*จบแล้วจ้า*HUG ❤ ยอดดวงใจ 'เขมราฐ' [Yaoi]

ตอนที่ 20 : HUG ยอดดวงใจที่สิบเเปด… กอดแน่นแค่ไหน ก็คงต้องปล่อย (เต็มดวง%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 961
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 5 ครั้ง
    25 ก.ค. 59




ยอดดวงใจที่สิบแปดกอดแน่นแค่ไหน ก็คงต้องปล่อย

 

 

เขมราฐ

วันนี้ตั้งแต่เช้าอารมณ์หงุดหงิดของผมมาเต็มมากๆ เลยครับ เข้มมีท่าทางแปลกไปเมื่อพูดถึงฟ้าใส ผมก็ไม่เคยปิดบังอะไรเขาอยู่แล้วแค่ไม่เคยเล่าอะไรให้ฟังจนละเอียดก็เท่านั้นเอง ก็เพราะมันเป็นเรื่องอดีต...

“กลับมาแล้วเหรอคะ คุณเขม”

“มีอะไรหรือเปล่า”

“ก็เห็นเปียกกันกลับมาทั้งสามคนเลยนี่ค่ะ เหมยก็นึกว่าไปด้วยกันมา” คำตอบของเหมยทำให้ผมแปลกใจนิดหน่อย ผมเปียกเพราะระหว่างทางที่กลับบ้านฝนเกิดตกลงมาแบบไม่เตือนกันก่อนเลยนะสิ

“เข้มกับขุนเขาก็ด้วยเหรอ”

“ใช่ค่ะ แต่คุณหนูเหมยเพิ่งให้นาวเอายาแก้ไข้ขึ้นไปให้กินดักเอาไว้ ตอนนี้ก็หลับไปแล้วค่ะ ส่วนของน้องเข้มเหมยกำลังจะเอาขึ้นไปพอดี”

“ไม่เป็นอะไร เดี๋ยวฉันเอาไปเอง”

“ได้ค่ะ” ผมรับยากับน้ำจากเหมยมาก่อนจะเดินกลับไปที่ห้อง

พอเปิดประตูเข้าไปด้านในกลับเงียบสนิท ทั้งๆ ที่เข้มน่าจะออกมาจากห้องน้ำได้แล้ว ผมรีบวางยาไว้บนโต๊ะก่อนจะเดินเข้าไปดูในห้องน้ำ

“เข้ม” ผมตกใจมากเมื่อเห็นว่าเข้มกำลังหลับอยู่ ท่าทางก็ไม่ได้รู้เรื่องอะไรเลย แถมยังหลับทั้งๆ ที่นอนแช่น้ำอยู่ในอ่างอีกต่างหาก “เข้ม! ตื่นสิ”

“อือ...” เข้มร้องครางขึ้นมาก่อนจะขยับเปลือกตาทั้งสองข้างเพื่อมองผม สีหน้าของเข้มเหมือนกำลังงง แต่สีหน้าผมมันกำลังโกรธ “คุณเขม”

“ทำบ้าอะไรห่ะ! จู่ๆ ก็มานอนหลับแบบนี้ อยากตายหรือยังไง” ผมยอมรับว่าตัวเองกำลังโกรธและเผลอตะโกนใส่หน้าเข้มจนเจ้าตัวตกใจ เข้มสั่นไปหมดทั้งตัว ผมมองออกแถมยังสัมผัสได้อีกครับ

เข้มพยายามขยับตัวออกห่างจากผมก่อนจะลุกขึ้นจากน้ำ เขาไม่ยอมให้ผมเข้าไปจับตัวอีกเลย

“เข้ม!” ผมเรียกเขาเอาไว้แต่เจ้าตัวกลับไม่ยอมหยุดเดิน เมื่อกี้ผมทั้งโกรธและเป็นห่วง แต่ทำไมเข้มถึงทำเมินใส่ผมแบบนี้

