JustLoJae

ตอนที่ 21 : [ToYoo](LxJ): I guess I need you

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 33
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    22 ธ.ค. 60

[ToYoo](LxJ): I guess I need you

Warning: 100% Imagine, 0% Reality


 

 

ชเวจุนฮงกำลังรู้สึกประหลาด

นี่มันก็หลายวันแล้วที่บีเอพีกลับจากทัวร์ยุโรป

แม้จะได้พักบ้างแต่ไม่นานก็ต้องอัดเสียงและซ้อมเต้นสำหรับคัมแบ็ค

ช่วงเวลาแบบนี้พวกเรามักจะได้เจอกันทุกวัน

แต่ตั้งแต่กลับมาที่เกาหลี ชเวจุนฮงยังไม่ได้เจอยูยองแจแม้แต่ครั้งเดียว

มัน..โหวงเหวงยังไงก็ไม่รู้อะ

 

อุ้มโมจิขึ้นมากอด เด็กน้อยยอมเล่นด้วยสักพักแต่พอจุนซอฮยองเรียกก็เผ่นแผลวไปหาเค้า

เล่นเอาจุนฮงน้ำตาตกใน

แม้แต่หมายังไม่แลเลยอะ

ฮึก

 

เบะปากน้อยใจอยู่สักพักจึงหยิบโทรศัพท์ข้างตัวขึ้นมาแล้วพิมพ์ลงไปในแชตรวม

 

Zelo: พี่อยู่ไหนอะ

KimHimu: ฉัน? อยู่บนเตียง

Dumchu: ฉันซ้อมเต้นอยู่ นายมาซ้อมด้วยกันสิ

Mjup: อยากรู้ไปทำไม

 

คนที่ตอบมีสี่คน ยงกุกฮยองก็คงอ่านแล้วแหละ แต่อ่านแล้วไม่ตอบเป็นเรื่องปกติอยู่แล้ว

แต่อีกคนนี่สิ...

 

Dumchu:  ยูยองแจอัดเสียงอยู่สินะ เครียดจนอ่านไม่ตอบอะดิ

 

อ้อ..ยองแจฮยองอัดเสียงอยู่นี่เอง

 

เปิดตารางเวลาในโทรศัพท์ตัวเองก็พบว่ามีคิวอัดเสียงตอนหกโมงเย็น

ตอนนี้บ่ายโมงแล้วแต่จุนฮงอยากขยันผิดปกติอะ

แต่ถ้าไปก่อนเวลา ยงกุกฮยองจะด่าที่เข้าไปรบกวนสมาธิไหมนะ

คิดแล้วก็กลัวจนขนลุกซู่ ปกติยงกุกฮยองเอ็นดูจุนฮงมากกว่าใครอยู่หรอก ยกเว้นแต่ตอนเครียดนี่แหละ

 ถึงจะเป็นลูกรักก็เข้าหน้าไม่ติดครับ

โดนด่าเปิงมาทุกที

จุนฮงยังอยากเจอยองแจฮยองในวันพรุ่งนี้และวันต่อๆไปด้วย

เพราะฉะนั้นตอนนี้..ห่างกันซักพักนะครับ

 

คิดแล้วก็ล้มตัวลงนอน ตั้งนาฬิกาปลุกไว้สี่โมงครึ่ง กะว่าจะไปถึงก่อนเวลาไม่น่าเกลียดคงได้เจอคนที่ตามหาอยู่แน่ๆ

พอสบายใจแล้วเลยปิดตาลง

 

ฝันถึงคนที่จะได้เจอเย็นนี้ดีกว่า

 

--- I guess I need you ---

 

จุนฮงเด็กดีเด้งตัวขึ้นจากที่นอนก่อนนาฬิกาปลุกอีก รีบอาบน้ำเตรียมตัวไปอัดเสียง ไถสเก็ตบอร์ดอย่างไวหวังว่าจะได้เจอคนที่อยากเห็นหน้า

วิ่งเข้ามาถึงหน้าประตูห้องอัดก็หยุดฝีเท้าลง

ยกมือขึ้นจับหัวใจที่มันกระเด้งกระดอนผิดปกติพลางสูดหายใจเข้าออก พยายามตั้งสติ

นายต้องคีพคูลนะชเวจุนฮง จะมาใจเต้นแรงตอนนี้ไม่ได้

รอเต้นตอนได้เจอยิ้มหวานๆของยองแจฮยองยังไม่สาย

คิดพลางวาดยิ้มบนใบหน้า พอเห็นประตูห้องอัดเปิดออกมาก็รีบเอื้อมมือไปดึงมัน หวังให้อีกฝ่ายประหลาดใจจึงทำหน้าทะเล้นแล้ว

“จ๊ะ...เอ๋...”

