เมื่อรักมาทักทาย (The greeting of love)

ตอนที่ 8 : ตอนที่ 8

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    1 ก.ค. 63

( สีฟ้า )

ผมกำลังเดินอยู่ระหว่างทางที่จะกลับหอของผมอ่ะครับ ส่วนไอ้ภาพก็เดินตามหลังผมอยู่เนี่ยเเหละ ผมอารมณ์ไม่ค่อยดีเท่าไหร่เลยครับวันนี้ ก็ตั้งเเต่....ตั้งเเต่น้องที่ชื่อเค้กเดินเข้ามาในห้องนั่นเเหละ ผมจะไม่อะไรเลยนะ ถ้าเกิดน้องเค้าจะเเค่ให้ขนมพี่รหัสเเบบปกติที่คนทั่วๆไปเค้าให้กันอ่ะ เเต่สายตาของผมมันดันไปเห็นว่า น้องเค้กเค้าเเอบเขินไอ้ภาพเนี่ยซิ เขินเเบบเเสดงออกชัดเลยอ่ะ มันเป็นอาการที่ผมมักจะเห็นบ่อยๆเวลาที่มีคนที่ชอบผม เอาของมาให้ผม เเล้วสายตามันก็จะประมาณนี้เเหละ ไอ้ภาพมันไม่ทันเห็นสายตาของน้องหรอกครับ เพราะว่ามันมัวเเต่ก้มดูโดนัทที่น้องเค้าให้กับมันอยู่ ผมไม่ชอบเลยอ่ะ ผมก็พยายามที่จะเก็บอาการเเล้วนะ เเต่...มันหงุดหงิดจริงๆอ่ะ ก็ยังดีที่ไอ้ยุ้ยมันเกิดหิวขึ้นมาซะก่อน ผมก็เลยมีเหตุผลที่จะพาตัวเองออกมาจากเหตุการณ์ที่ทำให้ผมโคตรกระอักกระอ่วนเเบบนี้ซะที ไอ้ยุ้ยมันก็คงงงๆกับผมเหมือนกันนะ ว่าผมเป็นอะไร เเต่ผมยังไม่อยากบอกใคร ไม่อยากพูดกับใครทั้งนั้นอ่ะ อารมณ์ของผมมันยังไม่คงที่นี่นา เฮ้อ..ผมโคตรเกลียดอารมณ์ที่เป็นเเบบนี้เลยหว่ะ

"ไอ้สีฟ้า" เสียงที่เรียกชื่อผม ทำให้ผมค่อยๆผ่อนฝีเท้าลง เพื่อที่จะให้ใครที่อยู่ด้านหลังของผม ตามผมได้ทัน

เเต่ผมก็ยังไม่ได้หยุดเดินนะ เเค่เดินช้าลงกว่าเดิมเท่านั้นเอง

"ไอ้สีฟ้า คุยกันก่อนดิ" ข้อมือของผมถูกกระชากไปทางด้าน หลังจากคนที่เดินมากับผม มันคงหงุดหงิดผมน่าดูเลยเนอะ มันถึงบีบข้อมือผมซะเเรงเลย

ผมหยุดฝีเท้าลงเเล้ว พร้อมๆกับที่ไอ้ภาพเดินมายืนอยู่ตรงหน้าของผมในตอนนี้

"มึงเป็นอะไรของมึงวะ ถามอะไรก็ไม่ตอบ ข้าวปลาก็ไม่ยอมเเดก" ใช่ครับ หมูกระเทียมจานนั้น ผมไม่ได้เเตะต้องซักคำ

"กูบอกไปแล้วนะ ว่ากูไม่กิน" ผมจ้องหน้ามัน เเละพูดเสียงเรียบๆ

"กูสั่งมาเพราะกูอยากให้มึงกิน มึงก็น่าจะกินบ้าง ซักคำสองคำก็ยังดีอ่ะ"

"เเล้วมึงจะยุ่งกับกูทำไมวะ" ผมพาล ผมยอมรับ

"เมื่อเช้ามึงเเดกนมถั่วเหลืองไปเเค่กล่องเดียว พอตอนเที่ยงมึงก็เเดกผัดคะน้าไปแค่ 4 คำ เเละเมื่อกี้มึงไม่เเดกอะไรเลย น้ำเปล่าที่ไอ้ยุ้ยเทไว้ให้มึง มึงก็ไม่เเตะ มึงจะไม่หิวได้ยังไงวะไอ้สีฟ้า"

"....." ผมเบนสายตาไปทางอื่น ที่มันพูดก็ถูกทุกอย่าง

"เเละที่มึงถามกูว่ากูยุ่งอะไรกับมึง กูจะตอบให้มึงฟังนะ เพราะกูเป็นห่วงมึง มึงได้ยินป้ะว่ากูเป็นห่วงมึง" ห่วง งั้นหรอ

"...."

