*จบแล้วจ้า*HUG ❤ ยอดดวงใจ 'เขมราฐ' [Yaoi]

ตอนที่ 13 : HUG ยอดดวงใจที่สิบเอ็ด… ผู้ชายไร้หนวด (เต็มดวง%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 989
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 7 ครั้ง
    9 ก.ค. 59




ยอดดวงใจที่สิบเอ็ดผู้ชายไร้หนวด

 

 

เขมราฐ

การออกจากบ้านไปตรวจตราความเรียบร้อยรอบๆ มันทำให้ผมได้เจอเข้ากับธารธาราที่กำลังถูกพวกคนร้ายจับตัวไป ผมเองก็ไม่แน่ใจว่าถ้าไปช่วยไม่ทันอะไรมันจะเกิดขึ้นบ้าง

ผมอุ้มธารธารากลับมาที่บ้านแต่เจ้าตัวกลับสลบไปแล้ว พอโทรไปบอกทศราชหมอนั่นก็ตกใจใหญ่ น้ำเสียงก็ร้อนรน ผมตามหมอให้มาดูอาการเรียบร้อยแล้ว ตอนนี้ก็ยังสลบอยู่ท่าทางจะตกใจมากสินะ

“เหมย เข้มอยู่ไหน” พอกลับไปที่ห้องก็ไม่เห็นเข้ม เดินตามหาทั่วบ้านแล้วก็ไม่เจอ

“เอ๋! ก่อนหน้านี้ยังอยู่เลยนะคะ”

“อย่าปล่อยให้เข้มอยู่คนเดียวบ่อยนักสิ” ผมเอ่ยด้วยน้ำเสียงหงุดหงิดก่อนจะเดินลงจากบ้านเพื่อตามหาเข้ม

แล้วจะไปไหนได้บ้างเนี่ย?

“เข้ม” ผมเดินตามหาเข้มให้ทั่วเลยครับ แต่เจ้าตัวกลับไม่ขานรับ ผมวิ่งไปตามทางเดินที่ไปยังไร่ของทศราชทันที เผื่อว่าเข้มจะไปเที่ยวเล่นที่นั่น

ธารธาราเกิดเรื่องแย่ๆ แบบนี้ ผมก็พลอยเป็นห่วงเข้มไปด้วย

“เข้ม”

“คะ คุณเขม” เสียงเข้มดังขึ้นมาจากด้านหลัง พอหันกลับไปมองก็เห็นเขายืนจ้องผมแววตาแตกตื่นเชียวครับ

หมับ

ผมวิ่งเข้าไปกอดเข้มเอาไว้จนแน่น หัวใจมันเต้นแรงมากๆ ผมยอมรับเลยว่ากำลังกลัว...

“อย่าทำแบบนี้อีก”

“เข้มไม่ได้ไปไหนนะครับ”

“ทำไมออกมาจากบ้านถึงไม่บอกใครเลย” ผมกอดเข้มไว้แน่นกว่าเดิม เข้มเองก็กอดตอบผมเช่นกัน

“ตอนแรกเข้มจะไปหาคุณธารนะครับ แต่อยากดูดอกไม้มากกว่า เลยเดินไปที่ต้นไม้ใหญ่ต้นนั้น แล้วก็เผลอหลับไป ตื่นตอนได้ยินเสียงคุณเขมเรียกนี่แหละครับ”

“เฮ้อ! คราวหลังอย่าทำแบบนี้อีกนะ” ผมต้องขอบพระคุณความสวยงามของดอกไม้ที่ทำให้เข้มอยากจะดูมันสินะ ถ้าเข้มไปหาธารธาราแล้วเจอเข้ากับพวกคนร้ายพอดีอะไรมันจะเกิด

“เข้มอยากได้ชิงช้า”

“หืม”