“แกเล่นอะไร ชเวจุนฮง”

เสียงทุ้มต่ำทำเอายิ้มค้าง แทบหุบยิ้มไม่ทันตอนที่ยงกุกฮยองหรี่ตามอง

จุนฮงเดินตัวลีบตามเข้าไปในห้องอัด

“เล่นทะลึ่งได้แสดงว่าเตรียมตัวมาดี เดี๋ยวเข้าอัดต่อจงออบเลย”

ด... เดี๋ยวซิยงกุกฮยอง

จงออบฮยองเหรอ แล้วยองแจฮยองล่ะ?

เหลียวซ้ายแลขวาไม่เจอคนที่ต้องการพบ มีเพียงพี่ชายกล้ามโตที่ยิ้มสดใสออกมาจากห้องกระจก

“ยงกุกฮยอง ยองแจฮยองล่ะ”

“ยองแจอัดเสร็จตั้งแต่สี่โมงครึ่งแล้ว โทรไปเรียกแกไม่รับเลยเรียกจงออบมาอัดก่อน”

ส..สี่โมงครึ่ง ได้ไงอะ

หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูก็เห็นว่าพี่ชายโทรมาจริง จุนฮงตบหน้าผากตัวเองอย่างเจ็บใจ ตอนยงกุกฮยองโทรไป เขาต้องอาบน้ำอยู่แน่ๆ

ไม่น่าแต่งตัวช้าเลย อดเห็นยิ้มสวยๆของยองแจฮยองเลยอะ

“ยองแจฮยองได้บอกพี่ไหมว่าจะไปไหน”

“แดฮยอนเร่งยิกๆให้มันรีบไปซ้อม ตอนนี้คงซ้อมอยู่มั้ง”

ยงกุกฮยองตอบอย่างไม่ใส่ใจเท่าไหร่

แต่ชเวจุนฮงใส่ใจนะ

“จงออบฮยองจะอัดเสร็จเมื่อไหร่อะ ผมไปรอที่ห้องซ้อมก่อนก็...”

“แกรอนี่แหละ”

“แต่...”

“ฉันขี้เกียจตามหลายรอบ เอาเนี้อไปท่องไป ตอนอัดจำไม่ได้ล่ะน่าดู”

เนื้อเพลงถูกโยนมาให้ปึกใหญ่ จุนฮงรับไว้ด้วยน้ำตาปริ่มขอบตา

ยงกุกฮยองไม่เข้าใจจิตใจเด็กน้อยตาดำๆเลยอะ

 

--- I guess I need you ---

 

กว่าจงออบฮยองจะอัดเสร็จก็สองทุ่มแล้ว จุนฮงผุดลุกผุดนั่งกระสับกระส่ายจนถูกดุไปหลายที

ทำไงได้ ไม่ได้เจอคนที่อยากเห็นหน้านี่

อึดอัดใจจะแย่อยู่แล้ว

“จุนฮง ตาแกแล้ว”

“สู้ๆนะจุนฮง”

จงออบฮยองให้กำลังใจตอนเดินสวนกัน

จุนฮงซึ้งจนน้ำตาแทบไหลเลยครับ

พอคิดว่าถ้าอัดเสร็จจะได้เจอรอยยิ้มที่รอมาตลอดหลายวัน หัวใจก็เหมือนจะมีแรงฮึบขึ้นมา

นายต้องทำได้ดีแน่ๆ ชเวจุนฮง!

