(BTS) KOOKV : F E S T I V A L ♡

ตอนที่ 7 : BAD BLOOD ; __makhin

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,589
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 39 ครั้ง
    19 พ.ย. 58

 

BAD BLOOD

AUTHOR : __makhin

RATE : PG 15+

JUNGKOOK x TAEHYUNG

TALK : ฮัลโหลสวัสดีนี่มะขิ่นเองดองเรื่องเก่าไว้หลายสิบแต่ก็ยอมปลีกตัวมาแต่งโปรเจคนี้ให้ทันถึงจะใช้เวลาแต่งร่วมอาทิตย์ก็ตาม(โดนงานทับตาย)จับได้ "พ่อมด" ค่ะแฮร์รี่มาก่อนเลยแต่อยากแหวกแต่งแนวแฟนซีเรื่องที่สองในชีวิตมันยากมากจะจับให้มันอยู่ให้หมวดไหนยังหาให้ไม่ได้เอาเป็นว่าอ่านเถอะนะ 55555555555555



 



 

พูดถึงพ่อมดแม่มดทุกคนจะคิดถึงวรรณกรรมเรื่องแฮร์รี่พอตเตอร์ที่ถูกนำมาสร้างเป็นหนังจนดังใหญ่โตมโหฬาร เหล่าบรรดาพ่อมดแม่มดน้อยหน้าตาดีมีที่พักหรูหราโอ่อ่าอาหารการกินหรูระดับห้าดาวยังสู้ไม่ได้เรื่องพวกนี้มันมีแค่ในนิยายเท่านั้นแหละครับพ่อมดแม่มดของจริงมันอยู่ตรงหน้าผมต่างหากล่ะ

กลางคืนที่มืดมิดตรงซอกซอยที่ไม่ค่อยมีใครกล้าเดินผ่านผมมองร่างน่าขยะแขยงที่กำลังจะตายด้วยน้ำมือของผมทั้งๆที่ก่อนหน้านี้เธอมีรูปร่างที่สวยราวกับภาพวาดแต่กลิ่นเหม็นสาบที่ออกมาจากตัวเธอนั่นทำให้ผมรู้ว่าเธอไม่ใช่มนุษย์ แผลที่คอเหวอะหวะจากมีดสั้นคู่ใจของผมรูปร่างหน้าตาแปรเปลี่ยนเป็นอัปลักษณ์ตาโปนทะลุเกือบออกจากเบ้าผิวหนังหุ้มกระดูกปากแหว่งจนเห็นเหงือกเน่าๆกับฟันแหลมคนที่ดูยังไงก็ไม่เคยผ่านทำความสะอาดมาแน่ๆเพราะเธอมันเป็นพวกแม่มดชั้นต่ำที่แปลงกายได้แค่วันต่อวันเท่านั้นมีปัญญาหากินได้แค่เนื้อจากสัตว์ตัวเล็กๆเท่านั้น

"จุ๊ๆ อย่ามองผมแบบนั้นสิครับ"

"ฉันจะฆ่าแก!!"

"ตอนนี้เอาตัวเองให้รอดก่อนไหม? แค่โดนมีดปักคอก็จะตายซะแล้วสมกับเป็นพวกชั้นต่ำจริงๆ"

ผมใช้เท้าเหยียบเข้าที่หัวของหล่อนร่างหนังหุ้มกระดูกตะเกียกตะกายสุดกำลังมือที่น่ารังเกียจเอื้อมมาจับข้อเท้าผมผมสะบัดออกอย่างไม่ใยดีก่อนจะเพิ่มแรงเหยียบให้มากกว่าเดิม

            "กรี๊ดดดดดดดด"

"จะกรีดร้องให้ตายก็ไม่มีใครได้ยินหรอกพวกมนุษย์หน่ะเค้าไม่เห็นร่างเน่าๆของแกหรอกนะ"

เผละ!

รองเท้าคอมแบทคู่ใหม่ที่พึ่งถอยมาเมื่ออาทิตย์ก่อนตอนนี้ได้จมเข้าไปอยู่ในหัวของร่างเน่าๆที่พื้นเลือดสีแดงช้ำผสมกับเศษเนื้อจากมันสมองได้ไหลนองเต็มพื้นส่งกลิ่นเหม็นเน่าไปทั่ว

            "พวกชั้นต่ำนี่เน่ายันเลือดจริงๆ"

            แกร๊ง

ผมหันหลังไปมองตามเสียงก็พบเด็กผู้ชายอายุน่าจะราวๆ17-18ยืนตัวสั่นในมือยืนกำกระเป๋าสะพายแน่นดวงตาใสมองมาทางผมอย่างหวาดกลัว

"หืม? นายมองเห็นด้วยหรอ?"

ร่างบางส่ายหัวอย่างพัลวัน ช่วยปฏิเสธให้เนียนหน่อยสิเด็กน้อย หึ

"แปลก ธรรมดาโดยมนุษย์ทั่วไปไม่มีทางเห็นรูปลักษณ์ที่แท้จริงของพวกพ่อมดแม่มดนิ?"

"มะ เมื่อกี้ .. มันเกิดอะไรขึ้น .."

"บอกว่านายเป็นใคร? ทำไมไม่ได้กลิ่นอะไรเลย"

ผมเดินไปยืนตรงหน้าร่างบางอย่างรวดเร็วจนอีกคนตั้งตัวไม่ทันสีหน้าบ่งบอกว่าตกใจสุดขีดผมเพ่งมองใบหน้าติดหวานเกินกว่าผู้ชายทั่วไปผมยื่นหน้าไปสูดดมรอบตัวร่างตรงหน้าอย่างพิจารณา แปลกไม่ได้กลิ่นอะไรเลยมีแต่กลิ่นหอมหวานไม่เคยได้กลิ่นแบบนี้เลยแหะ

"คะคุณนักบวช .. มะมาดมผมทำไมครับ"

"อ่า โทษทีพอดีฉันไม่เคยได้กลิ่นตัวนายหน่ะกลิ่นนายหอมดีนะ"

"บ้า! นะนายคือฆาตรกรโรคจิตที่กำลังเป็นข่าวอยู่ใช่ไหม!?"

"อืม .. อาจจะใช่ก็ได้นะฉันกำลังอยากฆ่าอีกคนพอดี"

ดวงตากลมเริ่มมีน้ำใสๆเอ่อล้นยิ่งทำให้ผมอยากแกล้งอีกคนมากกว่าเดิมยิ่งผมขยับเข้าหาร่างบางๆก็ค่อยๆขยับหนีผมทีละนิด

"ยะอย่า .. ทำไรผมเลยนะผมมีเงินนะ .. อะเอาเงินมะไหม?"

"ฉันอยากได้ตัวนายนายจะยอมแลกกับการถูกฆ่าไหม?"

ร่างบางเริ่มก้มหน้าพร้อมกับแรงสั่นน้อยๆหัวทุยๆสะบัดไปมาอย่างบ้าคลั่งผมยกยิ้มอย่างอดขำไม่ได้อ่อนแอซะจริงถ้าพ่อมดแม่มดชั้นสูงมาเห็นไอเด็กนี่โดนจับกินง่ายๆแน่นอน ผมถอนหายใจเฮือกใหญ่ก่อนจะคว้าแขนบางๆนั่นให้ออกมาจากซอกตึกดึกดื่นป่านนี้ทำไมยังกล้าเดินกลับบ้านคนเดียว

"ปะปล่อยผมจะพาผมไปไหนปล่อยนะ!"

"เวลานี้นายควรร้องขอชีวิตนะ"

"ฮึก ปล่อยผมเถอะนะแม่กำลังรอผมอยู่"

"รู้ว่าดึกดื่นป่านนี้ทำไมยังกล้าเดินกลับบ้านทางเปลี่ยวๆแบบนี้?"

"ทางเก่ามันมีหมา ... ไม่กล้าเดิน"

พระเจ้า ... มีคนแบบนี้อยู่บนโลกด้วยกลัวหมาแต่ไม่กลัวคน!

"บ้านอยู่ไหน"

"หืม?"

"ถามก็ตอบ"

"เลี้ยวซ้ายข้างหน้าสุดซอย ดะเดี๋ยวตอนนี้ผมงงไปหมดแล้วนะ"

"ไว้ถึงบ้านนายฉันจะเล่าให้ฟัง อ่ะนี่ถือไว้เพื่อความสบายใจ"

ผมยื่นปืนพกให้อีกคนอย่าไม่ใส่ใจก่อนจะขึ้นลำปืนให้หายกังวนว่าผมจะทำมิดีมิร้ายอีกคน และตอนนี้ผมก็กำลังเดินตามอีกคนอยู่ด้านหลังเว้นระยะห่างพอประมาณร่างบางๆนั่นแอบชำเลืองมามองผมเป็นระยะพร้อมในมือถือปืนแน่นผมว่าถ้าเกิดเรื่องไม่ดีกับเด็กนี่คงเอาปืนฟาดคนร้ายมากกว่าเอามายิงคนแน่ๆ

"ถึงแล้ว"

"นี่บ้านนาย?"