“เข้มเห็นว่าที่ต้นไม้ใหญ่มันมี แต่เก่าหมดแล้ว อยากพาคุณหนูกับคุณเขมไปนั่งเล่นที่ตรงนั้นด้วย” เข้มเอ่ยขอน้ำเสียงดีอกดีใจใหญ่เลยครับ ผมเองก็ไม่อยากรื้อฟื้นอะไรอีกแล้ว สถานที่ตรงนั้นก็แค่อดีตสินะ เพราะปัจจุบันผมเจอสิ่งที่ดีมากแล้ว

“ได้สิ ถ้าสัญญาว่าจะไม่ดื้อ เดี๋ยวจะให้คนไปทำให้”

“สัญญาครับ”

“งั้นกลับบ้านกันเถอะ ตอนนี้ธารธาราก็อยู่ที่บ้านด้วย”

“เอ๋! จริงเหรอครับ” เข้มดีใจกว่าเดิมอีกครับ ท่าทางจะอยากเจอจริงๆ

แต่พอกลับมาถึงบ้านเท่านั้นแหละครับ เข้มก็นั่งร้องไห้ซะงั้น ทำเอาผมต้องกุมขมับเลยครับ เข้มตกใจที่เห็นธารธารานอนหลับไม่ยอมตื่นสักที ไหนจะสายน้ำเกลือที่โยงยางอยู่อีก

“อะ อึก ฮือๆ เกิดอะไรขึ้นครับ” เข้มเขย่าแขนผมแล้วร้องไห้ไปด้วย

“ตอนนี้ธารธาราไม่ได้เป็นอะไรแล้ว”

“อย่าโกหกเข้มนะครับ”

“ฉันเคยโกหกเข้มด้วยเหรอ”

“...” เข้มไม่ตอบแต่ส่ายหัวออกมาแทน กว่าผมจะพูดให้เขายอมหยุดได้ก็นานพอสมควร

พอทศราชเดินออกมาเข้มก็ขอตัวไปดูธารธาราให้ ผมกับทศราชคุยกันเกี่ยวกับเรื่องที่เกิดขึ้นรวมไปถึงเรื่องานเลี้ยงที่ตัวจังหวัดด้วย ดูเหมือนผมจะขัดไม่ได้แล้วครับ พอคุยกันเสร็จผมก็กลับไปที่ห้องก่อนจะอาบน้ำ เพราะก่อนหน้านี้ไปบู๊มาเยอะ

“เหมือนตัวร้ายจริงๆ ด้วยแฮะ” ผมยืนลูบเคราของตัวเองหน้ากระจก ไว้ก่อนไปงานเลี้ยงค่อยโกนออกก็แล้วกัน ตอนนี้ยังไม่ค่อยชินสักเท่าไหร่

พออาบน้ำเสร็จผมก็ออกมาแต่งตัว พร้อมๆ กับที่เข้มเดินกลับเข้ามาที่ห้อง

“หน้างอเชียว”

“เป็นห่วงคุณธารครับ” ผมหยิบผ้าขนหนูใกล้มือยื่นไปให้เข้ม เจ้าตัวรับเอาไว้ก่อนจะเดินเข้าห้องน้ำไป

ผมนอนอ่านหนังสือรอเข้มอยู่เกือบครึ่งชั่วโมงเลยครับ ไม่รู้ว่าจะขัดอะไรนักหนา แต่พอเดินออกมาก็ยังไม่หายเศร้า เข้มเดินไปแต่งตัว ทุกอย่างมันอยู่ในสายตาของผมตลอดก่อนที่เจ้าตัวจะเดินกลับมาที่เตียง เข้มทิ้งตัวลงนอนข้างๆ ผมแล้วขยับเข้ามานอนกอด

“วันนี้อ้อนไปหรือเปล่า” ผมขยี้หัวคนที่นอนซุกหน้าอยู่ข้างๆ เข้มคงไม่รู้ตัวสินะ

“ถ้ามันเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นกับคุณเขมละครับ”

“กลัวเหรอ”

“ครับ” เข้มเงยหน้าขึ้นมาสบตาผม ดวงตาเริ่มแดงก่ำ “กลัวจริงๆ นะครับ”

“มันจะไม่เกิดขึ้น”