ตุบ

เสียงเหมือนอะไรกระทบกับพื้นอย่างจัง ผมเองก็ตกใจมากๆ ก่อนจะวิ่งออกไปดู ร่างกายเปลือยเปล่าของเข้มล้มลงไปนอนอยู่บนพื้นทันที ตอนนี้เข้มกำลังทำให้ผมตกใจ

“เข้ม! ตื่นสิ เข้ม” ผมเรียกเท่าไหร่เขาก็ไม่ตื่น จนตอนนี้ผมกระวนกระวายใจมากๆ ผมอุ้มเข้มขึ้นไปนอนบนเตียงก่อนจะวิ่งออกไปสั่งเหมย

“เหมย โทรตามหมอมาเดี๋ยวนี้เลย”

“คะ ค่ะ” พอสั่งเสร็จผมก็รีบวิ่งกลับไปดูเข้มที่ห้อง ระหว่างนั้นก็หาเสื้อผ้ามาใส่ให้เขาด้วย ตอนนี้ที่หน้าผากมีรอยปูดขึ้นมาด้วยครับ ท่าทางที่ล้มลงไปเมื่อกี้จะเอาหน้าลงสินะ

เข้มไม่เคยต่อต้านผมหนักๆ ขนาดนี้มาก่อนเลยครับ จะมีก็ตอนที่ผมผลักเขาตกน้ำตอนนั้นแหละครับ แต่ก็ไม่ได้ต่อต้านผมหนักขนาดนี้...

 

หลังจากที่คุณหมอมาตรวจร่างกายเสร็จ ผมก็ขอคุยกับท่านต่อและอยากปรึกษาเกี่ยวกับเรื่องอารมณ์ของเข้มด้วย

“ถ้าโดยรวมมันก็ไม่มีอะไรน่าเป็นห่วงแล้วครับ”

“แล้วเรื่องอารมณ์ของเขาที่ผมเคยเล่าให้ฟังไปละครับ”

“จากที่หมอฟังมาคร่าวๆ อย่าพยายามทำให้คนไข้ตกใจน่าจะดีที่สุดนะครับ หากหวาดระแวงมากเกินไป หมอกลัวว่าคนไข้จะมีปัญหาทางสภาพจิตใจ ตอนนี้แค่รู้สึกกลัวหวาดระแวง แต่ต่อไปอาจจะเป็นโรคซึมเศร้าได้นะครับ คนไข้ประเภทนี้ต้องดูแลอย่างใกล้ชิด”

“ขอบคุณนะครับ ผมจะระวังให้มากที่สุด” ผมไปส่งคุณหมอที่หน้าบ้านและสั่งให้คนไปส่งท่านที่โรงพยาบาลต่อ ตอนนี้ฝนยังคงตกไม่ยอมหยุดเลยครับ อากาศเย็นก็จริงแต่ความรู้สึกของผมมันไม่ใช่แบบนั้น

ผมไม่อยากเป็นคนที่ปกป้องเข้ม และทำร้ายเข้มในเวลาเดียวกันแบบนี้หรอกนะครับ ยิ่งเขาพยายามต่อต้านผมมากเท่าไหร่ ผมก็ยิ่งเจ็บปวดมากเท่านั้น

 

แอ๊ด

ผมเดินกลับมาที่ห้อง เข้มยังคงนอนหลับไม่ได้สติใดๆ ท่าทางของเขาเหมือนกำลังหวาดกลัวอะไรสักอย่าง แถมยังเอาแต่ละเมอ...

“ยะ อย่า ออกไป... อย่าเข้ามา”

“เข้ม” ตอนนี้ผมรู้สึกทรมานเหลือเกินครับ ต่อให้กอดเขาจนแน่นมากแค่ไหนก็ตาม แต่เข้มก็ยังคงละเมออย่างหวาดกลัว

“ฮือๆ ออกไป กะ กลัว เข้มกลัวแล้ว”

“ขอโทษ ฉันขอโทษนะเข้ม” ผมกอดเข้มไว้จนแน่น แต่เจ้าตัวก็พยายามผลักผมให้ออกห่างทั้งๆ ที่ยังนอนหลับไม่ได้สติอยู่แท้ๆ

เข้มกำลังทำให้ผมกลัว...