"อือ ใช่"

ผมมองรอบๆบ้านก็ปกติทั่วไปไม่มีอะไรแปลกตาสักนิดผมแบมือขอปืนก่อนจะเพยิดหน้าให้อีกคนนำผมเข้าบ้าน

"แม่ครับผมกลับมาแล้ว"

"วีทำไมกะ ..."

"สวัสดีครับผมจอนจองกุกเป็นนักบวช"

"วีขึ้นห้องไปอาบน้ำก่อนไปลูกค่อยลงมาทานข้าว"

ร่างบางพยักหน้ารับก่อนจะชำเลืองมองผมก่อนจะเดินขึ้นบนห้องผมหันมายิ้มให้กับหญิงสาววัยกลางคนอีกครั้งสีหน้ายิ้มแย้มในตอนแรกแปรเปลี่ยนไปสีหน้าเย็นชาจนผมแอบขนลุก

"มีอะไรกับลูกชายฉันรึเปล่า?"

"ไม่มีอะไรหรอกครับพอดีลูกชายคุณไปเจอเวลาเด็ดของผมพอดี"

"คงเป็นเรื่องเข้าใจผิดเชิญคุณกลับไปซะ"

"คงไม่ได้หรอกครับผมคงต้องถามคุณว่าทำไมลูกชายคุณถึงเห็นร่างจริงของพ่อมดแม่มดโดยปกติมนุษย์ทั่วไปไม่มีทางเห็นแน่นอนเพราะจิตของมนุษย์นั้นอ่อนมากเห็นได้แค่ร่างจำแลงเท่านั้น"

ผมมองหญิงสาวตรงหน้านิ่งแล้วสายตาผมก็สะดุดกับสร้อยไม้กางเกงประดับไปด้วยเพชรสีมรกตที่ถูกสั่งทำพิเศษเฉพาะนักบุญที่ถูกเลือก ... ทำไมผู้หญิงคนนี้ถึงมี?

"สร้อยคอของคุณได้มายังไง?"

"มันไม่ใช่ธุระกงการสำหรับนักบวชอย่างคุณเชิญกลับไปได้แล้ว"

"ไม่งั้นผมจะฆ่าเด็กนั่น คนที่เห็นไม่มีทางรอด"

ผมยิ้มให้อย่างเป็นมิตรก่อนจะเดินขึ้นมาชั้นบนอย่างใจเย็นผมมาหยุดที่หน้าห้องพร้อมป้ายแขวนอยู่ที่หน้าประตู

"วีงั้นหรอ?"

ยังไม่ทันที่ผมจะเอื้อมมือไปบิดลูกบิดประตูแรงดูดมหาศาลดูดผมลงจากชั้นบนจนผมกระเด็นไปอยู่สนามหญ้าหน้าบ้าน

"อย่ามายุ่งกับลูกชายของฉัน"

"ว้าว กะแล้วว่าคุณต้องไม่ใช่มนุษย์แน่ๆ หน่วยงานไหนเนี่ย?"

"ฉันไม่มีทางลดตัวไปเป็นหมาให้พวกรัฐบาลหรอกนะ"

ผมลุกขึ้นก่อนจะปาดเลือดที่มุมปากออกอย่างไม่ใส่ใจ ผมว่ายัยป้านี่คงจะคุยดีๆไม่รู้เรื่องแน่ๆ

"ผมว่าเรามาคุยกันดีๆกันดีไหม?"

"ฉันไม่ต้องการคุย"

"สงสัยผมคงต้องตามพวกแล้วมั้ง"

ผมหยิบเครื่องมือสื่อสารอิเล็กทรอนิกส์มันก็แค่โทรศัพท์ธรรมดาเครื่องนึงไม่จำเป็นต้องกดโทรออกพวกที่โบสถ์ก็รู้ตำแหน่งของผมอยู่แล้วก็แค่กดส่งสัญญาณเรียกไปก็แค่นั้น

"คุณต้องการอะไร"

"ผมต้องการความจริง"

"... ได้แต่ต้องแลกกับข้อเดียวของฉันถ้าคุณทำได้ฉันจะเล่าให้ฟัง"

"อะไรล่ะครับ?"

"คุ้มกันวีลูกชายของฉัน"

.

.

.
 

.

.
 

.

.

.

.

.

.

"ทานเยอะๆนะลูก"

"ครับแม่ แล้วนักบวชคนเมื่อกี้ล่ะ?"

"กลับไปแล้วจ้ะ"

"ผมยังไม่ได้ถามเค้าเลย ..."

"ถามอะไรหืม?"

"ปะเปล่าไม่มีอะไรครับ แหะๆ"

ผมแอบยืนมองภาพเหตุการณ์อยู่นอกระเบียงการที่ผมอยากรู้ความจริงจากผู้หญิงคนนี้มันทำให้ผมตกลงรับข้อเสนอไร้สาระคือการคุ้มกันลูกชายของหล่อนทุกวันนี้ชีวิตก็ยุ่งวุ่นวายพอแล้วต้องมามีภาระเพิ่มอีก ผมมองภาพหญิงสาวหอมแก้มลูกชายพร้องไปส่งเข้านอน ผมรู้แล้วล่ะว่าทำไมวีถึงเป็นแบบนั้นเพราะยัยป้าเลี้ยงแบบไข่ในหินนี่เอง

"ออกมาได้แล้ว"

"เลี้ยงลูกผิดวิธีนะครับเนี่ย"

"ฉันจะเลี้ยงลูกยังไงก็เรื่องของฉัน ฉันหวังว่าคุณจะทำตามคำมั่นสัญญาที่ให้ไว้นะพวกกริมล็อคเป็นหมาซื่อสัตย์ไม่ใช่หรอ? หน่วยงานพวกคุณน่าจะสอนมาแบบนี้"

"เราซื่อสัตย์กับเจ้านายเท่านั้น"

"ต่อจากนี้ให้จำไว้ว่าวีคือเจ้านายของคุณ"

"ขอเหตุผล?"

"เพราะหมาต้องซื่อสัตย์ต่อคำพูด"

ผมมองหญิงสาวตรงหน้าอย่างนิ่งงันเธอรู้เรื่องภายในมากเกินกว่าจะเป็นคนธรรมดา

"อย่าทำหน้าแบบนั้นสิพวกคุณมันนักบุญในคราบปีศาจชัดๆวันๆเอาแต่ตามล่าฆ่าพวกพ่อมดแม่มดไม่มีวันสิ้นสุด"

"..."

"เคยเข้าถึงตัวนางพญารึเปล่า?"

"ไม่ แต่มีคนเข้าถึง"

"ใช่และไม่ได้มีวันกลับมาก็คือสามีของฉันเอง .. แล้วก็ยินดีที่รู้จักฉันฮโยริ"

" .. คุณคือ?"

"ใช่ฉันเองที่มีข่าวลือว่าฮันเตอร์แห่งกริมล็อคแอบหนีมาแต่งงานกับแม่มดชั้นสูงคือฉันเอง"

ผมไม่รู้ว่าแสดงสีหน้ายังไงออกไปแต่เมื่อยี่สิบปีก่อนช่วงที่ผมเข้ามาทำงานในหน่วยงานแรกๆก็มีข่าวหนาหูว่ามีฮันเตอร์หนีไปแต่งงานกับแม่มดชั้นสูงซึ่งไม่มีใครรู้ว่าคือใครมันแค่ข่าวลือที่โผล่มาหามูลเหตุไม่ได้ไม่นานข่าวก็เงียบและไม่นานข่าวลือว่าแม่มดชั้นสูงตนนั้นได้หายไปไม่ทิ้งแม้แต่กลิ่นเอาตรงๆนี่เป็นครั้งแรกที่ผมเคยเห็นเหล่าพวกชั้นสูงเค้าว่าพวกชั้นสูงทั้งแข็งแกร่งฉลาดว่องไวและไม่มีร่างจำแลงเพราะพวกพ่อมดแม่มดชั้นสูงดื่มและกินเลือดมนุษย์

"หลังจากคลอดวีได้ไม่กี่เดือนวิคเตอร์ก็ออกไปล่านางพญาซึ่งฉันก็ไม่ขัดเพราะฉันก็ทรยศตระกูลเพื่อมาหาวิคเตอร์เพราะฉันรักเค้า"

หัวหน้าหน่วยวิคเตอร์คนที่ผมเคารพรักมากที่สุดคือพ่อวีอย่างงั้นหรอ? ไม่น่าเชื่อเพราะระหว่างฝึกฝนพวกผมถูกปลูกฝังให้ฆ่าและไม่มีการปราณีต่อพวกพ่อมดแม่มดเด็ดขาด

"คุณกำลังไม่เชื่อแต่ฉันอยากให้ดูนี่"

เธอยื่นภาพถ่ายในกระเป๋าสตางค์ให้ผมดูเป็นภาพของเธอกับวิคเตอร์ที่กำลังอุ้มวีวัยแรกเกิดอยู่ที่อก ใบหน้าที่เปื้อนรอยยิ้มของทั้งคู่ทำให้คนมองอย่างผมรู้สึกอยากจะยิ้มตามไปด้วย

"ตอนนี้วีตกอยู่ในอันตราย .. หลายๆฝั่งเริ่มรู้ตัวแล้วว่าวีคือใคร"

"เลยจะให้ผมช่วยปกป้องลูกคุณ?"

