*จบแล้วจ้า*HUG ❤ ยอดดวงใจ 'เขมราฐ' [Yaoi]

ตอนที่ 14 : HUG ยอดดวงใจที่สิบสอง… ทำตัวไม่น่ารัก (เต็มดวง%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 974
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4 ครั้ง
    13 ก.ค. 59





ยอดดวงใจที่สิบสองทำตัวไม่น่ารัก

 

 

ห้องอาหาร xxx

ตอนนี้ผมกับทศราชมาถึงงานเลี้ยงกันเรียบร้อยแล้ว สิ่งแรกที่น่าเบื่อนั่นก็คือพวกนักข่าวที่เอาแต่รุมถ่ายรูป ผมยอมรับเลยจริงๆ ว่ามันน่าเบื่อจนต้องทำหน้าเซ็งอยู่ตลอดเวลา

ถ้าไม่ติดที่ว่ามันมีผลต่อเงินในบัญชี ผมจะไม่มาร่วมงานเลยจริงๆ ครับ งานเลี้ยงก็ไม่ได้มีอะไรมากหรอกครับมีแต่พวกหน้าหนาๆ กระเป๋าหนักๆ บางรายก็พาลูกสาวลูกชายมาแนะนำเผื่อจะได้เป็นดองกัน ส่วนผมกับทศราชที่ถูกเชิญมาได้ก็เพราะชื่อเสียงเรียงนามจากบรรพบุรุษทั้งนั้น เอาเข้าจริงผมไม่รู้จักใครด้วยซ้ำแค่มาให้เขารู้ก็พอ

“ใช่คุณเขมราฐกับคุณทศราชหรือเปล่าคะ?” น้ำเสียงสดใสของผู้หญิงคนหนึ่งดังขึ้นมา เธอเป็นผู้หญิงวัยกลางคนที่หน้าตายังสวยแถมการแต่งตัวก็ดูโดดเด่นเชียว

“ครับ” ผมไม่ได้เป็นคนตอบ แต่เป็นทศราชต่างหาก

“ถ้างั้นก็เชิญด้านในเลยนะคะ”

“ขอบคุณครับ”

เธอน่าจะเป็นแม่งานของที่นี่แน่นอน ทศราชสะกิดผมให้รีบเดินเข้าไปด้านใน เจ้าตัวก็คงเซ็งไม่ต่างไปจากผมหรอกครับ แต่ผมที่ไม่ค่อยชอบงานสังสรรค์แบบนี้กลับเซ็งกว่า

เสียงดังเจี้ยวจ้าวเชียวครับ คนก็เยอะ พวกของประดับคนรวยก็ส่องแสงสะท้อนจนแสบตา มันพาให้เบื่อจริงๆ เลยครับ อีกหนึ่งชั่วโมงผมคงต้องกลับบ้าน

“ยิ้มบ้างก็ได้ครับ”

“จะชวนมาทำไมก็ไม่รู้”

“ถ้าเข้มมาด้วย พี่คงยิ้มตลอดงานเลิก”

“มันเกี่ยวอะไรกับเข้มไม่ทราบ”

“ฮาๆ นี่พี่ยังไม่รู้แก่ใจตัวเองอีกเหรอครับ” ทศราชนั่งหัวเราะขำผมยกใหญ่เลยครับ ท่าทางจะอารมณืดีเชียว

“สวัสดีค่ะหนุ่มๆ ขอนั่งด้วยได้ไหมคะ” เสียงแขกไม่ได้รับเชิญดังขึ้นมาอีกแล้วครับ ผมเองก็ต้องฝืนยิ้มเพราะถูกสะกิดมา

“เชิญครับ” ทศราชเป็นคนจัดการทุกอย่างเลยครับ

“แปลกใจจังเลยนะคะ ที่เจอพวกคุณสองคนพร้อมหน้าพร้อมตากันที่งานเลี้ยงคืนนี้”

