identity v Y

ตอนที่ 4 : Ep.2

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 275
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 6 ครั้ง
    16 ต.ค. 62







ทางด้านของพวกนาอิบและเฟร็ดดี้



ตอนนี้ทุกคนได้ออกมานั้งที่โต๊ะอาหารในห้องครัวที่อยู่นอกบ้านใกล้สระน้ำ เอ็มมา เอมิลี่ เบน และนาอิบ ได้นั้งคุยกันอยู่ เอ็มมาเสิร์ฟน้ำให้กับทุกคนและมานั้งด้วยกัน





ส่วนเฟร็ดดี้นั้นกำลังอาบน้ำอยู่ในห้อง



หลังจากที่เอมิลี่ดูอาการให้เฟร็ดก็พบว่ากลิ่นเริ่มหายไปแล้วแต่เฟร็ดยังอยู่ในช่วงฮีทพวกเค้าจึงได้ลงมัติกันว่าให้เฟร็ดอาบน้ำแล้วนอนพักทันที




"คุณนาอิบคะ"เอมิลี่เรียกคนที่นั้งอยู่หัวโต๊ะ



"ครับ?"อิบขานรับ




"เรื่องอาการของคุณเฟร็ด ที่คุณบอกว่าพวกคุณจะศึกษาและหาทางเพื่อทำยานั่น เรื่องจริงหรอคะ?"เอมิลี่ถามนาอิบอีกครั้งเกี่ยวกับเรื่องเมื่อกี้




"...จริงครับ ทางเรามีความสงสัยเรื่องที่คุณเฟร็ดมีอาการแพ้ฟีโรโมน เพราะในเมืองของเราไม่มีคนไข้ที่มีอาการแบบนี้เลย พวกผมจึงอยากตรวจสอบ"อิบตอบ





"ถ้ามันคือเรื่องจริง ฉันก็มีเรื่องที่จะขอน่ะค่ะ"เอมิลี่พูดแล้วมองอิบอย่างมีหวัง





"เรื่องอะไรครับ??"อิบถาม





"ฉันอยากที่จะช่วยเรื่องนี้ค่ะ ฉันไม่เคยได้รับอนุญาตจากคุณเฟร็ดในการตรวจอาการแต่ฉันก็ยังอยากที่จะช่วยเค้า เพราะงั้นขอร้องนะคะ"เอมิลี่ขอร้อง



"....เรื่องนี้ไม่ใช่ผมที่รับงาน แต่ถ้าคุณต้องการล่ะก็ผมจะช่วยคุยกับเพื่อนผมให้"อิบตอบพร้อมกับดื่มน้ำ





"จริงนะคะ!?"เอมิลี่ถามอีกครั้งเพื่อความแน่ใจ





"ครับแต่ตอนนี้เราต้องรอให้คุณเฟร็ดดี้อาการดีขึ้นก่อนถ้าเค้ายังฮีทอยู่แบบนี้ กลิ่นของเค้าอาจดึงดูดสัตย์สายพันธุ์อื่นมาอีกก็ได้"อิบพูดในน้ำเสียงจริงจัง



เบนที่นั้งเงียบๆได้สักพักลุกขึ้นแล้วบอกทุกคนว่าจะเอาน้ำไปให้คุณเฟร็ดดี้เดียวจะรีบกลับมาทุกคนจึงให้เบนเอาไปให้โดยไม่ขัด





เบนที่ในมือถือถาดที่วางยาระงับและแก้วน้ำก็มาอยู่ที่หน้าห้อง



ก๊อก ก๊อก ก๊อก

เบนเคาะประตูเบาๆก่อนจะค่อยๆเปิดเข้าไปและปิดให้เหมือนเดิม



"คุณเฟร็ดผมเอาน้ำมาให้ครับ"เบนพูดพร้อมกับมองคนที่อยู่ใต้ผ้าห่ม



เค้าได้ยินเสียงในลำคอขานรับ



เจ้าตัวออกมาจากผ้าห่ม ยื่นมือจะหยิบแก้วน้ำแต่ก็ไม่ไหวเค้าต้องกลับไปนอนที่เดิม




เมื่อเบนเห็นแบบนั้น เค้าจึงนั้งที่ข้างเตียงดึงเฟร็ดให้ลุกขึ้นมาพิงตัวเองและหยิบแก้วน้ำมาจ่อที่ปากให้เฟร็ดดื่ม



