(BTS) KOOKV : F E S T I V A L ♡

ตอนที่ 6 : JU-ON ; sutaaraito

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,192
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 39 ครั้ง
    19 พ.ย. 58






ONE SHOT BTS : JU-ON

RATE : PG-15

JUNGKOOK x TAEHYUNG

WRITER : sutaaraito

TALK : ได้หัวข้อนี้มาแล้วเงิบเลยค่ะ หาข้อมูลไปหลอนไป อะไรเนี่ย 555 อะเฮื่อ ยังไงก็เอนจอยรี้ดดิ้งค่ะ หวังว่าทุกคนจะเฮลโล่โอ้เย้กับจูออนแทแทค่ะ นั่ลลั้คคคคคค 55555555555555555

 

#ไรท์กุกวีสะท้านฟ้า

 

            เสียงครืดคราดของล้อเลื่อนเบียดครูดกับพื้นหินขรุขระไร้ระเบียบดังระงมไปตามทางเดินที่ถูกปกคลุมด้วยพืชพันธุ์ไม้หอมสีเขียวชะอุ่มทาบทับด้วยมวลหมู่ดอกไม้สีขาวบริสุทธิ์ บ้างก็ถูกเด็ดมาขยี้แล้วปาเล่นตามประสาเด็ก รองเท้าผ้าใบสีน้ำตาลอ่อนกระทบกับพื้นตามจังหวะการเดินย้ำที่ไม่แรงมากของเด็กชายอายุเก้าย่างเข้าปีที่สิบ รู้สึกได้ถึงฝ่ามือหยาบกร้านของผู้เป็นพ่อที่เอื้อมมาลูบศีรษะทุยเบาๆอย่างเอ็นดู คนถูกสัมผัสยิ้มเผล่โชว์ฟันกระต่ายสองซี่เล็กๆของตัวเองแล้วกางแขนตั้งท่าเหมือนเครื่องบินก่อนจะเร่งฝีเท้าแซงชายร่างสูงและหญิงสาวผิวขาวผ่องที่ลากกระเป๋าเดินทางอยู่จนห่างไปไกล ยังมิวายจะมีการเป่าลมผ่านกลีบปากนุ่มนิ่มให้เป็นเสียงรถยนต์อีกต่างหาก

            บรื๊นนนนนนนน~~~”

            “จองกุกอา! อย่าไปไกลมากนะลูก

            “อื้ออออเสียงแหลมตอบรับอย่างร่าเริงพลางหันหลังกลับไปวิ่งต่อโดยไม่สนว่าเจ้าแมวขนปุยสีขาวเทากำลังวิ่งตามมาติดๆ เด็กชาย จอนจองกุกหันซ้ายหันขวาเมื่อพ้นจากซุ้มพรรณไม้หอมกรุ่นจนชวนแสบจมูก คิดได้ดังนั้นก็ใช้หลังมือขยี้เข้าที่จมูกรั้นแรงๆไล่กลิ่นฉุนแสนฉุนออกไปก่อนที่จะได้จามออกมาระลอกใหญ่เพราะความที่เด็กตัวเล็กมีปัญหากับจมูกมาตั้งแต่เด็ก จองกุกเม้มปากสอดส่องสายตาไปรอบๆอย่างมีความหวังว่าจะเจอคุณสิงโตตัวใหญ่ใจดีที่แอบงีบหลับอยู่ หรือไม่ก็คุณยีราฟคอยาวตัวสูงเสียดฟ้า

            เขามาเที่ยวรีสอร์ทแห่งหนึ่งในแดกูในวันครบรอบการแต่งงานของพ่อกับแม่และออกัมแมวตัวเล็กสายพันธุ์สก็อตติชโฟลด์สีขาวลายเทาน่ารักที่พามาด้วย เทือกเขาสูงใหญ่ที่ต้องใช้เวลากว่าสามชั่วโมงในการเดินทางขึ้นมาจนถึงรีสอร์ทที่เงียบสงบ นอกจากจะเงียบสงบแล้วก็เรียกได้ว่าแทบจะไม่มีคนอยู่เลยนอกจากพนักงานฝ่ายต่างๆที่ทำงานอย่างขะมักเขม้นในรีสอร์ทเล็กๆและชาวต่างชาติที่มาพร้อมแบ็กแพ็คพร้อมลุยเต็มที่ จองกุกเองก็อยากทำแบบนั้นเหมือนกัน เที่ยวลุยๆกับเพื่อนสักสองสามคน เท่เป็นบ้า...

            ถ้าจะให้พูดถึงแบ็กแพ็คล่ะก็ เขาก็มีนะ ถึงจะเป็นแค่กระเป๋าเป้ใบเล็กสีดำขลับติดเข็มกลัดไอรอนแมนที่สะพายอยู่บนหลังของเด็กชายก็เถอะ แต่ก็ให้ความรู้สึกเหมือนเป็นนักเดินป่าของจริงเลยนะ!

            ร่างเล็กๆพาตัวเองกับพวงแก้มยุ้ยๆที่เริ่มพองลมเพราะความขัดใจกับสวนสาธารณะที่แสนเงียบเหงาของที่นี่เดินร่อนไปรอบๆต้นไม้ใหญ่ที่เขาเองก็ไม่รู้ว่ามันเป็นต้นอะไร ถอดประเป๋าสุดหวงเอาไว้ใต้ต้นไม้ต้นนั้นก่อนจะอุ้มเจ้าออกัมขึ้นมาลูบหัวมันเบาๆ

            ไม่มีไรเลยอะออกัม น่าเบื่อ... ปากเล็กๆบุ้ยออกด้วยความเบื่อหน่าย พ่อกับแม่น่าจะเดินเข้าไปติดต่อที่เคาน์เตอร์ในห้องโถงใหญ่ของรีสอร์ทเรียบร้อยแล้ว นึกว่าจะได้เล่นน้ำตกหรือไม่ก็มีสวนดอกไม้กับคุณผีเสื้อให้วิ่งเล่น แต่เหมือนว่าแมลงสักตัวยังไม่มีเลย

            ตูม!

            ไหล่บางสั่นกระตุกแรงเมื่อจู่ๆเสียงเหมือนอะไรตกลงไปในน้ำก็ดังก้องขึ้นในโสตประสาท ปากน้อยๆเผยออ้าหอบเบาๆพร้อมกับความรู้สึกปวดหนึบที่อกด้านซ้ายราวกับว่ามันจะกระเด้งออกมาเต้นตุบๆข้างนอก ศีรษะทุยหันไปตามที่มาก็พบกับบ่อน้ำที่ประกอบขึ้นจากอิฐก้อนโตที่เริ่มมีมอสหรือพืชเล็กๆเจริญขึ้นมาตามซอกซอนของหินบอกถึงความเก่าแก่ เชือกเก่าที่สั่นน้อยๆกับรอยขาดนั่นแสดงให้เห็นได้เป็นอย่างดีว่าถังไม้ที่ถูกแขวนไว้ใช้ตักน้ำจากบ่อน้ำเล็กๆตรงมุมสวนนั่นน่าจะตกลงไปในน้ำเพราะความผุพังของเชือก

            แต่เมื่อกี้มันไม่มีบ่อน้ำนี่นา..จองกุกวิ่งทั่วแล้วนะ...มันมีแค่ต้นไม้ต้นใหญ่ ม้านั่งสีขาวกับสวนดอกไม้เล็กๆ ห้องโถงของรีสอร์ทที่พ่อกับแม่ของเขาเพิ่งเดินเข้าไปเมื่อกี้ แล้วก็กำแพงของห้องพักห้องหนึ่งของรีสอร์ทก็เท่านั้นเอง..

            คิ้วน้อยขมวดยุ่งเป็นปมเมื่อหมุนตัวไปรอบๆก็ไม่พบกับกำแพงนั่นแล้ว มันถูกแทนที่ด้วยบ่อน้ำเก่าๆนั่น หรือจริงๆแล้วเด็กน้อยหลอนไปเองนะ..ไม่มั้งฮีโร่มักจะมองเห็นในสิ่งที่คนอื่นไม่เห็นสินะ พยักหน้าแรงๆเข้าข้างความคิดตัวเองก่อนจะตรงดิ่งไปยังที่ตั้งเดิมของกำแพงห้องพักผ่านทางเดินไม้ผุที่วางอย่างเป็นระเบียบ อีกใจก็คิดว่าแปลกชะมัดที่บรรยากาศตรงอื่นก็ดูใหม่เอี่ยม สวยสดงดงามไปเสียหมด ยกเว้นตรงบริเวณบ่อน้ำนี่นั่นแหละที่ดูจะเก่าแก่เป็นพิเศษ

            มือนิ่มลูบไล้ไปตามขอบบ่อเบาๆเหมือนกลัวว่าหินมันจะแหลกสลายไปเสียก่อน เมื่อมั่นใจว่ามันแข็งแรงพอก็เอี้ยวตัวก้มลงไปดูเพื่อหาถังน้ำที่ว่า

            โห..ลึกจนมองไม่เห็นอะไรเลยอะ

            ถอนหายใจยาวอย่างหมดความหวัง ถ้ามันไม่ลึกมากเขาก็พอจะเอื้อมมือไปหยิบได้อยู่หรอก แต่นี่มันมืดลงไปจนมองไม่เห็นอะไรเลย เด็กเก้าขวบก็ใช่ว่าจะตัวสูงมากเสียเมื่อไหร่ ถ้าเกิดว่าขอบบ่อมันไม่แข็งแรงก็ตกน่ะสิ

            จอนจองกุกวัยเก้าขวบเท้าคางมองบรรยากาศมืดมิดภายในช่องแคบๆของบ่อน้ำร้างขณะที่คิดอะไรไปเรื่อยเปื่อยว่าทำไมจู่ๆเจ้าถังไม้เจ้าปัญหาถึงหล่นลงมาได้ ดวงตาสีเข้มเลื่อนลอยไม่ได้จดจ้องกับบรรยากาศโดยรอบเป็นพิเศษ ฮัมเพลงออกมาเบาๆจนเสียงหวานแหลมสะท้อนกึกก้องในบ่อน้ำบ่อเล็ก ยิ่งได้ยินเสียงสะท้อนก็ยิ่งนึกสนุก ยกมือทั้งสองป้องปากตะโกนด้วยความสนุกสนาน

            ยะฮู้วววววว~~ จอนจองกุกกี้มาถึงแล้วนะ!~~~”

            ถึงแล้วนะ...แล้วนะ..นะ..

            มีใครอยู่ม้าย~~~~”

            มีสิ..

            ....??

            นัยน์ตาทั้งสองของเด็กน้อยเบิกโพลงเมื่อได้ยินเสียงทุ้มหวานของใครบางคนที่สะท้อนกลับมา มันควรจะเป็นเสียงของเด็กชายแต่ครั้งนี้กลับไม่ใช่ และมันไม่ใช่เสียงสะท้อน...

            เจ้าของร่างเล็กร้องเสียงหลงเมื่อรู้สึกได้ถึงแรงดึงบางอย่างที่ฉุดคนตัวเล็กลงไปข้างล่าง ร่างกายชาดิกตั้งแต่หัวจรดเท้า หัวใจเต้นระรัวด้วยความตกใจและหวาดกลัว หลับตาปี๋เตรียมตัวรับความเจ็บปวดที่จะได้รับ ฟันกระต่ายซี่เล็กทั้งสองขบกัดเข้าที่กลีบปากน้อยๆจนเลือดซิบเมื่อร่างเล็กหล่นพลั่กลงกระแทกกับพื้นส่วนที่ลึกที่สุดของบ่อน้ำเก่าแก่ โชคดีที่ยังมีน้ำขังอยู่เล็กน้อยทำให้แขนไม่หัก แต่มันก็เจ็บมากจนชวนให้เขาอดไม่ได้ที่จะสะอื้นแล้วลูบปาดน้ำตาที่เปรอะเปื้อนตามดวงตากลมโตลวกๆ จองกุกเงยหน้าขึ้นมาทันที เด็กตัวน้อยหอบหายใจแรง

คิดว่าจะตายซะแล้ว...

            ค คุณพ่อ! คุณพ่อ!! คุณแม่! ฮึก...แหงนหน้าขึ้นตะโกนให้คนมาช่วยแม้จะรู้ว่าคงไม่มีใครได้ยิน พยุงตัวลุกขึ้นยืนแล้วเกาะตามผนังบ่อเพื่อหาจุดที่น่าจะปีนขึ้นมาได้ แต่ทันทีที่กำลังจะจับก้อนหินที่ยื่นออกมาให้สามารถใช้เป็นที่พยุงตัวปีนขึ้นมาได้ มันก็ผุพังลงมาทันทีเมื่อจองกุกยกตัวขึ้น กัดปากอย่างหวาดหวั่นแล้วปัดเศษหินออกจากมือโดยไว ที่นี่มันมืดจนเขามองอะไรไม่เห็น หรือคงต้องรอให้สายตาปรับคุ้นชินกับความมืดก่อน..

