identity v Y

ตอนที่ 3 : จุดเริ่มต้นที่มาพร้อมกับอดีตที่ไม่สวยงาม Ep.1

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 253
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 5 ครั้ง
    16 ต.ค. 62






ผม 'นาอิบ ซูบีดาร์' เป็นโค้ดสอนศิลปะป้องกันตัว ในอดีตผมเคยเป็นทหารรับจ้างที่ไม่มีเจ้านายเป็นตัวเป็นตน งานในที่สกปรกดำมืดไม่มีแม้แต่ความหวัง ที่จะได้กลับมาในที่ที่มีแสงสว่างนี้


มันน่าเบื่อ โหดร้าย และไม่แม้แต่จะนอนหลับเต็มอิ่ม ผมเบื่อทุกอย่างที่เป็นแบบนั้นแต่เพื่อเอาชีวิตรอดผมจึงต้องทำ


ถึงแม้ว่าสักวันนึงผมอาจตาย อาจไม่ได้กลับมา แต่อาชีพนักฆ่าก็คืออาชีพที่ทำให้ผมมีทุกวันนี้



แต่ถึงผมจะลาวงการมานานแล้ว ความหวาดระแวงก็ทำให้ผมไม่สามารถอยู่เฉยๆได้ ผมจึงต้องหาอะไรทำเพื่อเป็นการฝึกฝนร่างกาย ถึงเงินผมจะมีใช้เยอะแต่ การที่ไม่ทำอะไรเลยก็น่าเบื่อ ผมเลยมาเป็นโค้ดเพื่อเป็นครูสอนและฝึกฝนตัวเองตลอด



วันนี้ผมมีเพื่อนที่น่ารำคาญจะมาหา......


"ไง ไนท์ ไม่เจอกันนานเลยนะ!!"เสียงของชายคนนั้นดังขึ้น ทำให้นาอิบมองคนที่ใส่ชุดครูพละโรงเรียนมัธยมที่เดิมเข้ามา



'ตายยาก'คนที่ใส่ชุดฝึกอยู่หันไปมอง



"นานอะไร......เราพึ่งเจอกันเดือนที่แล้วเองนะ เลิกคลาสได้!!"ผมพูดเสียงเบาแล้วหันไปบอกนักเรียนว่าเลิกคลาสได้เพราะหมดเวลาพอดี



"ขอบคุณครับ/ค่ะ!!!"และทุกคนก็แยกย้ายกันไป



"มีนักเรียนเยอะจังเลยนะ...นายเนี้ย"เพื่อนผมพูดขึ้น



"ก็มันสามารถใช้ในชีวิตประจำวันได้นิ"ผมพูดแล้วเดินไปเก็บของ


"หรอ.....แต่ฉันไม่เห็นต้องฝึกเลยนิ"



"เฮ้อ~นายอย่าเอาคำว่าชกต่อยกับการป้องกันตัวไปรวมกันสิ.........แล้วนายมีอะไร 'วิลเลียม'"ผมมองเพื่อนผมอย่างหน่ายๆ



"อะไรกัน~นี้ฉันอุส่าหางานมาให้นายทำแก้เบื่อตอนปิดเทอมนะเนี้ย"วิลเลียมแบ่ปาก



"อย่ามาอ้อมค้อมมีอะไร"ผมเริ่มรำคาญแล้ว



"ตอนนี้มีรายงานมาว่ามีคนที่แพ้ฟีโรโมนออกจากตัวเมือง ไปอยู่ในป่า ถึงแม้ว่าที่นั้นจะไม่มีคนไปแต่มันยังมีพวกอมุนษ์หมาป่าที่ไปแถวนั้นเป็นครั้งคราว ถ้าหากเกิดเรื่องที่เขตหวงห้าม เพราะมีพวกหมาป่าที่ชอบล้ำเส้น พวกเราจะเสียเขตที่อยู่ไปอีกนะ"วิลเลียมทำเสียงจริงจัง




"ที่นั้นมีบ้านพักที่อยู่ใกล้เขตหวงห้ามก็จริง แต่มันไม่ได้อยู่ข้างในมันยังอยู่ในเขตของเรา บ้านหลังนั้นมีเจ้าของ ถ้าพวกนั้นล้ำเส้นพวกนั้นคือคนที่ผิดไม่ใช้ทางเรา"นาอิบเดินไปเปลี่ยนเสื้อผ้าอาบน้ำในห้องน้ำของโรงยิม