 

--- I guess I need you ---

 

ปกติแล้ว จุนฮงมักจะใช้เวลาอัดเสียงไม่นาน เขาเป็นแรปเปอร์ เวลาอัดได้ไม่ถูกใจยงกุกฮยองจะสอนทริกให้ อัดใหม่จึงผ่านฉลุย

แต่ทำไม วันนี้ถึงเป็นแบบนี้ล่ะ

“เอาใหม่”

“เอาใหม่”

“เอาใหม่”

“เอาใหม่”

“ไม่ได้ดั่งใจเลย เอาใหม่”

“โฟกัสหน่อยสิวะ เอาใหม่”

“ไม่ดี เอาใหม่”

“นี่เรียกว่าแรปเหรอ เอาใหม่”

“ทำไมวันนี้ถึงเป็นแบบนี้วะ เอาใหม่”

“คืนนี้จะเสร็จไหมวะ เอาใหม่”

“ย่าห์! ชเวจุนฮง!

 

จุนฮงตัวน้อยๆ วอนนาครายครับ

 

--- I guess I need you ---

 

กว่าเขาจะได้ออกจากห้องอัดก็เที่ยงคืนกว่าแล้วแถมโดนยงกุกฮยองด่ามาตลอดอีกด้วย

กำลังใจที่มีเลยหดหายไปหมด

จุนฮงอยากชาร์ตแบตครับ

 

ชาร์ตหนักๆเลยด้วย

 

เดินลากร่างสะโหลสะเหลเข้าไปห้องซ้อม

คิดในใจว่าในที่สุดก็จะได้เจอคนที่ตามหามานานซักที

ทว่าพอเปิดประตูเข้าไปก็ต้องขมวดคิ้ว

ก็ในห้องมีแค่ฮิมชานฮยองที่แผ่หลาอยู่พื้น กับจงออบฮยองที่เล่นมือถืออยู่บนโซฟา

จุนฮงสาวท้าวเข้าไปอย่างงุนงง

“ฮิมชานฮยอง แดฮยอนฮยองอะ”

วันนี้เขาถามหายองแจฮยองทั้งวัน ต้องเปลี่ยนไปถามหาคนอื่นเอาไว้ก่อนจะได้ไม่เป็นที่สงสัย

 “กลับบ้าน”

“แล้วยองแจฮยองอะ”

 “กลับบ้าน”

“ผมเห็นบลูดราก้อนจอดอยู่ข้างล่าง ยองแจฮยองไปที่บ้านแดฮยอนฮยองเหรอ”

ถ้าไปกันสองคนแบบนี้อีกสักพักก็คงกลับมาแหละ

“เปล่า”

คำตอบของฮิมชานฮยองทำเอาจุนฮงเลิกคิ้วอย่างแปลกใจ

“ไหนพี่บอกว่ากลับบ้านไง”

“ก็กลับบ้านน่ะสิ แดฮยอนมันเอาเรดฮอร์สไปส่งยองแจที่บ้าน”

“...ที่อึยจองบู”

“ฮะ?

จุนฮงร้องออกมาเสียงดัง ในหูยังอื้ออึง สมองยังประมวลผลไม่สำเร็จ

“อะไรของแก เสียงดังไปได้ ไปตอนสี่ทุ่ม คืนนี้คงค้างโน่นแหละมั้ง”

 

ชเวจุนฮงจะร้องไห้ออกมาจริงๆแล้วครับ

 

--- I guess I need you ---

 

จุนฮงหักโหมซ้อมจนถึงเจ็ดโมงเช้า เหนื่อยกายไม่เท่าเหนื่อยใจหรอก หมดกำลังใจขนาดนี้คนชาร์ตแบตยังไม่อยู่ให้ชาร์ตอีก

ฮิมชานฮยองกลับไปแล้วตอนตีหนึ่ง จงออบฮยองกลับไปตอนตีห้า

จงออบฮยองก็ชวนเขากลับอยู่หรอก แต่เขาไม่อยากกลับ กลับไปก็นอนไม่หลับ อยู่ซ้อมนั่นแหละดีแล้ว ถ้าโชคดีอาจจะได้เจอคนที่อยากเจอมาซ้อมเช้า แต่ถ้าไม่เจอกลับไปจะได้นอนหลับสบาย

เจ็ดโมงครึ่งห้องซ้อมยังเงียบ ไม่มีใครเข้ามาซักคน ร่างกายของจุนฮงทนไม่ไหวแล้วจึงลงไปนอนแผ่หอบหายใจกับพื้น