            บ้าเรอะ! ไม่เอาด้วยหรอก

            สองมือพยายามควานหาอะไรก็ได้ที่อาจจะสามารถพาร่างเล็กๆของตัวเองออกไปจากที่นี่ให้ได้ จองกุกรู้สึกไม่สบายตัวเอาเสียเลย เพราะอากาศที่น้อยนิด ความคับแคบและความมืดมิดที่พลอยทำให้ใจเจ้ากรรมจินตนาอะไรที่ไม่น่าจินตนาการออกมาตอนนี้ ศีรษะทุยสะบัดแรงจนเส้มผมสีดำขลับสั่นตามแรงไหว เขาต้องหยุดคิด ตอนนี้ต้องหาของที่มันส่งเสียงได้ หรือเชือก อะไรประมาณนั้น ตั้งสติสิจอนจองกุก!

            แขนเรียวกวาดไปรอบๆตัวก่อนจะสัมผัสได้ถึงความนุ่มนิ่ม อดที่จะเม้มปากแน่นด้วยความกดดันไม่ได้ ถูกอย่างที่เขาว่าเลยว่าความไม่รู้เป็นเหตุของความกลัว ความนุ่มลื่นบางเบาที่ปลายนิ้วของเด็กน้อยสัมผัสได้มันคลับคล้ายคลับคลากับว่าจะเป็นผ้า ไม่สิ ควรจะเรียกได้ว่าเป็นแค่เศษผ้าเล็กๆเท่านั้น ถอนหายใจอย่างโล่งอกในขณะที่เริ่มมีความหวังขึ้นมานิดหน่อย

            เอามาผูกแล้วปีนขึ้นไปได้มั้ยนะ...

            คิดได้ดังนั้นก็ดึงเศษผ้าเล็กๆนั้นเข้าหาตัวแต่ดูเหมือนว่าจะไม่ง่ายอย่างที่คิด ทั้งที่เป็นแค่ผ้าเล็กๆแต่มันดูหนัก..หนักอึ้งเหมือนถูกอะไรทับไว้ สูดหายใจเข้าลึกๆแล้วออกแรงดึงให้มากขึ้น

            ป๊อก!

            สูดปากเพราะความเจ็บปวดเหมือนโดนอะไรกระแทกที่หน้าผากเล็ก คงเพราะออกแรงมากเกินไป ของแข็งบางอย่างที่ติดอยู่กับผ้ามันเลยหลุดติดมาด้วย ชนหน้าผากจองกุกแล้วหล่นปุลงบนตัก เด็กชายใช้มือกดคลึงจุดที่โดนกระแทกเมื่อกี้ กลัวว่ามันจะโนออกมาจนโดนพ่อแม่จับได้ว่าไปเล่นซนทำให้มีแผล ถ้าเกิดรู้เข้าล่ะก็เขาโดนตีแน่.. ว่าแต่เมื่อกี้มันอะไรกันน่ะ?

            ว...ว้ากกกกกกกกกกกกก!!!!” แทบจะหยุดหายใจเมื่อมือสั่นค่อยๆยกมันขึ้นมาดูใกล้ๆ ใบหน้ากลมมนขาวซีดยิ่งกว่าเก่า เหงื่อเม็ดเล็กๆผุดขึ้นตามเสี้ยวหน้าน่ารัก อกเล็กสั่นกระเพื่อมเพราะอัตราการหายใจที่ถี่มากกว่าปกติ

            โครงกระดูก...!!

            ปากที่เคยเผยออ้าร้องลั่นด้วยความตกใจเมื่อสักครู่เป็นอันต้องปิดลงเพราะมือใหญ่สองข้างที่พุ่งออกมาจากความมืดรอบกายเล็กตรงเข้าบีบรัดลำคอบางของจองกุกแน่น เด็กน้อยกัดฟันแน่นในขณะที่พยายามแกะพันธนาการที่คอระหงออก และไม่เพียงแต่เขาจะไม่สามารถแตะต้องฝ่ามือเรียวยาวราวกับของผู้หญิงที่โอบรัดรอบลำคอของตนเองได้ ดูเหมือนว่าเล็บของเจ้าตัวจะครูดเข้ากับคอตัวเองเสียเองจนเกิดรอยแดงเป็นทางยาว ยิ่งพยายามจะดึงมือออกแต่ฝ่ามือเล็กของเด็กชายก็ลากผ่านมืออีกฝ่ายไปได้ราวกับกำลังลากผ่านโฮโลแกรมเสียอย่างนั้น

            อะ..แค่กๆ..ฮึก..น้ำสีใสไหลเอ่อท่วมดวงตาสีเข้ม ร่างเล็กสั่นเพราะแรงสะอื้นและความอึดอัด อากาศที่ไม่เพียงพอต่อความต้องการอีกต่อไปส่งผลให้ภาพที่มองเห็นเริ่มเลือนราง หลุดไอออกมาระลอกใหญ่จากแรงบีบรัดที่ทวีคูณจนเกินความอดทนของเด็กอายุเก้าปี

            ห้ามหลับ...

            เสียงที่ไม่คุ้นเคยดังก้องในหัวเรียกให้นัยน์ตากลมโตเบิกกว้าง เจ้าของมือนิรนามจิกเล็บแหลมยาวทิ่มแทงลำคอเล็กจนเจ็บไปทั้งตัว ของเหลวสีข้นไหลซิบตามรอยแผลที่ปรากฏขึ้นช้าๆ จองกุกน้ำตาไหลพราก ภาพที่เห็นตรงหน้าคือใบหน้าบูดเบี้ยวของหญิงสาว ผิวเนียนละเอียดเรียบและซีดขาว เรือนผมสีน้ำตาลเข้มที่บดบังดวงตาทั้งสองข้างของอีกฝ่ายจนมิดชิดจนเด็กน้อยคิดว่าดีแล้วที่ไม่เปิดเผยให้เขาเห็น ไม่อย่างนั้นจองกุกต้องช็อกตายแน่

            และริมฝีปากอวบอิ่มที่กรีดรอยยิ้มกว้างจนน่ากลัว ยังไม่รวมกับเส้นเลือดสีดำแดงที่ปูดโปนออกมาจากแก้มขาวผ่องนั่นด้วย

            ปล่อยเราออกไปที..ปล่อยเราออกไป...ปล่อยเรา

            ฮึก..ฮือ..ขอโทษ อึก..ขอโทษครับเสียงที่เคยเล็กแหลมน่าเอ็นดูบัดนี้มันช่างแหบแห้งไร้ชีวิตชีวา ร่างของเด็กชายเริ่มชา สมองประมวลผลไม่ทันจนตาลาย อึดอัดจนแทบบ้า แถมยังเจ็บจากรอยแผลเดิมที่โดนมือขาวนั่นจิกซ้ำราวกับว่าอยากจะให้มันเสียบทะลุเส้นเลือดใหญ่ที่คอบางของเขาให้แหลกไปเลยอย่างนั้นล่ะ เด็กประถมตัวน้อยกระตุกเกร็งเมื่อขาดอากาศเวลานาน หมดเรี่ยวแรงแม้แต่จะต่อต้าน ขัดขวาง หักห้าม ได้แต่ปล่อยให้เปลือกตานิ่มปิดลงช้าๆบดบังทัศนียภาพเลวร้ายที่ปรากฏขึ้นต่อหน้า

            อย่างน้อยก็ขอให้เป็นได้แค่ฝันร้าย... เด็กหนุ่มคิดในใจพลางกัดฟันหลับตาปี๋

อะ..อ๊ากกก!! ฮึกก ไม่!! อย่า...อื้ออ ได้โปรด!! อะ...”

………

…..

 

#ไรท์กุกวีสะท้านฟ้า

 

8 ปีต่อมา

            ฝีมือพี่อีกแล้วใช่มั้ย? ผมบอกแล้วไงว่าห้ามมายุ่งกับของในกล่องนี้น่ะ!” เสียงทุ้มดังขึ้นอย่างโกรธจัดหลังจากที่เปิดซีดีตรวจสอบคลิปวิดีโอข้างในไฟล์ คิ้วเข้มขมวดกันแน่นก่อนจะปากล่องซีดีนั่นลงกับพื้นเรียกอาการสั่นกระตุกอย่างเกรงกลัวของร่างบางได้เป็นอย่างดี จอนจองกุกพ่นลมหายใจอย่างหงุดหงิดพลางทิ้งตัวลงกับโซฟาด้วยความไม่พอใจเป็นอย่างมาก คนถูกดุนั่งอยู่ที่พื้น เงยหน้ามองหน้าจอทีวีที่เต็มไปด้วยภาพสีเลอะเทอะไปหมดจนไม่เหลือเค้าของวิดีโอเดิม ริมฝีปากเรียวยูขึ้นเล็กน้อยก่อนจะยกนิ้วชี้ขึ้นมาจิ้มๆกัน

            ก ก็เราไม่อยากให้จองกุกดูของแบบนั้นนี่ เดี๋ยวท่านพ่อกับท่านแม่จะว่าเอานะ..

            “มันไม่ใช่ของผม ไอ้โฮปเอามาฝากไว้เพราะแม่มันจะค้นห้อง ก็บอกไปแล้วนี่ครับชายหนุ่มกอดอกมองคนที่อยู่ต่ำกว่า เห็นว่าจองโฮซอกเพื่อนรักกำลังลำบากลำบนเพราะกำลังจะโดนคุณแม่สุดโหดค้นห้อง ซึ่งมันเป็นกิจวัตรประจำครึ่งปีเลยก็ว่าได้ที่ถูกเพื่อนหน้าม้าคนนี้อ้อนวอนขอฝากฝังกล่องๆนี้ไว้ก่อนซึ่งเจ้าตัวก็กำชับมาอย่างชัดเจนว่าห้ามให้ใครเห็นเด็ดขาดไม่ว่าจะเป็นตายร้ายดียังไง จองกุกที่รับฝากมาก็ทำตามที่ว่าล่ะนะ แต่พอผ่านไปไม่กี่วัน

            ก็โดนวิญญาณอาฆาตพยาบาทนี่ทำลายเสียเละเทะไปหมดตั้งแต่ภาพยันเสียง!

            จะให้เขาอธิบายกับโฮซอกยังไง!!

            “จองกุกก็อย่าส่งเสริมให้เด็กม้านั่นทำเรื่องแบบนั้นสิ ทำไมต้องไปร่วมมือด้วยอะ

            “นี่...ถอนหายใจเป็นครั้งที่ร้อยแปดก่อนจะลุกขึ้นจากโซฟาเดินมานั่งยองๆตรงหน้าร่างเล็กในชุดผ้าลื่นบางสีขาวทับกายขาวซีด ผมไม่สนหรอกว่ามันจะทำอะไรกับหนังพวกนี้ ก็แค่เป็นที่ซ่อนให้นิดหน่อยเดี๋ยวมันก็มาเอากลับไปแล้ว

            “...

            “แต่การที่พี่ทำลายข้าวของของคนอื่นแบบนี้ มันผิดกว่าอีกครับน้ำเสียงแกมดุของอีกฝ่ายเล่นเอาอีกคนก้มหน้านิ่งด้วยความรู้สึกผิด จองกุกไม่รู้หรอกว่าคนตรงหน้าเขาสนใจสิ่งที่เขาพูดอยู่รึเปล่า ดวงตานั่นก็ไม่ได้แสดงให้เห็นเลยว่าร่างบางในชุดขาวสบตากับดวงตาสีเข้มของชายหนุ่มอยู่

            ก็เพราะมันไม่มีตาขาวน่ะสิ แถมยังถูกบดบังด้วยเส้นผมนุ่มนิ่มสีน้ำตาลอีก...มองกี่ทีก็เหมือนเอเลี่ยนมากกว่าผี ฮึ..

            ความเงียบจากเจ้าของผมสีอ่อนทำเอาเด็กหนุ่มอายุสิบเจ็ดปีเลิกคิ้วด้วยความฉงน อีกใจก็นึกกลัวว่าดุไปเสียขนาดนั้นอีกคนจะลุกขึ้นมาบีบคอเขาเกือบตายเหมือนตอนเด็กๆรึเปล่า..