"นายนี้น้าไม่ใช่ว่าทุกคนจะรักษากฏอย่างนายหรอกนะ"วิลเลี่ยมพูด




"พวกนั้นคือพวกที่ 'โดนทิ้ง' ไม่ใช่พวกที่ถูก 'เนรเทศ' พวกนั้นคงจะยังคงรักษากฏกันอยู่บ้างนั้นแหละ"นาอิบออกมาจากห้องน้ำในชุดเสื้อคุมสีเขียวอ่อนและกางเกงขายาว



"เฮ้อ~พวกสายพันธุ์ 'อะบิสซิเนียน' เป็นแบบนายหมดทุกคนรึป่าวเนี้ย?"วิลเลียมถอนหายใจมองเพื่อนของตน


ประเภทหลักๆเลยคือ ชอบที่สงบ


"แล้วพวก 'บาหลี' แบบนายเหมือนกันหมดเลยรึป่าวล่ะ"นาอิบพูดขึ้น


ประเภทหลักคือชอบพูด ชอบคุย ขี้เล่น



"นายนี้นะ หัดทำตัวให้มันเข้ากับงานที่ทำหน่อยสิ"วิลเลียมพูด



"ฉันก็แค่ครูฝึก"นาอิบมองแล้วพูด



"แล้วงานพาร์ทไทม์ตำรวจของนายล่ะ"



"อย่าเอาฉันไปเอี่ยวกับงานของนายสิ"นาอิบพูดแล้วเดินออกจากโรงยิม



"ก็นายไปกับฉันตลอดเลยนิเจ้านายชอบที่นายทำมากเลยนะ เค้าอยากจ้างนายมากเลย"วิลเลียมบอกแล้วเดินตาม



"ฉันไม่สนใจบอกเค้าไปซะ"นาอิบบอก



"แต่งานนี้นายต้องไปนะ"วิลเลียมพูดแล้ววิ่งไปเดินข้างๆ



"ทำไมฉันต้องไป?"



"งานนี้มันอยู่ในป่าไม่มีใครอยากเข้าไปเลยแถมนายเคย 'ทำงานนั้น' มาคงดีกว่าถ้านายไปเอง แต่ถ้าไม่กล้าเดียวฉันไปเป็นเพื่อนก็ได้น้าา"วิลเลียมบอกเสียงติดเล่นเป็นการแหย่




"อย่ามาดูถูกกันนะเจ้าบ้า ส่งที่ตั้งและวันเวลาที่กำหนดมาที่โทรศัพท์ฉัน ฉันจะไปคนเดียวในวันพรุ่งนี้"นาอิบพูดแค่นั้นแล้วเดินไปขึ้นรถและขับออกไป





"ถึงฉันไม่พูดแบบนี้นายก็จะไปอยู่แล้วใช่มั้ยหรอ"วิลเลียมพูดติดตลก ทั้งๆที่เรื่องที่นาอิบรับไปนั้นไม่ได้น่าตลกเลยสักนิด




วิลเลียมยกโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วส่งที่ตั้งและเวลาไปให้เพื่อนตน พอเสร็จแล้วก็เดินไปขึ้นรถของตัวเองแล้วขับออกไปบ้าง



โดยที่ไม่รู้เลยว่ามีคนแอบมองจากอยู่จากที่ไกลๆ


'ชั่งน่าสนใจจริงๆตามไปดีมั้ยนะ?'เสียงปริศนาดังขึ้น จากบนต้นไม้สูงใต้เงามืด


ทางด้านของเอ็มมา


ก๊อก ก๊อก!

เมื่อเสียงเคาะประตูดังเอ็มมาก็เลยมาเปิดประตู ก็ได้พบกับ


"ขอโทษที่รบกวนคุณหนู ผมมาหาคนที่ ชื่อคุณเอมิลี่ครับ"เบน เลขาของพ่อเธอนั้นเอง



"คุณเอมิลี่คะ คุณเบนมาหาค่ะ"เอ็มมาตะโกนเรียกแฟนของเธอ




"ค่า ใครนะคะ?"เอมิลี่เดินมาข้างๆเอ็มมา



"ขอโทษที่ต้องรบกวน ผมเบน เป็นเลขาของคุณเฟร็ดดี้ครับ"เบนก้มหัวนิดๆเพื่อเป็นการทักทาย



"ค่ะ ฉันพอรู้เรื่องคุณจากเอ็มมาบ้างแล้วล่ะค่ะ"เอมิลี่ทำแบบเดียวกับเบน



"เชิญเข้ามาก่อนสิคะ"เอมิลี่พูดในน้ำเสียงที่นุ่มนวน




"ผมขอไม่รบกวนคุณดีกว่าครับ ผมมาเพื่อที่จะมาขอที่อยู่ของคุณเฟร็ดดี้จากคุณครับ"เบนตัดบท