“ขอโทษ” เสียงลมหายใจและคำพูดที่แผ่วเบาของผม ไม่สามารถทำให้เข้มหายกลัวได้เลยครับ

กอดแน่นแค่ไหน ก็คงต้องปล่อย เพราะบางทีอ้อมกอดของผมอาจจะทำให้เข้มกลัวก็ได้...

 

วันนี้ผมตื่นตั้งแต่เช้าตรู่เพราะต้องตื่นมาดูแลเข้ม เขาไม่ยอมฟื้นสักที ไม่รู้ว่าจะลงโทษผมไปถึงเมื่อไหร่กัน ผมนั่งเฝ้าเข้มตลอด เขาเอาแต่ละเมอหรือไม่ก็เหมือนกำลังไล่ใครสักคน ผมไม่อยากเป็นคนนั้นหรอกนะครับ

“อะ อือ...” เสียงครางของเข้มดังขึ้นมาพร้อมกับร่างกายที่บิดเร้า ผมขยับเข้าไปใกล้ๆ ก่อนจะนั่งจ้องหน้าเขาอยู่อย่างนั้น

“เข้ม”

“นะ น้ำ” ผมหยิบน้ำใกล้ๆ มือพร้อมกับหลอดให้เข้มดื่ม แต่เจ้าตัวก็ยังคงหลับต่อ อย่างน้อยๆ มันก็ทำให้ผมเบาใจลงได้บ้าง เพราะอย่างน้อยเข้มก็ยังรู้สึกตัวอยู่ แค่ขี้เซาไม่ยอมตื่นเท่านั้นเอง

 

แอ๊ด

เสียงประตูห้องของผมถูกเปิดเข้ามาพร้อมกับขุนเขา เจ้าตัวเองก็ไม่สบายเหมือนกัน แต่ไม่หนักเหมือนเข้ม

“พ่อครับ พี่เข้มยังไม่ฟื้นอีกเหรอ” สีหน้าขุนเขาเศร้ามากๆ

“ยังครับ” ขุนเขาขยับขึ้นไปนั่งบนเตียงใกล้ๆ กับเข้ม ก่อนจะนั่งจ้องหน้าเข้มอยู่อย่างนั้น

“ทำไมถึงยังไม่ฟื้นสักทีละครับ ผมเป็นห่วงพี่เข้มจังเลย” ขุนเขาจ้องหน้าผมสลับกับเข้ม แววตาคู่เล็กกำลังร้องไห้อยู่สินะ

“เขาคงเหนื่อยนะครับ อีกเดี๋ยวก็ฟื้นแล้ว”

“พ่อไม่โกหกผมนะครับ”

“อืม!” ผมขยี้หัวขุนเขาเพื่อให้กำลังใจลูก “เฝ้าพี่เข้มไปนะ เดี๋ยวพ่อออกไปข้างนอกก่อน”

“ครับ”

ผมเดินออกมาจากห้องตอนนี้โคตรรู้สึกแย่เลยครับ ผมคงใจร้ายไปสินะ มันก็สมควรแล้วที่เข้มจะนึกกลัวผมอย่างก่อนหน้านี้...

Rrrr

เสียงโทรศัพท์ผมดังขึ้นมา พอหยิบขึ้นมาดูก็เห็นว่าเป็นเบอร์ของทศราชก่อนจะรีบกดรับสายทันที

“ฮัลโหล”

“เสียงพี่ไม่โอเคเลยนะครับ” หมอนี่ชอบจับผิดคนอื่นหรือยังไงกันนะ

“นายมีอะไรหรือเปล่า”

“น้องธารท้องแล้วนะครับ”

“หืม! ธารธาราเป็นผู้ชายไม่ใช่เหรอ?” ผมแปลกใจนิดหน่อยที่ได้ยินแบบนั้นคิดว่าทศราชคงจะแกล้งอำเพื่อให้ผมขำเล่นละมั้ง แต่น้ำเสียงของเขาดีใจมากๆ

