JustLoJae

ตอนที่ 20 : [ToYoo](LxJ): Fan boy

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 71
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    22 ธ.ค. 60

[ToYoo](LxJ): Fan boy

Warning: 99.9% Imagine, 0.1% Reality

 

 

[ผมเหงาอะ ผมอยู่กับแดเนียล พี่จะมาห้องผมไหมล่ะ @Bap_Youngjae ]

 

เมนชั่นที่เด้งขึ้นมาในมือถือทำเอาคิ้วเข้มขมวดมุ่น

 

นี่มันก็ดึกมากแล้วแถมวันนี้บีเอพียังเหนื่อยมากเพราะเพิ่งเล่นคอนเสิร์ตมา

 

เจ้าสองมักเน่ยังไม่ยอมนอน แถมเจ้าเด็กอายุน้อยสุดนั่นยังพาเพื่อนมาเล่นที่ห้องอีก

 

ถ้าพรุ่งนี้ไม่ตื่นแล้วโดนยงกุกฮยองดุเอา ยองแจจะไม่ช่วยหรอกนะ บอกเลย

 

 

พลิกตัวไปมาแล้วคว่ำมือถือลง กำลังจะดับไฟหัวเตียงแล้วแท้ๆ แต่ที่หน้าประตูกลับมีเสียงเคาะเบาๆ

 

เพราะมันดึกมากแล้ว ยองแจเลยยังคงนอนรอฟังเผื่อเขาจะหูฝาดไป ทว่าเสียงเคาะยังคงดังต่อเนื่องเลยต้องลุกขึ้นไปเปิด

 

ไม่คิดเลยว่าจะมีเด็กตัวโตยืนอยู่หน้าห้องของเขา

 

“ยองแจฮยอง คืนนี้ผมนอนด้วยได้ไหม”

 

เจ้าตัวแสบมองเขาด้วยสายตาออดอ้อน

 

“ทำไมล่ะ มีอะไร”

 

ถามไปแล้วกลับต้องงงกว่าเดิมเมื่อเด็กตัวโตเริ่มเบะปากงอแง

 

“ก็ผมเหงาอะ”

 

“เออๆ เข้ามาก่อน”

 

ยองแจว่าแล้วก็เบี่ยงตัวให้เจ้าเด็กตัวโตแต่ใจน้อยเข้ามาในห้อง

 

ทันทีที่เขาปิดประตู เจ้าเด็กยักษ์ก็โผเข้ากอดเขาทันที

 

“ยองแจฮยอง”

 

แค่กอดไม่พอยังเอาหน้ามาถูๆที่ไหล่อีก  ยองแจจึงยกมือตบหลังไปเบาๆเป็นเชิงปลอบ

 

“มีอะไร ไหนเล่ามาซิ”

 

“ผมเหงาอะ ช่วงนี้ยองแจฮยองไม่สนใจผมเลยอะ”

 

คำตัดพ้อทำเอายองแจเลิกคิ้ว

 

“ฉันไม่สนใจนายตั้งแต่เมื่อไหร่กัน”

 

“ก็ตั้งแต่ทัวร์มาอะ ยองแจฮยองเอาแต่ซ้อมๆ ไม่สนใจผมเลยอะ”

 

“นายก็ต้องซ้อมเหมือนกันไม่ใช่เหรอไง”

 

คำพูดของเขาทำให้ปากที่เบะอยู่แล้วยื่นกว่าเดิมอีก

 

“ไม่รู้ล่ะ ผมเหงา เหนื่อยด้วย งอนด้วย”

 

“เดี๋ยว งอนเรื่องอะไร”

 

เห็นยองแจทำหน้างง เจ้าเด็กตัวโตก็ทำตาค้อนใส่

 

“พี่อะ ขี้โกง”

 

“ฮะ?

 

“สนใจคนอื่นมากกว่าผม โกง”

 

“ฮะ?