“สัญญานะครับ” เข้มยื่นนิ้วก้อยของเขาขึ้นมา ผมก็เลยต้องยื่นของตัวเองไปเกี่ยวก้อยเพื่อสัญญาด้วย

“งั้นนอนกันได้แล้วนะ”

“ครับ”

“ฝันดีนะเข้ม... จุ๊บ”

ผมกดจูบที่หน้าผากของเข้มก่อนจะวางหนังสือไว้ที่โต๊ะหัวเตียงแล้วเอื้อมมือไปปิดไฟ เข้มนอนกอดผมแน่นเลยครับ ยังคิดไม่ออกเลย ถ้าขุนเขากลับมาจะทำยังไง แต่ถ้าถึงเวลานั้นจริงๆ คงต้องแย่งกันนอนกอดแล้วมั้ง

 

รุ่งเช้ามา เข้มตื่นก่อนผมอีกครับ พอมองไปรอบๆ ก็ไม่เห็นว่าอยู่ที่ห้องแล้ว ท่าทางจะเป็นห่วงธารธาราจนรีบตื่นแล้วออกไปหาแน่นอน ผมเองก็ไม่อยากไปขัดเขาด้วยเดี๋ยวจะพาลร้องไห้ใส่ผมอีก

หลังจากทำธุระส่วนตัวเสร็จผมก็เดินลงไปด้านล่าง แต่เจอทศราชซะก่อนพวกเราสองคนจึงออกไปคุยกันเรื่องที่เกิดขึ้นกับธารธาราอีกครั้ง ตอนนี้จับมือใครดมไม่ได้เลยครับเพราะศัตรูของหมอนี่มีรอบด้านซะเหลือเกิน

พอเราคุยกันจนเสร็จเรื่อง ผมก็แยกตัวกลับบ้าน ส่วนทศราชมีนัดกับเพียงดินต่อขนาดว่าธารธารานอนป่วยอยู่แท้ๆ ไม่รู้จะหาเรื่องใส่ตัวไปถึงไหน?

“เหมย” พอกลับมาถึงบ้านผมก็เดินตามหาเหมยทันที

“ค่ะ”

“ช่วยให้คนไปซื้อมีดโกนหนวดให้หน่อยสิ”

“คะ ค่ะ เมื่อกี้คุณเขมว่าอะไรนะคะ” เหมยจ้องหน้าผมเขม็งเลยครับ

“มีดโกนหนวด”

“เอ๋! จะเอาไปทำไมคะ”

“ฉันจะโกนหนวด ถ้าเข้าใจแล้วก็สั่งให้คนไปซื้อมาได้แล้ว” ผมเริ่มขึ้นเสียงใส่เหมย

“ได้ค่ะ เหมยจะรีบไปเดี๋ยวนี้” เหมยพูดตะกุกตะกักก่อนจะวิ่งออกไป นี่ถ้าไม่ใช่เพราะเข้มผมไม่โกนหรอกครับ

ผมออกมายืนรับลมที่ระเบียงหน้าบ้านเพื่อรอเหมย ส่วนเข้มป่านนี้แล้วยังไม่เห็นเลยครับท่าทางจะยังคุยกันสนุกอยู่กับธารธาราแน่นอนอย่าไปขัดเขาเยอะครับ ยิ่งเดาใจยากอยู่ด้วยเพราะนึกจะร้องก็ร้องออกมาเลย ไม่มีบอกล่วงหน้าด้วยซ้ำ

“พี่เขม พี่เห็นน้องธารหรือเปล่า” เสียงทศราชดังโหวงเหวงโวยวายมาแต่ไกลเลยครับ ข้างๆ ก็มีเพียงดินยืนอยู่ด้วย สองคนนี้ไปเจอกันตอนไหน

“อยู่กับเข้มหรือเปล่า”

“เข้มอะไรครับพี่ หายไปทั้งคู่เลย”

“ว่ายังไงนะ” พอได้ยินแบบนี้ผมก็พลอยตกใจไปด้วย เด็กสองคนนี้จะไปสร้างปัญหากันหรือเปล่า