"อึก แคก! แคก! "เฟร็ดสำลักเมื่อน้ำไหล่เข้ามามากเกินไป



"เป็นอะไรรึป่าวครับ!"เบนถามอย่างเป็นห่วง





"อ่า ไม่เป็นไร ขอโทษที่ต้องมาลำบากนะ"เฟร็ดตอบ




"ไม่เป็นไรครับ .............คุณเฟร็ดดี้ครับ"เบนเรียกเสียงเบา เค้าจับไหล่บางให้ยังคงพิงตัวเองอยู่




"อะไร??"เฟร็ดถามเสียงเบา ตอนนี้เค้าอ่อนแรงมากจากความทรมานของฮีท



ถึงตอนนี้เฟร็ดจะไม่มีอาการแพ้ฟีโรโมนแล้วแต่ก็ใช่ว่าจะไม่มีอาการเลย ตอนนี้เค้านั้นปวดหัวนิดๆเมื่อทุกคนเข้ามาใกล้





".................." เบนเงียบสักพักก่อนจะก้มหน้ามองคนที่พิงตัวเองอยู่



"..................."เฟร็ดมองกลับอย่าง งงๆ





"คุณ.......อยากให้ผมช่วยมั้ยครับ?"




"!!!!!!??" เฟร็ดตกใจในสิ่งที่ได้ยิน




"............"เบนมอง




"ม.......หมายถึงน้ำน่ะหรอ? ไม่เป็นไรฉันดื่มมากพอแล้ว"เฟร็ดเริ่มถอยออก แต่เบนยังจับไหล่ไว้อยู่



"ไม่ใช่ครับ"



"งั้นคงเรื่องยาสินะ เรื่องนั้นก็ไม่เป็นไรตื่นมาอีกทีแล้วค่อยกินก็ได้ตอนนี้กลิ่นมันไม่มีแล้วล่ะ"เฟร็ดเริ่มที่จะยื้อแรงแข่งกับเบน



"ไม่ใช่ครับ"




".....ง......งั้นอะไร??"เฟร็ดเสี่ยงถาม



".............." เบนไม่ตอบแต่กดคนตัวเล็กลงกับเตียงแล้วใช้มือสอดเข้าไปในเสื้อตัวบาง พร้อมกับก้มหน้าไปที่ซอกคอของอีกคน



"!!!!!!!!!???..จ...จะทำอะไร!? เบน!! หยุดนะ!" เฟร็ดตกใจมากเค้าพยายามดึงมือออกจากเสื้อตัวเอง




"ไม่เป็นไรหรอกครับ ถ้าคุณได้เอาออกสักนิดคุณจะดีขึ้นเอง"เฟร็ดเริ่มดิ้นแรงขึ้น ด้วยกำลังที่มีอยู่ตอนนี้



"อย่านะเบน!......อ ..ออกไปนะ!!"เดิมทีเค้าก็ไม่ค่อยมีแรงอยู่แล้ว ยังต้องมาอยู่ในสภาพนี้อีก



"ผมจะไม่ทำรุนแรงครับผมสัญญา"เบนพูดแบบนั้นและเริ่มที่จะเลื่อนมือลงมาที่ขอบกางเกงขายาวของเค้า



'ไม่เอาแบบนี้สิ ทำไมเรื่องแบบนี้ถึงเกิดขึ้น??'




ตอนนี้กลุ่มหมาป่าก็ได้ออกมาจากโคนต้นไม้และแอบอยู่ที่พุ้งไม้ใกล้บ้าน



"เอ๋? กลิ่นหายไปแล้วนิ"หมาป่าคนแรกพูด



"จริงด้วย หรือว่าพวกนั้นจะออกไปแล้วกันนะ?? หว่าา เสียดายจังเลย"หมาป่าคนที่สองเสริม


แต่ทั้งคู่กับสดุ้งแล้วหันไปมองคนข้างหลังเพราะเค้ารู้สึกได้ถึงไอเย็นที่ข้างหลัง




ชายคนโตสุดยืนนิ่งมองบ้านหลังนั้นเหมือนเจอผี และจู่ๆสีหน้าก็เปลี่ยนไปเหมือน จะฆ่าใครสักคนจนพวกเค้ากลัว



นาอิบและคนอื่นรีบวิ่งออกมาดูที่ข้างบ้านเมื่อรู้สึกรังสีที่ไม่ดีตามสัญชาตญาน และก็พบกับหมาป่าสองคนที่เจอไปเมื่อไม่นานมานี้



ทั้งสองคนรีบปรับให้สีหน้าปกติแล้วเดินออกมา




"ไง พ่อหนุ่ม เจอกันอีกแล้ว"น้ำเสียงยียวนกวนประสาทดังขึ้นจากหมาป่าคนที่สอง




"พอดีว่ามาครั้งนี้จะมาเอาของน่าอร่อยกลับได้ด้วย แต่เสียดายที่มันไม่อยู่แล้ว"หมาป่าคนแรกพูดขึ้นทำให้นาอิบรีบหันไปมองที่บ้านและวิ่งเข้าไปอย่าวเร็ว จนสองคนงง



ถ้าไม่ใช่ของพวกนี้งั้นแปลว่า



เพล้ง!!!! ตุบ โพะ!!!