"ฉันเลี้ยงวีแบบมนุษย์คนนึงทุกอย่างที่อยู่ในตัววีคือพรสวรรค์ตั้งแต่กำเนิด วีพิเศษกว่าใครทั้งหมดฉันไม่อยากให้ลูกของฉันมีชีวิตที่อยู่ภายใต้คำสั่ง ... สำหรับคนเป็นแม่ฉันยอมทำทุกอย่าง"

"ถ้าผมทำผมจะได้อะไรตอบแทน?"

"สร้อยเส้นนี้จะเป็นของคุณมันสำคัญต่อวิคเตอร์มากคุณก็รู้ใช่ไหมว่าสร้อยเส้นนี้สามารถทำอะไรได้"

ผมมองฮโยริที่มือกำสร้อยที่คอตัวเองแน่น รู้สิสร้อยเส้นนั้นจะปกป้องคนที่ใส่ยามเกิดอันตรายมันทำให้ผู้ใส่เป็นอมตะ

"ทำไมคุณไม่ให้สร้อยวีไปล่ะมาเดือดร้อนผมทำไม"

"มันอันตรายเกินไปสำหรับวี วียังไม่พร้อม"

"คุณเป็นถึงขั้นสูงปกป้องวีได้สบายอยู่แล้ว"

"ถึงพวกฉันจะไม่แก่ชราแต่ใช่ว่าพวกฉันจะไม่มีวันตายเหมือนกับพวกคุณพวกรับพรจากพระเจ้า"

ใช่พวกผมไม่มีวันแก่ชราแต่ใช่ว่าจะไม่มีวันตายมันคือพรจากพระเจ้าพระเจ้าเลือกให้พวกผมมารับใช้ท่าน

"ไว้ผมขอคิดดูก่อนแล้วกัน"

"ในฐานะแม่ฉันขอให้คุณตกลงถือว่าฉันขอร้อง"

ผมมองฮโยริที่ก้มหัวให้ ผมเลือกที่จะเดินออกโดยที่ไม่หันกลับไปมองสายตาผมตวัดไปเห็นผ้าม้านตรงหน้าต่างชั้นสองช่องผ้าม่านมีเงาเล็กๆมองผมลงมาผมจึงเงยหน้าขึ้นทันทีที่เจ้าของเงานั้นเห็นจึงรีบอันตทธานหายไปอย่างรีบร้อนนั่นเรียกรอยยิ้มขำๆจากผมได้ไม่ยาก

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

"เฮ้ยสองสามวันนี้ไม่ออกไปล่าพวกพ่อมดแม่มดหรอวะจองกุก"

"ไม่อะช่วงนี้ไม่ค่อยอยากรับงาน"

ผมหันตอบมินกยูเพื่อนร่วมทีมก่อนจะล้มตัวนอนลงอีกครั้งสามวันมานี่ผมไม่ได้โผล่ไปบ้านหลังนั้นอีกเลยเอาแต่มกตัวอยู่ที่โบสถ์ผมมาคิดๆผมไม่มีเหตุจำเป็นอะไรเลยที่ต้องไปดูแลไอเด็กนั่นน้องก็ไม่ใช่ญาติยิ่งไม่ใช่แถมตัวผมก็เก่งไม่มีสร้อยนั่นผมก็ไม่โดนฆ่าง่ายๆหรอกแต่ทำไมกูลุกเดินหยิบเสื้อคลุมแล้วออกมายืนหน้าโบสถ์ตั้งแต่ตอนไหน? เอาวะไปสักหน่อยไปบอกว่าจะไม่ทำแค่นั้นจะได้เลิกค้างคาจอนจองกุกไม่ชอบค้างคา!

ตอนนี้ผมยืนอยู่หน้าบ้านของอีกฝ่ายเป็นที่เรียบร้อยแล้วตอนแรกกะจะเดินมาชิวๆไม่รีบสุดท้ายควบมอเตอร์ไซค์มาซะงั้นเพื่อความเท่และรวดเร็ว ว่าแต่ไม่มีใครอยู่บ้านหรอ? บ้านเงียบเชียบชิบแต่ประตูบ้านก็ไม่ได้ล็อคนี่หว่าผมค่อยๆบิดลูกบิดหมุนอย่างช้าๆไว้โดนจับได้ก็ค่อยบอกว่าตะโกนเรียกตั้งนานไม่มีใครมาเปิดภาพตรงหน้าทำให้ผมชะงักข้าวของภายในบ้านกระจัดกระจายบ่งบอกว่าไม่นานมานี้มีการต่อสู้กันเกิดขึ้นผมรีบวิ่งเข้าไปในบ้านทันทีเสียงตะกุกตะกักในครัวทำให้ผมไม่รอช้าที่จะวิ่งไปดูเป็นที่แรก ฮโยริในสภาพคอถูกกัดจนแหว่งใบหน้าที่สีเซียวพร้อมกับเลือดจำนวนมากกองเต็มพื้น มันเกิดอะไรขึ้น??

"ใครทำคุณแบบนี้!?"

"วะวีอยู่บนห้อง"

"ห่วงตัวเองก่อนเถอะ!"

แล้วคอเสื้อผมก็ถูกกระชากลงอย่างแรง

"พวกมันจะมาเอาตัววี!"

ฮโยริผลักผมก่อนจะล้มตัวลงไปนอนอีกครั้งผมจะเข้าไปช่วยเธอกลับส่งสายตาแข็งกร้าวมาให้ผมจำใจขึ้นไปชั้นบนเพื่อตามหาวี ด้านบนสภาพเละไม่ต่างกันประตูถูกพังจนไม่มีชิ้นดีรอยเลือดลากยาวตามผนังทำให้ผมใจคอไม่ดีเข้าไปใหญ่ ผมเดินหาทุกห้องก็ไม่เจอวีด้วยทุกห้องประตูพังไม่มีทางที่วีจะมีทางซ่อนพวกจมูกไวอย่างเวนนิโกได้แน่นอนจากสภาพร่องรอยการโจมตีพวกพ่อมดแม่มดได้พาเวนดิโกมาที่นี่จากรอยกัดที่คอฮโยริพวกนี้มันกะมาฆ่าเธอ! ส่วนเวนดิโกมันก็คือหมาที่พวกชั้นสูงเลี้ยงไว้กินเนื้อพวกพ่อมดแม่มดยังไงล่ะนั่นยิ่งทำให้ผมวิตกเข้าไปใหญ่เพราะตอนนี้ผมยังหาวีไม่เจอจนผมลองกลับเข้ามาในห้องของวีอีกครั้งทอดสายตามองรอบห้องหาจุดที่วีจะซ่อนตัวเองได้แต่มันกลับไม่มีจนสายตาผมไปสะดุดกับช่องหลังตู้เสื้อผ้าที่ล้มระเนระนาดผมรีบวิ่งเข้าไปดูพร้อมดึงตู้ออกก็พบช่องลมขนาดที่ตัวคนตัวเล็กๆอย่างวีจะเข้าไปได้ผมแกะฝาครอบออกก่อนจะมองผ่านไปด้านในช่องลมน่าจะเชื่อมกันทั้งบ้านผมตัดสินใจวิ่งลงไปหาฮโยริอีกครั้ง

"คุณไหวไหม??"

"วะวี .. ยะอยู่ไหน"

"ผมจะมาถามคุณว่าช่องลมมันสิ้นสุดที่ไหน"

"หะห้องเก็บของชั้นใต้ดิน วะวี .. ฉันให้วีใส่สร้อยไว้ ..."

ผมไม่รอช้าที่จะรีบวิ่งลงไปชั้นใต้ดินทันทีอยากจะวาร์ปลงไปแต่ตราบใดที่ผมยังไม่เคยเห็นสถานที่ก็ไม่สามารถทำแบบนั้นได้ ดูเหมือนที่นี่จะโดนรื้อเละไม่ต่างจากห้องอื่นๆผมมองตามกล่องช่องลมจนมาสุดปลายทางก็พบเพียงแต่ช่องที่ถูกเปิดฝาครอบ

"วี .. อยู่ในนี้รึเปล่า?"

ผมเอ่ยเสียงแผ่วเบาสายตายังคงกวาดไปรอบห้องแสงสว่างในห้องมีแค่แสงที่สอดเข้ามาจากหน้าต่างบานเล็กด้านบนเพียงเท่านั้นกลิ่นอัพชื้นทำให้ผมได้กลิ่นลำบากเล็กน้อยกลิ่นของพวกเวนดิโกยังหลงเหลืออยู่บางเบาผมเดินหาอีกครั้งจนมาสะดุดเครื่องเตาอบแบบเก่าที่มีเหล็กห่อหุ้มทั้งตัวเครื่องไม่มีกระจกแบบเตาอบสมัยนี้ผมค่อยๆเอื้อมมือไปจับหูเตาอย่างช้าๆก่อนจะค่อยกระชากเปิดออกอย่างแรง

"เฮ้ย!"