“ผมพูดจริงๆ ครับ น้องธารสามารถท้องได้ ตอนแรกผมก็แปลกใจ แต่ตอนนี้มันดีใจโคตรๆ เลยครับ ผมกำลังจะเป็นพ่อคนอื่นแล้วนะครับ”

“ถ้าอย่างนั้นก็ดีใจด้วยนะ แล้วที่โทรมาคงไม่ได้มีเท่านี้ใช่ไหม”

“ครับ พอดีผมเพิ่งขอเขาแต่งงานไป แต่เจ้าตัวไม่ยอม และคืนนี้ที่บ้านก็จะจัดปาร์ตี้กันแทน”

“ดีใจด้วยนะ แต่คงไปไม่ได้ เข้มกับขุนเขาไม่สบายทั้งคู่เลย”

“อ้าว! เป็นงั้นไป ถ้างั้นไม่เป็นอะไรครับ แต่ถ้าผมแต่งงานจริงๆ เมื่อไหร่พี่ต้องมาให้ได้นะครับ”

“พี่ไม่พลาดแน่นอน”

“งั้นฝากบอกทั้งคู่ หายป่วยไวๆ นะครับ”

“อืม”

ทศราชวางสายไปแล้ว ความรู้สึกที่ได้ยินครั้งแรกมันกลับดีใจแทน อย่างน้อยๆ หมอนั่นก็มั่นคงและซื่อสัตย์ต่อหัวใจของตัวเองเสมอ และไม่หวั่นไหวต่อสิ่งใดๆ เลยด้วยซ้ำ

ทั้งทศราชและธารธาราต่างโชคดีมากๆ ที่มีคนที่รักและอยู่ด้วยกันตลอดไปแบบนี้ ต่างจากผม...ที่แทบจะหาคนที่รักยากเหลือเกิน

 

ตอนนี้ทุกวันสำหรับผมมันแย่มากๆ เลยครับ เข้มไม่ยอมตื่นขึ้นมามองหน้าผมสักที จะมีก็แค่ตื่นขึ้นมากินน้ำแล้วก็หลับต่อไปอยู่อย่างนั้น จนมันผ่านมาสามวันแล้ว ช่วงเช้าขุนเขาจะคอยเฝ้าเพราะผมต้องไปดูแลม้าและตรวจดูรอบๆ ส่วนช่วงค่ำไปจะเป็นหน้าที่ของผม พวกเราสองคนทำแบบนี้สลับกันมาสามวันแล้ว...

“พ่อ”

“ครับ”

“พ่อพักผ่อนบ้างก็ได้นะครับ ถ้าฝืนมากไปพ่ออาจจะแย่ไปอีกคน”

“พ่อไม่เป็นอะไรหรอก”

“แต่พ่อก็ต้องพักผ่อนบ้างนะครับ สัญญากับผมสิ”

“อืม! พ่อสัญญาว่าจะพัก”

“เกี่ยวก้อยกันด้วยนะครับ” การกระทำของขุนเขามันทำให้ผมนึกถึงเข้ม ทุกครั้งที่เขาอยากให้ผมสัญญาเข้มก็จะเกี่ยวก้อยแบบนี้ตลอด มันเป็นการสัญญาแบบเด็กๆ แต่ความรู้สึกที่ได้ทำแบบนี้มันกลับล้นออกมาอย่างมากมาย

ตอนนี้เป็นเวลาของผมที่ต้องดูแลเข้มต่อ อาการป่วยทุกอย่างก็หายสนิทแล้ว แต่ผมยังไม่หายห่วงเพราะเขาไม่ยอมฟื้นสักที ถามคุณหมอท่านก็บอกว่าไม่มีอะไร การที่เข้มนอนอยู่เฉยๆ แบบนี้มันไม่ดีสำหรับผมเลยครับ