เสียงดังออกมาจากข้างในบ้าน ทำให้ทุกคนต้องวิ่งไปดู ก็พบกับเบนที่กระเด็นมาโดนนาอิบ อย่างแรง โดยมีเฟร็ดดี้ที่เสื่อผ้าดูไม่เรียบร้อนกึ่งนั้งกึ่งนอนอยู่ที่เตียงมองชายปริศนาที่น่าจะเข้ามาทางหน้าต่าง ที่แตก ที่แขนมีแผลยาวที่ดูแล้วคงจะมาจากมีดของนาอิบ




ทั้งสองคนมองกันนิ่งๆ นิ่งมากจนน่าแปลก



สุดท้ายชายปริศนาคนนั้นก็เดินไปอุ้มเฟร็ดดี้ในท่าเจ้าสาวและตะโกนบอกหมาป่าอีกสองคนว่าอย่าให้ใครตามมาได้ แล้วอุ้มเฟร็ดดี้หนีออกมาทางหน้าต่าง พร้อมกับเสียงของเอ็มมาที่เรียกคุณพ่อของตน





เฟร็ดดี้ที่ดิ้นไปมาก็ต้องหยุดดิ้นเมื่อชายคนนั้นพูดเสียงดังว่า 'หยุดดิ้นสักทีเฟร็ด!!!!' อย่างดัง



ทั้งสองคนรู้จักกันหรอ??? ทุกคนที่ได้ยินต่างคิดเหมือนกัน



นาอิบที่ลุกขึ้นมาได้แล้วตั้งท่าเตรียมที่จะวิ่งตามแต่หมาป่าทั้งสองตัวก็มาขวางไว้



"อย่ามาขวางนะ!!"นาอิบแพดเสียงที่ดุดดัน



"โทษทีพ่อหนุ่ม แต่ป๊าของเราเค้ากำลังเดือดถ้าพวกฉันขัดคำสั่งมีหวังเค้าฆ่าพวกฉันแน่"หมาป่าคนที่หนึ่งพูด



"งั้นก็ตายตอนนี้เลยมั้ยล่ะ?"อิบพูดแล้วพุ่งไปหาทั้งสองคนอย่างเร็ว แต่ด้วยความที่อิบไม่ได้ใช้พลังของตัวเองจึงทำให้ทั้งสองมองตามทัน



"อึก!!"ถึงจะมองทันแต่การเคลื่อนไหวนั้นช้ากว่า จึงทำให้หมาป่าคนที่สองโดนมีดของนาอิบฟันลงที่แขนเป็นแผลยาว



ทั้งสามคนสู้กันอยู่นาน จนหมาป่าทั้งสองทำท่าจะหนี ทั้งสองวิ่งเข้าไปในพุ่งไม้แล้วเปลี่ยนร่างเป็นหมาป่าวิ่งอย่างเร็ว แต่เบนใช้พลังของตัวเองดึงเอาหมาป่าคนแรกกลับมาหมาป่าคนแรกจะโกนบอกให้อีกคนไปก่อนซึ่ง เจ้านั้นก็ทำตามถึงจะเจ็บใจแต่ เข้าเจ็บอยู่จะให้โดนจับอีกคนไม่ได้



เบนที่ใช้หางด้วยเองในการรัดก็เริ่มคลายเมื่อนาอิบใส่กุญแจมือให้



'ความสามารถของเบนคือใช้ส่วนใดส่วนหนึ่งของร่างกายยืดและรัดกุมเพื่อไม่ให้อีกฝ่ายขยับได้ ถึงจะเป็นการรัดกุมที่แน่นหนาแต่ถ้าโดนอาวุธมันก็ได้รับบาดเจ็บได้'




"คุณพ่อคะ~ฮึก"เสียงที่สั่นนิดๆของเอ็มมาทำให้เอมิลี่ต้องกอดปลอบ




"เอ็มมาไม่เป็นไรนะ เราจะไปช่วยคุณเฟร็ดเอง"เอมิลี่กอดเอ็มมาแน่นกว่าเดิม




"เจ้านั้นจะพาคุณเฟร็ดไปไหน!!!"เบนพูดเสียงดัง



"หึ! บอกให้โง่น่ะสิ สายพันธุ์ของพวกเราไม่ขายเพื่อนหรอกนะ"คนที่ถูกจับอยู่พูดยิ้มๆ




"แล้วแกคิดว่าสายพันธุ์ของพวกฉัน จะทิ้งกันอย่างงั้นหรอ??" เสียงที่กดต่ำของนาอิบทำให้คนที่โดนจับหน้าซีด