"คุณจะเอาไปทำอะไรกันคะ?"เอมิลี่รู้สึกไม่เชื่อใจคนตรงหน้าขึ้นมา



"คุณเฟร็ดดี้นั้นไม่ได้เอายาที่ผมเตรียมไว้ให้ไปผมจึงจะเอาไปให้ครับ"เบนพูดพร้อมกับยิบซองกระดาษจากกระเป๋าเสื้อออกมาให้ดู




"งั้นฉันเอาไปให้เองค่ะ"เธอยื่นมือมาจะรับแต่เบนก็เก็บลงไปในเสื้อเหมือนเดิม




"ผมจะเอาไปให้เองครับการที่ให้คุณผู้หญิงไปในป่าลึกนั้นมันอันตรายเกินไป” เบนพูด



"ถ้าคุณรู้แล้วทำไมไม่ไปเองล่ะคะ?" เอมิลี่ไม่ยอมง่ายๆ



"ผมไม่มีที่ตั้งของบ้านพักของเค้าผมจึงมาหานี้ไง"เบนตอบ




"คุณเอมิลี่"เอ็มมาดึงแขนเธอไปหาตัวเอง




"คุณเบนไว้ใจได้นะคะเค้าไม่ทำอะไรคุณพ่อหรอกค่ะ"เอ็มมาพูด




"........" แต่เอมิลี่กับยังไม่เชื่อใจ




"งั้นเราก็ไปด้วยสิคะคุณเอมิลี่ เอ็มมาก็อยากเจอคุณพ่อนะคะ"เอ็มมาทำท่าอ้อนจนเอมิลี่เริ่มใจอ่อน



"...........งั้นก็ได้ค่ะ พวกเราจะไปด้วย ถ้าไม่ยอมพวกเราก็จะไม่ให้ที่อยู่คุณ"เอมิลี่ยื่นคำขาด





"งั้นก็ได้ครับ"เบนตอบและรอทั้งสองคนแต่งตัวเก็บของ



หลังจากที่ทั้งสามคนเก็บของเตรียมตัวเสร็จแล้วทุกคนก็เริ่มเดินทางไปยังจุดหมาย



ทางนาอิบ


หลังจากที่ผมได้พักผ่อนร่างกายไปบ้างแล้วผมก็ได้เริ่มออกเดินทางไปยังจุดหมายที่ถูกส่งมา ผมขับรถไปยังป่าหลังตัวเมืองเมื่อถึงที่หน้าป่า แล้วเดินเข้าไปในป่าแทน พอเดินเข้าไปได้สักพักนาอิบก็เห็นรถอีกคันนึงที่กำลังขับเข้ามาและทำท่าว่าจะขับเข้าไปในป่า




นาอิบเดินมายืนบังทางขับรถแล้วยกมือขึ้นทำท่าให้หยุดรถ


เมื่อเห็นว่ารถจอดแล้วเข้าก็เห็นคนทั้งสามเดินออกมาจากรถ ใช่นั้นคือรถของพวกเอ็มมานั้นเอง




"ขอโทษนะครับแต่พวกผมต้องเข้าไปข้างใน"เบนเดินมาหาคนตัวเล็กกว่าแล้วพูดขึ้น





"ขอโทษครับแต่ในป่าห้ามใช้เสียงรบกวนสัตย์ป่าที่อาศัยอยู่เพราะฉนั้น ต้องขอให้พวกคุณเดินแล้วล่ะครับ"นาอิบ พูดแล้วไม่ไปไหนจากตรงนั้นแถมยังจ้องมองอย่างไม่ยอมแพ้อีกต่างหาก




"คุณเป็นใครทำไมถึงต้องมาขวางครับ"เบนทำเสียงไม่พอใจในสิ่งที่เห็น



"ผมมาในฐานะตำรวจอิสระ และคนดูแลพื้นที่หากคุณไม่ฟังคำของผมผมอาจต้องขอให้คุณกลับไป"อิบพูดขึ้น



"คุณเบนคะเราเดินกันเถอะค่ะคุณพ่อต้องการยาไม่ใช่หรอคะ"เอ็มมาพูดแทรกทำให้นาอิบหันไปมอง



"คุณพ่อของคุณ??? เค้าคือใครครับ?"อิบถามพรางหันไปมองเด็กสาวที่อยู่หลังชายคนนี้




"พ่อของฉันคือเจ้าของบ้านพักที่อยู่ที่นี้น่ะค่ะเราแค่เอายามาให้คุณพ่อน่ะค่ะ"เอ็มมาตอบ




