*จบแล้วจ้า*HUG ❤ ยอดดวงใจ 'เขมราฐ' [Yaoi]

ตอนที่ 16 : HUG ยอดดวงใจที่สิบสี่… การกลับมาของตัวแสบ (เต็มดวง%) >> [-%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 924
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 8 ครั้ง
    18 ก.ค. 59






ยอดดวงใจที่สิบสี่การกลับมาของตัวแสบ

 

 


ผมทำจนเข้มสลบคาอกเลยครับ ผมทำรุนแรงไปงั้นเหรอ? ขนาดว่าทำแค่รอบเดียวเจ้าตัวยังสลบ นี่ถ้าผมคึกหนักๆ เข้มไม่ตายเลยเหรอครับ

ผมคิดหนักจริงๆ แต่ก็ห้ามใจตัวเองไม่ค่อยได้อยู่ดี...

ผมอุ้มเข้มกลับมาที่เตียงก่อนจะหยิบเสื้อผ้ามาใส่ให้เขา นั่งมองอยู่นานเข้มก็ไม่ฟื้นสักที จนตอนนี้ผมกระวนกระวายใจไปหมดแล้วครับ

“เข้ม” ผมลองเรียกดูแต่เจ้าตัวก็ไม่ตื่นสักที “อย่าทำให้เป็นห่วงนักสิ”

จุ๊บ

“เข้มง่วง” จู่ๆ เสียงงัวเงียก็ดังขึ้นมา ดวงตากลมโตหรี่ตามองหน้าผม รอยยิ้มจางๆ เผยขึ้นมาบนใบหน้าเรียวเล็ก

“ฉันเกือบหัวใจวาย จู่ๆ ก็อย่าสลบไปแบบนั้นสิ”

“ก็มันหวิวๆ แถมยังรู้สึกดีเกินไปนี่ครับ”

“เฮ้อ! เข้มนะเข้ม แล้วนี่หิวไหม”

“อยากนอนมากกว่าครับ” เข้มยื่นมือมากอดแขนของผมจนแน่น ดวงตากลมโตก็ค่อยๆ ขยับและหลับลงในที่สุด ท่าทางจะง่วงจริงๆ นั่นแหละครับ แต่ทำผมเกือบแย่แนะ

“เด็กบื้อ! ฝันดีนะครับ”

 

ตอนนี้ในทุกๆ วันของผมมันคือความรู้สึกดีๆ และอบอุ่นมากเลยครับ และแน่นอนว่ามี่ส่งรูปถ่ายของผมกับเข้มมาให้จริงๆ แต่ต้องขอบคุณเธอมากที่ไม่อัดรูปใหญ่มาให้ไม่งั้นผมคงตอบคำถามขุนเขาลำบากแน่นอน

“พ่อ พี่เข้ม” บ่นไม่ทันไรเสียงของเจ้าตัวแสบก็ดังขึ้นมา ขุนเขารีบวิ่งลงจากรถก่อนจะตรงมาที่ผมกับเข้ม

หมับ

แทนที่จะเข้ามากอดผมก่อน แต่ที่ไหนได้กลับกอดเข้มก่อนซะงั้น

“ทำไมมาส่งก่อนกำหนดละ” พลอยเดินตามขุนเขามาพร้อมกับกระเป๋า

“ก็เจ้าตัวแสบนะสิ บอกว่าอยากมาหาพี่เข้ม” พลอยพูดไปขยี้หัวขุนเขาไป “คนนี้เหรอคะ”

“สวัสดีครับ” เข้มรีบยกมือไหว้พลอยน้ำเสียงสั่นเชียวครับ

“ต้องดูแลทั้งขุนเขาและพี่เขมคงจะเหนื่อยน่าดูสินะ”

“ไม่เลยครับ” เข้มอาจจะไม่คิดอะไร แต่น้ำเสียงของพลอยมันไม่ได้คิดแบบที่พูด ผมรู้ว่าแววตาของเธอกำลังไม่ชอบใจเข้มสักเท่าไหร่

“พี่เข้ม ขึ้นห้องกันดีกว่าครับ ผมซื้อของเล่นมาเพียบเลย” ขุนเขาเดินกลับไปหาพลอยก่อนจะหยิบกระเป๋าถือใบเล็กมาถือเอาไว้ซะเอง แล้วเดินกลับมาจับมือเข้มพาขึ้นบ้านไป

“อย่าใช้น้ำเสียงแบบนี้กับเข้มอีก” พอมีโอกาสอยู่ด้วยกันแค่สองคน ผมก็เริ่มเปิดประเด็นคุยกับพลอยทันที

“แปลกเหรอคะ พลอยคิดว่าพี่เขมจะพอใจซะอีก”

“พลอย!