"เเล้วเมื่อกี้ก่อนที่พี่มาร์จะเข้ามาหากู มึงยังดีๆอยู่เลย ยังเล่นเกมส์ ยังสนุกอยู่กับไอ้นายอยู่เลย เเล้วอยู่ๆท่าทางมึงก็เปลี่ยนไป ทำไม มันเกิดอะไรขึ้น ใครทำอะไรมึงหรือไง" ผมจะตอบมันยังไงดีหล่ะ

"ไม่ได้มีใครทำอะไร" ผมก้มหน้าตอบ

"เเล้วเป็นอะไร บอกกูดิ มึงเเค่บอกกู บอกว่ามึงเป็นอะไร"

มันเลื่อนมือที่จับที่ข้อมือของผม มาวางไว้ที่ไหล่ของผม กลายเป็นว่าตอนนี้มือทั้งสองข้างของมัน ได้มาวางอยู่ที่ไหล่ของผมทั้งสองข้าง

ผมไม่ได้ขัดขืนใดๆกับการเเสดงออกของมัน ผมกลับรู้สึกดีด้วยซ้ำไปที่มันดูเเคร์ความรู้สึกของผมขนาดนี้

"สีฟ้า..กูไม่ใช่เทพนะ กูอ่านใจมึงไม่ได้ กูไม่สามารถมองตาของมึง เเล้วจะรู้ว่ามึงคิดอะไร รู้สึกยังไงได้นะเว้ย เพราะฉะนั้น มึงคิดอะไร มึงรู้สึกยังไง มึงต้องพูดมันออกมา พูดเเบบที่มึงคิด มึงรู้สึกจริงๆ ไม่ต้องโกหกกัน"

กูไม่ชอบสายตาของน้องเค้ก...กูไม่อยากให้เค้าเป็นน้องรหัสของมึง เพราะเค้าชอบมึง

"ถ้ากูบอกว่ากูไม่ได้เป็นอะไร มึงจะเชื่อกูมั้ย" นี่คือสิ่งที่ผมพูดออกไป

"ถ้ากูบอกว่ากูไม่เชื่อหล่ะ"

"....."

"เเต่ถ้ามึงบอกว่ามึงไม่ได้เป็นอะไร งั้นกูเชื่อมึงก็ได้" ผมมองหน้าของมัน มันกำลังยิ้มให้กับผม

"ไหนเมื่อกี้มึงบอกไม่เชื่อไง" ผมถามมันกลับ

"มึงไม่โกหกกูหรอก"

"....." กูโกหกมึง

"บอกกูได้ทุกเรื่องเลยนะ เราเป็นเพื่อนกันไม่ใช่หรอวะ" เพื่อน??ใช่ดิ เราเป็นเพื่อนกัน

"อืม ขอบใจนะเพื่อน" ผมส่งยิ้มที่โคตรฝืนไปให้กับมัน

"ยิ้มหน่อยดิวะ กูไม่ชอบเวลาที่มึงทำหน้าเหวี่ยงๆเลยอ่ะ" มันเอามือของมันมาปัดผมของผม เเละเขี่ยออกไปทางด้านข้างเบาๆ มึงกำลังทำให้หัวใจกูทำงานหนักขึ้นมากนะไอ้ภาพ

"กูอารมณ์ดีขึ้นเเล้ว เพราะมึงเลยนะ" ผมยิ้มให้กับมัน เเค่อยากให้มันรู้ว่าเพราะมันจริงๆนะ ที่ทำให้ผมยิ้มได้

มันก็ยิ้มกลับมาให้กับผมเช่นกัน ไม่รู้ว่ามันจะรู้สึกหรือสัมผัสอะไรได้บ้างมั้ยกับความรู้สึกของผมในตอนนี้ เเต่ก็ช่างมันเถอะ เเค่ในตอนนี้ผมรู้ว่าผมมีความสุขที่มีมันอยู่กับผมก็พอเเล้ว

"สีฟ้า!!!"