“ไม่แปลกหรอกครับ นานๆ ก็อยากออกมาเปิดหูเปิดตาบ้าง” ทศราชคุยกระหนุงกระหนิงเชียวครับ หมอนี่ก็เที่ยวหว่านเสน่ห์ไปเรื่อย

“นี่ถ้าธารธารามาด้วย คนแถวนี้จะยังยิ้มออกไหมนะ” ผมแอบบ่นหน้าตาเฉย แต่กลับทำให้บทสนทนาของทั้งคู่จบลง “ขอตัวไปห้องน้ำก่อนนะครับ” พอวางระเบิดเอาไว้สำเร็จ ผมก็รีบฉิ่งไปห้องน้ำทันที นี่ถ้าแอบหนีกลับบ้านได้ผมก็จะทำครับ

ผมเดินหนีออกมาด้านนอกแทนก่อนจะเดินรับลมเล่นไปพลางๆ นานแค่ไหนแล้วนะที่ผมไม่ได้มาเที่ยวงานสังสรรค์แบบนี้ จะว่าไปก็คงตั้งแต่ที่ฟ้าใสจากไปละมั้ง

อาทิตย์หน้าก็เป็นวันครบรอบวันตายของเธอแล้วถึงตอนนั้นขุนเขาก็คงกลับมาบ้านพอดีเพราะใกล้เปิดเทอมของตัวแสบแล้ว

เมื่อวันนั้นมาถึงคงมีคำถามมากมายจากปากของเข้มแน่นอน แต่ผมเชื่อว่าเขาจะเข้าใจ...

“จะกลับบ้านไหมครับ” เสียงทศราชดังขึ้นมาจากด้านหลัง “เห็นพี่แอบหนีออกมาแบบนี้ คงเบื่อเต็มทีแล้ว”

“ไปสิ อยากนอนกอดเข้มแล้ว”

“เดี๋ยวนี้ไม่มีกั๊กความรู้สึกเลยนะครับ”

“จะกั๊กทำไม คนเราไม่รู้ว่าจะตายวันตายพรุ่ง มีวันพรุ่งนี้ได้ก็โชคดีแค่ไหนแล้ว”

“ครับ คุณเขมราฐ”

ผมกับทศราชหนีออกจากงานเลี้ยงมาก่อน งานเลี้ยงยังไม่เลิกราเลยครับ ตลอดทางก็มีเรื่องราวมากมาย สถานที่วุ่นวายและผู้คนมากมายมันไม่เหมาะกับผมจริงๆ นั่นแหละครับ

น่าเบื่อมากๆ อยู่กับธรรมชาติและเสียงร้องไห้ของเข้มยังมีความสุขกว่าอีกครับ

 

ตอนนี้ทศราชขับรถพาผมกลับมาถึงไร่ของตัวเองเรียบร้อยแล้ว พอจอดรถเสร็จหมอนี่ก็รีบลงจากรถก่อนจะเดินกลับไปที่บ้านพักเลยครับ ผมก็ไม่แน่ใจนักว่าจะรีบอะไรขนาดนั้นหรือทนคิดถึงใครบางคนไม่ได้กันแน่

ส่วนผมก็เดินตามไปเงียบๆ แต่พอใกล้บริเวณบ้านความเงียบกลับไม่เกิดขึ้นเมื่อมีเสียงดังเอะอะขึ้นมา ทศราชหยุดเดินก่อนจะหันกลับมาสบตากับผม หมอนี่ไม่พูดพร่ำทำเพลงอะไรอีกครับ นอกจากจะรีบวิ่งไปที่บ้านทันที ผมเองก็ด้วย

พอมาถึงบ้านเท่านั้นแหละครับทศราชของขึ้นหนักมาก สีหน้าและท่าทางเหมือนกำลังไม่พอใจและธารธาราเองก็คงกำลังเมา ส่วนผมก็รีบตรงเข้าไปลากเข้มออกมาทันที