“หึ! อะไรที่ทำให้พี่เขมเปลี่ยนไปละคะ หรือว่าไม่รักพี่ฟ้าใสแล้ว”

“พี่ไม่รู้หรอกนะว่าพลอยกำลังคิดอะไรอยู่ แต่อดีตก็คืออดีต ไม่มีทางกลับมาเป็นปัจจุบันได้อีกหรอก” ผมขยับเข้าไปใกล้ๆ พลอยก่อนจะแย่งกระเป๋าที่เธอถือเอาไว้มาถือซะเอง

“พี่เขม”

“กลับไปซะ ต่อจากนี้ไปฉันจะดูแลขุนเขาเอง!

“แล้วพี่จะเสียใจ”

“ฉันเสียใจมามากพอแล้ว ต่อจากนี้ไปฉันขอมีความสุขบ้างก็แล้วกัน” ผมพูดทิ้งท้าย น้ำเสียงก็ไม่แคร์อะไรอีก ผมจำเป็นต้องแคร์ด้วยเหรอ ในเมื่อเธอเองก็ไม่รักษาน้ำใจคนของผม แล้วทำไมผมต้องรักษาน้ำใจกับน้องสาวของอดีตคนที่ผมเคยรักด้วย...

 

“พี่เข้มครับ คืนนี้นอนกับผมนะ อยากให้พี่เข้มเล่านิทานให้ฟัง”

“ครับ”

“แล้วไม่คิดจะนอนกับพ่อบ้างเหรอครับ” ผมวางกระเป๋าลงบนพื้นห้องก่อนจะเดินไปหาทั้งคู่ที่เตียง

“ไม่ครับ พ่อเองก็ห้ามมานอนที่ห้องผมนะ พ่อยึดพี่เข้มไว้คนเดียวตั้งนานแนะ”

“แล้วใครกันที่อยากไปเที่ยว”

“ชิส์! ตั้งแต่ตอนนี้เป็นต้นไป พ่อห้ามมาแย่งพี่เข้มไปจากผมนะครับ ผมจะนอนกอดทุกคืนเลย” ขุนเขาขยับเข้าไปกอดเอวเข้มเอาไว้ ส่วนเข้มก็หันมาจ้องหน้าสบตากับผม แววตาลำบากใจมากๆ เลยครับ

“แย่งกันไหมละ?”

“ห้ามแย่งนะครับ”

“เด็กแก่แดด” ผมขยับไปนั่งข้างๆ ทั้งคู่ก่อนจะรั้งขุนเขาออกห่างจากเข้ม แม้แต่ลูกผมก็หวงครับ ขุนเขาคงไม่ได้จริงจังอะไรและอีกเดี๋ยวเขาก็คงลืม

“พ่อนั่นแหละครับ โกนหนวดทำไม ดูหล่อขึ้นด้วย ถ้าพ่อมาแย่งพี่เข้มไปผมต้องแพ้แน่ๆ เลย” ขุนเขาแบนปากใส่ผมซะงั้น เจ้าเด็กนี่ ยิ่งนับวันยิ่งเหมือนผมเข้าไปทุกที

“จะแย่งทำไมครับ เราก็แค่อยู่ร่วมกัน”

“ไม่เอาอะ พ่อห้ามเข้าใกล้พี่เข้มนะครับ”

“ถามเจ้าตัวเขาหรือยัง”

“เอ่อ... เข้มนอนกับคุณหนูก็ได้ครับ” เข้มรีบพูดแทรกขึ้นมา น้ำเสียงก็สั่นๆ ผมรู้ว่าเข้มกำลังเกรงใจขุนเขาและกำลังคิดมากด้วย เข้มคงกลัวว่าขุนเขาจะโกรธสินะ

“เย้ๆ พ่อได้ยินแล้วใช่ไหมครับ”

“โอเค พ่อยอม”

“แบร่ๆ พ่อออกไปเลยนะครับ ผมจะคุยกับพี่เข้มแค่สองคน” ทั้งคู่ดูสนิทสนมกันมากๆ เลยครับ ผมเองก็เบาใจลงได้บ้าง แต่ก็รู้สึกคิดมากในบางเรื่องอยู่ดี

ตอนนี้ขุนเขาคงยังไม่สงสัยอะไร แต่ถ้านานๆ ไป เขาอาจจะรู้ก็ได้ครับ

หมับ

ผมลุกขึ้นจะเดินออกไปแต่เข้มกลับรั้งชายเสื้อของผมเอาไว้ซะก่อน ผมเองก็หันกลับไปมอง แววตาที่จ้องเขม็งมาที่ผมมันกำลังเศร้า...