เสียงนี้มันดังมาจากทางด้านหลังของผม ผมหันตัวกลับตามเสียงเรียกนั้น ผมรู้ว่านั่นเป็นเสียงของใคร

สายตาของผมเห็นผู้ชายรูปร่างสูงโปร่ง มีผิวขาวซีด ที่ใบหูด้านซ้ายใส่ห่วงสีดำไว้เพียงข้างเดียว ดวงตาเรียวเล็กเเต่มีประกายสุกใสเเละรอยยิ้มน้อยๆที่ชอบยิ้มเเบบนี้ให้กับผมเสมอในทุกครั้งที่เราเจอกัน

"บีม" ผมเเปลกใจที่บีมมาอยู่ที่นี่

"ตกใจหรือไงครับ ที่เจอบีม"

บีมเดินเข้ามาหาผม พร้อมรอยยิ้มอบอุ่นเเบบที่บีมชอบยิ้มให้ผมเสมอ

"นิดนึง" ผมยิ้มตอบกลับไป

"เเล้วรู้ได้ไงว่ากูพักอยู่เเถวนี้" ผมถามมันต่อ

"โทรหาเเม่สีฟ้าหน่ะซิ ก็สีฟ้าไม่ตอบไลน์ของบีมเลยอ่ะ" บีมทำเสียงอ้อนนิดๆใส่ผม

"พูดซะกูรู้สึกผิดเลย" ก็ตั้งเเต่วันนั้นที่เกิดเรื่องขึ้น ผมก็หนีปัญหาด้วยการไม่คุยกับบีมอีกเลย ส่วนไอ้รันมันก็ไม่คิดที่จะติดต่อกับผม เหมือนๆที่ผมก็ไม่ได้ติดต่อกับมันเช่นกัน

"บีมมารอสีฟ้าตั้งเเต่ยังไม่ทุ่มนึงเลยนะ" ผมยกนาฬิกาข้อมือขึ้นดู มันบอกเวลาว่าตอนนี้เป็นเวลา เกือบสองทุ่มเเล้ว

"รอนานเเล้วเนอะ" ผมยกมือเกาท้ายทอยเก้อๆ

"ทำไมเลิกเรียนช้าหล่ะ"

"พอดี กูไปกินข้าวกับเพื่อนมาหน่ะ" บีมทำหน้าเเปลกใจ

"เเต่มึงก็ไม่ได้กินป้ะวะ" เสียงของไอ้ภาพพูดขึ้นเบาๆ เเต่ก็พอที่จะทำให้บีมมันได้ยิน ผมเห็นว่าไอ้บีมกำลังมองไอ้ภาพ ผมลืมเเนะนำให้พวกมันรู้จักกันเลยเนอะ

"เอ่อ บีม นี่คือ...." ผมกำลังจะอ้าปากเเนะนำให้ไอ้บีมรู้จักกับไอ้ภาพ เเต่ยังไม่ทันพูดจบประโยค ไอ้บีมก็พูดตัดหน้าผมซะก่อน

"เป็นปกติครับที่สีฟ้าจะไม่กินข้าวเย็น สีฟ้าไม่ได้บอกกับเพื่อนใหม่ของสีฟ้าหรอครับ" ผมมองหน้าไอ้บีมทันที เเละหันไปมองหน้าของไอ้ภาพด้วย ไอ้ภาพมันจ้องหน้าผมเขม็งเลย

"มึงไม่กินข้าวเย็นหรอ" ไอ้ภาพถามคำถามกับผม

"ปกติกูไม่กินอ่ะ เวลากูกินข้าวเย็นทีไร เหมือนมันไม่ค่อยย่อย" ผมพูดออกไปตามความจริง

"เเล้วที่ไปกินหมูกะทะวันนั้นหล่ะ" มันยังคงมีคำถามกับผมต่อ

"สีฟ้าไม่ชอบกินหมูนี่ ใช่มั้ย???"