            จองกุกยังจำวันนั้นได้ดี ที่เขาไปเที่ยวกับพ่อและแม่ รวมทั้งสัตว์เลี้ยงเจ้าออกัมที่ตายไปตั้งแต่แปดปีก่อนเพราะโรคร้าย เด็กชายตกลงไปในบ่อน้ำเก่าแก่และกำลังจะโดนวิญญาณร้ายในบ่อผีสิงนั่นฆ่าโดยการส่งไวรัสชนิดรุนแรงที่เรียกว่า ริงไวรัส เข้าไปในตัว และคิดว่าคงจะปล่อยให้มันทรมานร่างกายไปช้าๆจนตายภายในเจ็ดวันโดยการงอกของก้อนเนื้อบริเวณหลอดเลือดแดงจนอุดตัน แต่ปรากฏว่าในอีกเจ็ดวันต่อมาเขายังรอด เขาไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นหลังจากที่ตัวเองสลบไป แต่พอตื่นขึ้นมาก็เจอหน้าพ่อแม่ อยู่ที่รีสอร์ทที่เดิม ถามถึงบ่อน้ำก็ไม่มีใครรู้เรื่อง ทุกคนบอกเป็นเสียงเดียวกันว่าที่นี่ถูกทุบและบูรณะใหม่ตั้งแต่สามปีก่อน บ่อน้ำที่ว่าก็ถูกถมไปตั้งนานแล้ว

            หลังจากนั้นก็เห็นมาตลอด เจ้าของร่างเล็กชวนมอง ผิวขาวซีดเรียบเนียนราวกับผู้หญิง ผมสีน้ำตาลเข้มซอยสั้นแต่ก็ยังมีบางส่วนปิดบังนัยน์ตาสองข้าง พวงแก้มนุ่มนิ่มน่าสัมผัส ริมฝีปากซีดเซียวแต่กลับอวบเป็นกระจับได้รูป จากตอนแรกเห็นรางๆก็เริ่มชัดเจนขึ้น จากที่ไม่เคยได้ยินเสียงทุ้มแหลมน่าฟังก็ได้ยิน จากที่ไม่เคยสัมผัส ก็ได้รับรู้ว่าพวงแก้มนิ่มนั่นมันเนียนอย่างที่เห็นจริงๆด้วย...

            เจ้าของใบหน้าเรียวเล็กกับรูปร่างสมส่วนเหมือนนางแบบชื่อ คิมแทฮยองเจ้าตัวบอกว่าเป็นโรคอะไรสักอย่างเลยทำให้มีสองเพศอยู่ในตัว จริงๆแล้วเป็นผู้ชาย แต่รู้สึกเหมือนลักษณะภายนอกจะดูเป็นเพศหญิงเสียมากกว่า เป็นนักแสดงในโรงละครแห่งหนึ่งใช้นามแฝงว่าวีถูกฆ่าข่มขืนตอนที่ไปดูแลพ่อที่ป่วยเป็นไข้ทรพิษก่อนจะโดนโยนลงมาในบ่อน้ำ คนร้ายคิดว่าคงตายไปแล้ว แต่แทฮยองยังคงใช้ชีวิตอยู่ได้ถึงเจ็ดวันด้วยความเคียดแค้น พอเสียชีวิตลงก็กลายมาเป็นแบบนี้ (ถูกเป่าหูเรื่องประวัติผีตนนี้มาเป็นร้อยพันรอบจนจำได้)

            แล้วมันใช่เรื่องของเขาป่ะวะ!? มันใช่เรื่องที่จอนจองกุกที่แค่บังเอิญตกบ่อจะต้องมารับรู้มั้ย? แถมที่ตกลงไปนี่ก็ไม่ใช่ฝีมือใครหรอกนะ เจ้านี่นี่แหละ...

            พี่แทฮยอง ฟังผมอยู่รึเปล่าครับ?ใช้มือใหญ่ของตัวเองเชยคางอีกคน ไม่สิ จะให้เรียกว่าอะไรเนี่ย อีกตน? เชยคางแทฮยองขึ้นให้มั่นใจว่าคนตัวเล็ก โว้ย สรรพนามยากจัง..ช่างมันเถอะ มั่นใจว่าคนตัวเล็กจะยอมสบตากับเขาแน่ๆอย่างไม่บ่ายเบี่ยง ริมฝีปากขาวซีดเม้มน้อยๆก่อนจะกะพริบตาสีดำทั้งสองดวงนั่นถี่ๆ

            ฟังอยู่ เราขอโทษ..

            ได้ยินแบบนั้นก็ถอนหายใจเบาๆพร้อมกับรอยยิ้ม จำไม่ได้เลยว่าเลิกกลัวผีตนนี้มาตั้งแต่เมื่อไหร่ รู้สึกจะสักประมาณตอนที่ขึ้นม.สองล่ะมั้ง คงเพราะเห็นบ่อย เห็นจนชิน จนไม่รู้ว่าจะกลัวไปทำไม แถมตอนเวลาปกติมันก็ไม่ได้น่ากลัวสักนิด ก็แค่ผมปิดหน้าปิดตา ชอบทำปากเผยออ้ากับปากสี่เหลี่ยม พอโกรธหนักเข้าก็แค่มาบิดหูหยิกแก้มเขาจนช้ำแค่นั้นเอง ตอนแรกที่เจอกันนี่แทบจะฆ่า.. เขาก็ไม่รู้เหตุผลที่แทฮยองทำแบบนี้หรอก แต่ก็ช่างเถอะ

            ขอโทษไม่ขอโทษน่ะช่างมันเถอะ ทำให้เหมือนเดิมได้มั้ยอะ?

            “...ส่ายหน้าเบาๆแทนคำตอบทำเอาคนตัวโตกว่าเงิบไปเล็กน้อย อันที่จริงเรื่องแบบนี้มันก็เกิดขึ้นมาหลายรอบแล้วล่ะ ที่ร่างบางทำให้คอลเลกชั่นหนังโป๊ของจองโฮซอกเพื่อนรักมีสภาพกลายเป็นซีดีที่ไฟล์วิดีโอข้างในเละเป็นโจ๊กแบบนี้ เออไม่ต้องกลับขึ้นไปอ่านใหม่ หนังโป๊ไงหนังโป๊ เอวีน่ะ..ร่างสูงก็ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าอีกฝ่ายใช้วิธีอะไร ทุกครั้งที่เปิดมันขึ้นมาก็จะมีแค่ภาพเละๆของเจ้าของใบหน้าเรียวรวมทั้งเสียงซ่าๆฟังดูน่ากลัวเท่านั้น เท่าที่รู้คือเขาเสียเงินซื้อมาคืนเพื่อนรักหลายรอบแล้ว... ครั้งนี้ก็น่าจะต้องทำแบบนั้นอีกเหมือนกัน

            แล้วคราวนี้เอาไงดีวะเนี่ย...เย็นนี้ไอ้โฮซอกคงจะรีบมาเอาคืนแน่ๆ ปกติแล้วจองกุกก็มักจะหามาคืนทันได้เสมอเพราะเจ้าเพื่อนเงิงจะเอามาฝากไว้ประมาณอาทิตย์นึง แต่ครั้งนี้แค่สามวัน จะให้เขาไปหามาจากไหน นอกจากคาดคั้นเอาจากผีตรงหน้า และมันคงไม่ได้อะไรไปมากกว่าคำขอโทษ...

            แล้ว..จองกุก

            “?”

            “ดูรึเปล่าอะ?”

            อ่า...

            ก็ มีบ้างครับ เรื่องปกติของเด็กผู้ชายเสสายตาหลบอีกฝ่ายที่พยายามจ้องมาอย่างอยากรู้ด้วยดวงตาสีดำสนิทสองข้างนั่น บางทีก็นึกหงุดหงิดตัวเองที่ทำไมต้องยอมให้เขาถาม ยอมให้มายุ่ง ยอมให้ทำร้ายร่างกายมาตลอดแปดปีที่ได้เจอกัน ยอมให้ไปไหนมาไหนด้วย แถมยังยอมโดยดีอีกด้วย แต่ก็นะ

            ที่ยอมก็เพราะกลัวโดนบีบคอตายต่างหาก ไวรัสนี่ก็ยังอยู่ในตัว ขืนวันไหนเกิดบ้าขึ้นมาเขาก็ตายหยังเขียดสิ..จริงๆนะ

            คำตอบที่ได้รับทำเอาร่างเล็กหน้าบูดไปเล็กน้อย มือที่เคยวางอย่างเรียบร้อยไว้บนตักถูกยกขึ้นมากอดไว้ที่อก น้ำเสียงทุ้มหวานเปล่งออกมาอย่างไม่พอใจ

            ปกติตรงไหน เราเป็นผู้ชายเรายังไม่ดูเลย

            สมัยพี่แกมีหนังโป๊ก็แย่แล้วครับ ตายมาเป็นร้อยปีจะไปรู้อะไรเล่า...

            สวยขนาดนี้เป็นผู้ชายก็บ้าแล้ว..ถอนหายใจยาวแล้วกล่าวลอยๆ รูปร่างเพรียวบางอย่างกับผู้หญิง แขนเล็กๆกับเรียวขาสวยแล้วก็ลำคอระหงกับลาดไหล่บางนั่นมันไม่ชวนให้รู้สึกว่าเป็นผู้ชายเลยสักนิด เพราะงี้สินะถึงโดนผู้ชายข่มขืนทั้งๆที่อีกฝ่ายก็รู้ว่าเป็นผู้ชายด้วยกัน

            อยากตาย?เสียงเย็นๆมาพร้อมร่างเล็กที่พุ่งเข้าชาร์จคนตัวโตอย่างไม่ทันได้ตั้งตัว ใบหน้าขาวซีดถูกระบายด้วยรอยยิ้มหวานน่ากลัวและเส้นเลือดปูดโปน ถึงกายละเอียดจะไม่ได้มีน้ำหนักมากแต่การที่อีกฝ่ายดันร่างลงมาหมดทั้งตัวแบบนี้มันก็ทำให้จองกุกอึดอัดอยู่ไม่น้อย ริมฝีปากหยักร้องเสียงหลงพลางกล่าวขอโทษอย่างละล่ำละลัก

            อย่า! อย่าครับ ขอโทษๆ ไม่เอาไม่บีบคอดิ หาย..หายใจไม่..อออกกกถึงจะสามารถสัมผัสมือขาวนุ่มนิ่มที่จับคอเขาเขย่าเป็นโคอะลามาร์ชได้แต่ก็ไม่ใช่ว่าจะสามารถสู้พลังของเจ้าของร่างเล็กนี่ได้เลยแม้แต่น้อย แทฮยองพ่นลมหายใจออกอย่างเหนื่อยหน่าย ละมือออกมาแล้วบีบจมูกโด่งของจองกุกเบาๆก่อนจะพลิกตัวกลับมานั่งท่าเดิม คิ้วเข้มขมวดเล็กน้อยด้วยความฉงน และนี่ก็เป็นอีกครั้งที่แทฮยองไม่ทำร้ายเขาจนปางตาย.. มือใหญ่ยกขึ้นมาลูบที่ปลายจมูกตัวเอง

            อะไรของคนๆนี้..อ่า ผีตนนี้เนี่ย..

            ลูบทำไม มือเรามันเย็นมากรึไง?

            จริงๆมันก็เย็น แต่ลูบเพราะนุ่มต่างหากเว้ย..