“ขุนเขา”

“ครับ”

“ลูกกลับมาเหนื่อยๆ รีบไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าใหม่ได้แล้ว”

“แต่ผมเพิ่งอาบมาเองนะครับ”

“พ่อจะพาไปนั่งชิงช้าเล่นที่ทุ่งดอกกระเจียว เข้มก็จะไปด้วย”

“เย้ๆ ก็ได้ครับ” ขุนเขายอมว่าง่ายทันทีก่อนจะวิ่งเข้าห้องน้ำไป ผมเลยได้โอกาสอยู่กับเข้มสองต่อสอง แม้ว่าขุนเขาจะอยู่ในห้องน้ำก้ได้

“เข้ม”

“...” เข้มไม่ตอบผม เอาแต่ส่ายหัวไปมาแล้วจ้องหน้ากัน ผมกลัวว่าอีกเดี๋ยวเข้มจะร้องไห้ออกมาอีกนะสิ

“ห้ามร้องไห้นะ เดี๋ยวขุนเขาก็สงสัยหรอก” เข้มเม้มปากเข้าหากันจนแน่น นั่งสะอื้นแทนร้องไห้ แววตาเริ่มแดง

“เข้มกลัว”

“อย่ากลัวไปเลย ฉันสัญญาว่าจะไม่ทิ้งเข้ม”

“จริงๆ นะครับ”

“อืม!

จุ๊บ

ผมกดจูบที่หน้าผากของเข้มเพื่อปลอบใจเขา ท่าทางจะเสียขวัญมากๆ เลยครับ

“เข้มนอนกับคุณหนูนะครับ”

“ถึงไม่อยากให้นอน แต่ก็ต้องยอมอยู่ดี รายนั้นก็เหมือนจะไม่ยอมง่ายๆ ด้วยสิ”

“จะนอนหลับใช่ไหมครับ” แววตาไร้เดียงสาจ้องหน้าสบตาผมไม่วางตาเลยครับ

“ถ้าสัญญาว่าจะจูบฝันดีทุกคืน ฉันก็สัญญาว่าจะยอมนอนให้หลับ”

“ขี้โกง”

“จะจูบไหม?”

“อื้อ... ยังไม่ถึงเวลานอนเลยนะครับ” เข้มร้องประท้วงก่อนจะขยับตัวหนี แบบนี้ผมก็ได้ผลประโยชน์เต็มๆ แม้ว่าจะไม่ได้นอนกอดเขาก็ตาม เดี๋ยวจะจูบให้ขาดอากาศหายใจไปเลยครับ

“พ่อ จะแกล้งอะไรพี่เข้มครับ” ขุนเขาเดินออกมาจากห้องน้ำพอดี นี่ถ้าเข้มไม่ขยับตัวหนีเจ้าเด็กแสบอาจจะออกมาเห็นตอนผมจูบเขาก็ได้มั้ง

“อะไรกันครับ พ่อแค่จะคุยกับเขา”

“แต่ท่าทางพี่เข้มเหมือนกำลังขยับตัวหนี พ่อต้องทำอะไรไม่ดีกับเขาแน่ๆ เลย ใช่ไหมครับพี่เข้ม”

“เปล่านะครับ คุณหนูรีบไปแต่งตัวเถอะครับ”

“ชิส์! ปกป้องพ่อจัง น่าสงสัยนะเนี่ย” ขุนเขาเดินบ่นออกไปทันที ผมกับเข้มลอบมองหน้าสบตากัน

 

“โอ้โห! สวยมากๆ เลยครับ” เหมือนพาลูกๆ มาเที่ยวเล่นยังไงก็ไม่รู้สิครับ ทั้งเข้ม ทั้งขุนเขา ดูตื่นเต้นกันใหญ่เลย