เข้มเองก็ดูงงๆ กับเหตุการณ์ตรงหน้านะครับ เมื่อถูกลากออกมาห่างจากบ้านของทศราช เจ้าตัวก็เริ่มแผลงฤทธิ์ใส่ผม แต่เข้มนะเหรอจะกล้าดุผม ไม่มีทางหรอกครับ

“คุณเขมอย่าลากสิครับ” ตอนนี้เรื่องของคู่นั้นก็ปล่อยให้เขาจัดการกันเอง ส่วนเรื่องของผมกับเข้มก็ต้องกลับไปจัดการที่บ้านแทน

“งั้นแบก”

“เอ๊ะ!

หมับ

ผมไม่รอให้เข้มได้พูดอะไรนอกจากตกใจก็แบกเขาขึ้นพาดบ่าแล้วพาเดินกลับบ้านทันที ทางมันมืดยังไงก็ไม่รู้สิครับ นี่ถ้าไม่ติดที่ว่าวิ่งเล่นมาตั้งแต่เด็กๆ อาจจะเดินลำบากนะครับ

เอาเถอะ! เพราะถึงยังไงที่นี่มันก็อาณาจักรของผมอยู่แล้วนี่ จะมืดหรือสว่างมันก็ค่าเท่ากัน

 

ตุบ

พอแบกเข้มกลับมาถึงบ้าน ผมก็แบกต่อไปจนถึงห้องก่อนจะวางเขาลงบนเตียง

“เข้มไม่ได้ดื่มด้วยนะครับ” เข้มแก้ตัวออกมาทันทีที่ได้สบตากับผม

“แก้ตัว แล้วทำไมถึงไม่ห้าม” ผมก็ไม่ได้ว่าอะไรหรอกครับ แต่ถ้าเข้มดื่มขึ้นมาละก็ผมคงต้องลงโทษเขา

“ไม่อยากขัดคุณธารครับ สีหน้าเขาเหมือนอยากร้องไห้ ต้องทะเลาะกับคุณทศมาแน่ๆ เลยครับ” เข้มจ้องหน้าผมสีหน้ามีแต่คำถาม ผมก็ฟังไปจับเข้มแก้ผ้าไปด้วย ไม่ได้จะทำอะไรหรอกครับแต่จะจับไปอาบน้ำด้วยกัน

“ไม่เชื่อเข้มเหรอครับ ทำไมถึงไม่ตอบ” ผมอุ้มเข้มเข้ามาในห้องน้ำ แต่เจ้าตัวก็ยังคงถามอยู่เรื่อยๆ

“ถ้า...”

“อยากอาบน้ำแล้ว ตอนนี้ง่วงมากๆ”

“ครับ”

ผมวางตัวเข้มลงตรงฝักบัวก่อนจะเปิดน้ำแล้วอาบพร้อมกันไปเลย เข้มไม่เขินสักนิดเดียว ทำตัวปกติทุกอย่าง แต่จะมีหลบสายตาผมบ้างบางทีที่ถูกจ้องนานๆ จนพวกเราสองคนอาบน้ำเสร็จ

ผมพาเข้มออกมาแต่งตัวก่อนจะสั่งให้เขาเข้านอนก่อน แต่พอแต่งตัวเสร็จผมก็ขึ้นไปนอนข้างๆ รั้งเข้มเข้ามากอดเอาไว้ เข้มหลับง่ายมากเลยครับ หัวถึงหมอนก็หลับแล้วน้ำเสียงงัวเงียก็ดังขึ้นมา

จุ๊บ

ถ้าไม่ฉวยโอกาสบ้างก็คงไม่ได้สินะ เข้มเองก็กอดตอบผมจนแน่นเลยครับ

 

เข้ม

วันนี้ผมตื่นเช้ากว่าคุณเขมอีกครับ ตื่นมาเขาก็ยังหลับอยู่ ผมไม่อยากปลุกเพราะสีหน้าของเขาเหมือนยังไม่อยากตื่น ตอนนี้คุณเขมโกนหนวดแล้ว ตอนแรกที่เห็นนึกว่าเขาเป็นขโมย แต่พอเขาโกนหนวดกลับดูดีขึ้น ไม่เหมือนตัวร้ายแล้วครับ

