JustLoJae

ตอนที่ 22 : [ToYoo](LxJ): Crossroad

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 32
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    22 ธ.ค. 60

[ToYoo](LxJ): Crossroad

Warning: 100% Imagine, 0% Reality

 

เสียงกระดิ่งกรุ๊งกริ๊งมาพร้อมเสียงทักทายจากเด็กสาวที่หน้าเคาท์เตอร์ เสียงกรี๊ดเบาๆทำให้ยองแจรู้ว่าคู่นัดในวันนี้ของเขามาถึงแล้ว

เพื่อนที่เคยสูงเท่ากันที่บัดนี้ตัวโตกว่าเขานิดหน่อยเดินตรงมาขยับเก้าอี้นั่งลงตรงหน้า

ว่าไง หน้าอมทุกข์มาเชียว

ก็มีเรื่องให้คิด

ยองแจตอบพลางไล่นิ้วบนของแก้วกาแฟอย่างเผลอไผล

ความจริงพูดที่หอก็ได้ นี่เรียกฉันออกมามีอะไรรึเปล่า

ก็นิดหน่อย

ตอบอ้อมแอ้มด้วยไม่รู้ว่าจะเริ่มต้นอย่างไร

เมื่อวานจุนฮงหลับไปสามชั่วโมงก่อนจะงัวเงียลุกขึ้นมา พอเงยหน้าเจอฮิมชานฮยองเท่านั้นเจ้าตัวแสบก็แทบจะล้มโซฟา  พี่รองที่นั่งกระสับกระส่ายมาตลอดล้มคว่ำไปกับพื้นอย่างหมดท่า ขาที่ล้าจากการถูกนอนทับมาเป็นเวลานานทำให้หนีไม่ได้ยามที่เจ้ามักเน่ย่างสามขุมเข้ามาหา

ดีที่แดฮยอนพุ่งไปกอดเอวทัน ไม่งั้นฮิมชานฮยองได้เละคามือมันแน่ๆ

เพราะรู้สึกผิดกับฮิมชานฮยองหน่อยๆ ยองแจเลยอาสาไปส่งจุนฮงที่บ้าน

และแน่นอนว่าถูกมันอ้อนขอชาร์ตแบตไปตามระเบียบ

จูบคราวนี้ละมุนละไม ไม่ดุดันจนน่ากลัวเหมือนครั้งล่าสุดแต่มันก็ทำให้ใจสั่นและยิ่งเพิ่มความกังวลให้มากขึ้นกว่าเดิม

ยองแจไม่รู้จะรับมืออย่างไรจึงเรียกเพื่อนสนิทออกมา

มันเป็นเรื่องที่เคยถามรึเปล่า

เขาถอนหายใจออกมาแล้วพยักหน้ายอมรับ

ไม่คิดว่ายูยองแจเจ้าแผนการจะมีเรื่องที่คิดไม่ตกเหมือนกันแฮะ

ยองแจมองรอยยิ้มของคนตรงข้ามแล้วถอนหายใจออกมาอีกครั้ง

ถ้าเป็นแกจะทำไง

ฉัน? ก็เคยเล่าในคาทกแล้วไงว่าไม่เคยเจอปัญหาแบบนี้

เออน่า สมมุติว่าเจอแล้วกัน

ก็ถามไปตรงๆเหมือนที่ฉันถามแกอยู่นี่ไง

ถ้ามัน เอ่อ พูดยากอะ

คนที่นั่งตรงข้ามเขามีท่าทางขบคิด

ยิ่งพูดยากก็ยิ่งต้องรีบคุย

แต่มันค่อนข้างเป็นปัญหายุ่งยาก…”

เกี่ยวกับความสัมพันธ์?”