            ตายไปแล้วผมก็จะเป็นแบบพี่เหรอ?จู่ๆก็นึกครึ้มถามออกมาด้วยใบหน้าเคร่งเครียด คิมแทฮยองเลิกคิ้วบางขึ้นนิดหน่อย ใบหน้าเล็กส่ายไปมาเบาๆแล้วใช้แขนทั้งสองข้างดันตัวเองให้เขยิบเข้าไปใกล้ร่างสูง เขาเดินไม่ได้เพราะก่อนตายอยู่ในสภาพขาหัก เลยออกจะลำบากเล็กน้อยเวลาขยับ

            ถ้าจองกุกไม่แค้นใครก่อนตายล่ะก็ คงไม่หรอกนะ

            “แล้วพี่แค้นอะไร?เงยหน้าขึ้นจากภวังค์สบตากับผมหน้าม้าสีน้ำตาลเข้มที่เบียดบังใบหน้าสวย คนถูกถามอ้าปากพะงาบๆเหมือนกำลังจะตอบแต่สุดท้ายก็เม้มปากบางๆนั่นพร้อมกับแลบลิ้นใส่ และมันคงจะเป็นอากัปกิริยาที่น่ารักมากถ้าบุคคลตรงหน้าไม่ใช่จูออน...จูออนที่มีลิ้นยาวเรียวแหลมชวนสยองขวัญสุดๆสำหรับจองกุกในตอนนี้ และมันอยู่ในระยะประชิด

            ไม่บอก~ ไม่เคยมีใครสอนเหรอว่าห้ามถามเรื่องก่อนตายอะ

            ก็ไม่มีนะ...ไม่มีใครสอนนะ...แล้วอีกอย่างเอาลิ้นออกไปไกลๆได้ไหม มันน่ากลัวเว้ย

            สมองประมวลผลออกมาจนได้เป็นความดังกล่าว เขาไม่อยากจะคิดเลยว่าถ้าแทฮยองยังมีชีวิตอยู่มันจะเป็นภาพที่น่ารักน่าเอ็นดูขนาดไหน ตอนที่ริมผีปากบางสีนู้ดนั่นยิ้มเผล่ให้เขา ดวงตาสีเข้มเป็นประกายวาววับที่ไม่ถูกปิดด้วยผมม้าน่ารำคาญ และมันจะสวยมากจนผู้หญิงยังอาย

            แล้วคิมแทฮยองไม่ใช่ผู้หญิงเหรอ ...ไม่สิ เขาเป็นผู้ชายนี่นา ท่องไว้สิวะจองกุก นั่นผู้ชาย..

            ก็ผมจะได้ช่วยไง

            “จองกุกไม่อยากอยู่กับเราเหรอ? อยากให้ไปเกิดไวๆเหรอ

            ก็..ไม่เชิง ไม่ได้หมายความแบบนั้น แล้ว..จะให้อยู่ติดตัวเขาไปตลอดชีวิตนี่มันก็ไม่ใช่ป่ะ..แต่ไม่ใช่ว่าไม่อยากอยู่ มันก็อยากแต่ก็ไม่ได้คิดว่าจะได้อยู่...แล้วถ้าได้อยู่มันก็คง..อ่า..ไม่รู้ว่ะ

            ทำไมถามแบบนั้นเล่า แล้วพี่ไม่อยากไปเกิดไวๆไง?

            ลมหายใจสะดุดเล็กน้อยเมื่ออีกฝ่ายคลานเข้ามาใกล้จนแขนเล็กเกยที่ตักแกร่ง นี่มันมากไปแล้ว มากไปๆๆๆ ทำไมต้องมาถามอะไรที่มันดูสับสนแบบนั้นด้วยล่ะวะ?

            ตอนนี้ไม่มีเรื่องที่แค้นแล้ว เราห่วงแค่เรื่องของจองกุกแล้วล่ะน้ำเสียงออดอ้อนบวกกับฝ่ามือซีดที่ไล้ตรงแผงอกที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามของร่างสูงช้าๆราวกับว่าจะแกล้งกันเสียอย่างนั้น จิ้มๆที่อกด้านซ้ายซึ่งเป็นตำแหน่งหัวใจในขณะที่จอนจองกุกแทบจะเรียกได้ว่าลืมวิธีหายใจไปแล้ว ริงไวรัสที่โดนไปเมื่อแปดปีก่อน มันยังไม่หายนะ

            ดวงตาคมเบิกขึ้นนิดๆเพราะใบหน้าของอีกคนที่มองมาอย่างจริงจัง ไม่มีเค้าของความขี้แกล้งเหลืออยู่เลย

            เราก็ไม่รู้วิธีรักษา แต่ไม่อยากให้มันทำร้ายจองกุกไปมากกว่านี้แล้วอะปากเล็กยู่ลงอย่างรู้สึกผิด เด็กหนุ่มผมดำกลอกตาไปมาด้วยอาการเข้าใจครึ่งไม่เข้าใจครึ่ง แทฮยองกำลังจะบอกว่า ไวรัสที่โดนคนตัวเล็กแพร่เข้าไปด้วยวิธีการแปลกๆนั่น มันไม่ได้สลายหายไปอย่างที่เขาเข้าใจ และหากเป็นแบบนี้ต่อไปเขาก็คงตายเพราะโรคเรื้อรังเข้าสักวัน เมื่อไหร่ไม่รู้แต่คงจะก่อนอายุขัยจริง..

            แล้ว..แล้วทำไมเพิ่งจะมาบอก?เหมือนจะเริ่มจับสังเกตได้ว่าน้ำเสียงทุ้มแหบเสน่ห์เริ่มสั่นเพราะความใกล้ชิดที่มากเกินไปของทั้งสอง ใช้สองมือยันกับพื้นพรมไว้ไม่ให้เสียหลักล้มลงเพราะกายละเอียดที่โถมเข้ามาอย่างไม่ทันได้ตั้งตัว

            ถ้าบอก จองกุกก็จะเรียกคนใจร้ายมาแยกเราออกไปใช่มั้ยล่ะ?

            “ก็อาจจะ..ทบทวนไปมาแล้วมันก็ถูกอย่างที่ว่า จองกุกคงจะทำแบบนั้นจริงๆหากเจ้าตัวบอกไป วิญญาณอย่างเขาน่ะรู้หมดนั่นแหละว่าสิ่งที่เกิดขึ้นเป็นลำดับต่อไปมันจะเป็นอย่างไร เพียงแต่เขาอยากจะแก้ไขสิ่งที่เคยทำไว้ด้วยตัวเอง ก็ริงไวรัสที่เกิดจากแทฮยองน่ะมันรักษาด้วยวิธีการแพทย์ปัจจุบันไม่ได้ และมีแต่เจ้าตัวเท่านั้นที่จะรักษามันได้ แค่ตอนนี้ไม่รู้วิธีเท่านั้นเอง...

            แต่ถึงอย่างนั้นก็ใช่ว่าจองกุกจะทำอย่างที่ร่างเล็กกล่าวไว้เสมอไปป่ะวะ?

            แต่ถ้าเป็นงั้นผมคงทำไปนานแล้วอะ ไม่ปล่อยพี่ไว้มาตั้งแปดปีหรอก โง่จริงเอื้อมมือไปลูบหัวทุยเบาๆอย่างเอ็นดู นี่กังวลเรื่องนี้มาตลอดเลยสินะ เขาคิด ก็แอบตกใจอยู่หน่อยๆที่มันยังไม่หาย แต่ก็ยังดีกว่าตายไปตั้งแต่เจ็ดวันแรกล่ะมั้ง... ได้มีประสบการณ์แปลกๆกับผีก่อนตายด้วย

            เจ้าของกายละเอียดเหลือบตามอง

            จองกุกชอบเราเหรอ?

            เฮ้ย..

            “ไหงงั้นอ้ะ!! ทำไม..ทำ..ทำไมผมต้องชอบพี่ด้วยอะ?!” เด็กชายจอนรู้สึกว่าตัวเองช่างติดอ่างจนน่าอาย ใบหน้าคมแหงนขึ้นมาด้วยอารามตกใจจนหน้าผากชนกันเป็นเสียง ปั่ก! รีบละใบหน้าออกมาจากผีหน้าสวยที่เอาแต่ทำหน้าบูดเพราะรีแอคชั่นของจองกุกเมื่อกี้ ตายไปแล้วจะให้มาร้องซี้ดเจ็บหน้าผากอย่างที่ร่างสูงเป็นมันก็กระไรอยู่

            ทำไมอะ ก็แค่ถามทำไมต้องร้อนรนขนาดนั้นด้วยอะ โกรธ...

            ก็เหมือนในหนังของเพื่อนจองกุกไง ที่พระเอกไม่ยอมทิ้งนางเอกไปก็เพราะชอบ ทั้งที่นางเอกทำให้พระเอกลำบากแท้ๆ แต่สุดท้ายก็เลือกที่จะอยู่กับคนรัก สุดท้ายแล้วทั้งสองก็มีเพศส...

            “โอเคๆ ไม่ต้องเล่าต่อนะผมรู้แล้วฉากจบน่ะใครๆเขาก็รู้ดีกันทั้งนั้นสำหรับหนังเอวี ไม่ต้องอธิบายจองกุกก็เข้าใจ ระหว่างที่เข้าไปป่วนในคลิปของโฮซอกก็แอบดูไปด้วยสินะเนี่ย แย่จริงๆผีอะไร..

            อีกฝ่ายเมื่อถูกเบรกเข้าให้อีกเป็นรอบที่สองก็ปั้นหน้าบึ้งอย่างขัดใจ อะไรจะรังเกียจกันขนาดนั้นล่ะจอนจองกุก หรือเพราะคิดว่าร่างเล็กจะยอมใจดีด้วยตลอดเลยคิดว่าเล่นหูเล่นตาได้ล่ะก็ ถือว่าคนตัวโตคิดผิดถนัด แต่เมื่อกี้ก็ยอมให้เขาเล่นหัวไปแล้ว ไม่โวยวายจับชายหนุ่มหักคออีกต่างหาก แม้แต่ตัวเองยังไม่เข้าใจเลยว่าเพราะอะไรถึงได้ไม่จับฆ่าหมกบ่อไปตั้งแต่ตอนนั้น แล้วตอนนี้แทฮยองกำลังทำอะไรอยู่ จิตใจของผีมันก็ยากเกินจะหยั่งถึงเหมือนของคนแฮะ

ก๊อก ก๊อก

หยุดการกระทำทุกอย่างแล้วเพ่งความสนใจไปที่ประตูบานสีขาวที่สั่นน้อยๆเพราะแรงเคาะของใครบางคน คนตัวสูงอดไม่ได้ที่จะถอนหายใจออกมาเพลียๆ คนที่รู้ว่าหน้าบ้านมีกริ่งให้กดอย่างสบายนิ้วแต่ยังเลือกที่จะเคาะประตูเพื่อความอินดี้ส่วนตัว จะเป็นใครไปไม่ได้นอกจากไอ้บ้าที่เอาของมาฝากกับเขาไว้เมื่อสามวันก่อน

จองโฮซอก มาไวเป็นบ้า! เขายังไม่ได้หาทางแก้เรื่องซีดีเลย!!

ไอ้กุก! เปิดเว้ยยยย~! มาเอาสมบัติคืนแจ้

เออๆ กำลังไป!..พี่แทฮยอง ลุกก่อน ตะโกนบอกเพื่อนใจร้อนเสียงดังพลางค่อยๆดันร่างเล็กออก แทฮยองกะพริบตาพริบๆแต่ก็ยอมลุกออกแต่โดยดี ขายาวเดินออกไปที่หน้าประตูโดยที่มีลูกหมาตัวจ้อยที่ชื่อแทฮยองคลานตามเหมือนสัตว์เลี้ยง ดูๆไปก็ตลกดีเวลาเห็นอีกฝ่ายพยายามดันตัวเองขยับเคลื่อนให้ทันความเร็วในการเดินของจองกุก บางทีคนตัวโตก็แอบแกล้งเร่งฝีเท้าให้ไวขึ้นจนวิญญาณขาหักที่เคยพยาบาทเกือบจะพยาบาทขึ้นมาอีกรอบ ขี้งอนชะมัดยาด

ใบหน้าคมแนบกับประตูส่องผ่านทางเลนส์นูนกลมเล็กที่ฝังอยู่ที่บานกะไว้ว่าจะส่องดูหน้าม้าๆของเพื่อนตัวเองก่อนเปิดประตู เขาไม่อยากให้มันมาตอนที่กล่องหนังลามกของเจ้านั่นยังแผ่โชว์อยู่บนพื้นหรอกนะ และถ้าเกิดว่าอมนุษย์ตนเดียวในที่นี้ช่วยเก็บกวาดให้จะดีมาก..

อื้อหือ..

ชักหน้าออกแทบไม่ทันเมื่อเห็นเล็บสีเนื้ออมชมพูธรรมชาติของเพื่อนรักที่เด่นเต็มช่องตาแมว โฮซอกค่อยๆแพนนิ้วกลางออกมาแล้วส่งยิ้มหล่อให้จองกุกที่เขามั่นใจว่ากำลังมองอยู่แน่นอนให้

กริ๊ก..