ผมนั่งยิ้มอารมณ์ดีก่อนจะลุกขึ้นไปอาบน้ำเสร็จก็แต่งตัวลงไปช่วยพี่เหมยข้างล่าง

“พี่เหมย”

“ตาเถน! มาเงียบๆ พี่ตกใจนะคะ”

“คริๆ” พี่นาวที่ยืนเช็ดจานอยู่ก็หัวเราะใหญ่เลยครับ

“มีอะไรให้เข้มช่วยไหมครับ”

“ทำไมวันนี้ตื่นเช้าจังเลยคะ” พี่เหมยหันกลับไปสนใจพวกผักตรงหน้า ผมก็เลยเดินอ้อมไปยืนใกล้ๆ เขาเพื่อช่วยด้วย

“ไม่อยากนอนเยอะครับ”

“เรื่องในครัวพี่สองคนจัดการกันเองนะคะ ส่วนน้องเข้มถ้าอยากช่วยก็ไปรดน้ำต้นไม้ที่สวนก็ได้ค่ะ”

“ครับ” พอมีหน้าที่เป็นของตัวเองผมก็รีบเดินลงไปที่สวนทันที น้ำต้นไม้ไว้ค่อยรดช่วงสายๆ ดีกว่า ไปพรวนดินแปลงกุหลาบของคุณหนูแทนละกัน

มาอยู่ที่นี่ตั้งนานเพิ่งรู้ว่าคุณหนูชอบกุหลาบ แต่ช่วงหลังๆ ผมเห็นว่ามันรกมากเลยครับ วันนี้อากาศสดใสแถมยังเช้าอยู่ ก็อยากหาอะไรทำเพื่อออกกำลังกายไปในตัวละกัน

ผมหาอุปกรณ์ไม่เจอก็เลยนั่งถอนหญ้าที่ขึ้นอยู่แทน อยู่ที่ไร่คุณทศก็ทำบ่อยๆ นึกถึงขึ้นมาทันทีเลยครับ

“อิอิ” ผมนั่งขำอยู่คนเดียว เหมือนคนบ้าเลยครับ

“น้องคะ”

“เอ๋!” ผมอุทานออกมาก่อนจะหันกลับไปจ้องหน้าเสียงเรียกจากด้านหลัง ผู้หญิงคนหนึ่งเธอยืนมองผมพร้อมกับรอยยิ้ม เธอดูสวยมากเลยครับ ทั้งการแต่งตัวและหุ่นมันดูดีไปหมดเลย

“ครับ”

“ใช่บ้านของคุณเขมราฐไหมคะ”

“ครับ”

“แล้วตอนนี้เขาอยู่ที่ไหนเหรอ?”

“ยังไม่ตื่นนะครับ”

“อ่อ! ขอบคุณนะคะ” เธอว่าก่อนจะเดินไปที่บ้านแล้วขึ้นไปด้านบนแทน ผมเองก็นั่งงงอยู่อย่างนั้น สงสัยจะเป็นคนรู้จักของคุณเขมละมั้ง

ผมไม่ได้สนใจอะไรเธอมากก่อนจะนั่งถอนหญ้าจนเสร็จ แดดก็เริ่มออกผมเลยเดินไปลากสายยางเพื่อที่จะรดน้ำต้นไม้ต่อ ทุกอย่างที่ทำมันมีความสุขมากๆ เลยครับ

ผมชักจะคิดถึงคุณหนูแล้วสิครับ อยากให้เขากลับมาเร็วๆ จังเลย จะได้วิ่งเล่นแล้วก็ไปนั่งชิงช้าที่ต้นไม้นั้นด้วยกัน...

“คริๆ”

“เข้ม”

ซ่า

กรี๊ด!