 

ยิ่งจุนฮงพูดยองแจยิ่งงง เขาก็ทำตัวปกติแท้ๆ ไม่รู้ไปโกงมันตอนไหน

 

“ไม่อยู่กับผมไม่พอ ยังเลือกผู้ชายคนอื่นมานั่งซะชิด แถมโอบด้วย ผมจ้องตั้งนานยังไม่ยอมรู้ตัว โกง”

 

เจ้าตัวว่าพลางทำปากจิ๊จ๊ะราวกับไม่สบอารมณ์นักหนา ยองแจมองมันตาปริบๆ นึกย้อนไปในเมมโมรี่ตัวเอง ก่อนจะปิ๊งแวบ

 

“นายพูดถึง แฟนบอย คนนั้น”

 

“อือ คิดนานจัง ผมคิดว่าพี่จะรู้ตัวเร็วกว่านี้ซะอีก”

 

คำพูดประชดประชันทำเอายองแจชักไม่สบอารมณ์ เจ้าคนพูดเหมือนจะรู้ตัวว่าล้ำเส้นจึงกระชับอ้อมกอดเข้าอีกแล้วเกลี่ยแก้มตัวเองกับศีรษะของเขาสองสามทีเป็นเชิงขอโทษ

 

“นั่นเป็นแฟนบอยของเรา ฉันก็ต้องมีแฟนเซอร์วิสสิ แฟนบอยไม่ได้หากันได้ง่ายๆ นายก็รู้นี่นา”

 

ยองแจพยายามอธิบายอย่างใจเย็น แต่เจ้าเด็กตัวโตกลับส่ายศีรษะไม่ยอมรับซะอย่างนั้น

 

“ไม่รู้แหละ พี่อะขี้โกง ผมก็เป็นแฟนบอยพี่นะ เป็นแฟนบอยอันดับหนึ่งเลยด้วย พี่ยังไม่ให้แฟนเซอร์วิสผมเลย”

 

ใบหน้างอง้ำที่ก้มลงมามองหน้าเขาทำเอายองแจถอนหายใจเฮือกใหญ่ เขาว่ายงกุกฮยองก็ไม่ได้เลี้ยงมันตามใจนะ ทำไมเจ้าตัวแสบถึงเอาแต่ใจแบบนี้ก็ไม่รู้

 

“มาๆ แฟนเซอร์วิสก็แฟนเซอร์วิส”

 

ว่าแล้วอ้อมแขนเล็กๆของเขาก็เอื้อมไปโอบเด็กตัวโตเอาไว้ ลูบขึ้นลงเบาๆเป็นเชิงปลอบ เจ้าตัวร้ายเหมือนจะพอใจจึงแนบแก้มลงบนศีรษะเขาแล้วยืนอย่างสงบ

 

ยองแจเห่กล่อมอยู่สักพักจึงคลายอ้อมกอดออก ไม่คิดเลยว่าอ้อมแขนของอีกฝ่ายจะไม่ยอมปล่อยเขาไป

 

“จุนฮงปล่อยก่อน นายจะกอดพี่แรงไปแล้วนะ”

 

“ก็พี่ปล่อยผมเหงามาตั้งนานนี่นา พี่ก็ต้องชดเชยให้ผมสิ”

 

เจ้าตัวแสบยังคงงอแงแถมยังกดร่างของเขาเอาไว้กับอกแน่น

 

“จุนฮง ปล่อย มาคุยกันดีๆ ฉันหายใจไม่ออก”

 

พอส่งเสียงประท้วง อ้อมกอดนั้นจึงคลายลงนิดหน่อยแต่ยังคงโอบรอบแผ่นหลังเขาเอาไว้

 

“นี่มันก็ดึกแล้ว นายก็ได้แฟนเซอร์วิสไปแล้วไง กลับไปนอนได้แล้วไป”

 

“ไม่เอาอะ”

 

“แล้วจะเอาอะไรอีก ฮึ”

 

“พลัง”

 

“ฮะ?

 

“อยากได้พลังอะ...คือว่า แบตหมดแล้วอะ”

 

เจ้าตัวมองเขาอย่างกล้าๆกลัวๆแล้วยิ้มแหะ

 

ยองแจเห็นแล้วพูดไม่ออก

 

หน้าของเขาคงตึงมากล่ะมั้ง เจ้าตัวแสบเลยหน้าเสียไป

 

มือใหญ่กระตุกชายเสื้อของเขาเบาๆ

 

“นะ ขอพลังสำรองผมหน่อย”

 

สายตาออดอ้อนที่ส่งมาทำเอายองแจปฏิเสธไม่ลง

 

ยอมรับเลยแหละว่าแพ้ทางสายตาแบบนี้

 