จุ๊บ

ผมกดจูบเบาๆ ที่หน้าผากของเข้มก่อนจะล้มตัวลงนอนข้างๆ

“ขอโทษนะเข้ม คงเกลียดฉันสินะถึงไม่ยอมตื่นขึ้นมาสักที” ผมนอนกอดเข้มเอาไว้จนแน่น แต่บางครั้งการกอดแน่นเกินไปคงไม่ดีแล้วสินะ เข้มคงไม่ชอบให้ผมกอดแล้ว

“ยกโทษให้ฉันเถอะนะ ฟื้นขึ้นมาสักทีเถอะ อย่าทำแบบนี้ ฉันทรมาน”

“...” ไม่มีเสียงตอบกลับมาแบบเมื่อก่อน ไม่มีแม้แต่เสียงร้องไห้เลย มีเพียงเสียงลมหายใจสม่ำเสมอของเข้มเท่านั้น

 

การนอนกอดโดยไร้น้ำเสียงตอบรับมันทรมานยังไงก็ไม่รู้สิครับ ตื่นเช้ามาก็ไม่สดชื่นเหมือนเมื่อก่อน แถมยังมีเรื่องมากมายให้คิดอีกต่างหาก แต่เรื่องสำคัญที่คิดไว้ตอนนี้คงถึงเวลาต้องทำแบบจริงจังแล้วสินะ

ผมหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาก่อนจะกดโทรหาทศราช หมอนั่นรับสายช้ามากๆ เลยครับ

“สวัสดีครับ”

“ทศ”

“ครับ”

“ช่วยไปหาพ่อกับแม่เข้มเป็นเพื่อนพี่หน่อยสิ”

“หา! ผมฟังผิดไปหรือเปล่าครับ” ทศราชทำน้ำเสียงตกใจเชียวครับ ผมเองก็ไม่ได้พูดผิดตรงไหนนะครับ

“จริงจัง”

“เกิดอะไรขึ้นครับ”

“รู้สึกใจไม่ดีเลย แต่ก็ไม่อยากเสียเข้มไป อยากทำอะไรให้จริงจังกว่านี้ พี่คิดอยู่นานแล้วว่าจะไปคุยกับพ่อแม่เขาสักที”

“เอาจริงเหรอครับ”

“พี่รักเข้ม”

“โอเค ผมเชื่อแล้วครับ ถ้างั้นเจอกันที่บ้านเข้มนะครับ”

“อืม”

พอวางสายเสร็จผมก็รีบเดินลงไปด้านล่างทันที ต่อให้เข้มจะไม่ต้องการผมแล้ว ผมก็ไม่สนใจหรอกครับเพราะตอนนี้ผมอยากไปคุยกับพ่อแม่ของเขาแบบจริงๆ จังๆ สักที

ผมกับเข้มมันไม่เหมือนเดิมอีกแล้วครับ...

 

เอี๊ยด

ผมขับรถมาจอดหน้าบ้านของเข้ม พอลงจากรถก็เห็นทศราชนั่งคุยอยู่กับพ่อแม่เข้มก่อนแล้ว หมอนี่ไวกว่าผมอีกครับ

“สวัสดีครับ/ค่ะ คุณเขมราฐ”

“สวัสดีครับ” พ่อกับแม่เข้มยกมือไหว้ผมทันที ผมเองก็รับไหว้ท่านแทบไม่ทันเลยครับ “ผมมีเรื่องของเข้มจะมาคุยด้วยนะครับ”

“เอ๋!” หน้าของพ่อแม่เข้มถอดสีทันทีเลยครับ “เข้มไปทำอะไรไม่ดีไว้เหรอคะ ถ้าเข้มมันป้ำๆ เป๋อๆ พวกเราสองคนต้องขอโทษด้วยนะคะ”

“ไม่ต้องขอโทษผมหรอกครับ เข้มไม่ได้ทำอะไรร้ายแรง ที่ผมจะคุยก็คือเรื่องสำคัญกว่านั้นครับ” พ่อกับแม่เข้มเริ่มมีสีหน้าที่ดีขึ้นมาบ้าง ผมเองก็หัวใจเต้นแรงเลยครับ

“เรื่องอะไรเหรอครับ” พ่อเข้มถามขึ้น

“ผมอยากเป็นคนดูแลเข้มนะครับ... ตลอดไป” พวกท่านสองคนหันไปมองหน้าสบตากันทันที ผมเองก็ไม่แน่ใจว่าพ่อกับแม่เข้มจะเข้าใจไหม

“เอ่อ...”