“พี่เข้มไปนั่งที่ชิงช้าสิครับ เดี๋ยวผมจะแกว่งให้”

“เอ่อ จะดีเหรอครับ”

“ดีสิครับ ไปนั่งนะครับ” เข้มยอมเดินไปนั่งอย่างว่าง่าย ทั้งคู่ดูมีความสุขจนผมรู้สึกดีใจที่เห็นเข้มกับขุนเขาเข้ากันได้แบบนี้

“หิวกันไหม”

“ครับ” ประสานเสียงกันเชียวครับ

“งั้นรออยู่ที่นี่นะ เดี๋ยวจะไปหาอะไรมาให้กินเล่น”

“ครับผม”

ผมไม่ควรไว้ใจทั้งคู่ให้อยู่ด้วยกันหรอกครับ แต่คงไม่มีอะไรหรอกมั้ง ผมเลยเดินกลับไปที่บ้านเพื่อหาของว่างไปให้ทั้งคู่กิน แต่บ่ายๆ อย่างนี้มันก็เลยเวลามื้อเที่ยงไปแล้ว ผมว่าทำกับข้าวไปให้กินด้วยดีกว่า

ตอนนี้มีทั้งลูก ทั้งเมีย แต่เหมือนมีแค่ลูกมากกว่ามีเมียอีกครับ เข้มกับขุนเขานิสัยไม่ได้ต่างกันเลย แถมเวลาอยู่ด้วยกันความดื้อกลับยกกำลังเลยจริงๆ ครับ

เกิดเป็นเขมราฐต้องทำใจสินะ...

 

เข้ม

ตอนนี้คุณหนูกลับมาแล้ว ผมกับคุณเขมก็ตัวติดกันไม่ได้บ่อยๆ ผมไม่อยากทำให้คุณหนูคิดมาก แต่คนที่กลัวไปเองกลับเป็นผมซะงั้น ผมกลัวทุกอย่างเลยครับ ไม่อยากเสียคนทั้งคู่ไปด้วย

“พี่เข้ม”

“ครับ”

“ผมเรียกนานแล้ว เราไปเล่นน้ำตกกันดีกว่าครับ” คุณหนูเขย่าแขนผมไปมาก่อนจะรั้งผมให้ลุกขึ้นแล้วเดินตามเขาไปที่ริมน้ำตก

“จะดีเหรอครับ”

“ดีสิครับ ผมอยากเล่นมาหลายวันแล้ว อยู่ที่กรุงเทพฯ เหงาจะตาย นี่ถ้าพี่เข้มไปด้วยคงจะสนุกกว่านี้แน่นอน” คุณหนูพูดไปยิ้มไป ผมเองก็ต้องคลี่ยิ้มบางๆ ให้คนตรงหน้าด้วย

คุณหนูแก้ผ้าจนเหลือแต่กางเกงชั้นในก่อนจะเดินลงไปที่น้ำตก ท่าทางของเขากำลังสนุกใหญ่เลยครับ

“ลงมาสิครับพี่เข้ม”

“ครับ” ผมถอดเสื้อที่ใส่อยู่ออกก่อนจะเดินลงไปเล่นน้ำด้วย ผมถอดแค่เสื้อเพราะถ้าให้ถอดกางเกงด้วยผมคงอายครับ

“เอ๊ะ!” เสียงร้องอุทานของคุณหนูดังขึ้นมาจนผมรู้สึกแปลกใจก่อนจะหันกลับไปสบตาเขา

“มีอะไรหรือเปล่าครับ”

“ทำไมที่หลังพี่เข้มมีแต่รอยสีแดงๆ ละครับ พี่เข้มแพ้อะไรหรือเปล่า”

หวา...