“รับปากฉันก่อนว่าได้แล้วจะไปนอน”

 

เจ้าตัวแสบทำหน้ากระดี๊กระด๊าแบบหมาน้อยทันที

 

“ได้เต็มแล้วผมจะไปนอนทันทีเลยครับ”

 

ยองแจเห็นมันแล้วก็ต้องอมยิ้ม ถึงจะตัวโตยังไง เด็กก็ยังเป็นเด็กอยู่วันยังค่ำล่ะ

 

คิดพลางเงยหน้าขึ้นแล้วปิดเปลือกตาลง รออยู่ไม่นานริมฝีปากอุ่นก็แนบลงมา ประทับอยู่หลายครั้งจึงค่อยๆดูดดึงเบาๆ

 

แขนขาวเอื้อมไปกอดอีกฝ่ายเอาไว้แล้วเริ่มจูบตอบ

 

ตอนแรกก็ตกใจอยู่หรอกว่าเจ้าเด็กนี่เรียนรู้วิธีจูบแบบผู้ใหญ่นี่มาได้ยังไง แต่พอถูกอ้อนขอเติมพลังนานเข้ายองแจก็เริ่มชิน

 

แล้วก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเริ่มจูบตอบอีกฝ่ายตั้งแต่เมื่อไหร่กัน

 

รู้อีกทีมันก็เป็นไปแล้ว

 

คงเป็นสัญชาตญาน...ล่ะมั้ง

 

ระหว่างที่คิดอะไรเพลินๆ ริมฝีปากก็ถูกกัดเบาๆ ยองแจเปิดเปลือกตาขึ้นมองก็เห็นสายตาเอาเรื่องของอีกฝ่ายจ้องมาอยู่แล้ว

 

“พี่คิดเรื่องอื่นตอนที่อยู่กับผมอะ”

 

คำต่อว่าถูกเอ่ยประชิดริมฝีปาก

 

“พี่ต้องชดเชยให้ผมด้วย”

 

ริมฝีปากของจุนฮงแนบลงมาอีกครั้ง คราวนี้มันไม่ใช่แค่ละเลียดอย่างที่ทำเมื่อสักครู่ จูบคราวนี้ราวกับเด็กตัวโตตั้งใจบดขยี้ริมฝีปากของเขา

 

สมองของยองแจขาวโพลนไปหมดยามที่รู้สึกถึงฟูกหนาใต้แผ่นหลัง จุนฮงโถมร่างกายทับลงบนตัวเขาทั้งตัวทั้งที่ริมฝีปากยังคงรุกรานไม่หยุด

 

ยองแจอยากผลักไสด้วยรู้ตัวว่าจูบนี้ชักเกินเลยเกินไปทว่าแขนของเขากลับไร้เรี่ยวแรงเสียดื้อๆ สิ่งที่ทำได้ตอนนี้จึงมีเพียงการกอดคอเด็กที่อยู่บนร่างของเขาเอาไว้เป็นหลักยึด

 

อ้อมแขนของเขาคงทำให้เด็กตัวโตย่ามใจ ลิ้นร้อนจึงแลบออกมาไล้เลียรอบริมฝีปากอิ่ม ก่อนที่แทรกผ่านเข้าไปในโพรงปาก

 

ตอนนั้นเองที่ยองแจรู้สึกตัวว่านี่มันไม่ใช่สถานการณ์ปกติแล้ว ลิ้นร้อนของจุนฮงตวัดควานค้น พยายามหยอกเย้าลิ้นของเขา ยองแจหายใจหอบถี่ พยายามตั้งสติ มือเล็กผละจากต้นคอมาดันอกอีกฝ่ายออกแต่ดูเหมือนจะไม่ได้ผล เจ้าเด็กตัวโตยังคงหาความสุขจากริมฝีปากของเขาไม่รู้อิ่ม

 

ยองแจจึงต้องใช้มาตรการสุดท้าย...