ผมไม่ได้ตั้งใจนะครับ แต่เสียงของคุณเขมกลับทำให้ผมตกใจจนต้องหันกลับไปหาเขาแล้วสายยางที่ถืออยู่มันก็พุ่งไปทางเขาจนได้ยินเสียงร้องดังขึ้นมาของผู้หญิงคนก่อนหน้า เธอเปียกไปหมดเลยครับ

“ขอโทษครับ เข้มขอโทษ” ผมรีบวางสายยางลงก่อนจะวิ่งไปปิดน้ำ แต่คุณเขมกับคุณคนสวยเปียกหมดแล้ว

“ไม่เป็นอะไรนะ” คุณเขมดูเป็นห่วงเธอมากเลยครับ เห็นแล้วมันนรู้สึกแปลกๆ จนเสียงหัวใจเต้นแรงขึ้นมา

“ไม่ค่ะ แค่เปียก”

“เฮ้อ! ขอโทษแทนเข้มด้วยละกัน”

“แค่นี้จิ๊บๆ นะคะ ไม่ต้องไปโทษน้องเข้มเขาหรอก” คุณคนสวยใจดีมากเลยครับ แต่สายตาของคุณเขมที่จ้องหน้าผมกลับไม่ค่อยพอใจ ผมอยากร้องไห้อีกแล้ว

“ทำตัวไม่น่ารักเลยนะเข้ม”

“อ่ะ!” ผมพูดอะไรไม่ออกเลยครับ รู้สึกร้อนที่ดวงตาทั้งสองข้างไปหมดเลยครับ อยากร้องไห้

“ห้ามร้องไห้”

“อะ อึก” คุณเขมสั่งเสียงแข็งเลยครับ เขาโกรธผมใช่ไหม? น้ำตามันไหลออกมาซะแล้วพร้อมกับเสียงสะอื้น

“เขมคะ มี่ไม่ได้เป็นอะไร” คุณคนสวยรีบพูดห้ามทันที แต่คงไม่ทันแล้ว เขาจับแขนกันด้วยครับ ผมไม่ชอบเลย...

“คุณขึ้นไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าข้างบนก่อนก็แล้วกัน เดี๋ยวจะให้เหมยเตรียมชุดไว้ให้”

“ขอบคุณค่ะ”

“ส่วนเข้ม เราต้องคุยกัน”

“อะ อึก... มะ ไม่คุยครับ”

“เข้ม!

“ฮือๆ คนใจร้าย” คุณเขมไม่เคยเรียกชื่อผมด้วยน้ำเสียงแบบนี้มานานแล้ว แต่พอเขาเรียกก็ทำให้ผมตกใจ ผมเป็นเด็กไม่น่ารักอย่างที่เขาว่าจริงๆ ด้วยสินะ

“ไม่ตามไปเหรอ”

“ปล่อยไปเถอะ เดี๋ยวก็คงกลับมา”

ตอนนี้ผมวิ่งร้องไห้ไปทางสวนด้านหลังก่อนจะไปที่ไร่คุณทศ ผมวิ่งไปที่บ้านของเขาแทนเพราะที่นั่นมีคุณธารอยู่ด้วย อย่างน้อยๆ เขาก็ไม่เคยว่าผมไม่น่ารัก

วันนี้คุณเขมใจร้ายกับผมจังเลย...

บ็อก ๆ

“โอ๊ย! ไอ้หลง ไอ้หมาบ้า”

บ็อก ๆ

เสียงหลงกับคุณทศดังขึ้นมา ตอนแรกที่เห็นก็ตกใจครับแต่ก็รีบวิ่งเข้าไปดู

“คะ คุณทศ”

“เข้ม”

“ละ เลือดออกด้วยครับ”

“ห้ามร้องไห้นะเข้ม ฉันไม่ได้เป็นอะไร ช่วยมาเอาไอ้หลงออกไปหน่อยสิ” ผมเดินเข้าไปหาหลงก่อนจะอุ้มมันขึ้นมา “พาไปล่ามไว้ที่บันไดหน้าบ้านก่อนนะ”

“ครับ” ผมทำตามที่คุณทศว่าก่อนจะเดินกลับมาหาเขาแล้วช่วยพยุงให้ลุกขึ้นนั่ง เลือดไหลซึมออกมาเต็มเลย

“จะร้องไห้ทำไมเข้ม”

“อะ อึก ก็...”