“เหมย นาว” ผมตะโกนเรียกทั้งคู่พร้อมๆ กัน แต่คนที่วิ่งออกมาคือนาว

“ค่ะ”

“เห็นเข้มกับธารธาราบ้างไหม”

“เอ๋! เห็นจับมือกันเดินไปทางสวนด้านหลังนะคะ” นาวตอบสีหน้าแตกตื่นเชียวครับ พอรู้คำตอบผมกับทศราชก็มองหน้ากันก่อนจะเดินไปที่น้ำตก ถ้าด้านหลังก็คงไม่พ้นน้ำตก

เมื่อเดินมาถึงจุดเกิดเหตุ และตัวป่านทั้งสองคน สิ่งที่ได้เห็นก็ทำให้ผมเลือดขึ้นหน้าเลย ทั้งคู่ถอดเสื้อกันเล่นน้ำตกเย็นๆ แถมเพิ่งหายไข้กัน แม้จะยอมให้อาบน้ำแต่ก็ไม่ได้หมายความว่าจะยอมให้มานั่งแช่น้ำตกแบบนี้

“พี่พาเข้มกลับบ้านก่อนนะ”

“ครับ”

หมับ

วะ เหวอ!ผมเดินเข้าไปอุ้มเข้มจนตัวลอยขึ้นมาพาดบ่าเอาไว้ทันที เจ้าตัวก็ตกใจใหญ่เลยเพราะก่อนหน้านี้คงไม่คิดว่าจะมีใครตามมายืนมองอยู่แบบนี้

“คะ คุณเขม” เข้มเรียกชื่อผมน้ำเสียงสั่นๆ แต่ผมกลับไม่สนใจก่อนจะพาเขากลับไปที่บ้าน ผมอุ้มเข้มพาดบ่าผ่านสายตาของเหมยกับนาว ทั้งคู่ดูลนลานมากเลยครับ

ปัง

พออุ้มมาถึงด้านบนก็พาเข้าห้องทันที ก่อนจะตรงไปยังห้องน้ำ

“รีบแช่น้ำอุ่นซะ” ผมสั่งทันทีที่วางเข้มลงในอ่างเรียบร้อยแล้ว

“โกรธเหรอครับ”

“เพิ่งหายป่วย แผลก็ไม่รู้ว่าจะหายสนิทหรือยัง แล้วทำไมถึงดื้ออย่างนี้”

“อย่าดุเข้มสิครับ เข้มขอโทษ” เข้มก้มหน้าต่ำ เอ่ยตอบผมเสียงเบาหวิว มันเป็นน้ำเสียงของคนที่กำลังสำนึกผิดสินะ แต่เข้มมักจะอ้อนผมแบบนี้ทุกทีและผมก็มักจะยอมใจอ่อนตลอด

“รีบอาบน้ำ”

“คุณเขม”

ปัง

ผมไม่สนใจน้ำเสียงเรียกชื่อของเข้มอีกเลย ก่อนจะเดินหนีออกมา ถ้าอยู่ในห้องน้ำนานๆ เกรงว่าจะอดใจไม่ไหวแล้วทำอะไรเขาลงไปนะสิ ยิ่งน่าจับกดอยู่ตลอดเวลาแบบนี้ด้วย

“ของที่สั่งละ”

“นี่ค่ะ” ผมยื่นมือไปหยิบของที่สั่งมาจากมือเหมยก่อนจะขึ้นไปด้านบนอีกครั้ง ผมกลับมาที่ห้อง เข้มก็อาบน้ำแต่งตัวเสร็จเรียบร้อยแล้ว สงสัยจะกลัวโดนดุครับถึงได้รีบแบบนี้

“คุณเขมจะอาบน้ำเหรอครับ”

“อืม คืนนี้ต้องออกไปงานเลี้ยงกับทศราชนะ”

“ถ้างั้นเข้มเตรียมชุดให้นะครับ”

“ได้สิ” ผมขยี้หัวเข้มก่อนจะเดินหายเข้าไปในห้องน้ำ

โกนหนวดงั้นเหรอ?