คิดแล้วก็น้อยใจในโชคชะตา

อุตส่าห์หวังไว้ทั้งวันว่าเมื่อวานจะได้เจอ รอมาถึงเช้าก็ยังไม่ได้เจออีก

พระเจ้ากะจะให้เขาเหี่ยวแห้งหมดกำลังใจตายไปรึไง

เบะปากให้กับความโชคร้ายของตัวเองแล้วลุกขึ้นเดินไปนอนบนโซฟา

ทนมาตั้งนาน นอนรออีกหน่อยแล้วกัน

 

อยากเจอจะแย่อยู่แล้ว

 

คิดถึงแทบบ้าตายอยู่แล้ว

 

กลับมาเร็วๆนะยองแจฮยอง

 

นั่นเป็นความคิดสุดท้ายก่อนเปลือกตาจะปิดลง

 

--- I guess I need you ---

 

เสียงหัวเราะของใครบางคนดังขึ้นในห้อง พวกเขากำลังพูดคุยกัน ทีมซ้อมเช้าคงมาแล้วแต่จุนฮงเปิดตาไม่ขึ้นเอาเสียเลย ถึงจะรู้ตัวแต่ร่างกายเขาคงเหนื่อยเกินไปเลยได้แต่นอนง่อยอยู่แบบนี้

“อ้าว จุนฮงมานอนอะไรตรงนี้”

เสียงแดฮยอนฮยองดังขึ้นอย่างประหลาดใจ

“มันคงเพิ่งซ้อมเสร็จแล้วเหนื่อยแล้วมั้ง เหงื่อยังเต็มตัวอยู่เลย โคตรเหม็น”

แน่นอนว่านี่เป็นเสียงฮิมชานฮยองแน่ๆ

“ให้นอนไปอย่างงี้แหละ อย่าเพิ่งปลุกเลย”

ยองแจฮยอง!! นี่มันเสียงยองแจฮยองนี่นา

เสียงที่อยากได้ยินอยู่ใกล้ๆ แต่ตัวเขากลับหนักอึ้ง ทำได้เพียงคว้าขากางเกงอีกฝ่ายอย่างอ่อนแรง

“เอ๊ะ ไอ้นี่”

เสียงฮิมชานฮยองดังอย่างไม่ชอบใจ

“ไม่เป็นไรฮยอง เดี๋ยวผมปลอบมันเอง”

“เฮอะ ยูยองแจเทอราปี”

ฮิมชานฮยองส่งเสียงขึ้นจมูกอย่างไม่ชอบใจ ได้ยินเสียงยองแจฮยองหัวเราะเบาๆ ก่อนที่โซฟาบริเวณเหนือศีรษะเขาจะยวบลง

กลิ่นเสื้อผ้าสะอาดและกลิ่นน้ำหอมของยองแจฮยองที่แตะจมูกทำให้จุนฮงยิ้มออกมา

อนุสติสั่งให้เขาใช้เรี่ยวแรงที่มีอยู่น้อยแสนน้อยยกหัวขึ้นหนุนตัก ซบลงที่หน้าลงกับผิวนุ่ม

อื้อ ค่อยยังชั่วหน่อย

ที่ศีรษะสัมผัสได้ถึงมือที่ลูบลงมาอย่างอ่อนโยน มือของเขาจึงคว้าหมับแล้วจับมากุมไว้ สูดกลิ่นกายที่คิดถึงเข้าไปเต็มปอด

“เด็กโง่เอ๊ย”

เสียงบ่นเบาๆอย่างอ่อนใจทำให้ริมฝีปากยกยิ้ม

 

แค่เท่านี้จุนฮงก็หลับฝันดีแล้วล่ะครับ

 

--- I guess I need you ---

 

เด็กน้อยหลับสนิทไปแล้ว เจ้าของตักจึงขยับตัวยุกยิก

“เอาไงดีวะยองแจ”

ฮิมชานพูดอย่างอึดอัด

“ถ้ามันตื่นมาเห็นฉัน มันต้องอาละวาดแน่”

นัยน์ตาสวยของเจ้าของชื่อเหลือบมองพี่รองแล้วเหยียดยิ้ม

“ก็ใครใช้ให้พี่เอากางเกงวอร์มของผมไปใส่ แถมยังฉีดน้ำหอมของผมซะฟุ้งขนาดนี้เล่า”

ยองแจถอนมือออกจากมือที่เกาะกุมเขาเอาไว้ น้องเล็กเข้าสู่ห้วงนิทราไปแล้วจึงไม่มีการต่อต้านใดๆ