แววตาใสมีความประหลาดใจพาดผ่าน คนตรงข้ามมองมันแล้วหัวเราะในคอ

ใจเสาะไม่สมกับเป็นยูยองแจเอาซะเลย

“…”

ฉันก็ไม่รู้ว่าเรื่องอะไรหรอกนะ แต่คนฉลาดๆอย่างนายน่าจะรู้คำตอบดีอยู่แล้ว

“…”

ยกเว้นนายจะไม่ยอมรับมันเท่านั้นเอง

ริมฝีปากอิ่มเม้มหนักอย่างกังวลใจ คนตัวโตจึงเอื้อมมือมาลูบศีรษะเบาๆ

อยู่ด้วยกันมันก็มีปัญหาทั้งนั้นแหละแต่นายก็ผ่านมาได้ทุกครั้งไม่ใช่เหรอ

“…”

ฉันเชื่อใจนายนะ ยูยองแจ

อืม ขอบใจนะ

 

 

แจบอม

 

--- Crossroad ---

 

จุนฮงตื่นขึ้นมาในตอนเย็น วันนี้ฝนตกเขายังไม่อยากลุกไปไหนเลยนอนไถโทรศัพท์เล่นๆอยู่บนเตียง

เพราะว่าเมื่อวานได้ชาร์ตแบตมาแล้ว วันนี้เลยอารมณ์ดีเป็นพิเศษ

เล่นมาตั้งนานยังไม่เห็นหัวข้อข่าวที่น่าสนใจเลยตั้งใจจะเก็บมัน จังหวะนั้นเองที่หัวข้อข่าวใหม่ปรากฏในสายตา

 

ความสัมพันธ์อันแนบแน่นของไอดอลต่างวง

คู่เพื่อนรักจากรายการเซเลบิลิริตี้ โบรแมนซ์นัดพบกันอีกครั้ง แม้ว่า อิมแจบอม ลีดเดอร์ของวงก็อตเซเว่นและยูยองแจ เมมเบอร์ของวงบีเอพีจะอยู่ต่างวงต่างค่ายและมีงานยุ่งทั้งสองคน ทว่าความสัมพันธ์ฉันเพื่อนยังคงแนบแน่นไม่เคยเปลี่ยน

 

ในข่าวลงรูปแจบอมฮยองกับยองแจฮยองที่นั่งคุยกันในร้านกาแฟ ท่าทางหัวเราะสนุกสนานของทั้งสองคนเป็นธรรมชาติจนน่าอิจฉา

จุนฮงคว่ำมือถือลงอย่างไม่ชอบใจนัก มองนาฬิกาเห็นว่าใกล้หกโมงเย็นเต็มทีจึงลุกไปอาบน้ำแต่งตัว หนึ่งทุ่มพอดีที่เขากดโทรศัพท์พิมพ์ข้อความในกลุ่มแชตอีกครั้ง

Zelo: พี่อยู่ไหน

Dumchu: รออัดเสียงที่สตูดิโอ ตอนนี้ฮิมชานฮยองกำลังอัดเสียงอยู่

Mjup: มาซ้อมได้แล้ว

Yjay: หอ มีอะไร

 

ชเวจุนฮงเรียกแท็กซี่ไปที่หอทันที

 

--- Crossroad ---

 

 

เสียงออดหน้าประตูทำให้ยองแจผุดลุกจากเตียงอย่างตกใจ เขาเพิ่งได้ล้มตัวลงนอนเมื่อสักครู่ ตั้งใจจะทิ้งเรื่องรบกวนใจออกไปให้หมด เสียงออดครั้งนี้จึงทำให้หงุดหงิดนิดหน่อยแต่ก็ยอมเดินไปที่ประตูอยู่ดี

พอเห็นคนหน้าประตูจากอินเตอร์คอม ดวงตาง่วงงุนก็เบิกกว้างทันที

ยองแจนิ่งคิดอยู่สักพักจึงเปิดประตูให้คนข้างนอกเข้ามา

.เอ่อ ไง จุนฮง

ว่าพลางเบี่ยงตัวให้อีกฝ่ายเข้ามา เด็กตัวโตถอดรองเท้าไว้หน้าห้องแล้วเดินไปนั่งที่โซฟา ไม่มองมาสักนิด