โอ้ย ไอ้บีม..มึงจะพูดทำไมเนี่ย

"เอ่อ...ก็พอกินได้บ้าง" ผมตอบเเบบตะกุกตะกัก

"ไม่ใช่เเล้วสีฟ้า อย่ามาโกหกบีม บีมจำได้ว่าสีฟ้าเคยบอกบีมว่า

1. สีฟ้าไม่ชอบกินเนื้อหมู เพราะสีฟ้าเคยบอกว่าเมื่อก่อนพ่อของสีฟ้าเคยเลี้ยงหมู เเละสีฟ้าก็รักมันมาก พอมันตายไปสีฟ้าก็ไม่ยอมกินเนื้อหมูอีกเลย

2.สีฟ้าไม่ชอบกินของทอด เพราะสีฟ้ากลัวอ้วน

3.ถึงจะกลัวอ้วน เเต่สีฟ้าจะชอบกินขนมปังมาก โดยเฉพาะขนมปังไร้ขอบ

4.สีฟ้าชอบทานเนื้อปลา เเต่จะต้องเป็นเนื้อปลาเเซลม่อนเท่านั้น ถ้าเป็นปลาชนิดอื่น สีฟ้าจะไม่ยอมกินเลย หรือถ้าต้องกินจริงๆก็จะกินเเค่ชิ้นหรือสองชิ้นเท่านั้น

5.สีฟ้าทานผักได้เเทบทุกชนิด เเต่ถ้าเป็นผักที่ต้องผ่านกรรมวิธีที่ต้องมีน้ำมันเข้ามาเกี่ยวข้อง สีฟ้าจะกินไม่เกิน 5 คำเเละจะไม่กินอะไรอีกเลยทั้งวัน เพราะสีฟ้าบอกว่ามันไม่อร่อยซักนิด

6.สีฟ้าชอบดื่มนมถั่วเหลืองที่สุดในโลก เเละนมถั่วเหลืองนั้นต้องเป็นนมถั่วเหลืองที่ไม่มีน้ำตาล เเต่ถ้าหาเเบบไม่มีน้ำตาลไม่ได้จริงๆ เเบบอื่นก็พอทดเเทนได้ เเต่สีฟ้าจะไม่ชอบ

7.สีฟ้าสามารถกินมาม่าได้ทุกวัน เเต่มาม่านั้นต้องเป็นรสเป็ดพะโล้เท่านั้น เส้นมาม่าต้องนิ่มจนเละ เพราะสีฟ้าไม่ชอบเส้นที่เเข็งๆ สีฟ้าบอกมันเเข็งเหมือนเคี้ยวโดนกระดูก

8.สีฟ้าชอบกินไข่ไก่มากๆ เเต่จะชอบที่สุดคือไข่ต้ม เเละต้องต้มไม่เกิน 3 นาที รองลงมาคือไข่ดาว เเละไข่ตุ๋น เเต่ที่ไม่กินเลยคือไข่เจียว

9.สีฟ้าไม่ชอบดื่มน้ำเปล่า เเต่สีฟ้าจะชอบน้ำที่มีสีออกเเดงๆหรือชมพู เช่น เเดงโซดา หรือสตอร์เบอร์รี่โซดา

10.สีฟ้าชอบกินขนมหวานทุกชนิด โดยเฉพาะบานอฟฟี่ เเละต้องเป็นบานอฟฟี่ที่บีมเป็นคนทำให้สีฟ้าเท่านั้น

บีมไม่ได้ตกหล่นอะไรตรงไหนใช่มั้ยสีฟ้า"

เอาจริงๆนะ ผมอึ้งมาก ตอนที่ได้ยินไอ้บีมมันพูดทุกอย่าง ออกมาเเบบนั้น คือ ถ้ามันไม่ใส่ใจผมมากๆ มันคงทำเเบบนี้ไม่ได้เเน่ๆอ่ะ

ผมมองไปทางไอ้ภาพที่มันยังคงยืนจ้องหน้าผมอยู่เหมือนเดิม หน้ามันนิ่งมาก นิ่งจนผมไม่รู้ว่ามันคิดอะไรอยู่