“ผมอยากให้พวกคุณสองคนยอมรับนะครับ ผมจริงจังกับเข้มและยินดีจะดูแลเขาไปตลอดชีวิต”

“แต่เข้มมันไม่เหมือนคนอื่นๆ เขานะคะ ดิฉันกลัวว่าเข้มจะไปทำให้คุณเขมเดือดร้อน”

“ผมไม่เคยคิดแบบนั้นเลยครับ เข้มเขาทำให้ผมมีความสุขมากกว่าครับและลูกของผมเองก็คงคิดแบบนั้น พวกเรารักเข้มและอยากให้เขาอยู่ข้างๆ ตลอดไป”

“เอ่อ... พวกเราสองคนคงตอบอะไรมากไม่ได้หรอกนะครับ แต่ถ้าเข้มมันยอม พวกเราก็ยินดีครับและต้องขอบคุณ คุณเขมมากๆ ที่ยอมรับเข้มมันแบบนี้” พวกท่านยกมือไหว้ผมอีกครั้ง ผมเองก็รับไหว้พร้อมกับไหว้พวกท่านกลับ

“ถ้างั้น ผมเรียกพวกคุณว่า พ่อกับแม่ อย่างเข้มได้ไหมครับ”

“หืม!” ทศราชที่นั่งอยู่ใกล้ๆ ผมร้องครางขึ้นมา พอหันไปมองก็เห็นหมอนี่นั่งอมยิ้มอยู่

“อย่าเลยค่ะ พวกเรา...”

“ผมไม่ได้ถือขนาดนั้นหรอกนะครับ สำหรับผมเข้มมีค่ามากๆ เพราะฉะนั้นพ่อกับแม่ก็ด้วยนะครับ”

“พวกเราขอบคุณ คุณเขมมากจริงๆ เลยนะครับ”

“ขอบคุณค่ะ”

ผมเดินออกมาจากบ้านของเข้มพร้อมกับหัวใจที่เต็มตื่น มันมีความสุขอย่างนี้นี่เอง ความสุขที่หาจากไหนไม่ได้

“ดีใจด้วยนะครับ”

“ใจเต้นแทบตาย นึกว่าเขาจะไม่ยอมยกลูกให้ง่ายๆ”

“พอดีก่อนหน้านี้ผมเปิดทางไว้แล้วครับ และเรื่องของผมกับน้องธารมันก็เปิดกว้าง ความรักมันไม่เกี่ยงเพศหรอกครับ”

“ขอบใจมาก งั้นพี่กลับก่อนนะ”

“สู้ๆ นะครับ ทำดีมากๆ เดี๋ยวเข้มเขาก็ยอมยกโทษให้พี่เองแหละ” ทศราชพูดเหมือนรู้อะไรมาเลยครับ แถมยังพูดให้กำลังใจผมก่อนที่เราจะแยกทางกัน

ตลอดทางที่ขับรถกลับบ้านผมรู้สึกดีมากๆ และจะดีใจมากกว่านี้หากว่ากลับไปแล้วเข้มฟื้นขึ้นมา

ผมอยากขอโทษเขา และอยากขอโอกาสทุกๆ อย่าง

ผมผิดไปแล้วครับ ตอนนี้ผมรู้แล้วว่าใครสำคัญที่สุดและควรจะรักษาเอาไว้ให้ดีที่สุด

 