แล้วเขาทำกันยังไง ผมไม่ได้โกนมานานมากแล้ว ถ้ามันยาวก็แค่เล็มๆ เอาเท่านั้นเอง แต่นี่ต้องโกนหมด ถ้ามันขึ้นเป็นไรๆ มาเมื่อไหร่คงคันน่าดู ผมพยายามอยู่นานใช้ความตั้งใจทั้งหมดที่มีเลยก็ว่าได้ครับ พอโกนเสร็จมันกลับเบาหน้าขึ้นเยอะเลย เกลี้ยงจนจำตัวเองแทบไม่ได้

“เราก็หล่อเหมือนกันแฮะ” ผมแอบชมตัวเองด้วยครับ หลังจากโกนหนวดเสร็จ

ยืนชมตัวเองอยู่ตั้งนานก่อนจะไปอาบน้ำ ผมใช้เวลาเกือบชั่วโมงเลยครับ พออาบน้ำเสร็จก็หยิบผ้าขนหนูมาพันรอบเอวแล้วเดินออกจากห้องน้ำ

เข้มกำลังยืนจัดเสื้อผ้าให้ผมอยู่เลยครับ ไม่รู้ว่าเลือกนานเท่าไหร่แล้ว เสื้อผ้ากองเต็มที่นอนไปหมดเลย

หมับ

จุ๊บ

“คุณเขม” เข้มดูท่าจะตกใจมากที่จู่ๆ ผมก็โผล่เข้าไปกอดเขาพร้อมทั้งหอมแก้ม

“หอมจังเลย”

“เล่นอะไรครับ แต่งตัวได้แล้ว” เข้มเบี่ยงตัวออกจากอ้อมกอดของผมก่อนจะหันกลับมาเผชิญหน้ากัน

ตุบ

แต่จู่ๆ เสื้อผ้าที่เขาถืออยู่ในมือกลับตกลงไปบนพื้นทันที เข้มเบิกตากว้างก่อนจะขยับตัวหนี

“เข้ม”

“คะ ใครครับ”

“หืม!” ผมครางออกมาเมื่อได้ยินคำถามนี้ของเข้ม เขาดูตกใจและสั่นไปหมดทั้งตัวเลยครับ

“นี่ฉันเอง เขมราฐ”

“ไม่ใช่ครับ! คุณต้องเป็นขโมยแน่ๆ เลย แล้วนี่คุณเขมอยู่ที่ไหนครับ คุณฆ่าคุณเขมแล้วใช่ไหม” เข้มตกใจและตื่นกลัวผมมากๆ แล้วมันแปลกตรงไหน ผมจะไปฆ่าตัวเองเพื่ออะไรกันครับ

“เข้ม”

“ฮือๆ ช่วยด้วยครับ พี่เหมย...” เข้มร้องไห้แล้วก็วิ่งออกไปเลยครับ ผมเองก็อยากรีบตามไปนะแต่ต้องแต่งตัวก่อน ผมรีบหยิบเสื้อผ้าที่วางอยู่บนเตียงมาใส่ก่อนจะวิ่งตามเข้มลงไปด้านล่าง

“ร้องทำไมคะน้องเข้ม”

“ฮือๆ คุณเขมครับ คุณเขมตายแล้ว” ผมหนักใจแทนตัวเองจริงๆ เลยครับ ถึงขนาดยอมโกนหนวดแต่เข้มกลับจำไม่ได้แล้วบอกว่าผมตายแล้ว

“หา! เป็นไปได้ยังไงคะ”

“จริงๆ นะครับ ตายแล้ว”

“ไม่นะคะ ก็นั่นไงคุณเขม” เหมยชี้มาทางผมที่กำลังเดินลงบันไดไปหาทั้งคู่ เข้มเองก็หันกลับมามอง แต่สีหน้ากลับตื่นกลัวแล้วก็เอาแต่ร้องไห้

“ไม่ใช่นะครับ เขานั่นแหละที่ฆ่าคุณเขม”