"บีมไม่รู้ว่าเเถวนี้จะมีอาหารที่สีฟ้าชอบอยู่บ้างหรือเปล่า ก่อนมาหา บีมเลยเเวะห้าง เเละก็ซื้อนมถั่วเหลืองเเบบไม่มีน้ำตาลมาให้สีฟ้า 1 กล่องใหญ่ เเละที่สำคัญบีมทำบานอฟฟี่ของโปรดของสีฟ้ามาให้ด้วยนะ เเช่เย็นๆเเละเอาออกมาเเบ่งทานนะ อย่าเผลอลืมตัวกินจนหมดนะครับ รู้มั้ย"

บีมเเสดงออกชัดมากนะว่ารู้สึกกับผมขนาดไหน ทั้งสายตาเเละเเววตาที่ถ่ายทอดออกมา ผมสัมผัสได้ถึงความรักที่บีมมีให้กับผมเสมอ เเต่ผมเองที่เลือกที่จะมองข้ามความรู้สึกของบีมไป เพราะผมรู้ว่าไอ้รันมันรักไอ้บีม มันรักบีมมาก มากจนถึงขั้นที่มันสามารถตัดผมออกไปจากชีวิตของมันได้เลย เมื่อมันรู้ว่าบีมรักผม ผมโคตรเสียใจที่วันนั้นมันตัดความเป็นเพื่อนของเราอย่างง่ายดาย เเต่ผมก็เข้าใจว่าทำไมมันถึงเป็นได้ถึงขนาดนั้น ผมถึงเดินออกมา เพื่อที่จะทำให้ไอ้รันเห็นว่าผมไม่ได้คิดอะไรกับไอ้บีมเกินกว่าคำว่าเพื่อน เเละให้มันเดินหน้าที่จะจีบไอ้บีมต่อ โดยที่ไม่ต้องมีผมเป็นก้างชิ้นใหญ่คอยขวางทางรักของมัน เเละสำหรับบีม ผมเดินออกมาเพื่อที่จะให้บีมมันรู้ ว่าคำว่ารักที่มันให้ผม ผมรับมันไว้ไม่ได้ ต่อให้ผมรับได้ ผมก็เลือกที่จะไม่รับ เพราะผมไม่เคยคิดกับมันเกินคำว่าเพื่อนอยู่เเล้ว บีมมันจะได้ตัดใจจากผม เเละเปิดใจให้ไอ้รันได้เข้ามาในชีวิตของมัน มันจะได้ลืมผมซะที

เเต่ในวันนี้ ตอนนี้ ที่มันยืนอยู่ต่อหน้าผมตรงนี้ ผมกลับคิดว่าผมคงคิดผิดซินะ เพราะว่าบีม มันไม่ได้เปลี่ยนไปเลย ความรู้สึกของมันที่มีต่อผม มันยังคงเหมือนเดิม เหมือนเมื่อวันที่เราเคยอยู่ด้วยกัน

"บีม คือ...กู" ผมโคตรซึ้งใจในสิ่งที่มันทำให้กับผมเลย เเต่ผม...

"บีมรู้ว่าสีฟ้าลำบากใจ เเต่อย่าคิดอะไรมากได้มั้ย สิ่งที่บีมทำให้ บีมเเค่อยากทำมันเท่านั้นเอง" ผมสบตากับบีม สายตาของมันสั่นไหวน้อยๆ มันคงกำลังฝืน

"ขอบใจมากนะ" นี่คงเป็นสิ่งเดียวที่ผมสามารถบอกกับมันได้

"ขอกอดได้มั้ยสีฟ้า" ผมมองคนตรงหน้าที่กางเเขนทั้งสองข้างออกจากตัวของมัน เพื่อที่จะให้ผมเดินเข้าไปหาในที่ว่างนั้น ผมหันไปหาไอ้ภาพที่ยืนมองผมเงียบๆมาได้ซักพักใหญ่ๆเเล้ว มันยังคงนิ่งอยู่เเบบเดิม เเต่เมื่อมันเห็นว่าผมหันไปมองหน้ามัน มันก็เบนสายตาเเละมองไปทางอื่นเเทน

ผมกระพริบตาช้าๆ เเละค่อยๆก้าวขาเดินไปหาไอ้บีม เมื่อบีมเห็นว่าผมเดินเข้าไปหามัน มันก้าวขาของมันออกมาเร็วกว่าขาของผม เพียงเเค่เสี้ยวนาทีร่างทั้งร่างของผมก็เข้าไปอยู่ในอ้อมกอดของมันเเล้ว มันกอดกระชับร่างของผมจนเเน่น เเต่ผมไม่ได้กอดตอบมันเหมือนที่มันกอดผม

"รู้ใช่มั้ยครับว่าบีมคิดถึง..."