เบนและนาอิบยืนมองคนตรงหน้าก่อนที่เบนจะจับให้อีกคนยืนขึ้น



"ผมต้องขอโทษ ด้วยกับสิ่งที่เกิดขึ้นเป็นเพราะผมไม่ระวังเอง"อิบก้มหัวให้กับทุกคน



"หึ! อ่อนแอสินะ!" เมื่อหมาป่าพูดเบนก็จับให้อีกคนเดินตามมา แรงดึงที่มากกว่าจะต่อต้านทำให้คนถูกจับร้องด้วยความเจ็บ



"ไม่เป็นไรค่ะ ทางเราต้องขอบคุณที่คุณพยายามช่วยพวกเราขนาดนี้ ทั้งๆที่รู้จักกันได้ไม่นาน" เอมิลี่พูดและก้นหัวให้น้อยๆโดยที่เอ็มมายังอยู่ในอ้อนกอดอยู่




"จะทำยังไงดีคะ คุณพ่อ คุณพ่อเค้าโดนจับตัวไปแล้ว"เอ็มมาพูดเสียงสั่น



"ผมต้องขอโทษด้วย หน้าที่ทำให้ผมตามไปตอนนี้ไม่ได้ ผมต้องเอาเค้าคนนั้นไปที่สถานีตำรวจก่อน เพื่อสอบถามที่อยู่ของคุณเฟร็ด"อิบพูดแล้วมองหมาป่าที่พวกเค้าจับมา




"งั้นฉันจะไปด้วย"เบนพูด




"ได้ครับถ้าพวกคุณต้องการ"อิบตอบ




"เอ็มมาไม่เป็นไรนะคุณเฟร็ดจะต้องปลอดภัย"เอมิลี่ปลอบคนรักของเธอ




อิบมองภาพนั้นอย่างเจ็บใจ เค้าไม่สามารถปกป้องได้ น่าเจ็บใจนัก ทั้งๆที่เราก็อยู่ตรงนี้แท้ๆ




ทุกคนได้เดินทางเพื่อเข้าตัวเมือง และไปยังสถานีตำรวจเพื่อตรวจสอบหาข้อมูล





"หมายความว่าไงที่ไม่ได้!!!!!"อิบทุบโต๊ะอย่างดัง




"ด.....ด้วย ความที่คนที่หายไปยังไม่ครบ 24 ชั่วโมง ทางเราจึงไม่สามารถออกหาได้ครับ"เสียงสั่นๆของพนักงานเอกสารดังอย่างหวาดกลัว



"แล้วคนที่จับมาได้ล่ะ สอบปากคำไปถึงไหนแล้ว!!!" อิบของขึ้นมากเมื่อทุกอย่างไม่เป็นดั่งใจ



"ข.....ขอโทษครับ!!!!! เค้าไม่ให้ความร่วมมือ เราจึงไม่สามารถ......" เพล้ง!!!!!!!!!!!!


เสียงกระจกคลุมโต๊ะแตกดังสนั่น ทำให้คนที่นั้งอยู่หน้าซีดจนจะร้องไห้



"แบบนี้แหละฉันถึงไม่เข้าทำงานที่นี้"อิบกำลังโกรธ โกรธมาก เมื่อตอนที่เค้ายังทำงานในวงการมืดอยู่นั้น เค้าสามารถ ทำได้เลยไม่ต้องรอเวลา แต่ดูนี้สิ มันอะไรกัน ไหนบอกว่าต้องการข้อมูลจากคนนั่นไง;!!!!




"นาอิบคะ"เสียงของหญิงสาวที่ฟังดูแล้วออกห้าวนิดหน่อยดังหลังจากที่อิบออกมานอกห้องเอกสารแล้ว



"มาธ่า?"อิบหันไปตามเสียง



"เป็นอะไรทำไมถึงไปทำลายข้าวของของฉัน"มาธ่าถาม


'มาธ่า เธอคือสารวัตร ของที่นี้ และเป็นเพื่อนผม เธอเป็นแมวสายพันธุ์ โซโกก ฟอเรสแคท เธอเป็นคนที่ ไม่ชอบเป็นที่สนใจ เชื่อฟัง และเป็นมิตรกับทุกคน และมีศิลปะการป้องกันตัวที่ยอดเยี่ยม ความสามารถของเธอคือ การห้ามใช้พลัง คือการที่ทำให้ทุกคนที่จะใช้พลังในทางผิดกฎหมาย สลายชั่วคราว มันมีประโยชน์มากเมื่อต้องใช้ในสถานะการจริง'