ร่างบางๆกระโดดออกมาจากเตาพร้อมมีดทำครัวจ่ออยู่ที่คอผมแรงสั่นกลัวพร้อมคราบน้ำตาเต็มใบหน้าผมไม่พูดอะไรได้แต่ทำมือยกยอมแพ้ก่อนจะค่อยๆดึงมือออกจากมืออีกคน

"ฉันไม่ทำอะไรนายใจเย็นๆนะ ..."

"ฮึก คนพวกนั้นเป็นใคร"

"ไว้ฉันจะเล่าให้ฟังตอนนี้นายไปกับฉันก่อนนะ"

วีพยักหน้ารับฟังอย่างว่าง่ายก่อนจะลุกออกไปผมยืนปัดฝุ่นอยู่สองสามทีก่อนจะเดินนำอีกคนขึ้นไปชั้นบน

กร่อด!!

เวนดิโกจากทิศไหนไม่รู้กระโดดใส่ผมอย่างแรงจนผมตั้งตัวไม่ทันฟันแหลมคมกัดเข้าที่แขนขวาผมอย่างจังผมใช้มือซ้ายง้าบปากของมันอย่างสุดแรงแต่มันไม่ได้ช่วยผมเท่าไหร่ปืนก็หยิบลำบากถ้าผมปล่อยมือที่ง้าบปากตอนนี้โอกาสผมเสียแขนข้างขวาไปสูงมากเพราะแม่งฺกัดซะจมเขี้ยว

ฉึก!!!

มีดทำครัวแทงจากด้านหลังทะลุมาถึงหน้าผากปลายมีดห่างจากหน้าผมไปไม่กี่เซ็นผมถอนให้ใจอย่างโล่งอกก่อนจะสะบัดเวนดิโกไปพ้นตัววียืนตัวสั่นยิ่งกว่าเดิมมือบางเปราะเปื้อนไปด้วยรอยเลือดผมเดินเข้าไปหาอีกคนก่อนจะหยิบผ้าขึ้นมาเช็ดรอยเลือดบนมือบางๆออก

"คุณบาดเจ็บอยู่นะ"

"แค่นี้ฉันไม่ตายหรอกเราไปกันเถอะ"

ผมฉีกแขนเสื้อคลุมก่อนจะเอามาพันรอยกัดอย่างลวกๆก่อนจะจูงมืออีกคนให้เดินตามพอวีเห็นสภาพแม่ของตัวเองก็เอาแต่ปล่อยโฮผมเลยปล่อยให้สองคนนั้นอยู่ด้วยกันเพราะยังไงฮโยริก็ต้องตายเพราะพิษในน้ำลายเวนดิโกสามารถฆ่าพวกพ่อมดแม่มดได้สบายๆเพราะมันถูกสร้างมาเพื่อฆ่าพ่อมดแม่มดโดยตรงแต่ก็ไม่สามารถทำอะไรพวกผมได้เพราะเลือกพวกผมบริสุทธิ์เกินกว่าที่พิษเวนดิโกจะเข้าถึงได้

"คุณ ฮึก คุณแม่อยากคุยกับคุณครับ ฮึก"

ผมเดินเข้าไปก่อนจะย่อตัวลงนั่งข้างๆเธอใบหน้าซีดเซียวจนไม่มีสีเธอหันมายิ้มให้ผมก่อนจะเอ่ยเสียงแผ่วเบาเพื่อให้และเธอเท่านั้นที่ได้ยิน

"พวกมันรู้แล้ววีคือใคร .."

"ตกลง ผมตกลง"

"ขอบคุณนะต่อจากนี้ขอฝากวีไว้กับคุณ แล้ว ... สร้อยเส้นนั้นอย่าให้ใครได้มันไปง่ายๆนะจองกุก ..."

"ครับ ผมสัญญาตลอดเท่าชีวิตของผม"

ฮโยริยิ้มให้ผมเป็นครั้งสุดท้ายก่อนที่ร่างจะค่อยๆสลายปลิวไปกับสายลมภาพตรงหน้ายิ่งทำให้ผมปวดใจวีวิ่งมากอดร่างของแม่ตัวเองที่กำลังสลายหาไปอย่างช้าๆร่างบางทรุดตัวลงนั้งร้องไห้อย่างน่าเวทนา

"ฮือ มันกะเกิดเรื่องอะไรขึ้น ฮึก"

"แม่นายบอกรึยังว่านายแตกต่างจากคนอื่น?"

"แม่บอกแค่ว่า ... ผมคือคนพิเศษ"

"ใช่นายคือคนพิเศษ ... นายควรได้รับการปกป้อง"

มันรุนแรงมากสำหรับเด็กอายุแค่นี้ต้องมาเจอเรื่องร้ายๆตั้งแต่เกิดวีคงจะเจอแต่เรื่องดีๆเด็กชายที่เกิดมาจากความรักเด็กบอบบางอย่างวีกลับต้องมาเสียทั้งพ่อและแม่ ผมเข้าใจฮโยริว่าแล้วทำไม ... วีบอบบางเกินกว่าจะมารับชะตากรรมบนโลกที่โหดร้าย

 

.

.

.
 

.

.
 

.

.

.

.

.

.
 

"หัวหน้านัมจุนถือว่าช่วยผมเถอะนะครับ"

ตอนนี้ผมยืนก้มหัวให้หัวหน้าหน่วยคนปัจจุบันเรื่องที่ผมกำลังประสบปัญหามันเกินกว่าตัวผมจะรับมือไหวคนเดียว

"ไม่ได้มันไม่ใช่เรื่องของพวกเราที่ต้องมารับผิดชอบ"

"ผมขอร้องนะครับ!"

"ไม่ได้ก็คือไม่ได้"

"แต่นั่นลูกของหัวหน้าวิคเตอร์นะครับ!!"

"ยังไงเลือดที่ไหลในตัวเด็กคนนั่นก็มีเลือกของพวกพ่อมดแม่มดสกปรกนั่นอยู่ดี!!!"

"แล้วพี่คิดว่าวีเลือกเกิดได้รึไง!!"

ผมเดินจูงมือวีออกจากห้องทำงานของอีกคน ในเมื่อมันไม่มีใครช่วยก็ทำมันคนเดียวนี่แหละมันจะตายก็ให้ตายไปสิวะ

"จองกุก"

ผมหยุดฝีเท้าลงทันทีแต่ยังไม่หันหลังกลับไปมองอีกคนผมไม่อยากจะหันกลับไปกลัวจะควบคุมตัวเองไม่ได้เกิดพลาดวิ่งไปต่อยแบบไม่ยั้งผมมีหวังโดนขังคุกมืดเป็นเดือนแน่ๆ

"กูเรียกมึงไม่ได้ยินรึไง"

"..."

"กูจะช่วยมึงในฐานะพี่ชายของมึง"

ผมหันไปมองก่อนจะยิ้มอย่างโล่งอก

"กูยอมทิ้งตำแหน่งเพื่อมาช่วยมึงนะจองกุกถ้านายใหญ่รู้โดนปลดทั้งหน่วยแน่"

"ขอบคุณนะพี่ขอบคุณจริงๆ"

"ว่าแต่พวกที่เราต้องเจอคือพวกไหน?"

"ชั้นสูง คนของนางพญา"

พี่นัมจุนนิ่งไปสักพักก่อนจะเผยรอยยิ้มที่ผมไม่ชอบมันนักมันเป็นรอยยิ้มที่มาพร้อมกับความคิดท้าความตาย

"มันต้องสนุกแน่ๆ คันไม้คันมือมานานอยากลงสนาม"

คิดว่าผมบ้าแล้วเจอพี่ชายผมไปบ้ากว่าแน่นอนครับ

 

 

 

 

 

 

 

"อยู่ได้รึเปล่า?"

"ได้ครับ"

ผมจัดแจงที่พักให้วีอีกครั้งเช็คความเรียบร้อยก่อนจะออกไปเตรียมตัวคุยธุระกับพี่นัมจุนแรงดึงเบาๆที่แขนทำให้ผมต้องหันกลับไปมอง

"มีอะไรรึเปล่า?"

วีเม้มปากแน่นอย่างประหม่าก่อนจะยอมเอ่ยปากถามผม

"... สรุปผมเป็นตัวอะไร"

"นอนซะวันนี้นายเหนื่อยมาเยอะแล้ว"

ผมจับอีกคนให้นั่งลงบนเตียงก่อนจะจัดแจงท่านอนให้วีเสร็จสรรพพร้อมดึงผ้าขึ้นมาคลุมจนถึงคอ

"ทำไมคุณไม่ตอบคำถามผม"

"นายเป็นเด็กที่พูดมากตั้งแต่เมื่อไหร่"

วีนิ่วหน้าน้อยๆก่อนจะพลิกตัวหันหนีผมไปอีกทาง นี่คืองอนกันหรอ?