"ถ้างั้นให้ผมเอาไปให้มั้ยล่ะครับถ้าพวกคุณเข้าไปมันอาจได้รับอันตรายได้นะครับ"อิบพูด





"ไม่ได้ค่ะฉันเป็นหมอ จำเป็นต้องไปดูอาการของเค้าเองค่ะ"เอมิลี่ตอบ



"เค้าป่วย?"อิบถาม



"ประมาณนั้นค่ะ"เอมิลี่ตอบทำให้อิบเริ่มคิดว่าจะเอายังไงดี



"ขอร้องเถอะค่ะคุณพ่อต้องการยานะคะ"เอ็มมาเริ่มพูดอีกครั้ง




"งั้นก็ได้แต่ถ้าเกิดอะไรขึ้นช่วยอย่าออกไปไกลจากผมนะครับ"อิบพูดแล้วเริ่มเดินเข้าป่าพร้อมกับเปย์ใบเล็ก




"ผมจะไปด้วยเพื่อความปลอดภัย"นาอิบพูด




"ผมดูแลพวกเค้าเองได้ครับ"เบนแทรก




นาอิบส่งเสียง หึ ในลำคอแล้วเดินนำเข้าไปในป่า







ทางด้านของเฟร็ดดี้



"แฮก แฮก ~ ทำไมยามันไม่ได้ผลเลยนะ ทรมาน"เฟร็ดดีนอนหอบหายใจอยู่บนเตียงนอน



ตอนนี้เฟร็ดดี้มีอาการฮีทขึ้นแล้ว ความร้อน ความทรมาน ที่ได้รับหนักกว่าทุกครั้งเพราะยาของเค้านั้นไม่ออกฤทธิ์เลย



เฟร็ดดี้หยิบซองยาขึ้นมาอ่าน พบว่ามันเป็นเพียงยาแก้ปวดเท่านั้น


'เฮ้อ~เจ้าบ้าเฟรดดี้ดันหยิบมาผิดซะได้'เฟร็ดดี้บ่นกับความไม่รอบคอบของตัวเอง


เมื่อเฟร็ดหลับตาเค้าก็เห็นสิ่งที่เคลื่อนไหวอยู่ที่รอบๆบ้าน



'นั้นมันอะไรกันน่ะ สัตว์หรอ?'เฟร็ดเริ่มมองไม่ชัด



ตอนนี้พลังของเค้าไม่เสถียรทำให้เค้าเห็นแผนที่ในหัวของตน แต่ด้วยความที่อาการ กำเลิ่ม ทำให้พลังของเค้าใช้ได้ไม่ดีเท่าไหร่ จึงไม่สามารถเห็นได้จัดเพราะระยะไกลเกินไป



เมื่อสิ่งมีชีวิตนั้นเริ่มเข้ามาใกล้เค้าก็ได้เห็น อมนุษย์ประเภทหมาป่า เฟร็ดดี้ตาโตด้วยความตกใจ ใช้มือปิดปากเอาไว้



'แย่แล้วถ้าพวกนั้นได้ยินหรือได้กลิ่มเราล่ะก็ ......' เฟร็ดดี้ตัวสั่นน้อยๆ



หมาป่าพวกนั้นเดินวนรอบบ้านของผมไปมา ผมกลัว กลัวมากผมยอมรับได้เลยว่า ผมกลัวทุกอย่าง เมื่อผมฮีทแบบนี้ผมถึงกลัว ไม่ได้กลัวว่าจะตายแต่ผมกลัวกลิ่นฟีโรโมนนี้จะทำให้ผมทรมาน กับสิ่งที่ผมเกลียด




ทางด้านนาอิบ


"เราใกล้ถึงแล้ว"เอมิลี่พูดขึ้นพร้อมกับมองกระดาษในมือ



"งั้นก็รีบไปกันเถอะครับ ตอนนี้เริ่มไม่ดีแล้ว"นาอิบพูดพร้อมมองไปรอบๆ




ทุกคนได้เดินกันต่อสักพักก็เห็นบ้านไม้สีน้ำตาลเข็มหลังหนึ่งที่ตั้งอยู่ใกล้กับแม่น้ำ ถ้าไม่นับว่าที่นี้คือในเขตป่าที่ใกล้ส่วนหวงห้ามล่ะก็มันจะดีทุกอย่างเลย



"ที่นี้แหละ"เอมิลี่พูดขึ้นแล้วเก็บกระดาษไว้ในเสื้อ




ทั้งสามคนทำท่าว่าจะเดินไปที่บ้านหลังนั้นแต่



"เดียวก่อนทุกคน"อิบจับแขนเอมิลี่ไว้แล้วดึงให้ตามมาที่หลังต้นไม้ ซึ่งคนอื่นๆก็ตามมา