โอ้โห ปลดล็อกประตูแล้วก็เปิดให้ด้วยดิวะ ใจดำอะบานประตูถูกผลักเข้ามาด้วยมือหยาบของจองโฮซอก ใบหน้าเรียวยาวนั่นยู่ลงน้อยๆทำท่าจะเบะปากเหมือนเด็ก แต่ขอโทษเถอะ น่าเกลียดมากในความคิดของจองกุก

อ้าว พี่ก็มาด้วยเหรอครับ เลือกที่จะเมินเพื่อนรักไปแต่ก็อดที่จะแปลกใจไม่ได้ที่เห็นบุคคลที่ไม่ได้นึกถึงแทรกตัวเข้ามาภายในห้อง ร่างที่สูงกว่าจองกุกหัวเราะนิดๆเมื่อเห็นใบหน้าประหลาดใจของเพื่อนสนิท ชายหนุ่มเจ้าของถิ่นเองก็ไม่รอช้าโค้งทำความเคารพหญิงสาวที่เดินมาหยุดอยู่ข้างๆโฮซอกทันที สวัสดีครับพี่ฮียอน

อันที่จริงพี่กลับบ้านไปก่อนก็ได้นะ ผมแค่จะมาเอาเลคเชอร์ที่ไอ้จองกุกยืมไปเด็กหน้าม้าที่ว่าเอ่ยแทรกพลางใช้เท้าเขี่ยๆส่งสัญญาณให้จองกุกเออออตามตนเอง กระต่ายหนุ่มเบ้หน้าอย่างไม่ใส่ใจนักแต่ก็ยอมเล่นละครกับคุณม้าขี้โอ่อย่างไม่มีข้อกังขา

เลคเชอร์ที่ไอ้จองกุกยืมไป โถๆๆ ไอ้แหล...เลคเชอร์บ้านแป๊ะ เลคเชอร์บ้านป้า ถ้าพี่ฮียอนพี่สาวแท้ๆของจองโฮซอกรู้คงเอาทีนยีหน้ามันแบนแน่เชื่อสิ

อย่าเพิ่งกลับเลยครับพี่ อยู่ด้วยกันก่อนก็ได้ เดี๋ยวผมไปเอาน้ำมาให้กระตุกยิ้มร้ายจนเจ้าของใบหน้ายาวอ้าปากเหวอ จองกุกก็รู้อยู่หรอกว่าไอ้เพื่อนสุดที่รักนี่กำลังส่งซิกทำมือปางห้ามญาติให้เขารีบไล่พี่ฮียอนกลับไปก่อนจะได้เจอของดี แต่ก็แค่เลือกที่จะไม่ทำตาม...หมั่นไส้แม่ง

พอได้ยินเจ้าของบ้านว่าเช่นนั้นจะกลับก่อนก็กระไรอยู่ หญิงสาวผิวขาวผ่องกับใบหน้าสวยเฉี่ยวสมกับเป็นพี่สาวคนโตของตระกูลจองพยักหน้าเบาๆเชิงรับรู้ก่อนจะกล่าวขอบคุณแล้วเดินเข้าไปสำรวจร่างสูงที่ไม่ได้พบหน้ากันมานานนับปี ก็เพราะเธอติดงานที่มหาลัยตลอด และอีกส่วนหนึ่งก็คือไม่ได้สนิทกันมากขนาดนั้น แต่ถ้าคิดจากบรรดาเพื่อนของน้องชายทั้งหมด จองกุกก็นับเป็นน้องชายที่น่ารัก(มากกว่าโฮซอก)คนนึงเลยก็ว่าได้

สูงขึ้นอีกแล้วนะเรา นี่พี่เพิ่งล้อจีมินไปว่าถ้าจองกุกมันสูงกว่าจะว่ายังไง

สงสารมันหน่อยเหอะครับพี่ คนนั้นทำยังไงก็ไม่ขึ้นแล้วล่ะหัวเราะน้อยๆประกอบคำพูดติดตลกจนฮียอนอดขำตามไม่ได้ ดวงตากลมโตถูกฉาบทับด้วยอายไลเนอร์จนคมกริบหยีขึ้นเล็กๆพร้อมกับริมฝีปากอวบอิ่มภายใต้ลิปกลอสสีหวานที่แย้มยิ้ม แต่ก็เพราะมัวแต่คุยกันอยู่หน้าประตูจนไม่ได้สังเกตอะไรบางอย่างเป็นก้อนกลมกระจุกอยู่ที่พื้น

มีจูออนตัวจ้อยนั่งหน้าบึ้งกำมือแน่นระงับอารมณ์โกรธอยู่ข้างหลัง คิ้วบางขมวดมุ่นกับจมูกรั้นเชิดแสดงความไม่พอใจเป็นอย่างยิ่ง นอกจากคนตรงหน้าจะไม่สนใจอย่างกับเขาเป็นแค่ธาตุอากาศแล้ว ยังจะไปคุยกับยัยผู้หญิงสวยๆนั่นอีก

ทั้งแผ่นหนังอเวนเจอร์สเอยไอรอนแมนเอย ทั้งหมดทั้งมวลที่นอนสงบนิ่งอยู่ในตู้นั่นน่ะ ให้แทฮยองพังมันให้หมดเลยดีมั้ยจอนจองกุก!

อ๊ะ..ไม่เอาอะ เดี๋ยวจองกุกงอนไม่พูดด้วย..เฮ้อ..

นึกอย่างน้อยใจพลางกวาดสายตามองแผ่นซีดีที่กองระเกะระกะอยู่บนพื้นพรม ถอนหายใจสั้นๆก่อนจะกระถดตัวเข้าไปใกล้แล้วเก็บมันเข้ากล่องให้ช้าๆโดยพยายามไม่ให้เด็กม้าเพื่อนจองกุกเห็น คงจะเป็นห่วงสมบัติล้ำค่าของตัวเองมากถึงได้ชะโงกหน้ามองเข้ามาในห้องบ่อยเกินความจำเป็นแบบนี้ ผู้ชายสมัยนี้นี่น้า...

จองกุกเดินไปที่ตู้เย็นเพื่อหยิบเหยือกน้ำเย็นฉ่ำและแก้วน้ำสองแก้วมาให้แขกที่เดินไปนั่งรอที่โซฟาตัวนุ่ม ฮียอนเอนกายพิงพนักโซฟาอย่างสบายใจผิดกับฝ่ายน้องชายที่ดูจะกระวนกระวายมากเหลือเกิน แต่เมื่อเห็นกล่องหนังที่ถูกเก็บไว้อย่างเป็นระเบียบเรียบร้อยไร้รอยต่อทอเต็มผืนของตัวเองแล้วก็โล่งใจ ไม่เพียงแต่จะเก็บไว้ให้เขาอย่างเป็นระเบียบ ยังมีการแอบภาพหน้าปกซีดีแสนลุ้นระทึกนั่นให้อยู่ในมุมอับสายตาอีกด้วย คิดแล้วก็พยักหน้าชื่นชมในความเจ๋งของเพื่อนชายเบาๆ

พี่เป็นอะไรอะ เห็นลูบๆแขนมาตั้งแต่เมื่อกี้

หนาวๆนิดหน่อยน่ะ แกไม่หนาวเหรอ?ร่างเพรียวระหงรู้สึกครั่นเนื้อครั่นตัวบวกกับไรขนอ่อนที่ต้นแขนตั้งชันขึ้นมาอย่างไม่ทราบสาเหตุ เธอไม่นึกว่าน้องชายเพื่อนจะเปิดแอร์เย็นขนาดนี้ แต่การส่ายหน้าเร็วๆของจองคนน้องก็ทำให้ฮียอนนึกแปลกใจขึ้นไปอีก

ไม่เลยนะ นี่ก็ปกติ

ร่างสูงที่เพิ่งเดินออกมาจากห้องครัววางแก้วน้ำลงกับโต๊ะของห้องรับแขกพร้อมรินน้ำให้ ใบหน้าคมแหงนขึ้นมองอากัปกิริยาแปลกๆที่ออกมาจากรุ่นพี่สาว คิ้วเข้มเลิกขึ้นเล็กน้อยเป็นเชิงถาม เป็นอะไรเหรอครับ?

พี่ฮียอนหนาวอะ สงสัยเป็นหวัดมั้งโฮซอกเป็นฝ่ายตอบแทนคนเป็นพี่ ชายหนุ่มเมื่อได้ฟังก็ทำหน้างง กลอกตาไปมารอบๆห้องก่อนจะหยุดอยู่ตรงหน้าตัวเองแล้วเบิกตาโพลงด้วยความตกใจ เม้มปากแน่น เรียกความสนใจจากอีกสองคนที่เหลือได้เป็นอย่างดี

จองกุกอา เป็นอะไรรึเปล่า ทำหน้าตาน่ากลัวเชียว ยังกับเห็นผี

อ้อ เปล่าครับพี่ฮียอน..ฮ่ะๆถึงปากจะบอกว่าไม่มีอะไรแต่เสียงหัวเราะนั่นมันช่างแห้งแล้งยิ่งกว่าทะเลทรายซาฮาร่ายามฤดูร้อนจัด จอนจองกุกอดที่จะกลืนน้ำลายเหนียวหนืดลงคอไปอย่างยากลำบากไม่ได้ เมื่อไหร่ก็ตามที่เห็นรอยยิ้มบางๆที่ผุดขึ้นจากไปหน้าเรียวสวยของอีกฝ่ายที่นั่งหน้าแป้นแล้นโยกกายบางไปมาอย่างสนุกสนานที่พื้นตรงหน้าเขาแล้ว

อีแบบนี้ไปทำอะไรมาแหงๆ...เขาเดาจนไม่รู้จะเดาอะไรแล้วเนี่ย

นั่งนี่เว้ยเพื่อนเสียงทุ้มแหลมของจองโฮซอกกับเสียงฝ่ามือตบกับโซฟาดังปุๆเรียกสติของเพื่อนสนิทกลับมาได้อีกครั้ง เจ้าของร่างใหญ่พยักหน้าเล็กน้อยก่อนจะทิ้งตัวลงตามที่เพื่อนบอกโดยไม่ลืมที่จะปรับอุณหภูมิแอร์ในห้องไม่ให้มันต่ำจนอาจทำให้หญิงสาวข้างๆกายไม่สบาย ถึงแม้ว่าตัวเขากับโฮซอกจะไม่รู้สึกถึงความหนาวภายในห้องเลยสักนิดก็ตาม

โฮซอกที่โรงเรียนเป็นไงบ้างล่ะจองกุกอา

โถ่พี่ ถามทำไมเนี่ย น้องก็นั่งหัวโด่อยู่ตรงนี้

ได้ข่าวว่าพี่คุยกับจองกุกป่ะ แล้วคนที่พูดแทรกนี่เขาเรียกอะไรนะ ส..

ใจร้ายว่ะแม่ง โฮบิงอนแล้ว

เชิญเจ้าค่ะพ่อคุณ

พี่ฮียอนนนนนนนนน นี่ไงงง ก็โฮบิมาเอาเลคเชอร์ไงงงง ตั้งใจเรียนมากนะเว้ยยย

บทสนทนาภายในห้องที่เงียบสงบไม่ได้เข้าหูจองกุกแม้แต่น้อย ไม่ใช่ว่าเขาไม่อยากคุย แต่สถานการร์ตอนนี้มันก็น่าอึดอัดใจเหลือเกิน เขาเองก็ไม่ได้กังวลแค่เรื่องที่ต้องพยายามซ่อนหลักฐานสำคัญที่เป็นของกลางความผิดและอาจทำให้เพื่อนรักโดนรุมตบตีจากคนในบ้านจนเละเป็นโจ๊กเท่านั้น เขาแอบมองอยู่ตลอดเวลา แล้วก็เห็นว่าคนตัวเล็กนั่นแหละที่เป็นคนเก็บของเหล่านั้นให้ รอยยิ้มผุดขึ้นบนใบหน้าคมสันอย่างเอ็นดู แต่มันก็เริ่มมลายหายไปเมื่อร่างที่เคยนั่งจุ้มปุ๊กอยู่ที่พื้น บัดนี้ค่อยๆพยุงตัวเองขึ้นมานั่งบนโซฟาทับกับกายหยาบของพี่ฮียอน เพิ่มความแอดวานซ์เข้าไปอีกด้วยการเอื้อมของแขนโอบรอบคอจองกุกแล้วดันตัวเองขึ้นมานั่งบนตักแกร่งด้วยใบหน้ากลมมนที่เปื้อนยิ้ม

น้ำหนักวิญญาณมันก็ไม่ได้หนักอะไรมากนะ แต่ตอนนี้อึดอัดเป็นบ้า!