"เฮ้ งอนกันหรอ?"

"..."

"ไว้ทุกอย่างเรียบร้อยฉันจะมาเล่าให้นายฟังทุกอย่าง"

"รอบที่แล้วคุณก็พูดแบบนี้"

เสียงอู้อี้ผ่านผ้าห่มออกมาเรียกรอยยิ้มผมได้ไม่ยากผมก้มไปหาอีกคนก่อนจะจ้องผ่านผ้าห่มแต่เหมือนอีกคนจะทนแรงกดดันไม่ไหวจึงเลิกผ้าห่มขึ้นมาใบหน้าชื้นเหงื่อมันก็ไม่ได้ทำให้วีดูน่ามองน้อยลงแม้แต่น้อย

"ไว้ประชุมเสร็จฉันจะมาเล่าให้ฟัง สัญญา"

วีพยักหน้ารับก่อนจะปิดเปลือกตาลงผมก้มไปจูบขมับอีกคนอย่างแผ่วเบาแล้วผละออกกระชับผ้าห่มให้อีกคนเป็นครั้งสุดท้ายก่อนจะเดินไปที่ประตูอีกครั้ง

"เดี๋ยวครับ ... ผมรู้ตัวเองมาตั้งแต่เด็กๆแล้วว่าผมไม่ใช่มนุษย์"

"หมายความว่ายังไง?"

"... ตอนแปดขวบผมกำลังเดินกลับบ้านแบบทุกๆวันวันนั้นเกิดมีหมาถูกรถชนอยู่ข้างทางไม่มีใครสนใจมันแม้แต่น้อยผมเดินเข้าไปหาพร้อมกับผ้าเช็ดหน้าผืนเล็กๆซับแผลจู่รอยแผลที่ข้างตัวของมันก็หายสนิทตอนนั้นผมตกใจทั้งดีใจวิ่งกลับบ้านไปเล่าให้แม่ฟังแต่แม่กลับดุผมและสั่งห้ามทำแบบนั้นอีกแต่ผมก็แอบทำอยู่บ่อยๆ"

วีพูดจบก็เดินมาตรงหน้าผมก่อนจะแกะผ้าพันแผลที่แขนผมออกมือบางๆเข้ามาลูบรอยแผลที่ถูกเย็บไว้อย่างดีความรู้สึกแสบร้อนที่แผลมันแผ่ซ่าไปทั่วทั้งแขนก่อนจะค่อยๆเลื่อนหายไปไม่มีแม้แต่รอบขีดข่วน ผมมองอีกคนอย่างตกใจวีส่งยิ้มมาให้ผมอย่างอ่อนโยนก่อนจะเดินกลับไปนั่งที่เตียง

"แม่บอกว่าต่อจากนี้คุณจะเป็นคนคอยดูแลผม ... ผมทำให้คุณลำบากใช่ไหม?"

"ไม่ ฉันเต็มใจ"

ผมเดินออกจากห้องด้วยความคิดมากมายตีกันไปหมดถ้าทำได้ขนาดนี้วีสามารถชุบชีวิตได้เลยรึเปล่านะ? เพราะแบบนี้สินะนางพญาถึงอยากได้ตัววี

วีนายมันเป็นคนพิเศษจริงๆ

 

 

"ตามที่ผมเล่าอะพี่ วีไม่เหมือนกับคนอื่น"

"ตอนนี้เราก็ไม่รู้ว่าอีกฝ่ายต้องการตัววีไปทำอะไรแล้วความสามารถของวีจะใช้เฉพาะแค่กับวีรึเปล่า"

"แต่เราก็ประหม่าไม่ได้นะครับ"

"เรื่องนั้นมันแน่อยู่แล้ว ว่าแต่ทำไมมึงถึงเลือกทำแบบนี้?"

"ผมหรอ? ... ผมก็ไม่รู้เหมือนกันก็แค่ไม่อยากให้เด็กที่ไม่รู้เรื่องอะไรต้องมาเจอเรื่องร้ายๆ"

"ไม่ใช่มึงจะเลี้ยงต้อยหรอกหรอ"

"สมองพี่มันก็มีแต่เรื่องพวกนี้"

"กูพี่มึงนะมองตาก็รู้แล้วมึงคิดอะไร"

"พี่อย่าเอาผมไปเหมารวมกับความชั่วของพี่สิครับ-_-"

ผมส่ายหัวอย่างเอือมระอากับความคิดทุเรศๆของพี่นัมจุนคิดได้ไงวะ? วีนี่รุ่นหลานผมเลยนะโว้ยถึงหน้าผมจะสต๊าฟตั้งแต่อายุ20แล้วก็ตามเถอะแต่เค้าบอกว่าอายุเป็นเพียงตัวเลข ... กูคิดอะไรของกูวะเนี่ย

 

.

.

.
 

.

.
 

.

.

.

.

.

.
 

ตอนนี้ก็ผ่านมาเป็นเวลาสามเดือนผมทำหน้าที่ของตัวเองไม่มีขาดตกบกพร่องเช้าจันทร์ถึงศุกร์ขับรถไปส่งวีที่โรงเรียนตกเย็นขับรถไปรับดูแลความปลอดภัยไม่ห่างพวกฝั่งพ่อมดแม่มดเงียบมาหลายเดือนจนพวกผมอดกังวนใจไม่ได้

"จองกุกรอนานไหม? พอดีผมทำข้อสอบช้าไปหน่อย"

ผมเงยหน้ามองวีที่สะพายกระเป๋าเดินออกมาจากหน้าโรงเรียนผมยิ้มก่อนจะส่ายหน้าว่าไม่เป็นไร

"อ่าว วีวันนี้ไม่ไปงานเลี้ยงส่งสอบเสร็จหรอ?"

"คือเราไม่อยากไปเท่าไหร่"

"แย่เลยนะนี่เพื่อนๆในห้องไปกันทุกคนเลย"

ผมมองบทสนทนาของเด็กสองดูเหมือนไอหมอนี่อยากให้วีไปงานเลี้ยงส่งสอบเสร็จอะไรนั่นเหลือเกินวีหันมามองผมอย่างขอความช่วยเหลือวีคงกลัวทำให้ผมลำบากใจเพราะตั้งแต่มาอยู่ด้วยกันวีก็แทบไม่ได้ไปไหนแบบเด็กคนอื่นๆมกตัวอยู่แต่ที่โบสถ์บางทีผมจะทำลายชีวิตในวัยเด็กของวีรึเปล่า? วีส่ายหน้าปฏิเสธอีกครั้งก่อนจะเดินกลับมาหาผม

"อยากไปรึเปล่า?"

"ผมไม่ไปหรอก"

"รู้ว่าอยากไป"

วีเม้มปากแน่นก่อนจะมองหน้าผมกะไม่ผิดวีก็คงอยากไปสังสรรค์กับเพื่อนฝูงผมยิ้มให่น้อยๆก่อนจะเอื้อมมือไปขยี้หัวทุยๆนั่น

"ไปสิ"

"แต่"

"ใครว่าจะให้ไปคนเดียวหืม?"

วียิ้มจนตาหยีจนผมอดไม่ได้ที่จะไปดึงแก้มยุ้ยๆน่าหมั่นเขี้ยว สงสัยคืนนี้ต้องพาเด็กเที่ยวซะแล้ว?

 

"เป็นเด็กเป็นเล็กนัดเที่ยวผับ"

"ก็นี่ผับของพ่อลิลลี่นี่นา"

วียู่ปากน้อยๆเมื่อโดนผมบ่นเรื่องสถานที่กินเลี้ยงผมยื่นบัตรที่วีให้ผมเห็นบอกว่าต้องมีบัตรถึงจะเข้าได้การ์ดมองพวกผมสักพักก่อนจะอนุญาตให้เข้าข้างในแสงไฟสลัวๆจนต้องกระพริบตาปรับโฟกัสอยู่พักใหญ่ผมกุมมือวีแน่นเพื่อกันอีกคนหลงไม่นานเราก็มาถึงโต๊ะที่จัดเตรียมเอาไว้

"หูยยยยยยยยย วีมากินเลี้ยงกับเพื่อนใครให้เอาแฟนมาว้า"

"ไม่ใช่นะ!"

ผมหัวเราะกับนิสัยแก่แดดของเด็กสมัยนี้จริงๆวีดูเหมือนจะทำอะไรไม่ถูกหันมามองผมขอความช่วยเหลือกผมทำไม่รู้ไม่ชี้ใส่จนวีหน้างอสะบัดตัวหนีลงไปนั่งที่โซฟา ผมทำเจ้าแมวงอนอีกแล้วช่วงนี้วีขี้งอนบ่อยเกินไปวันนึงผมทำวีงอนเป็นสิบๆครั้งบางวันผมก็เหนื่อยจะง้อเหมือนกันถ้าไม่ง้อเจ้าแมวก็จะขู่ ... น่ากลัวเสียจริงๆ

"อะไรงอนฉันหรอ?"