จุนฮงไม่เคยเป็นแบบนี้กับเขา

ท่าทีของอีกฝ่ายทำให้ยองแจรู้สึกวุ่นวายใจขึ้นมาอีกครั้ง

พี่มานั่งนี่มา

เสียงเรียบของน้องเล็กทำให้ยองแจทำตามโดยอัตโนมัติ

..นายเป็นอะไร

ถามออกไปโดยไม่มองหน้า

ความจริงคือไม่กล้ามองด้วยซ้ำ

จุนฮงในตอนนี้น่ากลัวเกินไป

เสียงถอนหายใจดังขึ้นจากคนข้างตัว

ก่อนแขนที่แน่นไปด้วยกล้ามเนื้อจะโอบเขาไปแนบอก

ยองแจได้แต่นั่งตัวแข็งในอ้อมแขนนั้น

จุนฮง

ผมมีเรื่องไม่ชอบใจนิดหน่อย

“…”

ผมขอจูบพี่ได้ไหม

แต่นายเพิ่งชาร์ตพลังไปเมื่อวานนี้เองไม่ใช่เหรอ

ยองแจเริ่มดิ้นขลุกขลักแต่ร่างกายกลับถูกยึดไว้แน่น

ผมไม่ได้ขอชาร์ตพลัง

“…”

ผมขอ จูบ

“…”

ผมรู้ว่าพี่เข้าใจความหมายของมัน

หัวใจของยองแจเต้นตึกตัก เขากลัวเหลือเกินว่าคนที่กอดเขาแนบแน่นจะได้ยิน

ใบหน้าของจุนฮงโน้มเข้ามาใกล้ ลมหายใจอุ่นเป่ารดผิวแก้ม

ก่อนที่ริมฝีปากจะแนบลงมา

สัมผัสอุ่นเกลี่ยที่ริมฝีปากของเขาอย่างแผ่วเบา

ก่อนจะเริ่มดูดดึงช้าๆ

ซ้ำๆ

ยองแจแทบไม่มีสติแล้วตอนที่เผยอปากให้อีกฝ่ายรุกรานแต่โดยดี

ลิ้นร้อนกระหวัดเกี่ยวเนิบช้า จุนฮงรุกไล่อย่างอ่อนโยน ผ่อนแรงให้เขาได้หายใจทว่าไม่ยอมพรากจากไปไหนเฝ้าคลอเคลียแนบชิดอยู่อย่างนั้น

จูบนี้ดำเนินไปนานเท่าไหร่ยองแจก็สุดรู้ รู้เพียงทันทีที่จุนฮงถอนริมฝีปากออกไป ตัวของเขาก็แทบอ่อนระทวยลงกับโซฟา

แววตาของจุนฮงที่มองมาช่างอ่อนโยนยามเลื่อนตัวเข้ามาใกล้แล้วสัมผัสริมฝีปากของเขาอีกครั้ง

แจบอมพูดถูก

บางทีเขาอาจรู้แล้วเพียงแต่ไม่อยากยอมรับมันเท่านั้น

 

--- Crossroad ---

 

 

คืนนี้ไม่มีใครกลับมาที่หอ จุนฮงจึงกอดยองแจอยู่อย่างนั้นจนฟ้าสางจึงอาบน้ำแต่งตัวกลับบ้านไป

จุมพิตลาเกิดขึ้นสั้นๆ ก่อนที่ยองแจจะปิดประตู

ลมหายใจถูกถอนออกยาว

เรื่องราวเมื่อคืนราวกับความฝัน

จุนฮงอ่อนโยนกับเขามาก เฝ้ากอด จูบ หยอกเย้า

แต่ไม่มีอะไรเกินเลย

มันเป็นเรื่องดี เพราะถ้าหากมีอะไรเกินกว่านี้เขาคงกลัวจนหนีไป

ยองแจ

เสียงเรียกทำเอาเจ้าของชื่อสะดุ้ง ดวงตาเบิกกว้างทันทีที่เห็นคนที่เดินออกจากห้องนอนเต็มตา

จองแดฮยอน

นายมาตั้งแต่เมื่อไหร่

เมื่อวานเย็นตอนนายอาบน้ำ

“...”