"มาทำอะไรที่นี่"อิบไม่ตอบ




"ฉันมาดูผลงานที่นายทำ"มาธ่าตอบยิ้มๆ




"หึ......มาดูทำไม รู้แล้วก็ทำอะไรไม่ได้"อิบแนบ



"พวกเราต้องเคารพกฎหมายนาอิบ"มาธ่าแหยงความคิดของอิบ



"ทั้งๆที่มีคนโดนจับตัวไป แต่กลับไม่ทำอะไรเลยเนี้ยนะ"อิบพูดแล้วเดินไปที่โรงรถ



"นาอิบ ความสามารถของนายมันมีประโยชน์มากในงานของเรา ฉันถึงไม่อยากมีเรื่องกับนาย"



"นั้นสินะ เพราะฉันมีประโยชน์เลยจะขังฉันไว้ในที่ๆไร้ความรับผิดชอบนี้สินะ"อิบหยุดเดินแล้วหันไปหามาธ่า



"ฉันช่วยนายไว้นะนาอิบ!!!"มาธ่าพูดเสียงดัง



"ฉันถึงมาทำหน้าที่นี้ไง มันก็แค่งานพาร์ทไทม์ ไม่ได้สำคัญอะไรกับฉัน"



"............."



"ทั้งๆ ที่ให้ฉัน ไปทำงานในที่อันตราย ที่ฉันอาจตายได้ทุกเมื่อ ยังจะพูดว่ามีประโยชน์ได้อีกนะ".


"นาอิบ....."



"อยากให้ฉันช่วยงานหรือพยายามฆ่าฉันด้วยงานที่จัดมาให้กันแน่ แต่ไม่ว่าจะอะไร เธอก็ไม่สามารถฆ่าฉันได้หรอก จำเอาไว้"น้ำเสียงที่ดุดดันและน่ากลัวทำให้มาธ่าไม่อาจพูดต่อได้



เมื่อเห็นแบบนั้นนาอิบจึงเดินมาที่โรงรถของตัวเอง


กริ่ง~ เสียงโทรศัพท์ของบ้านหมอเอมิลี่ดังขึ้น




"ฮัลโหลค่ะ"



/สวัสดีครับคุณเอมิลี่/




"คุณนาอิบ?"เอมิลี่พูดแบบสงสัย




"ผมเองครับ คุณเอมิลี่ ตอนนี้คุณอยู่ที่ไหนครับ??"นาอิบถาม



"บ้านของฉันเองค่ะ" เอมิลี่ตอบ




"คุณอยู่กับใครคับ"นาอิบถามอีกครั้ง




"ฉันอยู่กับเอ็มมา กับ คุณเบนค่ะ"




"ผมขอคุยกับคุณเบนหน่อยครับ"อิบพูด



"ค่ะ......"เอมิลี่หายไปสักพักก็มีเสียงของเบนดังขึ้น



"ครับ?"เบนขานรับ



"คุณเบนคุณว่างอยู่รึป่างครับ"



"ก็ว่างนะครับ"เบนตอบ





"ผมมีเรื่องจะให้ช่วย"




"เรื่องอะไรครับ?"เบนถาม


"ผมจะออกไปตามหาคุณเฟร็ด ในระหว่างที่ผมไม่อยู่ผมอยากให้คุณดูแลคนของคุณและหมาป่าคนนั้นครับ"นาอิบบอก



"ฉันจะไปด้วย!"เบนรีบพูดขึ้น



"ไม่ได้ครับ ระหว่างที่ผมไม่อยู่อาจมีคนอื่นมาเพื่อจะเอาตัวหมาป่าคนนั้นไป ซึ่งมันอาจเป็นอันตรายกับคนของคุณ ผมไม่อยากเสียโอกาศ ไม่อยากพลาดเหมือนกับคราวนี้"นาอิบพูด



"...........เข้าใจแล้ว...ถ้านายพลาดฉันจะไปเอง แล้วรู้ที่อยู่แล้วรึ?"เบนถาม



"นั้นคืองานแรกของผมครับ"นาอิบพูดแค่นั้นแล้วตัดสายไป


"เค้าว่ายังไงคะ?"เอมิลี่ถาม ซึ่งเบนก็ได้ตอบตามความจริงทุกอย่าง


"ลำบากเค้าอีกแล้วสินะคะ ดีที่ให้เบอร์ติดต่อเอาไว้"เอมิลี่มองเอ็มมาที่นอนอยู่บนโซฟา เธอเดินเข้าไปลูบหัวเอ็มมาแล้วหันมาทางเบน



"คุณไปดูหมาป่าคนนั้นเถอะค่ะ ทางนี้ฉันจะดูแลเอง"เอมิลี่บอก




เมื่อเบนได้ยินแบบนั้นเค้าก็ออกไปจากบ้านเพื่อไปยังเป้าหมายทันที
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.