มันต้องเป็นรอยที่คุณเขมทำอะไรแปลกๆ เอาไว้แน่เลยครับ

“อะ เอ่อ... ครับ”

“แบบนี้ไม่ดีนะครับ รีบขึ้นจากน้ำดีกว่า ถ้าพี่เข้มไม่สบายขึ้นมาพ่อต้องดุผมแน่ๆ เลยครับ”

“อ่ะ” จู่ๆ คุณหนูก็ตกใจก่อนจะรีบลากผมขึ้นจากน้ำ เขาก้มลงไปหยิบเสื้อมาให้ผมก่อนจะรีบแต่งตัว พอเสร็จเรียบร้อยคุณหนูก็จับมือผมแล้วลากขึ้นไปด้านบน ประจวบเหมาะกับที่คุณเขมเดินมาสีหน้าแตกตื่นเชียวครับ

“แอบไปเล่นน้ำกันมางั้นเหรอ? เผลอเป็นไม่ได้เลยจริงๆ สินะ”

“พ่ออย่าเพิ่งดุสิครับ พี่เข้มต้องแพ้อะไรแน่ๆ เลย ที่หลังของเขามีแต่รอยจ้ำแดงๆ ผมตกใจก็เลยรีบลากเขาขึ้นจากน้ำนี่แหละครับ” คุณหนูพูดด้วยน้ำเสียงแตกตื่น แต่ผมกลับรู้สึกอายและไม่กล้าสบตาคุณเขม

“ถ้าไม่สบายขึ้นมา พ่อจะลงโทษทั้งคู่”

“พ่อ”

“คุณเขม”

ผมกับคุณหนูเรียกคุณเขมพร้อมกับเลยครับ แต่สีหน้าของเขาเหมือนกำลังโกรธ

“เราเพิ่งจะอาบน้ำไปไม่ใช่เหรอ? แล้วนี่อะไร กลับแอบหนีไปเล่นน้ำตกอีกแล้ว”

“ก็ผมอยากเล่นนี่ครับ แต่พี่เข้มไม่ผิดนะครับ ผมบังคับเขาเอง”

“ผิดทั้งคู่ เพราะฉะนั้นพ่อสั่งห้ามเข้าใกล้กันจนกว่าจะสำนึกผิด”

“พ่อ”

“...” ผมพูดอะไรไม่ออกเลยครับ ได้แต่ก้มหน้าหลุบตาต่ำ คุณเขมดุจังเลย

“รีบกลับบ้านไปอาบน้ำใหม่ แล้วก็กินยาแก้ไข้ดักไว้ซะ”

“ครับ” ผมกับคุณหนูประสานเสียงเข้าหากันเลยครับ ว่าแต่ผมจะไปอาบน้ำที่ไหนดีเพราะเสื้อผ้าดันไปอยู่ที่ห้องของคุณเขมหมดแล้ว นี่ถ้าคุณหนูรู้เข้ามันต้องไม่ดีแน่ๆ เลยครับ

“เอ่อ คุณหนูครับ เดี๋ยวเราแยกกันตรงนี้นะครับ”

“ครับ” ผมดีใจที่คุณหนูว่าง่ายและยอมเดินขึ้นบ้านไป ส่วนผมก็หันซ้ายหันขวาไม่รู้ว่าจะเดินไปทางไหนดี

“จะยืนหันอีกนานไหม” เสียงคุณเขมดังขึ้นมาจากด้านหลังพอหันไปมองก็เห็นว่าเขายืนมองอยู่ก่อนแล้ว

“เข้มไม่รู้จะไปอาบน้ำที่ไหนดี”

“แล้วเสื้อผ้าอยู่ที่ไหน”

“ห้องคุณเขมครับ”

“ถ้างั้นก็ขึ้นไปอาบน้ำสิ” คุณเขมสั่งเสียงดุ สีหน้าเขาก็ดุครับ ทำไมถึงดุแบบนี้ ไม่เห็นเหมือนตอนแรกที่อยู่ด้วยกันเลยครับ

“แต่ว่า...”

“ฉันคือคนที่เลือกตัดสินใจ พอกันทีกับการต้องเกรงใจคนอื่นแล้วอยู่ห่างกันแบบนี้ ทั้งขุนเขาและเข้มต่างสำคัญกับฉันพอๆ กัน เพราะฉะนั้นอย่าคิดมากแล้วทำตามที่ฉันสั่ง... เข้าใจไหม?”

“อารมณ์มาเต็มเลยนะครับ เข้มเข้าใจแล้ว”

จุ๊บ

ผมเดินเข้าไปหาคุณเขมก่อนจะเขย่งปลายเท้าขึ้นไปกดจูบที่ปลายคางของเขา คุณเขมตัวสูงเกินไปสินะ

“เด็กแสบ” เสียงบ่นดังตามหลังผมมาติดๆ เลยครับ แต่ผมกลับวิ่งหนีขึ้นไปด้านบนซะก่อน

 

“พี่เข้ม”

“คะ คุณหนู” ผมตกใจมากเมื่อวิ่งขึ้นมาด้านบนแล้วเห็นคุณหนูยืนมองอยู่ แสดงว่าเมื่อกี้คุณหนูก็เห็นนะสิ

“เมื่อกี้มันอะไรกันครับ”

“เอ่อ...”