อยากจะหลุดปากดุอีกคนไปแต่ติดอยู่ตรงที่ยังมีแขกสองคนผู้ไม่เคยรับรู้เรื่องของแทฮยองอยู่ในห้อง ต้นขาแกร่งแข็งเกร็งไม่กล้าขยับเขยื้อนพอๆกับการที่ชายหนุ่มพยายามเกร็งคอตัวเองไว้ไม่ให้โยกไปตามแรงที่อีกคนใช้เป็นที่ยึดเหนี่ยวบดเบียดร่างบางเข้ามา ฟันคมกัดริมฝีปากแน่นพยายามคิดหาวิธีที่จะสามารถสื่อสารกับแทฮยองให้ได้ถึงแม้ว่าอีกฝ่ายจะทำท่าเหมือนตั้งใจจะไม่สนใจเขาก็ตาม ตอนนี้ยังไงก็ได้ ขอให้จูออนตนนี้เลิกแกล้งเขาสักทีเถอะ

ทำอะไรของพี่เนี่ย...เสียงทุ้มเอ่ยลอดไรฟันในขณะที่บรรยากาศในห้องเป็นไปด้วยความสนุกสนาน อาศัยจังหวะที่จองโฮซอกหลุดหัวเราะออกมาเสียงดัง เรียกความสนใจจากวิญญาณ(ที่ตอนนี้เหมือนจะหายพยาบาทแล้ว)ที่นั่งเล่นนิ้วอยู่บนตักของเจ้าของบ้านมาร่วมสองนาทีกว่า แทฮยองนั่งแกว่งขาอย่างเพลิดเพลินในขณะที่ใบหน้าซีดเงยขึ้นสบตากับดวงตาสีเข้มเป็นประกายพร้อมเลิกคิ้วนิดๆ

เราแค่อยากนั่งตรงนี้ จองกุกก็ทำตัวปกติไปสิเจ้าตัวเบ้ปากตอบเสียงขุ่น

จะให้เขาทำตัวปกติได้ยังไงถ้าหากว่ายังมีแทฮยองนั่งอยู่ตรงนี้ จอนจองกุกล่ะอยากจะบ้า เชื่อเขาเลยให้ตาย สูดลมหายใจเข้าลึกๆแล้วปั้นสีหน้าปกติ เริ่มต้นพูดคุยกับสองพี่น้องตระกุลจองอีกครั้ง โชคดีที่คนน้องไม่ใช่คนชอบสังเกต ส่วนคนพี่ถึงจะขี้สงสัยมากเพียงใดแต่คงไม่กล้าพูดมันออกมากับคนที่ไม่สนิทชิดเชื้อ คิดว่าเป็นอย่างนั้นนะ

เอ้อ แล้วเลกเชอร์กูอะจองกุกถอนหายใจอย่างเหนื่อยหน่ายเมื่อจองโฮซอกยังไม่ล้มเลิกความพยายามที่คิดจะปกปิดพี่สาว นิ้วเรียวของจองกุกชี้ไปตรงโต๊ะหน้าทีวีที่มีกล่องเล็กๆสีเทาวางอยู่ ใจจริงเขาอยากจะลุกไปหยิบมาให้เพราะการให้แขกไปหยิบของในบ้านตัวเองมันค่อนข้างจะดูไม่ดี แต่จะให้ทำไงได้ จองกุกลุกไม่ได้จริงๆ..หวังว่าพี่ฮียอนจะไม่ได้มองเขาไม่ดีนะ แท้งกิ้ววว

กูสิต้องขอบคุณมึง กูยืมมึงมานี่

สาบานได้ว่าเขาแอบเห็นจองคนน้องกลืนน้ำลายหน้าเครียด กลอกตาไปมาก่อนจะแถใส่เขาอย่างกระอักกระอ่วนสุดๆ

ก็..ก็แบบ ขอบคุณที่คืนไง ไม่งั้นกูไม่มีอ่านสอบ ฮ่าๆๆ

จองโฮซอกผู้โกหกไม่เก่ง...มีพิรุธเห็นๆ

พูดไม่เพราะเลยเสียงกระซิบจากข้างหูทำเอาลมหายใจจองกุกขาดห้วงเมื่อผีหน้าสวยซบลงกับแผงอกกำยำ ร่างสูงนั่งนิ่งเกร็งปลายเท้าจิกลงกับพื้นพรม สภาพเขาตอนนี้ไม่โอเค ไม่โอเคจริงๆกับการถูกผีอำตั้งแต่พระอาทิตย์ยังไม่ละท้องฟ้า ไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่ามันจะรู้สึกอึดอัดและโหวงๆในท้องได้ขนาดนี้ เสียงหัวใจที่ได้ยินชัดเจนราวกับกำลังจะถูกคนตรงหน้าควักออกมาบีบเล่นข้างนอก เขากำลังตื่นกลัว จองกุกกำลังตื่นกลัวกับสิ่งที่ประสบอยู่ ณ ตอนนี้ แค่แรงจะหายใจต่อด้วยจังหวะปกติยังไม่มีเลยด้วยซ้ำ

คิมแทฮยอง เอาอีกแล้ว..

โฮซอกเดินไปหยิบกล่องเจ้าปัญหานั่นพร้อมใบหน้าเปื้อนยิ้มและท่าทางดี๊ด๊าก่อนจะเดินกลับมาหาฮียอนที่ยกแก้วน้ำขึ้นจิบเล็กน้อยเพื่อไม่ให้เป็นการเสียมารยาท คนเป็นน้องยู่ปากอย่างน่ารักแล้วเริ่มแปลงกายจากจองโฮซอกคนแมนเป็นโฮบิผู้ขี้อ้อน

พี่จ๋าาาา กลับบ้านกัน โฮบิได้เลคเชอร์คืนแล้ววว~” จองกุกได้ยินเสียงถอนหายใจปลงๆจากพี่สาวคนสวยที่นั่งไขว่ห้างอยู่ไม่ไกล ฮียอนลุกขึ้นยืนแล้วกล่าวลาด้วยใบหน้าแย้มยิ้ม

เออกลับๆ ขอโทษที่มารบกวนนะจองกุกอา ไว้เจอกันใหม่โอกาสหน้าจอนจองกุกพยักหน้าตอบกลับ ฮียอนถึงแม้ว่าจะเป็นสาวสวยที่ดูนิ่ง แต่ภายใต้ใบหน้าเรียบเฉยเหล่านั้นเธอก็ค่อนข้างเป็นคนนิสัยดี อารมณ์ประมาณปากอย่างใจอย่าง เวลาพูดเสียงแหบเสน่ห์นั่นก็จะออกโมโนโทนนิดๆฟังดูเซ็กซี่ เคมีก็ดูเข้ากับจองกุกดี แต่เสียดายที่เขาไม่คิดจะสานสัมพันธ์กับพี่สาวของเพื่อนอย่างโฮซอกหรอก

มือใหญ่ดันกับพื้นยวบยาบของโซฟาพยายามจะลุกขึ้นเดินไปส่งแขกแต่ก็ต้องยอมแพ้เพราะคนตัวเล็กที่ยังนั่งทำหน้าไม่รู้เรื่องรู้ราวอยู่บนตัก ถ้าอยู่ด้วยกันสองต่อสองคิมแทฮยองคงโดนถีบตกตักไปแล้ว เป็นวิญญาณล้มกระแทกพื้นคงไม่เจ็บมากหรอก คิดว่านะ

เอ่อ...โชคดีครับพี่ฮียอน มึงด้วย เจอกันที่โรงเรียน ไว้คราวหลังกูจะมายืมเลคเชอร์มึงอีก จดดีจริงๆผงกหัวลาคนโตกว่าอย่างไม่ค่อยจะมีสัมมาคารวะนัก โชคดีที่เจ้าของร่างระหงอย่างฮียอนไม่ค่อยใส่ใจกับรายละเอียดเล็กน้อย แอบเหน็บแนมเพื่อนรักไปอีกดอกก่อนกลับ โฮซอกหัวเราะลั่นกับคำประชดประชันที่แสนโหดร้ายนั้น กำลังจะเอื้อมมือไปตบหัวอีกฝ่ายเล่นๆแต่กลับรู้สึกเหมือนมีอะไรกั้นอยู่ซะงั้น

เมื่อกี้จอนจองกุกไม่ได้ยกมือขึ้นมาห้ามฝ่ามืออรหันต์ของอีกคนเลยจริงๆ ให้ทายว่าฝีมือใคร...ปิ๊งป่อง ถูกต้องแล้วครับ...ตามที่คิดนั่นล่ะ

จองกุกอา..หันหน้ามาตามเสียงเรียกเบาๆของแทฮยองแล้วก็ต้องพบกับดวงตากลมโตใสแจ๋ว(ใสจริงๆดำทั้งดวงเลย)ที่กำลังจดจ้องใบหน้าของเขาด้วยสายตา..สายตาที่จองกุกคิดว่ามันแปลกๆ ถ้าเขาไม่ได้เดาผิดหรือมั่วไปเอง

เขาว่ากันว่าดวงตาเป็นหน้าต่างของหัวใจ แต่ดำทั้งดวงแบบนี้ใครมันจะไปดูออกวะ..

ได้สิเพื่อน อ่านละเอียดๆนะเลคเชอร์กูอะ กูจดละเอียดเวอร์ ทุกอณู

นี่ จองกุก จองกุกอ่าตอนนี้เขาไม่รู้จะสนใจใครดีระหว่างผีจอมกวนที่กำลังป่วนเขาอยู่ในตอนนี้ รู้แต่ว่าตอนนี้เสียงหัวใจเต้นดังมาก พยายามจะไม่สนใจใบหน้ากลมมนที่ยื่นเข้ามาใกล้แล้วพยักหน้าตอบเพื่อนสนิทที่ยืนโม้เรื่องเลคเชอร์กำมะลออย่างไม่จบไม่สิ้น ถ้าแทฮยองเป็นคนคงได้ยินเสียงหายใจของกันและกัน แต่จองกุกรู้สึกได้ถึงเพียงแค่ไอเย็นๆกับความรู้สึกโหวงๆที่เข้ามากระทบที่ผิวกายก็เท่านั้น

คราวหน้ากูจะอ่านให้ละเอียดขึ้นนะ จะได้เข้าใจแบบถ่องแท้ทุกอณูเหมือนมึง

ไม่สนใจเราเลยนะ

ถ้ารู้ว่าพยายามไม่สนใจอยู่ล่ะก็..ก็รีบๆลุกออกไปซะสิ โธ่เว้ย..

วันนี้สวดมนต์รึยัง?จู่ๆคนตัวเล็กก็หันมาถามคำถามที่ดูจะไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรกับบรรยากาศในตอนนี้เลย ชายหนุ่มอึ้งไปเล็กน้อยพร้อมกับริมฝีปากที่อ้าเหวอจนเห็นฟันกระต่ายข้างใน ส่ายหน้าเบาๆแทนคำตอบให้กับร่างบาง แอบเห็นแทฮยองกำลังลอบยิ้มบางหลังได้รับคำตอบนั่นแล้ว

จองกุกนับถือศาสนาคริสต์ และมักจะสวนมนต์ก่อนนอนทุกคืนเพื่อป้องกันไม่ให้วิญญาณพยาบาทตรงหน้านี่แอบจับเขาหักคอตายตอนหลับเผื่อพี่แกจะเกิดคลั่งขึ้นมากลางดึก และเขาก็เชื่อมาตลอดว่ามันน่าจะสามารถช่วยได้ เพราะแทฮยองไม่ได้ยุ่งกับร่างกายเขาอีกเลยในตอนกลางคืน และจองกุกก็จะไม่แตะกายละเอียดของคนหน้าสวยด้วย ซึ่งแปลว่าการที่เขาถามแบบนี้..คิดจะทำอะไร..?

ก่อนที่จะได้เอ่ยถามเหตุผลที่พูดเรื่องสวดมนต์ สัมผัสเย็นเฉียบก็ทาบทับลงมาที่ริมฝีปากหยักอย่างไม่ทันได้ตั้งตัว กว่าจะตั้งสติได้ก็ตอนที่มือบางของอีกคนโน้มท้ายทอยของเขาลงมาจนชิด ดวงตากลมหรี่ลงพลางขยับริมฝีปากนุ่มหยุ่นของตนเองเบาๆ งับกลีบปากล่างของคนตัวสูง จอนจองกุกถึงกับไปไม่เป็น ไรขนอ่อนตั้งชันพร้อมกับความรู้สึกโหวงๆในท้องราวกับว่ามีผีเสื้อนับร้อยตัวบินว่อนอยู่ข้างใน จองกุกนั่งแข็งทื่อ ตัวสั่นเทาปล่อยให้แทฮยองยอมทำอะไรได้ตามใจชอบ บ้าชิบ.. ทำไมเขาไม่ต่อต้าน

เด็กหนุ่มเคยจูบกับผู้หญิงมานับสิบตั้งแต่สมัยขึ้นม.ปลายใหม่ๆ บ้างก็เป็นรสจูบที่ร้อนแรงซาบซ่านเหมือนไวน์เมล่อน  บ้างก็เป็นจูบเล็กๆชวนให้หัวใจสดใส แต่นี่มันชักจะสเปเชียลเกินไปแล้ว..