“ช่วยกันหน่อยสิวะ มันนอนแบบนี้ฉันก็ลุกไปไหนไม่ได้ล่ะสิ”

“พี่ก็ขยับหัวมันดิ”

แดฮยอนว่าพลางส่งหมอนมาให้ แต่ถูกยองแจสกัดไว้กลางทาง

“อย่าเลย ให้มันนอนไปเหอะ มันเพิ่งหลับ สงสารมัน”

“สงสารมันก็มาเป็นหมอนให้มันนอนแทนฉันสิ”

คิมฮิมชานโอดครวญ ทว่ายองแจกลับไม่สนใจสักนิด

“ถือว่าเป็นการลงโทษที่พี่แอบใช้ของๆผมก็แล้วกัน”

ว่าแล้วร่างเล็กก็เดินออกจากห้องไปอย่างไม่เหลียวแล

จองแดฮยอนมองพี่รองที่ทำหน้าเซ็งอยู่แวบหนึ่งก่อนจะเดินตามเพื่อนซี้ออกไป

ยองแจหยุดฝีเท้าที่หน้าตู้ขายของอัตโนมัติ กดกาแฟกระป๋องแล้วกระดกมันลงคอไปอย่างรวดเร็ว

จองแดฮยอนกอดอกมองมันด้วยสายตาจับผิด

“นายมีอะไรจะพูดกับฉันไหม”

“ไม่มี”

“นับหนึ่ง”

“ก็บอกว่าไม่มีไง”

“นับสอง”

“นายจะเอาอะไรจากฉันกันแน่ จองแดฮยอน”

ยองแจหัวเสียขึ้นมาเมื่อสบดวงตาของเพื่อนสนิท

หัวใจเต้นไม่เป็นจังหวะเมื่อสายตานั้นแทบจะอ่านทะลุความคิดของเขา

“นายมีบางอย่างที่ไม่ยอมบอกฉัน”

แดฮยอนยังคงคาดคั้น

“ไม่มี”

“นายคิดว่าฉันเป็นใคร”

“นายเหรอ จองแดฮยอนไง”

“ใช่ จองแดฮยอน บีเอพีที่รู้จักนายดีที่สุด”

“...”

“ตอบฉันมา นายหลบหน้าจุนฮงทำไม”

ดวงตาเรียวฉายแววแตกตื่นเล็กน้อย ก่อนที่เจ้าของมันจะคุมสติได้อย่างรวดเร็ว

...แต่ก็ไม่พ้นสายตาของแดฮยอน

“ฉัน...ไม่ได้หลบหน้ามัน”

“นายแน่ใจ?

“ไม่มีเหตุผลที่ฉันต้องหลบหน้ามันนี่”

“แล้วทำไมพอรู้ว่ามันจะมานายถึงหนีตลอด”

“....”

“เมื่อคืนก็เหมือนกัน ทำไมนายต้องลากฉันไปถึงอึยจองบู”

“ก็แม่...”

“อย่ามาอ้างแม่หน่อยเลย ตอนเราไปถึงแม่หลับไปแล้วด้วยซ้ำ บ้านปิดไฟมืด ยองวอนฮยองยังคิดว่าเราเป็นขโมย”

“....”

“นายจะไม่บอกฉันหน่อยเหรอ”

“...”

“นายก็รู้ว่าไว้ใจฉันได้”

คำพูดของเพื่อนสนิททำเอายองแจถอนหายใจยาว

“นายยังไม่พร้อมก็ไม่เป็นไร ไว้พร้อมเมื่อไหร่ ค่อยบอกแล้วกัน”

“...”

“อย่าคิดมาก นายยังมีฉันนะ”

มือแข็งแรงตบบ่าเขาเบาๆ ก่อนที่เจ้าของไหล่แคบจะหันหลังเดินจากไป

ยองแจมองตามเพื่อนสนิทแล้วถอนหายใจอีกครั้ง

จริงๆเขาก็อยากบอกแดฮยอนหรอกนะ

แต่ตอนนี้อยากขอเวลาคิดทบทวนคนเดียวสักหน่อย

 

กับคำถามที่ว่า “พี่น้องเขาทำกันแบบนี้ด้วยเหรอ”

 

 

 

[END]

[ToYoo](LxJ): I guess I need you

 

 


 

 

 

 

 

 

46 ความคิดเห็น