"ทำไมจองกุกไม่ช่วยผมรู้ไหมเพื่อนที่โรงเรียนเข้าใจผิดกันหมดเลย"

"ก็ให้เข้าใจผิดไปสิจะได้ไม่มีใครมายุ่งกับนาย"

ผมดึงอีกคนมานั่งจนชิดแทบจะเกยตักกันอยู่แล้ววีตกใจอยู่ไม่น้อยก่อนจะฟาดเข้าที่แขนผมเบาๆวียิ่งโตยิ่งดูดีและน่ามองกว่าเดิมใบหน้าเรียวเข้ารูปดวงตาแต่ที่ยังคงเหมือนเดิมคือริมฝีปากอมชมพูใสนั่นที่ผมมักจะเผลอแอบมองบ่อยๆจนพี่นัมจุนด่าไอแก่ตัณหากลับอยู่ทุกวันใครไม่มาเป็นผมไม่เข้าใจหรอกลองมาอยู่กับเด็กที่ทุกนาทีทำตัวน่ารักสิแล้วจะรู้ ...

"เฮ้ย! ออกไปเต้นกัน"

ใครสักคนบนโต๊ะตะโกนขึ้นก่อนจะทยอยลุกตามกันออกไปจนเหลืออยู่ที่โต๊ะกันไม่กี่คน

"ไม่อยากไปเต้นกับเพื่อนๆหรอ?"

"ไม่อะผมเต้นไม่เป็น"

"มาสนุกทั้งที"

ผมฉุดร่างบางๆออกมากลางฟลอร์วีทำสีหน้าตกใจอย่างถึงที่สุดจนผมต้องหลุดหัวเราะออกมาวีชักสีหน้าไม่พอใจและระดมฟาดเข้าที่แขนผมอย่างแรงวีตีหน้ามุ่ยกว่าเดิมก่อนเจ้าแมวทำท่าจะเดินกลับไปที่โต๊ะผมคว้าเอวบางๆนั่นเอาไว้ทันผู้คนมากมายเริ่มทยอยมาเรื่อยๆเนื้อที่รอบด้านของเราสองคนเริ่มเหลือน้อยจนไม่มีที่ว่างให้ขยับไปไหนลาดไหล่เล็กแนบชิดกับอกผมวีพยายามขัดขืนผมยิ่งกลับกอดแน่นกว่าเดิมเพลงจังหวะใหม่ดังขึ้นท่วงทำนองนุ่มนวลแต่แฝงไปด้วยเนื้อหาที่เย้ายวนผมขยับโยกตัวไปตามทำนองเพลงสองมือเลื่อนขึ้นยื่นไปด้านหน้ามือบางๆเอื้อมมาสอดประสานบนหลังมือผมก่อนที่นิ้วเรียวค่อยๆสอดเข้าช่องระหว่างนิ้วมือที่หยาบกร้านของผมรอยยิ้มบางๆผุดขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่

"จองกุกเหนื่อยที่จะดูแลผมรึยัง?"

"ไม่มีทาง ... การที่ได้ดูแลนายมันเหมือนเป็นชีวิตของฉันไปแล้วล่ะ"

โครม!!!

"ปาร์ตี้จบแล้วหนูๆ"

"พวกแกเป็นใครวะ!!"

เสียงเพลงถูกปิดลงเสียงฮือฮาเริ่มดังขึ้นพร้อมกลุ่มคนจำนวนมากเข้ามาล้อมพวกผมเอาไว้ กลิ่นนี่ ... พวกพ่อมดแม่มดงั้นหรอ???

"เขตนี้มันเขตของพวกฉัน"

"แต่นี่มันร้านพ่อฉัน!!"

เพี๊ยะ!!

"ยัยเด็กอวดดี"

ผมมองลิลลี่ที่ถูกตบไปกองที่พื้นพร้อมกับถูกกระชากผมให้ลุกขึ้นบทสนาไกลๆทำให้ผมไม่ค่อยได้ยินอะไรมากนักวีกอดผมจนตัวสั่นจนผมอยากพาอีกคนกลับซะเสียตอนนี้ไม่ติดว่าที่นี่มีพวกของมันเต็มไปหมดการที่จะสู้แล้วทิ้งวีไว้คนเดียวเป็นเรื่องที่อันตรายเอามากๆ

"เพื่อนแกคนไหนชื่อวี ตอบ!!"

"ฮึก ตะตรงนู้น"

ลิลลี่ชี้มาทางพวกผมลางสังหรมันบอกว่าอีกไม่กี่นาทีจะต้องเกิดเรื่องแต่ยังไม่ทันขยับตัวไอเจ้าพวกนั้นก็มาอยู่ตรงหน้าผมเสียแล้ว

"หืม นี่หรอวีหน้าตาน่ารักน่ากินดีนะ"

แสงไฟที่ถูกส่องมาแค่ผมกับวียิ่งทำให้เราสองคนยิ่งเป็นจุดเด่นเด็กคนอื่นๆถูกลากเข้าห้องไปทีล่ะคนเสียงกรีดร้องอย่างโหยหวนขอความช่วยเหลือสถานการณ์ตอนนี้มันแย่สุดๆยัยผู้หญิงตรงหน้าหัวเราะอย่างชอบใจก่อนจะยื่นมือมาทางพวกเราแขนขวาค่อยๆโผล่พ้นความมืดออกมาแสงไฟสาดไล่ตั้งแต่ปลายนิ้วเข้ามาใกล้เรื่อยๆรอยแผลเน่าเฟะทั่วทั้งแขนหนอนจำนวนมากไต่ชันอย่างน่าขยะแขยงก่อนที่ร่างทั้งร่างจะพ้นจากความมืดมายืนตรงหน้าในหน้าที่เน่าเฟะดวงตากลวงโบ๋สัตว์เล็กแมลงต่างๆต่างพากันไต่อยู่บนหน้าจนไม่มีที่จะอยู่ ผมกอดวีจนอีกคนจมหายเข้าไปในอ้อมก่อนอย่างน้อยๆวีจะไม่เป็นอะไรเพราะวีสวมสร้อยเส้นนั้นอยู่

"ยินดีที่รู้จังนี่คือร่างจริงของฉัน ... กลัวไหม?"

"ขยะแขยงเป็นบ้า"

ปึก!!

ผมฟาดกระบองเข้าที่หน้ามันอย่างจังจนทำให้หัวของมันหมุนกลับไปด้านหลังกระบองที่ผมซ่อนไว้ในแขนเสื้อยามฉุกเฉินไม่คิดว่าครั้งนี้จะได้ใช้

"ฆ่ามัน!!!!"

เสียงตะโกนกรีดร้องโหยหวยชวนทำให้ผมสะอิดสะเอียนไม่น้อยลูกน้องมันต่างพากันวิ่งเข้ามาถึงผมจะเก่งมากแต่รุมขนาดนี้ก็ไม่ไหวหรอกนะโว้ย! ให้ตายไม่อยากจะทำเลยจริงๆ ผมหงายมือขึ้นก่อนจะกำอย่างแรงร่างหลายสิบร่างลงไปนอนกองที่พื้นก่อนที่หัวของพวกมันจะระเบิด

"แก!!! แกทำแบบนี้ได้ไง!!"

"ฉันลืมแนะนำตัว จอนจองกุกอยู่หน่วยกริมล็อคสังกัดผู้ใช้ลม"

แปะ แปะ แปะ

เสียงปรบมือดังขึ้นอยู่ตรงมุมมืดของร้านวีเงยหน้ามองผมอย่างหวาดกลัวผมลูบหัวอย่างปลอบโยนแล้วได้แต่กระซิบบอกเพียงแผ่วเบาว่าไม่เป็นไรบุคคลในมุมมืดลุกขึ้นเดินมาอย่างเชื่องช้าแสงไฟที่ส่องแค่พวกผมทำให้ผมไม่สามารถมองเห็นคนตรงหน้าว่าคือใคร

"สังกัดโหดไม่เบาแต่ฉันไม่ได้มาคุยกับแก"

"ต้องการอะไร"

"เด็กคนนั้นที่แกกอดอยู่นั่น ... หึ ว่าไงหลานรัก"

ร่างสูงใหญ่ยิ้มอยู่หลังความมืดใบหน้าเคล้าโคลงคล้ายฮโยริ นี่ผมต้องเผชิญกับพวกชั้นสูงในเวลาแบบนี้หรอเนี่ย!

"ยัยน้องสาวฉันมันไม่รักดีหนีตามผู้ชายแถมให้กำเนิดสิ่งที่ผิดเผ่าพันธุ์มันคือความอัปยศของครอบครัว ... เด็กนั่นต้องตาย"

"อึก!!"