 

“จ๊ากก”

 

เจ้าตัวแสบสะดุ้งแล้วถอยกายหนีทันที ยองแจมองมักเน่ตัวร้ายที่ผละออกจากตัวเขาไปนั่งแลบลิ้นที่ปลายเตียงอย่างหวาดระแวง

 

“ยองแจฮยองกัดผมทำไมอะ”

 

สายตาตัดพ้อถูกส่งมาพร้อมกับคำพูดนั้น ดูดีๆยองแจคิดว่าตัวเองเห็นน้ำที่รื้นอยู่ในตาด้วย

 

“ฉัน... ฉันให้พลังนายเต็มแล้ว ไม่มีเหลือแล้ว”

 

พูดไปพลางรู้สึกถึงความร้อนที่แล่นขึ้นสู่ใบหน้า ให้ตายเถอะ ข้อแก้ตัวเขาเห่ยขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน

 

จุนฮงแตะปลายนิ้วเข้ากับลิ้นที่ถูกกัดแล้วลูบมันเบาๆ อาการหูตกหางลู่ของเจ้าเด็กตัวโตนั่นทำเอายองแจสงสารหน่อยๆ แต่เขายอมให้มากกว่านี้ไม่ได้หรอกนะ

 

“ไป กลับไปนอนซะ สัญญาแล้วไงว่าได้แล้วจะไปนอน”

 

เจ้าตัวแสบยู่ปากอย่างไม่พอใจใส่เขา ก่อนจะคลานขึ้นมาหา

 

ยองแจถอยกรูดอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน

 

“ยองแจฮยอง”

 

น้ำเสียงที่ใช้เรียกเขาเจือรอยออดอ้อน

 

“อ..อะไร”

 

“คืนนี้ผมนอนนี่ได้ไหม”

 

“พ...เพื่อนนายรออยู่ที่ห้องไม่ใช่เหรอ”

 

“ไม่อยู่แล้ว ผมไล่ไปแล้วตะกี้”

 

“...”

 

“นะ ผมอยากนอนกอดพี่อะ”

 

“....”

 

“ตะกี้ผมยังชาร์ตแบตไม่เต็มเลย ขอนอนกอดคืนนึงให้มันเต็มๆนะ”

 

ดวงตาเรียวตวัดมองเจ้าตัวแสบอย่างไม่ไว้วางใจ ดวงตาใสซื่อที่มองกลับมาแทบทำให้ยองแจรู้สึกผิดที่มีความคิดอุบาทว์ข้ามขั้นไปแล้ว

 

“ค..แค่นอนกอดกันนะ”

 

“อืม แค่นอนกอดอย่างเดียว ผมสัญญา”

 

ไม่ว่าเปล่า นิ้วก้อยยังถูกส่งมาให้อีกต่างหาก ยองแจมองท่าทางใสซื่อของน้องเล็กอยู่พักหนึ่งจึงพยักหน้าเป็นเชิงอนุญาต

 

เท่านั้นล่ะ ร่างใหญ่โตเกินร้อยแปดสิบก็พุ่งเข้าชาร์ตเขาจนล้มตึง ตัวของยองแจถูกลากเข้าไปในอ้อมแขนอุ่น ก่อนที่ศีรษะของอีกฝ่ายจะซุกลงที่อกของเขา

 

“ยองแจฮยองหอมจังเลย”

 

เจ้าตัวโตงึมงำอยู่กับอก ยองแจมองเด็กที่โตแต่ตัวแล้วถอนหายใจ ก่อนที่จะเอื้อมมือไปปิดไฟที่หัวเตียง

 

“ราตรีสวัสดิ์นะครับ”

 

เสียงพึมพำดังมาจากเจ้าเด็กน้อย ก่อนที่มันจะกอดกระชับตัวเขาแล้วนิ่งไป ยองแจลูบศีรษะของอีกฝ่ายเบาๆแล้วกระชับอ้อมกอดบ้าง

 

ยองแจยังคงคิดอะไรบางอย่างอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะผ่อนลมหายใจแล้วปิดตาลง

 

พรุ่งนี้เขาคงต้องลองถามแดฮยอนดูแล้วล่ะ

 

ว่าพี่น้องเขาทำกันแบบนี้ด้วยเหรอ?

 

 

[END]

[ToYoo](LxJ): Fan boy

46 ความคิดเห็น

  1. #30 viva_kanun (@viva_kanun) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 10 มีนาคม 2561 / 16:55
    ปากว่ามือถึงจริงๆ เลยนะจุนฮง แต่ว่ายองแจหนูก็คิดใช่ไหมอ่ะ 555
    #30
    0