“อย่าร้องไห้นะ ฉันไม่ได้เป็นอะไร ช่วยไปหากล่องปฐมพยาบาลบนบ้านมาทำแผลให้หน่อยสิ”

“คะ คุณธารละครับ ให้เข้มตามเขาไหม”

“น้องธารไม่อยู่หรอก” สีหน้าคุณทศเศร้าลงทันทีเลยครับ

“เดี๋ยวเข้มโทรตามให้นะครับ”

“เฮ้ย! เข้ม ไม่ต้อง” ผมไม่สนใจเสียงของคุณทศก่อนจะวิ่งไปที่บ้านแล้วขึ้นไปหากล่องปฐมพยาบาลก่อนจะเห็นโทรศัพท์ของเขาวางตั้งไว้ แต่ผมกลับใช้ไม่เป็นรุ่นที่ผมมีมันไม่ใช่แบบนี้สักหน่อย

 

“เข้ม”

“ครับ”

“เดี๋ยวกดให้ ส่งมาสิ” คุณทศเดินตามขึ้นมาด้วยครับ พอเขาสั่งแบบนั้นผมก็ยื่นโทรศัพท์ไปให้ทันที “พูดยังไงก็ได้ให้น้องธารรีบกลับมานะเข้ม”

“เอ๋! เอางั้นเหรอครับ”

“อืม! ฉันจะช่วยเล่นละคร”

“ครับ” คุณทศพูดเหมือนเรื่องสนุกเลยครับ แต่พอคุณธารรับสายผมก็รีบทำตามที่เขาบอก คุณธารเองก็ตกใจใหญ่เลย

พอคุณทศพูดจบ ก็พอดีกับที่คุณธารรับสาย ผมก็รีบพูดออกไป แต่น้ำตามันก็ไหลออกมาเองนะครับ คุณธารตกใจมากเลย ฟังแบบนั้นผมก็รู้สึกผิดแต่คุณทศกลับบอกว่าเขาจะรับผิดชอบเองและสั่งให้ผมนั่งรอคุณธารอยู่ที่หน้าบ้านแทน

จนตอนนี้คุณธารกลับมาแล้ว ผมก็เลยออกมานั่งเล่นกับหลงต่อ แต่พอนึกถึงเรื่องที่คุณเขมพูด ผมก็อยากร้องไห้ขึ้นมาซะงั้น

เขาบอกว่าผมทำตัวไม่น่ารัก คนไม่น่ารัก ใครๆ ก็ไม่อยากรักสินะครับ

ผมไม่น่ารักขนาดนั้นเลยเหรอ? แล้วทำไมคุณเขมต้องดุผมด้วย ผมไม่ได้ตั้งใจสักหน่อย คุณเขมใจร้าย

ผมนั่งสะอื้นเงียบๆ อยู่คนเดียวจนคุณธารเดินออกมาแล้วเห็นผมร้องไห้เขาก็ถามผมใหญ่เลยครับ ผมเลยบอกออกไปตามตรงสีหน้าและท่าทางของเขาเหมือนจะไม่ยอม แถมตอนนี้ยังลากผมออกมาจากบ้านพักที่ไร่คุณทศแล้วด้วย

“จะพาเข้มไปไหนครับ”

“เสื้อผ้าที่ธารซื้อให้ เข้มได้ใส่มันบ้างหรือยัง”

“...” ผมส่ายหัวแทนคำตอบ จนคุณธารต้องผ่อนลมหายใจออกมาแล้วทำหน้าเหมือนคนกำลังเบื่อ นี่ผมน่าเบื่อขนาดนั้นเลยเหรอครับ

