก

ผมเคาะประตูห้องก่อนจะผลักเข้าไป ในห้องเงียบมากเลยครับ แต่ได้ยินเสียงน้ำ คงจะตื่นแล้วลุกไปอาบน้ำแล้วมั้ง ผมเลยเดินไปเตรียมชุดนักเรียนให้แทน ซึ่งมันแขวนอยู่ที่หน้าตู้เสื้อผ้าแล้วครับ สงสัยพี่เหมยจะรีดตั้งไว้ให้แล้ว

“อ้าว! พี่เข้ม”

“อาบน้ำเสร็จแล้วเหรอครับ รีบมาแต่งตัวดีกว่า”

“ครับ”

ผมช่วยคุณหนูแต่งตัวจนเสร็จเรียบร้อย ก่อนจะพาเขาลงไปด้านล่าง พี่เหมยกับพี่นาวกำลังเตรียมมื้อเช้ากันอยู่เลยครับ

วันนี้คุณหนูเปิดเทอมวันแรก อย่างที่คุณเขมบอก คงยังไม่ได้เรียนหรอกครับก็เลยไม่มีกระเป๋าสะพายไปโรงเรียนด้วย

“ตื่นเช้ากันจังเลยนะคะ” พี่เหมยทักพวกเราสองคนก่อนจะเดินไปหยิบแก้วนมอุ่นออกมาให้ “ดื่มนมกันก่อนนะคะ”

“ขอบคุณครับ” ผมกับคุณหนูพูดพร้อมกันเลยครับ พวกเรานั่งยิ้มให้กันก่อนจะต่างฝ่ายต่างดื่มนม

“อรุณสวัสดิ์ครับเด็กๆ”

จุ๊บ

“คุณเขม” เสียงคุณเขมทักทายดังขึ้นมาทันที ก่อนที่เจ้าตัวจะเดินเข้ามาแล้วหอมแก้มผมต่อหน้าคุณหนู

“พ่อครับ หอมผมด้วยสิ”

จุ๊บ

คุณเขมเดินอ้อมไปหอมแก้มคุณหนูด้วย แล้วก็เดินกลับไปนั่งที่ประจำของตัวเอง

“นาว ของฉันเอาแค่กาแฟก็พอแล้ว”

“ค่ะ”

“ทำไมไม่กินข้าวเช้าละครับ”

“ยังไม่หิวนะ” ผมเม้มปากเข้าหากันจนแน่นเลยครับ คุณเขมพูดมาซะขนาดนี้แล้ว ผมจะพูดอะไรต่อได้

พวกพี่เหมยกับพี่นาวก็ช่วยกันเตรียมมื้อเช้าให้ผมกับคุณหนูต่อ ส่วนคุณเขมพี่นาวก็ยกกาแฟดำไปเสิร์ฟแทน

“เข้ม”

“ครับ”

“ทำหน้างอแงทำไม” คุณเขมพูดเหมือนดุเลยครับ แต่น้ำเสียงของเขากลับห่วงใย

“เปล่าครับ”

“เหมย” จู่ๆ คุณเขมก็เรียกพี่เหมยขึ้นมา

“ค่ะ”

“ขอข้าวต้มให้ฉันถ้วย”

“ได้เลยค่ะ”

“...” ผมเงยหน้าขึ้นไปสบตาคุณเขมอีกครั้ง แต่เขากลับหลบสายตาผมและทำเหมือนไม่สนใจแทน พอหันไปสบตากับคุณหนูพวกเราก็ยิ้มให้กันและนั่งกินข้าวต้มต่อ

คุณเขมคงรู้ว่าผมงอนเรื่องที่เขาไม่ยอมกินข้าวเช้าแน่ๆ เลยครับ แต่อย่างน้อยๆ เขาก็ยังยอม แม้ว่าจะไม่พูดอะไรออกมาต่อก็ตาม...




______________________________

เหมือนเดิม มีคำผิดสะกิดได้...


ตอนนี้คุณเขมสายเปย์หนักมากกกกกกกกกก 55555555555

เข้มโชคดี ได้ผัวรวยและรักตนหนักมากกกกก


เรื่องนี้ไม่แน่ใจ หากตอนที่ 23 มันยาวไป ก็จะตัดไปจบที่ตอน 24 แทนนะคะ

ขอบคุณที่ติดตามอ่านมาจนจะจบแล้ว เรื่องที่ 2 ของ HUG 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 5 ครั้ง

106 ความคิดเห็น

  1. #69 C.Clover (@khun_mali) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 1 สิงหาคม 2559 / 13:27
    งืออออ คุณเขมน่ารักจริงๆ นะ ทำไมน่ารักแบบนี้อะ แต่ถ้าให้ดีก็อยากให้น้องเข้มได้เรียนหนังสือบ้าง อยากเห็นเข้มได้คุยกะเพื่อนไว้เดียวกัน
    #69
    0
  2. #68 rinsa5 (@rinsa5) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 31 กรกฎาคม 2559 / 16:52
    เขินแรงงงงงงงงงงงงงง><
    #68
    0