ด้านเฟร็ดดี


"ลีโอปล่อยฉันนะ!!!" เฟร็ดตะโกนเสียงดัง เค้าร้องบอกให้อีกคนหยุดมาตลอดทางจนเหนื่อย



".........."ลีโอไม่ตอบแต่วิ่งต่อไปเรื่อยๆ




ตอนนี้เฟร็ดเกาะไหล่ลีโอไว้แน่น การที่โดนอุ้มแล้วเดินเค้ายังกลัวตกเลย แต่นี่ไม่ใช่เดินไง เค้าวิ่งมาตลอดทางแถมวิ่งเร็วซะด้วย



คนคนนี้คือคนที่ผมเคยเล่าให้ฟัง เค้าคืออดีต 'เพื่อน' ที่สำคัญของผมเอง ผมอยากบอกว่าการที่ผมได้เจอเค้านั้น ผมสับสนกับความรู้สึกของตัวเอง ผมไม่รู้ว่าควรจะรู้สึกยังไง ควรดีใจ เสียใจ หรือกลัว ที่ได้เจอเค้า แต่อาการที่มันจุกอกอยู่นี้ มันเกินที่จะทนไหวสำหรับผม




"........อึก!......."จู่ๆเฟร็ดก็หลั่งน้ำตาออกมาอย่างไม่รู้ตัว เค้าตัวสั่นนิดๆ




"!?" ลีโอหยุดอยู่ที่ต้นไม้ใหญ่ ก่อนจะมองคนที่ตนอุ้มมา



"......ฮึก......"เฟร็ดหลับตาแน่น ก้มหน้าทั้งๆที่น้ำตาไหล



"...........แกร้องไห้ทำไม?.."ลีโอถาม



"เอ๊ะ!?...."เหมือนเฟร็ดจะพึ่งรู้ตัว เค้าจึงเงือยหน้ามองคนที่อุ้มตนมา



"แกร้องทำไม?"ลีโอถามอีกครั้ง



"ฉันไม่ได้ร้อง!....ปล่อยฉันลงนะ!!!"เฟร็ดพูดเสียงดัง แต่เสียงของเค้านั้นเริ่มแห้งจากการที่ต้องตะโกนมาตลอดทาง




"หุบปากไปซะ!!!! ถ้าแกยังพูดมากอีก!! ฉันจะกินแกซะที่นี้เดียวนี้เลย!!!!" ลีโอพูดเสียงดังจนคนฟังสะดุ้ง



เฟร็ดยอมเงียบเมื่ออีกคนทำเหมือนจะกินเค้าจริงๆ ตอนนี้เค้ากลัว กลัวมาก กลัวลีโอคนนี้



เมื่อเห็นว่าคนตัวเล็กเงียบแล้ว เค้าจึงวิ่งต่อ ไม่นานเค้าก็มาถึงคฤหาสน์ของเค้า คนตัวเล็กดูจะสงสัยว่าที่นี้คือที่ไหน



เมื่อทั้งสองคนมาถึงด้านในคฤหาสน์ ทุกคนในพื้นที่ก็ทำความเคารพอย่างมีระเบียบ



ลีโอเดินมาที่ห้องสุดทางเดินแล้วโยนคนตัวเล็กลงบนเตียงจนคนโดนโยนมึนไปสักพักเลย



"เฝ้าเอาไว้อย่าให้ใครเข้ามาเข้าใจมั้ย ลัคกี้ "



"ค....ครับ!!"คนตัวเล็กที่ยืนอยู่หน้าห้องขานรับ แล้วมองมาที่ผมอย่างครุ่นคิด




"............."



"................"???





"อึก! ......มีอะไรเจ้าหนู?? ...." เฟร็ดพูด พร้อมกับใช้มือปิดจมูกและปากเอาไว้




เค้าตัวสั่นไปหมด แรงแทบจะไม่เหลือแล้ว ถ้าเราสลบไปตอนนี้ล่ะก็.........ไม่ดีแน่





'ปวดหัวจัง..............' เฟร็ดดูทรมานเมื่อมีคนตัวเล็กนี้อยู่ใกล้เค้า






"คือว่า......."