“น้องเข้มคะ ลองมองดีๆ นั่นแหละคุณเขมราฐ”

“อะ อึก ฮือๆ จะ จริงเหรอครับ แต่เขา...” เข้มร้องไห้สะอื้นกอดเหมยแน่นเลยครับ พอเดินลงมาถึงด้านล่างผมก็เข้าไปยืนใกล้ๆ แต่เข้มก็ยังกลัวผมอยู่ดี

“จริงๆ ค่ะ”

“เข้ม” ผมเรียกชื่อเขาน้ำเสียงอ่อนโยน ที่จริงอยากจะขำมากกว่าครับ แต่กลัวว่าจะทำให้เขาร้องไห้หนักกว่าเดิม “นี่ฉันเอง ลองมาจับดีๆ สิ” เข้มสะอื้นอยู่นานพอสมควรก่อนจะค่อยๆ เดินเข้ามาหาผม ฝ่ามือเล็กทั้งสองข้างสั่นใหญ่เลย

“คะ คุณเขม”

หมับ

พอแน่ใจว่าเป็นผม เข้มก็โผล่เข้ามากอดทันที แถมยังร้องไห้ออกมาต่ออีกด้วย

“ร้องไห้ทำไม? หืม!

“ฮือๆ นะ นึกว่าคุณเขมตายแล้ว”

“เด็กโง่! ฉันจะตายได้ยังไง รู้ไหมว่าตั้งใจโกนหนวดแค่ไหน แล้วใครกันที่บอกให้ฉันโกนหนวดนะ” ผมกอดตอบและลูบหลังเข้มไปมาเพื่อปลอบใจเขาด้วย

“ขะ เข้มครับ” ตอบผมเสียงสั่นเชียว

“แล้วหล่อไหม”

“...” เข้มไม่ได้ตอบแต่ผละออกจากอ้อมกอดผมก่อนจะจ้องหน้าผมเขม็งเลย เข้มแบนปากใส่อีกต่างหาก

“ไม่หล่อเหรอ”

“นี่ของเข้มนะครับ”

“หา!” ผมอุทานออกมาซะงั้น จู่ๆ เข้มก็บอกว่าของเขา แถมเหมยที่ยืนอยู่ใกล้ๆ ก็แอบอมยิ้ม แต่พอเห็นผมจ้องด้วยสายตาที่เหมือนกำลังไล่เธอก็รีบเดินออกไปทันที

“อะไรที่ว่าของเข้มละครับ”

“เขมราฐ คุณเขมเป็นของเข้ม” คำตอบไร้เดียงสา แต่ทำไม? หัวใจผมถึงเต้นแรง

“ฮาๆ ครับ เป็นของเข้ม” ผมหัวเราะลั่นเลยครับ

“หัวเราะอะไรครับ” เข้มแบนปากใส่ผมอีกแล้ว

“เปล่าครับ ถ้างั้นเข้มไปอยู่กับธารธารานะ กลับจากงานเลี้ยงจะรีบไปรับ”

“ครับ” เข้มเดินสะอื้นตามผมลงไปด้านล่าง ก่อนหน้านี้ทศราชก็เพิ่งโทรมาบอกให้เข้มไปอยู่เป็นเพื่อนธารธารา ผมเองก็เห็นด้วย แต่คงไม่พากันไปก่อเรื่องอีกหรอกนะครับ

 

บรืนน น นน

ตอนนี้ผมกับทศราชกำลังนั่งรถกันไปที่งานเลี้ยง ทศราชจะเป็นคนขับส่วนผมก็นั่งข้างๆ แต่ดูเหมือนไอ้คนขับมันจะนั่งหัวเราะผมตลอดทางที่ออกจากไร่ของตัวเองเลยครับ

“ขำอะไรนักหนาวะ”

“พี่คิดยังไงถึงโกนหนวดละครับ” ทศราชนั่งขำไป ขับรถไป

“เข้ม”

“หืม!” หมอนี่มีลอบหันมามองผมด้วยครับ สีหน้าก็แปลกใจ แค่บอกว่าเข้มทำไมต้องตกใจขนาดนี้ด้วย