“ทำหน้าเศร้าอีกแล้ว ธารไม่ได้ว่าหรือคิดอะไร แล้วเสื้อผ้าอยู่ที่ไหนเหรอ”

“ที่บ้านครับ เข้มไม่กล้าใส่”

“งั้นกลับบ้านเข้มกัน เดี๋ยวธารจะแนะนำวิธีเอง”

“แล้วมันจะน่ารักขึ้นเหรอครับ”

“ใครกล้าว่าเข้มไม่น่ารักกัน คุณโจรป่านะตาไม่ถึงเอง” คุณธารลากผมเดินต่อไปเรื่อยๆ พอใกล้ถึงทางเข้าบ้านตัวเองผมก็เป็นคนนำทาง ตอนนี้ไม่มีใครอยู่บ้านเลยครับ พ่อกับแม่ไปทำงานกันหมด

“บ้านเข้มหลังเล็กนิดเดียว แถมยังไม่น่าอยู่อีกต่างหาก”

“อย่าพูดแบบนี้สิเข้ม บ้านคือสถานที่อบอุ่นที่สุดแล้วนะ”

“ครับ” คุณธารไม่เคยรังเกียจหรือบอกว่าไม่ชอบเลย แถมยังชอบพูดจาให้กำลังใจอีกต่างหาก

ผมเดินไปหยิบเสื้อผ้าที่คุณธารซื้อมาฝากออกมาจากตู้ก่อนจะส่งไปให้เขา คุณธารนั่งลงบนพื้นบ้านทันที ไม่มีรังเกียจเลยครับก่อนจะเลือกเสื้อผ้าให้กับผม

“เข้มลองเอี้ยมขาสั้นนี้ดูนะ”

“เอ๋! จะดีเหรอครับ”

“ดีสิ ถ้าเข้มใส่มันต้องน่ารักแน่ๆ เลย” คุณธารคลี่ยิ้มบางๆ ก่อนจะบอกให้ผมไปลองชุดเอี้ยมที่เขายื่นมาให้เมื่อกี้ดู

ผมเองก็เดินไปใส่ในห้องก่อนจะเดินออกมา มันสั้นเลยหัวเข่าขึ้นมานิดหน่อย นานๆ ผมจะเคยใส่กางเกงสั้นๆ แบบนี้ มันเลยหนาวๆ ยังไงก็ไม่รู้สิครับ

“น่ารักมากเลยเข้ม”

“มันหวิวๆ จังเลยครับ สั้นไปไหม”

“แบบนี้แหละเข้ม รับรองคุณโจรป่าต้องคลั่งแน่ๆ ฮาๆ นึกแล้วธารก็อยากเห็นหน้าเขาตอนเห็นเข้มแบบนี้จังเลย” คุณธารพูดไปหัวเราะไป

“มันตลกเหรอครับ”

“เอานา เชื่อธารว่ามันน่ารักมาก” คุณธารลากเสียงสุดท้ายยาวมากๆ เลยครับ 

“ใส่เชิ้ตสีสดใสนี่แหละ เพราะเข้มขาวอยู่แล้ว หวีผมให้เข้าทรงสักนิดแล้วก็ทาแป้งขาวๆ ส่วนปากอมชมพูอยู่แล้วคงไม่ต้องใช้ลิป ลองหมุนให้ธารดูหน่อยสิเข้ม”

คุณธารจัดการทุกอย่างให้ผมจนเสร็จเรียบร้อยเลยครับ พอเสร็จผมก็หมุนตัวให้เขาดู

“น่ารักจริงๆ เหรอครับ”

“จริงที่สุด งั้นกลับบ้านได้ เอาเสื้อผ้าพวกนี้ไปไว้ใส่ด้วยนะ”

“แต่ว่า...”