ฉันใช้คีย์การ์ดของฮิมชานฮยอง

..ไหนว่านายรออัดเสียง

ฮิมชานฮยองอัดนาน ยงกุกฮยองเลยไล่ฉันออกมา

“…”

ฉันว่าจะมาเอาของแป๊บเดียวแล้วกลับบ้าน

“…”

แต่พอเห็นพวกนายข้างนอก ฉันเลยไม่กล้าออกไป

..นายเห็นตั้งแต่แรก

ยองแจมองใบหูแดงระเรื่อของเพื่อนด้วยความอับอาย

..ฉันก็ไม่ได้ตั้งใจหรอก แค่ได้ยินเสียงจุนฮงเลยจะออกไปหา แล้ว…”

ความเงียบดูจะเป็นคำตอบที่ดีที่สุด

ยองแจกลืนน้ำลายอย่างฝืดคอยามเห็นสีหน้าของเพื่อน

เราอาบน้ำกันก่อนดีไหม

แดฮยอนพูดพลางยกมือเกาหลังคออย่างขัดเขิน

เรื่องนี้เราค่อยไปพูดกันที่ห้องซ้อมก็ได้ เดี๋ยวจงออบก็จะกลับมาแล้ว ฉันว่านายก็ยังไม่อยากบอกให้ใครรู้

อืม

นายเข้าไปอาบน้ำก่อนเลย

นายเข้าไปอาบก่อนสิ นายอาบน้ำนานกว่า

ไม่ นายนั่นแหละ รีบเข้าไปเลย

“..”

คือสภาพนายตอนนี้ ฉันเห็นแล้วเขินว่ะ

ยูยองแจเพิ่งรู้ว่าอายจนแทบมุดดินหนีเป็นอย่างไรก็ตอนนี้แหละ

 

--- Crossroad ---

 

เพื่อนรักทั้งสองมาถึงห้องซ้อมตอนแปดโมงครึ่ง เร็วกว่าเวลาปกติของทีมซ้อมเช้านิดหน่อย ฮิมชานฮยองกับจงออบเพิ่งกลับไป แดฮยอนถูกฮิมชานฮยองด่าเปิงที่เอาคีย์การ์ดไปแล้วไม่เอามาคืน โทรไปก็ไม่รับ จะไปกดออดเรียกก็ดึกเกินไปแล้ว ฮิมชานฮยองเลยมาซ้อมตอนข้ามคืนกับจงออบแทน

ตอนนี้มีเพียง ยองแจกับแดฮยอนอยู่ในห้องซ้อม

ทั้งคู่นั่งเคียงข้างกันบนโซฟา

ที่นายหลบหน้าจุนฮงก็เพราะเรื่องนี้ใช่ไหม

ยองแจนิ่งอยู่พักหนึ่งจึงพยักหน้ายอมรับ

ที่ช่วงนี้นายดูกังวลเพราะเรื่องนี้ใช่รึเปล่า

ยองแจพยักหน้ารับอีกครั้ง

จุนฮงมันชอบนาย รู้ใช่ไหม

ผิวแก้มใสแดงซ่าน แต่กระนั้นยองแจก็ยังพยักหน้ายอมรับ

แล้วนายล่ะ คิดยังไงกับมัน

ยองแจนิ่งคิดอยู่พักหนึ่งก่อนพรูลมหายใจออกมา

ฉันไม่รู้

อย่าทำหน้าเหมือนจะร้องไห้แบบนั้น ฉันรับฟังนายได้นะ

แดฮยอนว่าพลางยกมือโคลงหัวอีกฝ่ายเบาๆ ปกติแล้วยองแจมักจะเห็นเขาเป็นเพื่อนตลอด จะมีแค่เวลานี้แหละที่เจ้าตัวทำตัวเหมือนเด็กอย่างที่ควรจะเป็น

ว่าไง มีเรื่องอะไร ไหนเล่ามาซิ

มัน..ค่อนข้างสับสน

“…”

หมอนั่นเป็นเด็กน้อยในสายตาของฉันมาตลอด พอวันหนึ่งมันเปลี่ยนไป

“…”

ฉันไม่รู้ว่าควรรู้สึกยังไง

แล้วนายรังเกียจมันไหม

ฉันไม่รู้

แต่เมื่อวานนาย..”

ฉันทำอะไรลงไปฉันยังไม่รู้ตัวด้วยซ้ำ

เคร้ง!