เพล้ง

เสียงดังวุ่นวายเกิดขึ้นมาเมื่อผมเดินกลับขึ้นไปบนบ้าน ผมไม่แน่ใจว่ามันเกิดอะไรขึ้น แต่เสียงเมื่อกี้ก็ทำให้ผมอยากรีบวิ่งขึ้นไปดูให้แน่ใจ

“เข้ม” สิ่งแรกที่ผมรับรู้ได้ก็คือร่างผอมบางของเข้มที่กำลังอาละวาดอยู่ในขณะนี้ “นี่มันเกิดอะไรขึ้น” ผมหันไปถามคนอื่นๆ ที่กำลังยืนมุงดูเหตุการณ์กันอยู่

“พี่เข้มฟื้นขึ้นมา แล้วจู่ๆ เขาก็บอกว่าอยากกลับบ้านนะครับ” ขุนเขาเป็นคนตอบคำถาม แต่ท่าทางของเข้มที่เปลี่ยนไปมันทำให้ผมรู้สึกกลัว

“เข้ม”

“ยะ อย่าเข้มมา ออกไปให้หมด” เข้มมีสีหน้าตื่นกลัวเวลาที่ผมจะเข้าไปใกล้ๆ ท่าทางของเขามันทำให้ผมรู้สึกแย่ยังไงก็ไม่รู้สิครับ

“เข้ม นี่ฉันเองเขมราฐ”

“ออกไป!” เข้มถือหมอนอยู่ในมือก่อนจะปาไปมาเพื่อป้องกันตัวเองจากผม

“พ่อ ทำไมพี่เข้มเป็นแบบนี้ละครับ” ผมเองก็ตอบขุนเขาไม่ได้เหมือนกัน แต่ท่าทางของเข้มมันเปลี่ยนไปมากๆ เหมือนไม่ใช่เข้มคนเดิม

“พ่อก็ไม่รู้เหมือนกัน เหมยรีบโทรตามหมอมาเร็วเข้า”

“ค่ะ”

เหมยวิ่งออกไปแล้ว ส่วนเข้มก็ยังไม่ไว้ใจใคร ดวงตาทั้งสองข้างของเขามันสั่นไหวเพราะความกลัวอย่างเห็นได้ชัดเลยครับ ตอนนี้เข้มเป็นอะไร ผมภาวนาขออย่าให้เกิดเรื่องร้ายๆ กับเขาเลยครับ เพราะหัวใจของผมตอนนี้มันเจ็บปวดเหลือเกิน

“เข้ม




______________________________________________

หากมีคำผิดหรือมีส่วนไหนที่ผิดพลาดไป สะกิดมาได้เลยนะคะ แป้งมาอาเกิ้ลเป็นอาจารย์ ^^

TBC

ต้นกำเนิดไปก่อน ของจริงมันตอนต่อไป 5555



เว้นไว้สักแป๊บ เจอกันอีกทีเดือนหน้านะคะ แป้งมีอีกเรื่องที่ต้องรีบเคลียร์ ตอนนี้ตาลายหมดแล้ว หมีแพนด้าก็เรียกพี่ ฮาาาาาาาาาาาา


ขอบคุณนะคะ

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 5 ครั้ง

106 ความคิดเห็น

  1. #66 C.Clover (@khun_mali) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2559 / 22:50
    น้องเข้มเป็นอะไรไปอ่า หายไวๆ น้า ... คิดถึงน้องเข้มคนเดิม อีกเดี๋ยวเข้มก็จะเป็นคนที่มีความสุขมากๆ แล้วนะเข้ม รีบๆหายล่ะ
    #66
    0
  2. #65 June Sayamon (@junesym96) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2559 / 19:06
    โอ้ยยยย อย่าปล่อยให้ค้างแบบนี้
    #65
    0
  3. #64 MhengBp (@MhengBp) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2559 / 01:54
    น่านเอาจนได้ ฉงฉานเข้ม งื้ออออ????
    #64
    0
  4. #63 rinsa5 (@rinsa5) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2559 / 00:03
    น้องเข้มของฉานนนนนนนนนนน><
    #63
    0