“เข้มเขาขอไว้”

“ฮาๆ ผมต้องขอบคุณเข้มสินะครับ ดีใจจริงๆ ที่ส่งเข้มไปให้พี่” ทศราชทั้งหัวเราะและก็จ้องหน้าผมเป็นระยะๆ ตลอดทางที่กำลังขับรถอยู่

“ขอบใจละกันที่ยอมยกให้”

“ไม่ได้ยกให้ครับ แต่พี่อยากได้ ถึงขนาดมาขอเอง ผมจะไม่ช่วยได้ยังไง แล้วเรื่องขุนเขาละครับ”

“รายนั้นติดเข้มหนักกว่าฉันซะอีก ไม่รู้ว่ากลับมาจะถูกแย่งหรือเปล่า”

“หวงจังเลยนะครับ”

“ก็เมียทั้งคน”

“หืม! นี่พี่คงไม่ได้...”

“ทำไปแล้ว” ผมเองก็กล้าทำและกล้ายอมรับด้วยครับ เพราะผมทำไปแล้วจริงๆ ทศราชก็ขำไม่ออกเลย แถมสีหน้ายังเปลี่ยนเป็นนิ่งขรึม “พี่รู้ว่าทำอะไรลงไปบ้าง ไว้จะไปขอพ่อแม่เขาดีๆ อีกที ไม่ได้ทำไปเพราะอารมณ์ แต่ที่ทำเพราะอยากทำจริงๆ และเพราะเป็นเข้มถึงทำ”

“ขอบคุณแทนเข้มนะครับ ผมไม่คิดว่าพี่จะจริงจังได้ขนาดนี้”

“การได้รักใครสักคนมันไม่ใช่เรื่องง่ายๆ หรอกนะ และการที่เราจะได้อยู่กับคนที่ตัวเองรักมันยากยิ่งกว่าอีก พี่ยอมรับเลยว่าอยากอยู่กับเข้ม เพราะมีเข้มพี่ถึงเปลี่ยนไปได้ขนาดนี้ ขุนเขาเองก็คงอยากมีเข้มอยู่ข้างๆ เหมือนพี่”

ผมรู้สึกดีใจนะครับที่ตัวเองสามารถพูดแบบนี้ออกมาได้ ผมกล้ายอมรับอย่างหน้าไม่อายเลยจริงๆ ตอนนี้ผมต้องการมีเข้มอยู่ข้างๆ แล้วสินะ

เพราะอดีตมันเป็นได้แค่ความทรงจำ ปัจจุบันของผมต่างหากที่จะคอยสร้างความสุขที่แท้จริงให้กับผม





_______________________________

TBC


น้องเข้มน่ารัก ฮาาาา หนูทำดีที่สุดแล้ว

อ้อนหนักๆ เพราะถึงยังไงคุณเขมเขาก็ยอมอยู่ดี ^^

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 7 ครั้ง

106 ความคิดเห็น

  1. #99 1234_DuncAn (@1234_DuncAn) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 16 สิงหาคม 2559 / 06:55
    เจ้าเข้มเอ๊ยยยยยย ขำมากตอนเห็นคุณเขมไม่ทีหนวด 5555555
    #99
    0
  2. #43 C.Clover (@khun_mali) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 10 กรกฎาคม 2559 / 18:47
    5555 น้องเข้มเอ๊ยยย พอเค้าเอาหนวดเอาเคราออกก็จำไม่ได้อีก ก็อย่างว่าอะเนอะ คุณเขมมันโจรป่าไง น้องบอกให้โดนตั้งนานไม่ทำสักที 555
    #43
    0
  3. #42 ชอบ (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 10 กรกฎาคม 2559 / 01:06
    น่ารักจิงๆแมนมากพี่เขม
    #42
    0
  4. #41 June Sayamon (@junesym96) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2559 / 23:11
    คุณเขมน่ารักกกกกกก หวังว่าสองคนนั้นจะไม่ป่วยนะคะ55555
    #41
    0