เสียงกระป๋องโลหะตกลงบนพื้นดังขึ้นหน้าห้อง

จองแดฮยอนรีบลุกขึ้นไปกระชากประตูเปิดออก

หัวใจของยองแจวูบหายไปตรงนั้น

เมื่อคนที่อยู่หน้าประตู

คือ ชเวจุนฮง

สีหน้าของจุนฮงตื่นตะลึง ก่อนที่แววตาจะเปลี่ยนเป็นเสียใจ

ยองแจรีบหลบสายตาด้วยไม่อยากเห็น

นาย…”

แม้แต่แดฮยอนเองก็พูดอะไรไม่ออก

ความเงียบอันน่าอึดอัดเกิดขึ้นชั่วครู่ก่อนที่จุนฮงจะเป็นฝ่ายเอ่ยขึ้น

แดฮยอนฮยองออกไปก่อนได้ไหม ผมขอคุยกับยองแจฮยองสักพัก

แดฮยอนเหลียวไปมองยองแจแวบหนึ่ง แววตาของเขาหนักใจเมื่อเห็นสีหน้าเคร่งเครียดของเพื่อนรัก

ไปเถอะ ผมจะจัดการทุกอย่างให้เรียบร้อยเอง

ผมสัญญา

แดฮยอนหันไปมองยองแจเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนจะปิดประตูลง

 

--- Crossroad ---

 

ตัวของยองแจแทบสั่นเมื่อจุนฮงเดินเข้ามาใกล้

แล้วนั่งลงตรงหน้า

พี่จะเงยหน้ามองผมสักนิดไม่ได้เหรอ

น้ำเสียงเศร้าสร้อยของจุนฮงทำให้คลื่นความรู้สึกผิดถาโถม

คนที่ไม่ชัดเจนอย่างเขาจะมีหน้าไปมองจุนฮงได้อย่างไร

มืออุ่นเลื่อนขึ้นจับมือของเขาไปกุมไว้ เกลี่ยนิ้วที่กำไว้แน่นออกอย่างเบามือ

ผมขอโทษที่เร่งรัดพี่มากเกินไป

“…”

ผมควรใจเย็นให้มากกว่านี้

“…”

ทั้งที่คิดแบบนั้น แต่เมื่อคืนนี้ผมมีความสุขมากเลยนะ

“…”

ได้กอดพี่ ได้จูบพี่

“…”

รู้สึกเหมือนฝันไปแหนะ

เสียงหัวเราะดังขึ้นเบาๆแต่แฝงไปด้วยรอยสั่นเครืออย่างเห็นได้ชัด

แต่พอคิดถึงมันตอนนี้ มันกลับทำให้ผมเสียใจอย่างบอกไม่ถูก ผม..น่าจะฉุกคิดถึงความรู้สึกของพี่สักหน่อย

“…”

ถ้าคิดถึงเรื่องนั้นได้ ผมคงไม่ทำให้พี่วุ่นวายใจแบบตอนนี้

“…”

ผมขอโทษนะครับ

น้ำตาอุ่นๆที่หยดลงบนมือที่ถูกเกาะกุมไว้ทำเอายองแจใจหายวาบ

เขารีบก้มลงกอดอีกฝ่ายเอาไว้

ไม่ร้องนะจุนฮง อย่าร้องไห้เลย

เด็กตัวโตเกาะแขนเขาไว้ ซบหน้าลงกับไหล่ ปล่อยน้ำตาให้ไหลซึมเปียกเสื้อ

พี่อย่าทำแบบนี้ พี่กำลังทำให้ผมมีความหวัง

ชู่ว ไม่ร้องไห้ เด็กน้อยของฉัน อย่าร้องไห้เลยนะ

คำปลอบมาพร้อมกับสัมผัสเบาๆที่ศีรษะ ยองแจกอดจุนฮงเอาไว้พลางลูบกลุ่มผมนิ่มอย่างอ่อนโยน

เหมือนยองแจฮยองคนเดิมที่เอ็นดูน้องน้อยเสมอ

คนที่ทำให้เด็กอย่างจุนฮงรู้ซึ้งถึงคำว่าใจเต้นแรงเป็นครั้งแรก

ผมรักพี่

“…”

ผมรักพี่นะ

“…”