"..........."เฟร็ดมอง แบบถามว่า อะไร





"....ค.....คุณ....ไม่เป็นอะไรนะครับ?"เค้าถามน้ำเสียงเป็นห่วง





"............."เฟร็ดจ้องนานมาก จนสติเริ่มที่จะไม่เป็นรูปธรรม





"..ไม่เป็นอะไรนะครับ......ผมไม่ทำอะไรคุณหรอก ผมชื่อลัคกี้ เป็นผู้ช่วยหมอของที่นี้น่ะครับ ถ้าคุณรุ้สึกไม่ดีล่ะก็ ให้ผมตรวจอาการให้ดีมั้ยครับ"



"...ทำไม..?..."เฟร็ดถาม




"การที่หมอขอตรวจอาการคนไข้มันปกตินิครับ"ลัคกี้ยิ้มให้



"......ไม่จำเป็น.....อีกอย่างอาการของฉันมันไม่มียารักษา..."เฟร็ดพูดอู้อี้ เพราะเค้าปิดจมูกเอาไว้



"คุณป่วยหรอครับ!?"ลัคกี้ดูตกใจ




ท่าทางแบบนั้นมันอะไรกัน!!?



"อึก!!....เลิกถามซักทีออกไป!"เฟร็ดหันหน้าหนี แต่จู่ๆเค้าก็ฟุบหน้าลงกับพื้นเตียง



"!!! คุณครับ!!?" ลัคกี้ตกใจมากจนเริ่มรน




เมื่อลัคกี้เห็นอีกคนเป็นแบบนั้นจึงรีบวิ่งเพื่อหวังจะช่วยแต่



หมับ!



"ออกไปได้แล้ว"เสียงที่ดังขึ้นเรียกร้องความสนใจให้กับทั้งสองเป็นอย่างมาก



ลีโอจับแขนของลัคกี้แล้วดึงให้ออกจากห้องก่อนจะปิดประตูและลงกลอนประตูเอาไว้



"......ฮา.....ฮา....."เฟร็ดเริ่มหายใจเข้าเมื่อเค้าเอามือออก




".....ไง....อาการแย่ลงนิ.."ถึงคำพูดเหมือนคนที่เป็นห่วงแต่สายตาและน้ำเสียงนั้นกลับตรงข้ามกับประโชคที่พูด



ลีโอเดินมาหาคนที่ฟุบอยู่ที่พื้นเตียงอย่างช้าๆ เฟร็ดเดาอารมณ์ของคนตรงหน้าไม่ออก ในสถานะการแบบนี้ หัวเค้ามันมึนไปหมด



พื้นเตียงค่อยๆยุบลงข้างๆเฟร็ดเมื่อลีโอมานั้งที่ข้างเตียง เค้าจับใบหน้าที่ฟุบอยู่บนเตียงให้หันมามองตนก่อนจะพูดอย่างเสียดสีว่า




"หรือว่า อารมณ์ค้างจากเจ้านั้น....หมอนั่นคือคู่ของนายรึ......"ลีโอบีบคางคนที่นอนอยู่แรงขึ้นเรื่อยๆจนเค้ารู้สึกเจ็บ



"...ม....ไม่ใช่....มันไม่ใช่แบบนี้นายคิด......"



"แล้วมันอะไร!!!!!!......มันสมควรมั้ยกับการที่ไปนอนกับชาวบ้านโดยที่ไม่ใช่คู่ของตัวเองน่ะ!!!"ลีโอก้มลงมาใกล้เฟร็ดจนได้ยินเสียงหายใจ



".......ม.....มัน..."ตอนนี้เค้าเริ่มกลัว กลัวว่าคนตรงหน้าจะทำอะไรเค้า



"อ๋อ...หรือว่าจะเป็นคู่ของคนอื่นเค้าอีกแล้วล่ะ??"



เพี้ย!!!!

เสียงดังขึ้นเมื่อเฟร็ดทนไม่ไหวกับที่อีกคนกำลังพูด เค้าลุกขึ้นและตบหน้าลีโออย่างแรง ตัวเค้ากำลังสั่น ไม่แน่ใจว่าเป็นเพราะ อาการ หรือว่าโกธร ที่อีกคนพูดแบบนั้น




"ฉันไม่เคยไปเอาของคนอื่นมานะ!!!!"เฟร็ดตะโกนลั่นห้อง



"........"ลีโอเงียบไปสักพัก



อ๊ะ!! แย่แล้วนี้ฉันทำอะไรลงไป?




"อึก!!! โอ้ย!!"เฟร็ดโดนโยนให้ขึ้นไปที่หัวเตียงก่อนจะถูกคร่อมจากอีกคน แขนของเค้าโดนกดลงกับเตียงทั้งสองข้างอย่างแรง



"ไม่เคยอย่างงั้นหรอ!!!!? แสดงว่าเมื่อก่อนฉันไปเอาคู่ของนายมาสินะ!!!! เป็นฉันเองสินะที่อยู่กับคู่ของคนอื่นในสภาพที่!!!!........"