...กับผี..

ผี..ที่น่ารักมากด้วย..

จากการที่วิญญาณตรงหน้าไม่ยอมรุกล้ำเข้ามาภายในโพรงปากของร่างใหญ่ด้วยตัวเองบวกกับท่าทางที่ดูเงอะๆงะๆนั่นมันทำให้เขารู้สึกตลกไม่น้อย จูบก็จูบไม่เป็นยังจะลองดี..

ไม่ใช่สิ ไม่ใช่เวลาที่เขาจะมาคิดถึงเรื่องนี้ เขาควรจะรีบผละออกให้ไวที่สุดก่อนที่จะเผลอไผลไปทำอะไรไร้สติต่อหน้าเพื่อนและรุ่นพี่ และเขาจะต้องไม่สนใจผีที่กำลังหลับตาพริ้มโชว์แพขนตางอนยาวราวกับไม่ใช่ผู้ชาย ผลักออก ให้สมกับที่คิดจะแกล้งจูบเขาให้อายตอนที่มีคนอื่นอยู่ด้วย ผลักไปเลย!

เร็วดังความคิด มือขาวของชายหนุ่มยกขึ้นมาดันร่างของแทฮยองออกจากตัวทันทีจนคนตัวเล็กลอยหวือกระแทกลงกับพื้น เจ้าตัวทำหน้าไม่พอใจทันทีที่โดนปฏิเสธอย่างไร้เยื่อใย จอนจองกุกใจร้าย เขาเกลียดจองกุก..คิ้วบางขมวดแน่นพร้อมใบหน้าสวยที่งองุ้ม แต่พริบตาเดียวก็เปลี่ยนไปเป็นใบหน้าตกใจกับดวงเนตรสีดำขลับกำลังเบิกกว้าง

กึก! โครม

ตอนผลักร่างเล็กออก เจ้าของใบหน้าหล่อเหลาคงจะไม่ได้ตระหนักถึงมือของตัวเองที่อาจไปชนกับอะไรบางอย่างจนมันหล่นจากมือเจ้าของกระจายไร้ทิศทาง อย่างเช่น..เอ่อ เขาหมายถึง เลคเชอร์ของจองโฮซอก อะไรประมาณนั้นน่ะนะ

ชิบเป๋งแล้ว!!” เสียงสบถของหนุ่มหน้าม้าดังขึ้นก่อนเป็นอันดับแรกขณะที่คนที่นั่งอยู่บนโซฟานั่งแข็งทื่อเป็นก้อนหินทำอะไรไม่ถูก กล่องสีเทาที่เคยถูกบรรจุไว้ด้วยซีดีกองพะเนิน ทั่วทุกแผ่นประทับตราเลขสิบแปดบวกรวมทั้งอะไรต่อมิอะไรก็ไม่สามารถบรรยายออกมาได้หมด มันร่วงหล่นลงจากมือของโฮซอกที่โดนจองกุกชนเมื่อครู่ ตกกระแทกพื้นจนฝากล่องเปิด ตามด้วยกล่องดีวีดีมากมายหลายขนาดที่ไหลกรูลงมาจากกล่อง เป็นวินาทีเสี่ยงตายของจองโฮซอก เมื่อสายตาคมกริบของฮียอนไล่มาลงมาที่พื้นช้าๆ

ซวย.. ณ จุดๆนี้คือซวยโคตรๆ ซวยบรม ซวยจริงจัง ซวยแบบหาที่สุดมิได้

จองโฮซอก!!”

จ..จ๋า

นี่เลคเชอร์เหรอ? ตอบพี่!”

คือมันมีเหตุ...โอ๊ยยย ไม่เอา ไม่ดึงหูดิ พี่ฮียอนคนสวยยอดที่จะทำหน้าแหยงๆใส่เพื่อนรักที่กำลังโดนฝ่ามือมารบิดหูแบบร้อยแปดสิบองศาจนใบหูแดงๆแทบช้ำไม่ได้ ขายาวๆก้าวตามพี่สาวของตนเองที่ทำท่าจะเดินตึงตังออกไปจากบ้านของจอนจองกุกพร้อมกับของกลางเต็มไม้เต็มมือโดยที่ยังไม่ปล่อยมือเรียวที่จับหูของน้องชาย ร่างสูงของจองกุกก็ไม่รู้ว่าจะห้ามยังไง จากนี้ไปพี่ฮียอนคงมองเขาเป็นคนใจกามไปแล้วแน่ๆ...จอนจองกุกเป็นแค่คนรับฝากนะ

ฉันก็หวังไว้ว่าแกจะตั้งใจเรียนบ้างนอกจากสนใจเรื่องผู้หญิงไปวันๆ กลับบ้านเลยนะโฮซอก!”

ซี้ดดดดดดดด พี่ปล่อยโฮบิก่อน อย่าบอกแม่นะเว้ยย มีอะไรคุยกันดีๆชายหน้าม้าร้องห้ามเสียงหลง แต่ก็ถูกสายตาดุของฮียอนตวัดกลับมาให้หงอกลายเป็นลูกม้า(?)อีกครั้ง

ส่วนจองกุก พี่ว่าเราคงได้คุยกันอีกเร็วๆนี่แน่ ไป! กลับ!!” เจ้าของเรือนผมสีน้ำตาลยาวสลวยหันมากล่าวกับเจ้าของบ้านด้วยสีหน้าโมโหเล็กน้อย ลมหายใจร้อนรุ่มถูกพ่นออกมาอย่างหงุดหงิด กระต่ายตัวโตหน้าเสียไปเล็กน้อยที่ถูกพูดแบบนั้น แต่ยังไม่ทันจะได้แก้ตัว เสียงประตูปิดดังลั่นก็สยบทุกสิ่งทุกอย่างด้วยความเงียบงัน

ปัง!!

ไหล่กว้างสั่นกระตุกเพราะความตกใจ ตอนโกรธนี่น่ากลัวชะมัดเลยพี่ฮียอน ได้แต่ภาวนาว่าเพื่อนรักจะรอดตายจากการถูกไต่สวนอย่างเข้มงวดของพี่สาวเจ้าระเบียบ จำได้ว่าเรื่องล่าสุดที่เขาถูกพี่ฮียอนว่าก็คือการไปเล่นซนที่บ้านของโฮซอกสมัยประถมจนทำลายงานเย็บปักถักร้อยที่พี่เขาต้องนำส่งอาจารย์ในวันมะรืนจนขาดวิ่นไม่มีชิ้นดี หลังจากนั้นก็ไม่มีอีกเลย..ไม่มีเลยจริงๆ

แถมเรื่องนี้ใหญ่กว่างานเย็บปักถักร้อยหลายเท่าตัว ใหญ่ระดับบ้าน...หรืออาจจะสองบ้าน ทั้งตระกูลจองและจอน..

บางทีวันนี้เขาอาจจะต้องรอรับโทรศัพท์จากโฮซอกจนดึกดื่นเพื่อติดตามความเป็นความตายของเจ้าตัวและตนเอง ระหว่างนี้ก็คงได้เวลาสอบสวนบุคคลที่เขาผลักตกโซฟาไปเมื่อกี้ สัมผัสนุ่มนิ่มที่ริมฝีอากยังคงติดตรึงไม่จางหาย ไวรัสอะไรอีกแล้วรึไงฮะคิมแทฮยอง

พี่แทฮยอง อยู่รึเปล่าครับ?สามารถพูดกับตัวเองโดยไม่รู้สึกว่าบ้าอีกต่อไปตั้งแต่มีแทฮยองเข้ามาในชีวิต พ่อกับแม่ของเขาไม่ได้กลับบ้านตลอดทุกวันเพราะอีกคนก็ไปทำงานที่ต่างประเทศ ส่วนอีกคนก็ประกอบอาชีพที่ต้องจากบ้านไปนานเป็นเดือนๆ เพราะฉะนั้นบ้านหลังนี้จึงแทบจะกลายเป็นของจองกุกทั้งหมด แต่ตอนนี้เขาไม่รู้สึกว่าตัวเองอยู่คนเดียวอีกต่อไปแล้ว แทฮยองไม่หนีจองกุกไม่ไหนหรอก

แต่สิ่งที่ได้รับกลับมาคือความเงียบ..

หลังจากเกิดเรื่องเมื่อกี้เขาก็ไม่ได้เห็นร่างบางอีกเลย แทบจะเรียกได้ว่าไม่ได้สังเกตหรือสนใจ ความเงียบเรียกความรู้สึกโหวงๆและว่างเปล่าเข้ามาแทนที่ สมองพยายามหาข้อมูลมาประมวลความเป็นเหตุเป็นผลในสถานการณ์ต่างๆ

เขาผิดที่ผลักแทฮยองที่กำลังจูบเขา? หรือแทฮยองผิดที่มาจูบเขา? นั่งตักด้วย..

หรือเมื่อกี้ไม่ใช่จูบแต่จูออนตัวเล็กกำลังทดลองวิธีการแก้ไวรัสแบบใหม่ที่จองกุกไม่ยอมให้ความร่วมมือด้วย? ผีหน้าสวยเลยไม่พอใจจนหน้ามุ่ยหนีเขาไปแล้ว.. ไม่น่า ร่างเพรียวนั่นบอกเองนี่ว่าห่วงแค่เรื่องของเขา ห่วงแค่จองกุกเท่านั้นน่ะ

พี่แท พี่แทครับ อยู่ใช่มั้ย?

ไม่มีแม้แต่สัมผัสนุ่มนิ่ม ไอเย็นที่มากระทบผิวกาย เสียงทุ้มหวานดังกึกก้องอยู่ข้างหู ไม่มีสักอย่าง..

ริมฝีปากเรียวเม้มด้วยความประหม่า เขาจะทำยังไงดีให้วิญญาณขี้งอนนี่ตอบเขาสักที ส่งสัญญาณอะไรมาก็ได้ ไม่ใช่ทำเป็นหูทวนลมแอบซ่อนตัวอยู่อย่างนี้ แล้วเขาจะถามเรื่องจูบนั่นยังไงเล่า คิดว่าคนอื่นเขาไม่ค้างคาใจรึไงกัน เด็กผีเอ๊ย..

วันนี้ ผมไม่สวดมนต์นะ

ตัดสินใจกล่าวอย่างสั้นๆก่อนจะเดินคว้าผ้าเช็ดตัวสีขาวกับผ้าเช็ดผมเข้าห้องน้ำไปราวกับว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น

จอนจองกุกไม่เคยเข้านอนในเวลาอันรวดเร็วขนาดนี้ เขาไม่คิดจะรอข้อความหรือโทรศัพท์จากเพื่อนรักหักสวาทอย่างโฮบิหอยหลอดอะไรของมันอีกต่อไป ชายหนุ่มไม่สวดมนต์อย่างที่ตนเองได้ว่าเอาไว้เมื่อตอนเย็นก่อนอาบน้ำ ทิ้งตัวลงนอนกับเตียงขาวสะอาดของตนเองทันทีพร้อมปิดไฟที่โต๊ะข้างเตียง เรื่องเข้านอนเร็วสำหรับจองกุกแล้วน่ะฝันไปเถอะ ที่เขาทำก็แค่รอ..หลับตารอเท่านั้น

มาแล้ว..

ผมด้านหน้าที่ปรกเบียดบังใบหน้าคมถูกอะไรบางอย่างจับให้มาทัดที่ใบหูพร้อมกับสัมผัสอ่อนโยนที่ลูบเบาๆบนหัวทุย จองกุกกระตุกยิ้มทันทีที่ผ้าห่มบนเตียงยวบลงไปเล็กน้อย บอกแล้วไงล่ะว่าที่ทำก็แค่รอเท่านั้น

ฝันดีนะจองกุกอา.. พี่รักเรานะ

พอถูกมือบางของแทฮยองลูบหัวเอานานๆเข้าความสบายบวกกับความง่วงก็เข้ามาแทนที่ ได้ยินทุกคำพูดที่ถูกเปล่งออกมาจากริมฝากอวบอิ่มซีดขาวนั่น มือเล็กๆอีกข้างที่กอบกุมมือของเขาไว้ ส่วนอีกข้างลูบผมเด็กหนุ่มเบาๆด้วยความเอ็นดู อยากจะตอบรับคำพูดลอยๆนั่นเหลือเกิน แต่ก็นะ มีคนคอยลูบหัวให้แบบนี้มันก็ชักจะรู้สึกง่วงๆขึ้นมา เอาไว้พรุ่งนี้จะสอบสวนทีเดียวเลยก็แล้วกัน พี่แทฮยอง..