"มีอะไร?"เบนถามเสียงเบาแล้วมองตาม



"เบาเสียงลงหน่อย ดูนั้น"อิบชี้ไปที่พุ้งไม้ที่อยู่ใกล้ๆบ้านหลังนั้น




"นั้นมันอะไรน่ะ"เอมิลี่ถามเมื่อเห็นในสิ่งที่นาอิบชี้ให้ดู




"พวกนั้นคือสายพันธุ์หมาป่า"อิบบอก



"แล้วพวกมันต้องการอะไรทำไมถึงอยู่ที่นี้?"เบนถาม




"ผมไม่รู้คงจะตามกลิ่นมาน่ะ"อิบตอบแล้ววางกระเป๋าไว้ที่โคนต้นไม้




"กลิ่นอะไรหรอคะ?" เอ็มมาถาม



". .........."แต่ไม่มีใครตอบ




"เอายังไงดีเราต้องไปในนั้นด้วย"เอมิลี่พูดขึ้น



"ผมจะไปไล่ให้เองครับ"อิบบอกแล้วหยิบมีดออกจากกระเป๋ามาใส่ไว้ที่ปอกมีดด้านหลัง



"ผมจะไปด้วย"เบนพูด



"อย่าดีกว่าครับนี้มันงานของผม อีกอย่างคุณต้องคอยดูแลสองคนนี้ไม่ใช่หรอครับ"อิบพูดแล้วเดินออกไป



ที่ใกล้บ้านของเฟร็ดดี้



"โอ้โห~บ้านสวยใช้เล่นแหะ"อมนุษย์หมาป่าตัวแรกพูดขึ้น ในท่าทีที่สนใจเอามากๆ


"จริงด้วย~สวยมาก ถ้าหัวหน้ารู้คงจะมาอยู่ที่นี้แน่เลย"คนที่สองว่าต่อ



"นั้นสินะ ฮ่า ฮ่า ฮ่า....เอ~.....นายได้กลิ่นอะไรมั้ย?"หมาป่าคนแรกพูดขึ้นทำท่าดมกลิ่มฝุดฝิดในอากาศ



"หือ?~.......โฮ จริงด้วย"หมาป่าคนที่สองตอบ



"กลิ่นน่ากินมาก~<3"หมาป่าตนแรกพูดพร้อมกับทำท่าจะเดินเข้าไปในบ้าน




"นั้นสินะกลิ่นหวานมากเลย"หมาป่าคนที่สองเดินตามขึ้นไปที่หน้าประตู



ปัง ปัง ปัง!!!

"เฮ้!!!!! มีใครอยู่มั้ย!!!?"หมาป่าคนแรกทุบประตูอย่างดัง



"โห~ยิ่งใกล้ ยิ่งหอมว่ะ ฉันว่าพังเข้าไปเลยดีกว่า!!" หมาป่าคนแรกพูด



".....พวกคุณกำลังทำอะไรหรอครับ??"เสียงที่ดังขึ้นด้านหลังของทั้งสองทำให้ต้องหันไปมอง



นาอิบที่ใส่ชุดสบายๆ เป็นชุดคุมสีเขียวอ่อนและกางเกงขายาวดำ รองเท้าบูท ยืนอยู่ที่ด้านล่างทางเดินขึ้นบันไดก่อนถึงประตู



"ว้าว ดูสิเราเจออะไร?" หมาป่าคนที่สองพูด


"นายเป็นใคร?"หมาป่าคนแรกถาม



"ผมต่างหากที่ต้องถาม พวกคุณเข้ามาในเขตของเราแบบนี้มันผิดกฎนะครับ ผมคงต้องเชิญพวกคุณออกไปจากที่นี้ด้วยครับ"นาอิบพูดเสียงเรียบ



"ฮ่า ฮ่า ฮ่า อะไรของมันวะ มาทำเป็นเก่ง ตัวแค่นี้แท้ๆ"หมาป่าคนที่สองพูดเสียงดัง



"หึ นายคงไม่คิดว่าพวกฉันจะไปเพราะนายบอกพร้อมกับทิ้งของที่น่าอร่อยแบบนี้ไปหรอกนะ!?"หมาป่าคนแรกพูด



"อย่ามาสอดดีกว่าน่าน้อง!"หมาป่าคนที่สองพูด



"ถ้าไม่ฟังผมคงต้องให้กำลังนะครับ"อิบพูดเสียงเรียบแต่เริ่มตั้งท่าเตรียมตัว



"ถ้าอย่างนั้นคงต้องใช้กำลัง ฉันเตือนนายแล้วนะไอ้พวกชั้นต่ำ"หมาป่าคนที่สองพูดเสียงดังแล้วพุ่งเข้าไปหาคนตัวเล็ก