“ไม่มีแต่ ธารตั้งใจซื้อให้นะ อย่าลืมรองเท้าด้วยนะเข้ม”

“แต่เข้มใส่รองเท้าแตะคู่เก่าถนัดกว่านะครับ”

“ถ้างั้นก็พกรองเท้าแตะไปไว้ใส่ที่บ้านคุณโจรป่า ส่วนตอนนี้ก็ใส่รองเท้าที่ธารซื้อให้ไปก่อน”

คุณธารก้มลงไปหยิบรองเท้ามาใส่ให้ผมทันที เขาจัดการให้ทุกอย่างเลยครับ ผมไม่กล้าใส่เดินออกไปข้างนอกด้วยซ้ำกลัวว่ามันจะเลอะเปล่าๆ แต่คุณธารกลับบอกให้ใส่ไป

“พร้อมไหมเข้ม”

“ไม่ครับ”

“โห่! พร้อมสิเข้ม”

“พร้อมก็ได้ครับ”

“อิอิ งั้นไปจัดการคุณโจรป่าได้เลย แล้วอย่าลืมมาเล่าให้ธารฟังนะ”

“ครับ” ผมแบกถุงผ้ากลับไปที่บ้านคุณเขมด้วย เดินลำบากมากครับเพราะกลัวว่าจะทำร้องเท้าเลอะ

เฮ้อ!

ปูวววว

เหมือนให้กำลังใจตัวเองเลยครับ การเห็นหลังคาบ้านคุณเขมเหมือนได้เห็นหน้าของเขาเลยครับ

เข้มจะเอาอยู่ไหมครับ? เข้มตื่นเต้นจังเลย

 

 




_________________________________________

คุณเขมอย่าดุนักสิ แค่นิดเดียวน้องเข้มก็คิดมากแล้ว...

อย่าคิดว่าเข้มปัญญาอ่อนเลยนะคะ คิดแค่ว่าเขาไม่เหมือนคนอื่นก็พอ!!!


ฮาาาาาาาาาา

รายละเอียดอื่นๆ หากงง ตอนของน้องธารมีนะคะ ถึงมันจะไม่เหมือนกันมาก แต่มันก็เทียบเคียงกันได้ การแต่งนิยายที่ต้องสลับไปมา มันลำบากจังเพราะขาดตอนไว้นาน T^T


จุ๊บๆ


TBC



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4 ครั้ง

106 ความคิดเห็น

  1. #45 C.Clover (@khun_mali) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 12 กรกฎาคม 2559 / 21:46
    น้องเข้มเอ๊ยยย น่ารักมากเลยอะ ไม่กล้าใส่รองเท้าใหม่กลัวเลอะ ไม่กล้าใส่เสื้อผ้าใหม่อีก เสียดาย 555 ... ว่าแต่ไรท์คะ ตรงช่วงรอยต่อการดำเนินเรื่องระหว่างที่พี่เขมกับพี่ทศกลับมาเจอน้องธารกินไวน์มันเหมือนไม่เชื่อมกันนะคะ เหมือนมันขาดๆ น่ะค่ะ
    #45
    1
    • #45-1 __lovely__ (@__lovely__) (จากตอนที่ 14)
      12 กรกฎาคม 2559 / 21:49
      โหย! เค้าอุตส่าห์มโนข้ามๆไป ตอนแต่งจำเนื้อเรื่องส่วนนั่นไม่ได้ เลยตัดฉับ เปลี่ยนเป็นเนื้อหาบรรยายแทน น่ารักมากเลยค่ะ จำได้กว่าเค้าอีก เดี๋ยวจะไปอ่านย้อนแล้วแก้อีกทีนะคะ ขอบคุณที่มาสะกิดนะ ตรงรอยต่อเค้าหลงเยอะพอสมควร :)
      #45-1
  2. วันที่ 12 กรกฎาคม 2559 / 20:43
    เข้มไม่ได้ตั้งใจป้ะคุณเขม เดี๋ยวเถอะ
    #44
    0