มือใหญ่เข้ามากระชากวีออกจากอ้อมแขนผมอย่างไม่ทันตั้งตัวร่างวีลอยอยู่เหนืออากาศลำคอถูกบีบด้วยฝ่ามือใหญ่ผมหยิบมืดที่เหน็บอยู่ตรงรองเท้าขึ้นมาก่อนจะปาเข้าที่แขนนั่นอย่างสุดแรงจนข้อมือขาดหลุดออกจากกันเลือดสาดกระจายเต็มไปหมดวีร่วงลงไปนอนอยู่ที่พื้นผมวิ่งหมายจะเข้าไปช่วยแต่ร่างของผมก็ต้องกระเด็นออกมาอย่างแรง

"มึงนี่น๊า ดื้อด้านอุส่าจะไม่ฆ่าแต่กูคงต้องเปลี่ยนใจ"

แรงบีบที่คอทำให้ผมหายใจไม่ออกมือที่ถูกมีดผมฟันจนขาดถูกแทนที่ด้วยเลือดที่ก่อตัวเป็นรูปมือ พวกชั้นสูงแข็งแกร่งขนาดนี้เลยหรอวะ!

"มึงตาย!"

"มึงต่างหากที่ตาย"

ร่างใหญ่เหลือกตามองบนอย่างทุรนทุรายผมยกยิ้มที่มุมปากก่อนที่ร่างใหญ่จะลงไปทรุดกองอยู่ที่พื้น

"มึงลืมไปรึเปล่าว่าลม ... ก็คืออากาศ"

ผมดูดมวลสารทุกสิ่งในร่างกายของมันที่เป็นอากาศออกจากร่างกายจนหมดสารและธาตุบนโลกล้วนมีอากาศเป็นสิ่งประกอบสำคัญพอๆกับน้ำบอกแล้วผมไม่ได้โม้ว่าผมหน่ะเก่งมาก หึ

"รู้ไหมฮโยริต้องเลี้ยงดูวีมากี่ปีมึงจะมาพรากลูกเค้าไปง่ายๆแบบนี้ .. มึงนั่นแหละสมควรตาย"

ร่างสูงใหญ่ลงไปดิ้นกับพื้นรูปร่างเริ่มบิดเบี้ยวผมเอาเท้าเหยียบบนหัวมันก่อนจะออกแรงขยี้เบาๆปากอ้าร้องโอดครวญแต่ไม่มีเสียง

"มึงรู้รึเปล่า ... ว่าไม่ใช่แค่พวกมึงหรอนะที่เป็นปีศาจ"

เพละ!

ผมเหยียบหัวมันจนเละคาเท้ากลิ่นเลือดกระจายไปทั่วพื้นนี่หรอพวกชั้นสูงทุเรศสิ้นดีผมเขี่ยเอาเท้าเช็ดกับเสื้อของมันอย่างไม่ใส่ใจนักผมหันไปมองรอบๆร้านเพื่อหาวีร่างบางๆนั่งหลบอยู่หลังเคาท์เตอร์อย่างหวดกลัวผมเดินไปนั่งตรงหน้าวีใบหน้าใสตอนนี้เปรอะเปื้อนไปรอยน้ำตาร่างสั่นเทาจนผมอยากจะดึงอีกคนเข้ามากอดแต่แค่ผมยื่นมือไปวีกลับขยับตัวหนียิ่งทำให้ผมปวดใจ

"วีนี่ฉันเองนะ"

"จองกุกที่ผมรู้จักไม่ใช่คนแบบนี้"

ผมทนไม่ไหวจนต้องดึงอีกคนมากอดปลอบประโลม

"ฉันขอโทษ ... นายไม่สมควรมาเจอเรื่องแบบนี้"

"ผมอยากกลับบ้าน"

"กลับบ้านกันนะครับ"

"แล้วคนอื่นๆ .."

"ที่เหลือให้พี่นัมจุนมาเคลียร์"

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

"จองกุกเมื่อวานมึงทำเรื่องไว้แสบมากรู้ไม๊กูโดนผู้ใหญ่สอบสวนกูพึ่งจะเลิกประชุมไม่กี่ชั่วโมงก่อนเนี่ย"

รุ่งเช้ายังไม่ทันที่ผมจะตื่นดีพี่นัมจุนแห่มาอวดพรผมแต่ไก่โห่ผมหาวก่อนจะพลิกตัวหนีไปอีกทาง

"จองกุกมึงตื่นมาฟังกูก่อนแล้วก็กลับห้องมึงด้วย!!"

"พี่นัมจุนบ่นเบาๆดิเดี๋ยววีตื่น"

 ผมขยับเข้าไปกอดร่างบางที่นอนอยู่ข้างๆอย่างไม่เกรงใจพี่นัมจุนเจ้าตัวนี้ตื่นยากขี้เซายิ่งกว่าอะไรเมื่อคืนกว่าจะได้นอน ... ต้องกล่อมกว่าวีจะหลับแถมกำเสื้อผมซะแน่นผมเลยถือวิสาสะนอนมันที่นี่ซะเลย

"สุดท้ายมึงก็เลี้ยงต้อย"

"ไม่มีอย่างผมไม่พูดมากสิพี่"

พี่นัมจุนหยิบแก้วบนโต๊ะก่อนจะปาใส่แต่ผมเร็วกว่าคว้ารับแก้วไว้ได้ทันแต่ก็หวิวจะโดนหัวอยู่ไม่น้อย นี่พี่แกจะฆ่าผมรึไงกัน -__-

"กูจะมาคิดบัญชีกับมึงที่หลัง"

พูดจบพี่แกก็สะบัดเสื้อคลุมเดินออกไปจากห้องผมส่ายหัวกับความไร้สาระของพี่ตัวเองก่อนจะหันมาสนใจสิ่งมีชีวิตที่ยังไม่ยอมตื่น วันนี้มีเรียนแท้ๆแต่ยังไม่ยอมตื่นอีก ผมบีบจมูกรั้นเพื่อไม่ให้อีกคนหายใจมือบางยกขึ้นมาปัดก่อนจะหันหนีไปอีกฝั่งผมไม่ยอมแพ้สอดมือเกี่ยวรัดเอวอีกคนเข้ามาชิดก้มลงซุกหลังคอที่มักจะมีกลิ่นหอมอ่อนๆที่ผมชอบ

"งื้อ"

อ้าปากงับต้นคอนุ่มอย่างหมั่นเขี้ยวจนอีกคนทนไม่ไหวหันมามองผมตาขวาง เช้านี้กำไลดีเนอะว่าไหม? วีจ้องผมเขม็งก่อนที่เจ้าตัวจะลุกขึ้นเตรียมตัวจะไปอาบน้ำแต่ไม่วายผมจะกระชากแกล้งอีกคน

"จองกุก!"

แล้วเจ้าตัวก็เดินหน้ามุ่ยเข้าห้องน้ำไปแหย่แมวพึ่งตื่นก็โดนขู่แบบนี้แหละครับแล้วกิจวัตรประจำวันกลับมาอีกครั้งคือขับรถมาส่งวีที่โรงเรียน

"ตั้งใจเรียนล่ะ"

"ครับผม!"

ผมมองวีที่โบกมือและยิ้มให้อย่างสดใสก่อนที่เจ้าตัวจะหมุดกลับเข้าไปในโรงเรียนผมก้มมองดูนาฬิกาวันนี้มีประชุมตอนสิบโมงกลับไปนอนต่อก็ยังทันแต่เสียงฝีเท้าด้านหลังทำให้ผมต้องหันกลับไปมอง

"อ่าววีทำไมยังไม่ขึ้นเรียนจะแปดโมงแล้วนะ?"

"ผมลืมให้ของหน่ะ"

"หืม?"

จุ๊บ

สัมผัสนิ่มหยุ่นที่ริมฝีปากแต่ยังไม่ทันที่ผมจะตั้งสติสัมผัสนั้นก็ผละออกถึงจะเป็นเพียงเวลาสั้นๆก็ทำให้ผมหน้าร้อนจนห้ามไม่อยู่ผมยืนทำตัวไม่ถูกพอๆกับวีที่เอาแต่ก้มหน้า ให้ตายไม่เคยจะเขินอะไรขนาดนี้มาก่อน!

"ขอบคุณคุณครับที่ดูแลกัน ..."

"ฉันบอกแล้วไงการดูแลนายคือชีวิตของฉัน"

"จองกุกก็ ... เป็นเหมือนชีวิตของผมเหมือนกัน ไปเรียนและ!"

ยังไม่ทันที่ผมจะพูดอะไรต่อวีก็ชิ่งวิ่งหนีเข้าโรงเรียนผมยืนขำกับอาการของอีกคนไม่ต้องให้เดาตอนนี้หน้าวีคงจะแดงพอๆกับผมในตอนนี้แหละ

ต่อให้เจอพ่อมดแม่มดอีกกี่สิบตัวผมก็ไม่หวั่น

... ก็เจ้านายน่ารักขนาดนี้หมาอย่างผมจะไปไหนได้ล่ะครับว่าไหม?