พี่รู้ใช่ไหม

ฉันรู้ ฉันรู้แล้ว

พี่รักผมใช่ไหม

“…”

พี่รักผมบ้างรึเปล่า

“…”

ถ้าพี่ไม่รู้สึกก็อย่าให้ความหวังผมอีกเลย

จุนฮงพยายามผละตัวออกมาทว่าอ้อมกอดของอีกฝ่ายรัดเขาไว้แน่น

อย่าเพิ่งดิ้นหนีไปไหน อย่าเพิ่งปล่อยฉันไป

“…”

ขอร้องล่ะ จุนฮง

ใบหน้าของเด็กน้อยยอมซบกับบ่า ปล่อยให้พี่ชายกอดแต่โดยดี

ฉันแค่ยังไม่รักนาย

คำพูดนั้นทำให้จุนฮงสะอื้น ยองแจจึงกระชับวงแขนของตนแน่นเข้าแล้วเห่กล่อมราวกับอีกฝ่ายยังเป็นเด็กตัวน้อย

หรือไม่ฉันก็ยังไม่รู้วิธีที่จะรักนาย

“…”

มันทำให้ฉันกังวลใจ

“…”

มันทำให้ฉันสับสน

“..”

ฉันที่ยังไม่เข้าใจความรู้สึกของตัวเองจะมีหน้าไปรักนายได้ยังไง

แล้วผมต้องทำยังไง

จุนฮงเงยหน้าขึ้นจากไหล่ที่ซบอยู่ เบือนหน้าไปมองคนที่กอดเขา

นัยน์ตาคู่นั้นก็มีน้ำตาเคลือบอยู่เช่นกัน

ขอเวลาให้ฉันได้ไหม

“..”

ขอเวลาอีกสักหน่อย

“…”

ฉันอยากทบทวนมันให้ดี

“…”

ฉันไม่อยากให้เราทั้งคู่ต้องเจ็บ

แล้วผมต้องรออีกนานเท่าไรอา ไม่สิ นานเท่าไหร่ผมก็จะรอ

รอยยิ้มบางวาดขึ้นบนใบหน้า

จุนฮงคิดว่ามันเป็นรอยยิ้มที่สวยงามยิ่งกว่าครั้งไหน

คงเป็นเพราะ..หัวใจเราใกล้กันกว่าเดิม

ในอกเต็มไปด้วยความหวานล้ำ ใบหน้าที่แทบแนบชิดทำเอาใจเต้นแรงจนอดไม่ได้ที่จะร้องขอแผ่วเบา

ผม..ขอจูบพี่ได้ไหม

สีแดงซ่านที่ระบายทั่วใบหน้าใสยามได้ยินคำขอนั้นทำให้จุนฮงได้ใจอยู่นิดหน่อย

ริมฝีปากบางจึงประทับลงฉกฉวยความหอมของเนียนแก้มเสียหนึ่งที

ยองแจผงะหนีด้วยความตกใจ

นะ ยองแจฮยอง

พี่ชายใจดีมีท่าทีครุ่นคิด ก่อนที่ลมหายใจจะถูกระบายออกมาเฮือกใหญ่

ใบหน้าสวยโน้มลงมาใกล้

อุณหภูมิของลมหายใจทำเอาหัวใจเต้นตึกตัก

คำตอบที่รอคอยถูกกระซิบที่ข้างหู

ไม่ได้

คำพูดหนักแน่นที่มาพร้อมกับอ้อมกอดที่คลายไปทำเอาจุนฮงแทบหงายหลัง

ยองแจฮยอง

เจ้าเด็กตัวแสบร้องเสียงหลง

แค่ครั้งเดียวเองนะ

ไหนว่าจะรอ

ก็ส่งท้ายไง

เอื้อมมือไปเขย่าแขนพี่ชายอย่างเอาแต่ใจ เพราะร้อนใจ น้ำตาจึงหยุดไปตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้

ไม่ได้

ยองแจฮยอง…”

ไม่เอาสิ จุนฮง รับปากแล้วคำไหนคำนั้น

แต่แค่ส่งท้ายเอง

ไม่

“…”

เรื่องชาร์ตแบต เติมพลังอะไรนั่นก็ด้วย ห้าม!!”