แต่นาอิบกับใช้พลังในความไวของตนเพื่อเข้าหาหมาป่าคนแรกแล้วใช้มีดที่ติดมาด้วยจ่อที่คอ มันทำให้คนที่เห็นทุกคนอึ่งกันไปตามกันแต่พอหมาป่าคนที่สองเห็นว่าคนตัวเล็กผ่านตัวเองได้อย่างรวดเร็ว ก็ทำให้รู้สึกว่า แพ้อย่างช่วยไม่ได้



"นี้คือการเตือนครั้งสุดท้าย ถ้าพวกคุณยังไม่ไปผมคงต้องขอหัวของเพื่อนคุณสักคนนะครับ"อิบพูดเสียงเย็นข้างหูหมาป่าคนแรก



นาอิบใช้น้ำเสียงที่จริงจังไม่มีติดเล่นเลย นั้นทำให้ทั้งสองคนรู้สึกกลัวขึ้นมา



หลังจากที่นาอิบปล่อยมือทั้งสองคนก็แปลงเป็นหมาป่าและวิ่งหายไปในพุ่งไม้ทันที เมื่อเห็นแบบนั้นอิบเลยเก็บมีดแล้วเรียกคนอื่นๆ




'พลังของนาอิบคือ ความว่องไว ปานแสง เพื่อเข้าถึงตัวเป้าหมายอย่างรวดเร็ว แต่ข้อเสียมันก็คือความเหนื่อยล้าที่ร่างกายได้รับ นั้นจะทำให้คนที่ใช้มีอาการเหนื่อยเร็วกว่าปกติทุกครั้งที่ใช้'





"เรียบร้อยแล้วครับ"อิบพูดพร้อมกับอีกสามคนที่เดินออกมา โดยที่เอ็มมาช่วยถือของมาให้อิบ




"เก่งจังเลยนะคะคุณ....เอ่อ....."เอ็มมาพูด



"นาอิบครับ นาอิบ ซูบิดาร์ ขอบคุณครับ"อิบพูดแล้วหยิบกระเป๋าของตนเองมา



"ฉันเอ็มมา และนี้คือแฟนของฉันคุณเอมิลี่ค่ะ นี้คือเลขาของคุณพ่อชื่อคุณเบนค่ะ ขอโทษที่ไม่ได้แนะนำตัวนะคะ"เอ็มมาพูดแล้วก้มหัวนิดๆ





"ผมด้วยครับ"






หลังจากที่ทุกคนแนะนำตัวเสร็จแล้วก็เดินไปที่ประตู




ก๊อก ก๊อก ก๊อก



"คุณเฟร็ดคะ"เอมิลี่เคาะเบาๆ



แต่กลับไม่มีเสียงตอบรับใดๆกลับมา เธอจึงเคาะอีกที แต่ผลมันก็เหมือนเดิม



"คุณจะทำอะไร"เบนถามเมื่อเห็นนาอิบเดินมาที่ประตูและทำอะไรสักอย่างกับกุญแจ





"พวกคุณกำลังรีบไม่ใช่หรอครับ ถ้าเราพังเข้าไปล่ะก็มันจะทำให้คุณเฟร็ดดี้ของพวกคุณตื่นกลัวและอาจส่งกลิ่นที่มากกว่านี้ได้"เมื่ออิบปลดล็อคเสร็จก็เปิดประตูเข้าไป






"ผมจะช่วยแค่ครั้งนี้เท่านั้นนะครับ"เมื่ออิบพูดจบ ทั้งเบนและ เอมิลี่ก็เดินเข้าไปอย่างรีบร้อน เอ็มมามองการกระทำนั้นอย่าง งงๆแต่ก็เดินตามเข้าไป





"คุณเฟร็ดคะ?"เอมิลี่พูดขึ้นเมื่อเข้ามาในห้องนอนของเฟร็ดดี้





ภาพที่เค้าเห็นคือเฟร็ดดี้ที่อยู่ใต้ผ้าห่มผืนใหญ่




"คุณเฟร็ดคะ"เอมิลี่จับที่ก้อนผ้าห่มตรงหน้าอย่างเบามือ แต่พอมือโดนตัวเท่านั้นล่ะเฟร็ดดี้ก็สดุ้งสุดตัว






มันทำให้ทั้งสองคนรู้สึกหน่วงใจเป็นอย่างมาก เอมิลี่จึงใช้น้ำเสียงที่นุ่มนวลเพื่อเรียกอีกคน