"ฉันก็บอกว่าฉันไม่เคยทำยังไงเล่า!!!...."เฟร็ดพูดแทรกเพื่อไม่ให้อีกคนพูดจนจบ



"อย่ามาโกหกเฟร็ด!!! เรื่องในคราวนั้น แกจะบอกว่ามันไม่จริงรึไง!!! เสียเวลาจริงๆที่ฉันคิดว่าแกมันใสซื่อ!!! เสียเวลาที่ฉันคิดว่าแกเป็นเพื่อนฉัน!!! เสียเวลาที่ฉันอุส่าเชื่อใจแก!!!"ลีโอหอบเมื่อเค้าพูดจบ เฟร็ดมองคนที่คร่อมเค้าอยู่ก่อนจะหันหน้าหนีไปด้านข้าง


ให้ตายเค้าอยากร้องไห้ชมัดแต่น้ำตามันไม่มีให้ไหล่ ตั้งแต่วันนั้นแล้ว



"แต่ฉันไม่คิดว่านายคือเพื่อนฉัน"เฟร็ดพูดออกมาแบบนั้น ในระดับเสียงที่ได้ยินกันแค่สองคน ตัวของเค้าสั่นไม่หยุดจนเริ่มคิดแล้วว่า เค้าคงเหนื่อยมากเกินไปแล้ว เค้าคงทนไม่ไหวอีกแล้ว



ลีโอมองคนที่อยู่ใต้ร่างตัวเองนิ่งๆ



นี้ฉัน........




"ตอนนี้ฉันไม่สนใจที่จะมีชีวิตอยู่แล้ว.......ฆ่าฉันซะ ลีโอ คิดว่าแก้แค้นให้กับผู้หญิงที่รักคนนั้นของนาย ฆ่าฉันซะฉันจะได้ชดใช้บาปนี้สักที" เฟร็ดพูดทั้งๆที่ไม่มองหน้าลีโอสักนิด



แรงที่ข้อมือของเค้าหายไปแล้ว เค้ากำลังจะตายสินะ



"มองฉันเฟร็ด......."เสียงที่มาจากลีโอเบาลง แต่เฟร็ดกับนอนนิ่งไม่หันไปแถมหลับตาเพื่อที่จะบอกกับอีกคนว่าเค้าไม่ทำ



ลีโอใช้มือของเค้าจับหน้าของเฟร็ดให้หันมาทางเค้า แต่เฟร็ดก็ไม่ยอมลืมตา



"ฉันบอกให้มองฉันเฟร็ด!!!......."ลีโอพูดอย่างหัวเสียเมื่ออีกคนไม่ยอมทำตาม



"................."เฟร็ดไม่ตอบและไม่ยอมมองลีโออย่างที่เค้าบอก




"...ก็ได้จะเอาแบบนี้ใช่มั้ย..?" ลีโอพูดแค่นั้นและก็มีเสียงอะไรสักอย่างดังขึ้นเบาๆ



แกรก!


เฟร็ดลืมตามองคนตรงหน้าอย่างตกใจเมื่ออีกคนเอามือของเค้าขึ้นไปที่หัวเตียงและใส่กุญแจมือให้เค้าทั้งสองข้าง




"นายจะทำอะไร!!!??"เฟร็ดร้องเสียงหลงอย่างตกใจเมื่อลีโอเอาเข่ามาถูที่ระหว่างขาจนเค้าเริ่มรู้สึกแปลกๆ





"แกบอกให้ฉันฆ่าแกสินะ ได้ฉันจะทำ แต่ฉันจะไม่ฆ่าแกตอนนี้ ฉันจะค่อยๆฆ่าแก ทีละนิดๆ ให้แกรู้สึกว่าตายทั้งเป็น"เมื่อพูดจบลีโอก็เอาแว่นของเค้าออกและใช้ผ้ามาปิดตาเค้าเอาไว้




"จะทำอะไร!? หยุดนะ!! ลีโอ!!?" เฟร็ดร้องดังขึ้นเมื่อลีโอเริ่มปลดกระดุมของเค้าออกทีละเม็ด




"ยินดีต้อนรับสู่ความเจ็บปวด ของการตายทั้งเป็น"

.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
แบร่~ตอนต่อไปคือฉาก NC กากๆนะครับ ถ้ามีอะไรอยากให้เพิ่มเติมขอให้ติชมในคอมเม้นนะครับ บายยยยย~









ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 6 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

3 ความคิดเห็น