อะไรกัน

ตะกี้บรรยากาศยังดีๆอยู่เลย ทำไมตอนนี้เป็นแบบนี้ไปแล้วล่ะ

เด็กน้อยมองยองแจฮยองที่กำลังเช็ดน้ำตาตาปรอย

ฮึก…”

สะอื้นขึ้นแผ่วเบา เหลือบสายตาขึ้นมองก็เห็นยองแจฮยองหน้าเสีย

เสียงถอนหายใจยาวดังขึ้นเหนือศีรษะ

จุนฮงแทบลืมหายใจเมื่อใบหน้าใสโน้มลงมา

แล้วเจ้าตัวก็ใช้นิ้วดีดหน้าผากเขาดัง เป๊าะ

โอ๊ย

คนเจ้ามารยากุมหน้าผากทันที

อย่ามาทำบีบน้ำตา ไม่เนียน

รู้ว่าพี่ฉลาด แต่ทำเป็นโง่สักครั้งไม่ได้เลยรึไง

ฉันหิวแล้ว แดฮยอนรออยู่ข้างนอกด้วย เดี๋ยวมันจะคอยนาน

ว่าแล้วยองแจฮยองก็ลุกขึ้น

จุนฮงคว้าขาอีกฝ่ายแทบไม่ทัน

ง่ายองแจฮยอง

ส่งสายตาหมาหงอยขึ้นมองเต็มๆ รู้หรอกว่าพี่ชายใจดีแพ้สายตาแบบนี้

นะ…”

ถึงยองแจฮยองจะทำหน้าเอือมใส่ แต่ชเวจุนฮงก็จะสู้ครับ

เสียงถอนหายใจดังขึ้นอีกครั้งหนึ่ง ก่อนที่มือนุ่มนิ่มวางลงบนศีรษะเแล้วลูบไล้เบาๆ

ใบหน้าที่โน้มลงมาทำเอาใจเต้นแรงไม่หยุด

คราวนี้แหละ

อ้าว ยงกุกฮยองทำไมวันนี้มาแต่เช้า

เสียงประตูเปิดพร้อมกับเสียงทักทายของแดฮยอนที่ดังเข้ามาทำเอาสองร่างผละจากกัน

ชเวจุนฮงปล่อยขาที่เกาะไว้ทันทีเลยครับ

อ้าว ไม่ใช่ยงกุกฮยองนี่ ขอโทษทีนะครับ

คำพูดกลั้วเสียงหัวเราะทำเอาจุนฮงอ้าปากค้าง

หันไปมองยองแจฮยองก็เห็นว่าอีกฝ่ายเดินหนีไปสุดเอื้อมคว้าแล้ว

ขอโทษทีจุนฮง พอดีฉันหิวแล้วว่ะ

แดฮยอนฮยองว่าแล้วฉีกยิ้มหน้าแมวใส่ มันเป็นยิ้มที่จุนฮงเกลียดที่สุดในตอนนี้เลยล่ะ

แม่นายทำข้าวกล่องมาให้แล้วสินะ น้ำก็มีแล้ว พวกฉันไปล่ะ

ยองแจฮยองพูดอย่างไม่เหลือเยื่อใยให้กันสักนิด

เดี๋ยวฉันก็กลับมาซ้อมแล้ว นาย รอ ไปก่อนนะ บาย

แล้วบานประตูห้องซ้อมก็ปิดลง

จุนฮงมองตามแผ่นหลังที่หายไปสักพักแล้วยกมือขยี้หัวตัวเองด้วยความเจ็บใจ

ไม่น่าใจอ่อนเลย

ไม่น่าหลุดปากไปว่านานเท่าไหร่ก็จะรอเลย

แล้วทีนี้จะต้องรอไปถึงเมื่อไหร่ละ

หนึ่งเดือน หนึ่งปี สิบปี?

แถมยังไม่ได้ชาร์ตแบต ไม่ได้เติมพลังอีก

แล้วทีนี้ชเวจุนฮงจะอยู่ยังไง

 

 

คนใจร้าย!

 

 

 

 

[END]

[ToYoo](LXJ): Crossroad

 


 

 

 

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

46 ความคิดเห็น