"คุณเฟร็ดคะนี้เราเองค่ะ"เธอพูดยิ้มๆ






"คุณเฟร็ดดี้ผมเอายามาให้ครับลุกขึ้นมากินก่อน"เบนบอกแบบนั้นทำให้เฟร็ดยอมออกมาจากผ้าห่ม





"เอมิลี่หรอ?"เสียงที่ออกมาเบามากแทบไม่ได้ยิน




"ค่ะ คุณเบนก็ด้วย"เธอพูด





ในที่สุดเฟร็ดดี้ก็ออกมาจากก้อนผ้าห่มทั้งตัว





ภาพที่ทั้งสองเห็นก็คือ



ภาพที่เฟร็ดดี้ทั้งตัวเต็มไปด้วยเหงื่อและมีอาการหอบหนักเสื่อผ้าที่หลุดลุ่ยมันช่างเป็นภาพที่เกินห้ามใจจริงๆ




"คุณเบน ยาค่ะ"เอมิลี่ร้องเตือน



"อ๊ะ! ครับ นี้ครับ"เมื่อเบนรู้ตัวว่าตัวเองมองมากเกินไปเค้าจึงส่งยาให้กับหมอเอมิลี่


"คุณเฟร็ดกินยานี้นะคะแล้วฉันจะตรวจอาการให้"เอมิลี่ยื่นยาให้กับเฟร็ดซึ่งอีกคนก็รับมาอย่าง่ายดาย


"คุณพ่อคะน้ำค่ะ"เอ็มมาเดินเข้ามาก็เห็นสภาพพ่อของตนมันทำให้เธอรู้สึกหน่วงจนอยากร้องไห้




"ขอโทษที่ต้องให้เห็นในสภาพนี้นะเอ็มมา"เฟร็ดดี้ยิ้มให้



เค้ายิบน้ำมาแล้วกินยาทันที




"ฮึก! ฮือ~"เอ็มมาปล่อยน้ำตาออกมาแล้ววิ่งไปกอดพ่อของเค้า



"ไม่ร้องนะเอ็มมาฉันไม่เป็นอะไร"เฟร็ดดี้กอดปลอบเธอแล้วลูบหลัง




เค้ายอมรับเลยว่าการที่เค้าได้เจอเอ็มมาในสภาพนี้มันก็ดีเหมือนกันต่อจากนี้เค้าจะได้ไม่ต้องปิดบังอะไรกับเอ็มมาอีก





เอมิลี่ลูบหลังให้เอ็มมาเพื่อช่วยปลอบอีกคนซึ่งเบนทำได้แต่ยืนมองครอบครัวตรงหน้าอย่างยินดี




"ฉันขอโทษที่ไม่ได้บอกเรื่องนี้แค่ไม่อยากให้เธอต้องมากังวลน่ะ แต่ตอนนี้คงไม่ทันแล้ว"เฟร็ดพูดขึ้น





"อย่าทำแบบนี้อีกนะคะ ฮึก!"เอ็มมาพยายามหยุดร้องไห้กอดคนเป็นพ่อไว้แน่น





"คุณคือคุณเฟร็ดดี้สินะครับ"เสียงของนาอิบดังขึ้นทำให้ทุกคนหันไปมอง




"แล้วนายคือ?"เฟร็ดถาม




"คุณเฟร็ดดี้ เค้าคือตำรวจอิสระที่มาทำงานในเขตนี้พอดี เค้าจึงมาส่งน่ะค่ะ"เอมิลี่ตอบแทน




"อันที่จริงผมมีธุระกับคุณน่ะครับ"อิบพูด




"มีอะไร"เบนถามทำน้ำเสียงไม่พอใจ




"คุณคือคนที่แพ้ฟีโรโมน ที่ออกมาจากตัวเมืองสินะครับ??"อิบถาม



".......ใช่ ฉันเอง"เฟร็ดเงียบสักพักแล้วตอบ




"ทางเราต้องการตรวจอาการของคุณเพื่อเป็นการศึกษาเพื่อที่ ทางเราจะสามารถผลิตยาที่มีคุณภาพที่ดีกว่า ครับ "อิบบอก





" ............. "




"คุณนาอิบคะเรื่องนั้นคง......''