“พี่เข้มกับพ่อทำอะไรกัน ทำไมต้องทำแบบนั้นละครับ”

“มันไม่ใช่อย่างที่คุณหนูคิดนะครับ”

“แล้วมันอะไรละครับ พี่เข้มกำลังแย่งพ่อไปงั้นเหรอ?” คุณหนูกำลังโกรธผมสินะ ทำไมมันต้องเป็นแบบนี้ด้วย

“คุณหนู”

“อย่ามาจับ!

ตุบ

เพล้ง

คุณหนูผลักผมจนล้มลงไปชนเข้ากับแจกันดอกไม้ที่วางประดับอยู่จนมันตกลงมาแตก ซ้ำร้ายเศษแจกันยังกระเด็นมาบาดที่ขาผมจนเลือดไหลซึมออกมา

“อะ อึก... คุณหนู”

“ว้าย! ตาเถน น้องเข้มเป็นอะไรไหมคะ” พี่เหมยวิ่งตรงมาทางผมก่อนจะช่วยพยุงให้ลุกขึ้นยืน

“เข้มไม่เป็นอะไรครับ”

“ขุนเขา! เข้ม! เสียงของคุณเขมดังขึ้นมา สีหน้าของเขาดูตกใจกับเหตุการณ์ตรงหน้ามากๆ

“นี่มันเกิดอะไรขึ้น?” น้ำเสียงใจร้ายเอ่ยถามขึ้น ตอนนี้คุณหนูเองก็ยืนร้องไห้ตัวสั่นอยู่กับที่ ผมรู้ว่าเขากลัวเลือดและคงจะตกใจกับเรื่องที่เกิดขึ้นแน่ๆ

“ขุนเขา”

“อะ อึก ฮือๆ”

“เข้ม”

“ขะ เข้มผิดเองครับ เข้มเดินไม่ระวังก็เลยสะดุดไปโดนแจกัน”

“แต่...” พี่เหมยอยู่ใกล้ผมที่สุดและน่าจะเห็นเหตุการณ์ดี แต่ผมไม่อยากให้คุณเขมลงโทษคุณหนู

“คุณหนูคงตกใจที่เห็นเลือดนะครับ คุณเขมรีบพาคุณหนูไปที่ห้องเถอะครับ”

“...” คุณหนูไม่ได้พูดอะไรออกมาต่อ สีหน้าของคุณเขมก็เหมือนไม่ค่อยเชื่อ แต่เพราะตอนนี้คุณหนูกำลังตื่นกลัวเขาเลยยอมทำตามที่ผมบอก

“น้องเข้มไม่น่าไปโกหกคุณเขมเลยนะคะ”

“อย่าบอกเขานะครับ เข้มไม่อยากให้คุณหนูโดนดุ”

“ทำเพื่อคนอื่น จนตัวเองต้องมานั่งร้องไห้แบบนี้เหรอคะ” พี่เหมยช่วยพยุงผมกลับไปที่ห้องของคุณเขม ก่อนจะบอกให้ผมรีบไปอาบน้ำ ส่วนเขาก็เดินออกไปหยิบกล่องปฐมพยาบาลมารอทำแผลให้

พอเข้ามาในห้องน้ำ พออยู่คนเดียว ผมก็ร้องไห้หนักขึ้น... ตอนนี้คุณหนูอาจจะรู้แล้วก็ได้ และอาจจะกำลังโกรธอยู่ ผมจะทำยังไง ผมไม่ได้ตั้งใจจะแย่งคุณเขมไปจากเขา ผมไม่อยากให้คุณหนูคิดแบบนี้

อะ อึก ฮือๆ

ทำไมมันถึงแย่แบบนี้...

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 8 ครั้ง

106 ความคิดเห็น

  1. #48 C.Clover (@khun_mali) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2559 / 12:25
    ขุนเขาขอให้เข้าใจเร็ววันด้วยเถอะนะ
    #48
    0
  2. #47 June Sayamon (@junesym96) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2559 / 14:27
    น่าสงสารนุ้งเข้มมมม
    #47
    0