ติ๊ง..

JHobie: เห้ย จองกุกเว้ย จองกุกกกกกกก

JHobie: พี่ฮียอนหน้าสั่นเลยเว้ย ตอนพี่แกเปิดดีวีดีนั่นแล้วสรุปว่ามันเป็นหนังผีอะ หูยยย จูออนแม่งเต็มหน้ากูเลย หลอนสัด

JHobie: เออแต่ที่กูซื้อมาคนขายบอกกูแล้วนะว่ามันเป็นหนังเอ็กซ์อะ นี่งงมาก

JHobie: ยังไงก็ช่างแม่ง ตอนนี้แฮปปี้มาก ไม่โดนด่า เจ๊แกหน้าแตก ว้ายยยยยยยยย

JHobie: จอน แสรดจอน นอนแล้วเหรอวะ เห้ย คนอย่างมึงนอนก่อนห้าทุ่มก็เป็นด้วย?

อ่านแล้ว

Jungkook: เรายังอยู่ ดีใจด้วยนะ

JHobie: เออๆกูก็นึกว่ามึงนอนแล้ว แล้วทำไมวันนี้มาสุภาพจังวะ 55555

อ่านแล้ว

Jungkook: ไม่มีอะไรหรอก เจอกันที่โรงเรียนนะ

JHobie: ...อ่า ได้ๆ ฝันดี

อ่านแล้ว

            คิกๆ..

 

#ไรท์กุกวีสะท้านฟ้า

ป.ล. ริงไวรัสอยู่ในรูปแบบของสเปxิร์xค่ะ

ป.ล.2 ไม่เปิดเผยวิธีการแพร่ไวรัสของแทฮยองค่ะ 5555555555555555555555555555

ป.ล.3 หนังเรื่องจูออนจริงๆแล้วหมายถึงหญิงสาวชื่อคายาโกะค่ะ แต่ไรท์เตอร์นำเรื่องราวของซาดาโกะจากเดอะริงมาเสนอเพราะเรื่องราวน่าสนใจว่าคายาโกะเนอะ ใครที่เป็นแฟนหนังทั้งสองเรื่องก็ขออภัยด้วยค่ะ

ป.ล.4 ขอฝากแฟนอาร์ทจูออนแทแทไว้โด้ย งั่กๆ เผื่อว่าจะนึกภาพไม่ออก เอ๊ะหรือจะไม่ออกยิ่งกว่าเดิม 5555

ขอขอบคุณธีมสวยๆจาก BERLIN THEME ค่ะ อิอิ


B E R L I N ❀
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 39 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

799 ความคิดเห็น

  1. #786 boahammock (@boahammock) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 2 สิงหาคม 2562 / 21:41
    เปิดเรื่องมาด้วยความสยดสยองของจูออน และปิดท้ายด้วยความน่ารักของจูออนตัวเดียวกัน น่ารักมากค่ะ ถ้าจูออนน่ารักแบบแทเราขอสักสิบตัวเอามาไว้ที่บ้านเล้ยยย ><
    #786
    0
  2. #748 ku_1709 (@kunggii) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2562 / 20:58

    เปงผีที่น่ารัก //อ้อกกกกกกก

    #748
    0
  3. #726 2546po (@2546po) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2561 / 00:54
    ชอบมากเลยไรท์ แทน่าเอ็นดูอ่ะ ไรท์สู้ๆนะ
    #726
    0
  4. #722 Real.B シ (@JHOPE__) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2561 / 21:28
    น่ารักชะมัด
    #722
    0
  5. #704 chalillxx_ (@chalillxx_) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 25 เมษายน 2561 / 14:24
    แทนี้เป็นผีที่น่ารักแล้วก็ขี้หึงด้วยอะ
    อยากรู้วิธีแพร่ไวรัสเว่อร์
    #704
    0
  6. #618 sofar_fa (@fafar4840) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2560 / 00:15
    น่าร้ากกกกกกกกก ><
    อยากให้มีภาคต่ออ่ะ
    แต่การแพร่ไวรัสของแทนี่น่าสงสัยนะ แททำไรน้องอ่ะ 5555
    #618
    0
  7. #609 bam_KSH (@bam_KSH) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2560 / 21:48
    ตลกโฮซอกตอนตกใจมากอะ นี่ขำลั่นจนพ่อหันมามองเลย5555555 มีความร้อนตัวอะตล๊ก ยัยผีแทก็น่ารักมาก ถึงตอนแรกจะน่ากลัวไปหน่อยก็เถอะ
    #609
    0
  8. #590 bankbank919 (@bankbank919) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 5 เมษายน 2560 / 21:27
    นั่ลลัคคคค ของภาค2 พลีสสสสส
    #590
    0
  9. #577 GacHa_ponG (@GacHa_ponG) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 21 มีนาคม 2560 / 16:10
    โอ้ยย ในบรรดาชื่อผีทั้งหมดจูออนน่ากลัวสุด แต่ทำไมมันน่ารักขนาดนี้!!คือจบแล้วหรอ ไม่มีต่อแล้วหรอคะ??
    #577
    0
  10. #570 sungmin-pink boy (@sunghyunmin) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 19 มีนาคม 2560 / 17:36
    ความกล่องเลคเชอร์ของโฮบิ กับความน่ารัก?ของยัยแท กร๊ากกกกกก5555
    #570
    0
  11. #566 Mild5401 (@Mild5401) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 15 มีนาคม 2560 / 21:21
    ตอนนี้ได้ช่วยชีวิตเราไว้ค่ะ
    #566
    0
  12. #526 Remotta (@kawi-sk) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2559 / 20:14
    ชอบเรื่องนี้สุดในบรรดาเรื่องอื่นทั้งหมดและ555
    #526
    0
  13. #483 jijee09 (@jijee09) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2559 / 15:00
    โงยหลอนนิดๆ น่ารักดีอ่าาา อยู่นานๆนะคิมแท อย่าพึ่งแก้ไวรัส

    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 23 ตุลาคม 2559 / 20:54
    #483
    0
  14. #475 why_qky (@why_qky) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2559 / 19:36
    พออ่านชื่อตอนว่าเนื้อเรื่องเกี่ยวกับจูออนก็กลัวไว้ก่อนเลย
    คิดว่าแทจะดึงจองกุกลงไปในบ่อแล้วฆ่างี้ แต่จริงๆแล้วไม่ใช่เลย
    น่ารักมาก น่ารักตั้งแต่ทำลายแผ่นซีดีของโฮป นี่ต้องขอบคุณจูออนแทแทสินะ
    ชอบตอนจอบด้วย ลูบหัวให้น่ารัก มีพิมพ์ตอบไปหาโฮปด้วย5555555
    #475
    0
  15. #460 DESTINY' (@destined) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 22 กันยายน 2559 / 21:57
    ตอนแรกก็นึกว่าจะเลือดสาดน่ากลัวจนฝันร้ายซะอีก55555555
    แต่กลับกลายเป็นว่านี่ทำไมมันน่ารักแบบนี้กันล่ะ
    ทำเอาอยากโดนไวรัสมั่งเลยอ้ะ! จูออนอะไรขี้งอนน่ารักแบบนี้55555555
    ขำโฮบิตอนโดนที่ตองกุกเอามือไปโดนกล่องเลคเช่อ โอ้ยตลก5555555555555
    #460
    0
  16. #439 Love All Kpop (@weloveexobctsx) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2559 / 22:06
    งื้ออออ อิความกลัวสามสี่เรื่องแรกๆมลายหายไปเลยย นึกว่าวันนี้จะนอนไม่หลับซะแล้วง่ะ T^T กราบขอบพระคุณอย่างยิ่งที่หวานละมุนละไมขนาดเน้ ฮือออ รู้สึกค้างนิดหน่อยเพราะอยากให้อิกุกบอกรักพี่แท (ver. จูออน) แต่ก็นะ แค่นี้เค้าก็ยิ้มระรื่นแง้ว หลังจากที่ขนหัวลุกชูชันมานาน กร๊ากๆๆ ชอบที่ไรท์ทุกๆคนแต่งขึ้นมาจริมๆค่ะ มันดูเข้าถึงบรรยากาศ ไม่ว่าจะหลอน ละมุน ซึ้ง อะไรก็แล้วแต่ ชอบมากจริมๆ ยิ้มไม่หุบเลยค่ะ ส่วนเรื่องของจูออนจะบอกว่าเค้ากลัวจูออนม๊ากมาก (ปกติก็กลัวผีทุกเรื่องแหละ (. .;) แหะๆ) แต่ว่าจูออนในฟิคน่ารัก น่าเอ็นดูเป็นพิเศษ มีองมีอ้อน แหม่ นี่ถ้าไม่ใช่จูออน กุกอดใจไม่ไหวจับปล้ำได้เลยนะคะ (ตะไมหื่นมากมาย) กร๊ากกก น่ารักอ่ะ ดูตะมุตะมิจริมๆ คือสงสัยว่าไรท์จะทำโปรเจ็คนี้ไปเรื่อยๆรึเปล่าง่ะ อ่อ .. เค้ารู้ละ มันจะแบ่งเป็นเทศกาลรึเปล่าคะ ? ยังไงก็จะอ่านเหมือนเดิม ชอบมากๆ <3
    #439
    0
  17. #420 wyjh3025 (@wyjh3025) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2559 / 22:30
    ขอจูออนสองค่ะ ฮืออออออ พี่แทผีขี้งอนแถมยังขี้ยั่วอีก ง่อววววว น่ารักกกกก ตอนไปนั่งตักแกล้งน้องกุกยิ่งน่ารัก น้องก็พยายามไม่สนใจพี่ พอน้องไม่สนยิ่งรุกใหญ่ 55555555555 เป็นการอ่านที่ยาวนานมาก ยาวมากค่ะ ฮี่ๆๆ
    #420
    0
  18. #399 Chëetαн´ (@honey-candy) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 22 มีนาคม 2559 / 09:07
    เป็นผีที่น่ารักมากอ่ะ ชอบ แลดูละมุน
    #399
    0
  19. #224 ozenner (@ozenner) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 25 ธันวาคม 2558 / 19:57
    ไรต์อ่าาาา ไม่อยากให้จบเลยยยย ไรต์แต่งต่อไม่ได้อ่ออออ
    #224
    0
  20. #205 valentineloza (@zattlecaramel) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2558 / 21:32
    ไม่อยากให้เป็นsfเลยอ่าาา น่ารักกกก
    #205
    0
  21. #149 P_pang1997 (@P_pang1997) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 6 พฤศจิกายน 2558 / 13:13
    มันยังไม่จบไช่ไหม? ฮืออออออข้างหนักมากโดนหลอก เห็นปกแล้วแบบไม่กล้าอ่านทำใจตั้งนานพออ่านน่ารักปล.ขออีก(หลายๆ)พาสได้ไหม>3<ฉันจะรอนะค่ะพี่5555555555555555
    #149
    0
  22. #148 P_pang1997 (@P_pang1997) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 6 พฤศจิกายน 2558 / 13:12
    มันยังไม่จบไช่ไหม? ฮืออออออข้างหนักมากโดนหลอก เห็นปกแล้วแบบไม่กล้าอ่านทำใจตั้งนานพออ่านน่ารักปล.ขออีก(หลายๆ)พาสได้ไหม>3<ฉันจะรอนะค่ะพี่5555555555555555
    #148
    0
  23. #139 Jung Tien-In (@tienin) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2558 / 07:02
    แทแทน่ารักกกกกกกก จริงๆเป็นคนลัวสองเรื่องนี้มากกกตอนเห็นชื่อเรืีองนี่แบบทำใจก่อน555. แต่ผิดคาดน่ารักกกกก
    #139
    0
  24. #130 paloyhblaq (@paloyhblaq) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 2 พฤศจิกายน 2558 / 17:19
    อยากได้ภาคต่อจูออนจังเลย ฮือ น่ารัก อยากเจอผี(แทฮยอง)เลยอะ น่ารักอยากฟัด แง หวหฟวสหสหววหๆวงๆวๆๆ
    #130
    0
  25. วันที่ 31 ตุลาคม 2558 / 19:46
    งือออออน่ารักกกกอ่ะ ว่าแต่..จะ..จบบบแล้วอ่ออออ แงงงงงชอบบบอ่ะ
    #120
    0