"ก็ได้ครับ"เฟร็ดแทรกขึ้นมาก่อนที่เอมิลี่จะพูดจบ



"คุณเฟร็ด?"เอมิลี่งงกับการตัดสินใจของเค้า




"เพื่อเป็นการตอบแทนเรื่องที่ช่วยไล่พวกนั่นให้กับผม"เฟร็ดพูดยิ้มๆ




"คุณรู้??"อิบสงสัย





"พลังของผมคือการมองเห็น ถึงจะเห็นไม่ชัดเพราะอาการ แต่ฉันก็ยังพอเห็นได้ชัดถ้าในระยะแค่นั้น"เค้าพูดยิ้มๆ



"เป็นพลังที่น่าสนใจดีนะครับ"อิบยิ้มส่งให้







อีกด้านของป่าลึก


มีกลุ่มมาเฟียกลุ่มหนึ่งอาศัยอยู่ในคฤหาสน์ที่ดูหรูหราในระดับนึง ในคฤหาสน์นั้นมีทั้ง ชาย และ หญิง คนแก่ และเด็กที่วิ่งเล่นกันอย่างสนุกสนานซึ่งเป็นภาพที่ดูขัดตากับอาชีพที่พวกเค้าทำเป็นอย่างมาก



จู่ๆ ก็มีเสียงที่ร้อนรนดังขึ้นด้านหลังขัดกับความสงบสุข



" ป๊าครับ! ป๊า--- " ชายร่างสูงใหญ่ผู้ซึ่งกำลังเพลิดเพลินกับงานอดิเรกของเขาอยู่นั้นก็หยุดมือกระทันหัน งานอดิเรกประเภทนี้จำเป็นต้องใช้สมาธิอย่างสูง ชายร่างสูงในชุดเอี้ยมได้เริ่มถอนหายใจยาวและค่อยๆลุกขึ้นยืนอย่างช้าๆ



" พวกเเกมีเรื่องอะไรมาอีกล่ะ.." ชายร่างสูงถามขึ้นด้วยความหน่าย




"ค...คือว่า มีคนเข้ามาในเขตหวงห้ามครับ!"หมาป่าคนแรกพูดขึ้น




"เข้ามาที่เขตของเรา??"ชายร่างสูงถาม




"ค....คือว่า มัน............อยู่ระหว่างการข้ามเขตแดนน่ะครับ"หมาป่าคนที่สองพูดขึ้นเสียงเบา



"หึ! คงจะวิ่งเล่นเพลินจนเข้าไปในเขาแดนอีกแล้วสินะ"เค้าพูดขึ้น



".....คือว่า.......พวกผมไม่ได้ตั้งใจจะเข้าไปนะครับ ป๊า!!"หมาป่าคนที่สองพูดขึ้น




"ทำไม?? มันมีอะไรไปกวนจมูกพวกแกรึไง??"ชายคนนั้นถามติดรำคาญ




"..........มันมีกลิ่นครับป๊า....."หมาป่าแรกพูดในขณะที่ทั้งสองมองหน้ากัน




" กลิ่น??? กลิ่นอะไร??" เค้าถาม



" พวกผมไม่รู้ครับ พอพวกผมจะไปดูก็มีคนมาขวางไว้เลยเข้าไปดูไม่ได้น่ะครับ"หมาป่าคนแรกตอบ



"แต่กลิ่นที่พวกผมได้กลิ่นนั้นมันทั้งหวานทั้งหอมและน่ากินมากเลยล่ะครับ"หมาป่าคนที่สองเสริม



"เฮ~ใครกันนะที่ทำให้เด็กๆของฉันไปผิดทิศแบบนั้น??"เค้าพูดยิ้มๆอย่างสนใจ



"เป็นอมนุษย์หรอครับ?"หมาป่าคนแรกถาม



"ใช่ ถ้าหากมันส่งกลิ่นได้ไกลขนาดทำให้พวกแกหลงเข้าไปล่ะก็ไม่ผิดแน่"เค้าว่า



"งั้นแสดงว่า อาจเป็นคู่ของผมก็ได้สินะ!!/สินะครับ!!!"หมาป่าคนแรกกับคนที่สองพูดพร้อมกัน


ทั้งสองมองหน้ากันก่อนจะแบ่งปาก



'หึ เด็กเอ๋ย'



"ไม่แน่ นั้นอาจเป็นเพียงฟีโรโมนที่ปล่อยออกมาจากอมนุษย์แถวนั้นก็ได้ " ชายร่างใหญ่ตอบแล้วยิ้มอย่างเอ็นดูกับสิ่งที่เห็น



"แล้วจะทำยังไงดีล่ะครับ ป๊า!"ทั้งสองถามพร้อมกัน



"นั้นสินะ ฉันเองก็อยากรู้ว่าใครกันนะที่ทำให้เด็กๆของฉันใจแตก งั้นฉันจะไปด้วยแล้วกัน"เค้าพูดติดตลกแล้วเดินนำทั้งสองคนไป
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
รอตอนต่อป้ายยย





















ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 5 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

3 ความคิดเห็น