 

#ไรท์กุกวีสะท้านฟ้า

B E R L I N ❀
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 39 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

799 ความคิดเห็น

  1. #787 boahammock (@boahammock) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 2 สิงหาคม 2562 / 22:07
    ยอมเป็นหมาให้นายแทคนเดียวงี้หย๋อออ ตอนแรกไหนใครค้านหัวชนฝาว่าไม่ยอมเป็นหมาให้ใครทั้งนั้นกันนะ แหมมมมมมมคุมนักบวชจอนนน
    #787
    0
  2. #765 Phakchira1 (@Phakchira1) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2562 / 19:05
    ฮื่อออ มันเป็นน่ารักนะะะ
    #765
    0
  3. #749 ku_1709 (@kunggii) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2562 / 10:03
    เขิลจนตะมูกบาน
    #749
    0
  4. #723 Real.B シ (@JHOPE__) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2561 / 21:29
    ชอบมากๆๆๆๆๆๆๆๆ
    #723
    0
  5. #705 chalillxx_ (@chalillxx_) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 25 เมษายน 2561 / 15:18
    หูยยยยยยยยยยยย
    #705
    0
  6. #693 MARKTUAN190 (@MARKTUAN190) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2561 / 02:14
    กรี๊ดดดดด ตายแล้ววว
    #693
    0
  7. #671 Noeyoey (@Noeyoey) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 13 มกราคม 2561 / 10:54
    ความกลอนจากตอนแรกๆหายไปหมดล้าววว วีน่ารักจัวงง้ฟดฉฟเดแฟแฟ
    #671
    0
  8. #667 Sushidays (@Sushidays) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 7 มกราคม 2561 / 13:15
    ฮืออออออออ ละมุนโว้ย เกลียดความเลี้ยงต้อยยย55555555555
    #667
    0
  9. #653 กาตุ่ยมีกล้าม (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 6 ธันวาคม 2560 / 00:10
    โหยยยยยย ตั้งแตจูออนแล้วมาเรื่องนี้อีกน่ารักไปหนายยยยย

    กลบความหลอนจากตอนแรกๆไปหมดเลย แต่งยาวเลยได้มั้ยอ่าอยากอ่านมากๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
    #653
    0
  10. #619 sofar_fa (@fafar4840) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2560 / 19:34
    จองกุกน่าหมั่นไส้เนอะ ว่ามั้ย? 55555
    #619
    0
  11. #591 bankbank919 (@bankbank919) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 6 เมษายน 2560 / 01:49
    โอยยยย ตอนนี้ละมุนมั่กๆ
    #591
    0
  12. #579 กวางกินชานม (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 27 มีนาคม 2560 / 15:28
    น่ารักไปอีกกกกก เลี้ยงต้อยหรอจ๊ะ จองกุกอ่า >///<
    #579
    0
  13. #567 Mild5401 (@Mild5401) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 15 มีนาคม 2560 / 21:38
    แม่คะหนูเขินนนนนนนนนน
    #567
    0
  14. #484 jijee09 (@jijee09) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2559 / 20:11
    จะเขินอะไรนักหนา โอย ตัวจะแตกแล้ววไรท์ เขิลลลล
    #484
    0
  15. #476 why_qky (@why_qky) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2559 / 20:20
    คิดว่าจะเป็นศัตรูมาฆ่ากันซะอีก ที่ไหนได้เลี้ยงดูประคบประหงมอย่าง มีเจ้านายน่ารักแบบวี ถ้าเราได้เป็นหมารับใช้ก็ไม่ไปไหนอะ น่ารักน่าปกป้องอะไรเบอร์นี้ก็ไม่รู้
    ตลกคู่พี่น้องเรื่องเลี้ยงต้อย พี่นัมจุนอาจจะอิจฉาก็เป็นได้ถึงได้ตามกวนคนน้องแบบนี้5555555
    #476
    0
  16. #463 Paperheart96 (@Paperheart96) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 27 กันยายน 2559 / 21:31
    น่ารักกกม๊ากกกกกกกกกกกก (T T)
    #463
    0
  17. #461 DESTINY' (@destined) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 22 กันยายน 2559 / 22:19
    มีความอยากให้เรื่องนี้เป็นเรื่องยาววววววมากกกกกกกกก
    เอาแบบลงรายละเอียดมากกว่านี้ คงน่าสนุกน่าดูเลยค่ะ
    ขนาดอ่านแค่นี้เรายังสนุกเลย แต่เหมือนขาดๆ คงเพราะเราคิดว่าเป็นเรื่องยาวต้องใส่รายละเอียดได้เยอะกว่าและสนุกกว่าแน่ๆ !
    อ่านเรื่องนี้แล้วถึงกับอมยิ้มในความร่ารักของแทแท มีจงมีจุ๊บแหม่ๆๆๆๆๆๆ แหมมมมมมมม
    แต่ก็ยังคงคอนเซปของความโกดไว้ในตัวของจองกุกอยู่ดี5555555 จะโหดไปไหนนนนนน!?
    ชอบนะคะ น่ารักดีแอบเชียร์ให้แต่งเรื่องเต็มค่ะ จะติดตาม
    #461
    0
  18. #440 Love All Kpop (@weloveexobctsx) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2559 / 22:35
    กรี๊ดดดดดดดดด กลบค่ะกลบ กลบความหลอนได้แล้ว ฮือออ จูออนก็กลบเรื่องนี้ก็ช่วยกลบ หื้มมม นอนหลับฝันดีแน่ค่ะ (ไม่ใช่ว่าจบตอนนี้ไปแล้วกลับมาจิตๆหลอนๆอีกนะ T^T ) ตอนแรกกลัวกุกนิดหน่อยนะ คือแบบ.. หัวเละเหลยย กร๊ากๆๆ แถมกุกยังไม่อยากรับแทไปดูแลอีก ตอนหลังเป็นไง ขาดกันไม่ได้เลยล่ะสิ แหวะๆๆ อิจอ่ะ ! ต่อให้หมารับใช้อย่างกุกโหดมากแค่ไหน พอเจอแมว(มด?)อย่างแทแล้วก็เป็นอันเงิบหงายท้องกันเลยทีเดียว หลงซะ~ งื้ออ น่ารักอ่ะ พี่นัมนี่ก็คิดแต่เรื่องสิบแปดบวกๆๆใช่มั้ย กร๊ากกก เลี้ยงตงเลี้ยงต้อยอาร๊ายยย #เสียงสูง เขาเรียกว่าดูแลเด็กตัวน้อยๆเหอะ (หรือเลี้ยงต้อยจริงๆวะ อิกุกแก่ตัณหากลับเอ๊ยยยยย) แต่เขินอ่ะ เขินวัวตายค(ว)ายล้มเยย หื้ม บินอ่ะบิน ไม่นกนะ แต่คนไทยบินได้ หือออ เค้าบ้าไปแหล่ว โปรดอย่าสนใจ ปล่อยมันไป อย่างที่เป็นน ไม่อาจจะเก็บอีกต่อปายย (โห้ย พอเถอะ นอกทะเลละ) สุดท้ายนี้แค่จะบอกว่า ไฟท์ติ้งไฟท์ติ้ง เค้ารักเหล่าไรท์กุกวีทุกคนน้าา <3
    #440
    0
  19. #421 wyjh3025 (@wyjh3025) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2559 / 23:48
    ง่อววววววว ทั้งหมารับใช้และเจ้านายเลย น่ารักกกกกกกก น้องกุกบทจะโหดก็โหดมากกก เหยียบหัวขยี้ อื้อหือออ 5555555555 น้องวีก็ขี้อ้อนขี้งอนนะฮะ น่ารักกก
    #421
    0
  20. #400 Chëetαн´ (@honey-candy) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 22 มีนาคม 2559 / 09:29
    เขินแรงมาก วีน่ารักกกก สุดท้ายพี่จอนเลี้ยงต้อยจนได้สินะ 55555
    #400
    0
  21. #320 pemaii-pp (@pemaii-pp) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 12 มกราคม 2559 / 21:31
    เขินแรงมาด55555
    #320
    0
  22. #298 taenamu (@bunnyspoy) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2558 / 01:35
    น่ารักมากเลย ?? อยากอ่านเป็นเรื่องยาวมากเลยค่ะ งื้อออ ฟินนนน
    #298
    0
  23. #210 cheonsa. (@byungfah) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2558 / 09:21
    น่ารักอะ อยากอ่านแบบยาวๆเลยเป็นฟิคที่น่ารักมากค่ะฮือ U _ U
    #210
    0
  24. #160 banz (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 18 พฤศจิกายน 2558 / 00:49
    มาต่อเร็ววววววววววววววววว

    ชอบอ่ะ
    #160
    0
  25. #151 P_pang1997 (@P_pang1997) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 6 พฤศจิกายน 2558 / 14:27
    รู้สึกค้าง...เพราะมันเหมือนไม่จบพี่มะขิ่นค่ะเอาไปแต่งต่อเป็นเรื่องยาวที่เถอะค่ะ55555
    #151
    0