"...." กูขอโทษ

"ขาดเหลืออะไร อยากได้หรืออยากกินอะไร โทรหาบีมนะ บีมจะหามาให้"

"บีม มึงไม่ต้องทำขนาดนี้ก็ได้นะเว้ย" ผมพูดกับมันในขณะที่ผมยังอยู่ในอ้อมกอดของมัน

"ทำเหมือนที่เคยทำ เป็นเหมือนที่เคยเป็นได้มั้ย เหมือนเดิมกับบีม เหมือนก่อนที่สีฟ้าจะรู้ ว่าบีมคิดยังไงกับสีฟ้า ได้มั้ย" มันเป็นคำอ้อนวอนที่ผมฟังเเล้ว รู้สึกถึงความเจ็บปวดของคนที่พูดได้เลย

"...." สมองของผมมันมีเเต่เรื่องราวมากมายตีกันให้วุ่นไปหมดเลยตอนนี้

"อย่าเปลี่ยนไปแบบนี้ อย่าเฉยชาเเบบนี้ อย่าต้องทำร้ายบีมถึงขนาดนี้เลยนะ บีมขอร้อง"

ผมหลับตาลงช้าๆด้วยหัวใจที่โคตรหนักอึ้งเลย นี่กูทำอะไรลงไปบ้างวะเนี่ย เเค่คนๆนึงที่รักผม คนที่ผมเคยเรียกเค้าว่าเพื่อนรัก นี่ผมทำร้ายมันขนาดนี้เลยหรอวะ

"กูขอโทษนะบีม" ผมรู้สึกได้ว่าคนที่กอดผม เค้ากำลังร้องไห้

ผมผละออกมาจากอ้อมกอดนั้น หันกลับมาเพื่อที่จะมองหาคนที่คิดว่าเค้าจะยังคงยืนอยู่ เเต่ผมก็เจอเเค่ความว่างเปล่า ไอ้ภาพมันไม่ได้ยืนอยู่ตรงนี้เเล้ว

ผมเอื้อมมือไปหาคนตรงหน้า ใช้นิ้วหัวเเม่มือของผมเกลี่ยน้ำตาให้กับคนที่กำลังร้องไห้เพราะผม เพราะผมที่รู้สึกกับมันมากกว่าเพื่อนไม่ได้

"เป็นบีมไม่ได้จริงๆหรอสีฟ้า"

ผมชะงักมือที่กำลังปาดน้ำตาให้ออกจากใบหน้าของมัน เมื่อมันพูดประโยคนั้นจบลง

"มึงรู้คำตอบนั้นอยู่เเล้วนะ" ผมพูดออกไปพร้อมความรู้สึกที่โคตรหน่วง

"บีมจะรอนะ ยังไงบีมก็ยังรอ ต่อให้มันจะไม่มีทางก็ตาม"

ทำไมวะ มึงรอกูทำไม มันทรมานนะเว้ย

"อยากรอก็รอ เเต่ถ้าวันไหนที่เหนื่อยเกินจะรอ ก็พอนะ"

ผมยิ้มให้กับคนที่เป็นเพื่อนรักของผม

ผมรู้ว่านั่นอาจจะเป็นคำพูดที่ให้ความหวังกับคนที่ได้ฟัง เเต่สำหรับบีม ผมมั่นใจว่าบีมมันรู้ว่าความหมายของคำพูดนั้นของผม คือผมไม่มีวันที่จะรักมัน เราคบกันมานาน นานจนเรารู้จักนิสัยกันเเละกันดี มันรู้จักผมเเค่ไหน สำหรับผม ผมก็รู้จักมันไม่ต่างจากที่มันรู้จักผม เพราะเรารู้จักกันมากเกินไปแหละมั้ง ผมถึงไม่สามารถที่จะให้คำที่มากเกินกว่าคำว่าเพื่อนได้จริงๆ ผมหวังว่ามันจะเข้าใจเเละทำใจได้ในสักวันนะ

0 ความคิดเห็น