เมื่อรักมาทักทาย (The greeting of love)

ตอนที่ 9 : ตอนที่ 9

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 0
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    1 ก.ค. 63

( ภาพ )

มันเป็นเช้าที่ผมโคตรขี้เกียจจะตื่นเลย เพราะเมื่อคืนผมกว่าจะได้นอนก็ปาเข้าไปเกือบตีสอง เพราะอะไรหน่ะหรอครับ

เพราะเเม้งนั่นเเหละ เพราะมันคนเดียวเลยที่ทำให้ผมนอนไม่หลับเเบบนี้อ่ะ

'รู้ใช่มั้ยครับว่าบีมคิดถึง'

โอ๊ยยยย...อะไรมันจะดูรัก จะดูคิดถึงกันขนาดนั้นวะ

ไอ้สีฟ้านั่นก็อีกตัว จะเดินเข้าไปหาให้มันกอดทำไม ผมโคตรไม่เข้าใจ ไหนบอกว่าไม่ได้คิดอะไรกับคนที่ชื่อบีมเกินกว่าเพื่อนไงวะ หรือว่าเพื่อนเค้าเเค่กอดกัน ผมไม่เห็นต้องกอดไอ้เผ่าเเบบนี้เลยอ่ะ หรือความสัมพันธ์ของพวกมันทั้งคู่ จริงๆเเล้วอาจจะไกลมากเกินกว่าที่มันบอกกับผมก็ได้นะ

เเล้วผมต้องคิดเรื่องของพวกมันทำไมวะเนี่ยยยย!!!

จะว่าไปพวกมันก็บ้าพอดูนะที่ไปยืนกอดกันกลางถนนเเบบนั้น ถึงตรงนั้นมันจะมืดก็เหอะ เเต่มันก็ยังมีไฟจากข้างถนนส่องมาให้พอเห็นอยู่ดีนั่นเเหละ

ส่วนผมก็ไม่หน้าด้านพอที่จะไปยืนดูพวกมันสวีทกันหรอกนะครับ เเค่ไอ้สีฟ้าเดินไปให้เค้ากอดเเบบนั้น ผมว่าผมถอยออกมาดีกว่า มันคงลืมไปแล้วเเหละว่ายังมีผมยืนอยู่ด้วยอีกคนนึงอ่ะ เเรกๆที่มันเล่าให้ผมฟังว่าที่มันต้องซิ่วก็เพราะว่ามันผิดใจกับเพื่อนสนิท ตอนนั้นผมยังคิดว่าเเม้งเป็นเรื่องที่โคตรเล็กน้อยเลยนะ มันน่าจะเคลียร์กันได้ ไม่น่าที่จะเป็นเรื่องราวใหญ่โตอะไร ความสัมพันธ์ที่เกิดขึ้นใครๆเค้าก็เป็นกันเยอะเเยะไป คนนึงเเอบชอบคนนี้ เเต่คนนี้ก็มีคนเเอบชอบอีกคน เเละคนที่คนคนนี้ชอบก็ไม่ได้ชอบคนนี้ มันก็เป็นเรื่องราวที่เกิดขึ้นได้ ความรักมันก็เเบบนี้ดูซับซ้อนวุ่นวาย เเต่ก็ไม่ได้ยากเกินที่จะไม่เข้าใจ

เเต่เมื่อคืนที่ผมเห็น ผมว่า ผมคิดผิดเลยเเหละ มันคงเป็นความสัมพันธ์ที่หนักหนาพอดูเลยนะ ผมเห็นสายตาของบีมที่มองไอ้สีฟ้าเเล้ว มันเป็นสายตาที่เเบบเเสดงออกชัดเจนมากอ่ะ ว่ามันรัก มันคิดถึงไอ้สีฟ้ามากขนาดไหน ความรู้สึกของมันคงมีทั้งความดีใจที่ได้เจอ คิดถึงจนต้องมาหา เสียใจที่ไอ้สีฟ้าหนีออกมา เเละน้อยใจที่ไอ้สีฟ้าทำเหมือนมันไม่มีค่าอะไร ผมรู้เพราะผมก็เคยเป็นเเบบที่มันเป็น

การที่เรารู้ว่าคนที่เรารักเค้าอยู่ไกลจากเรามากๆเเบบนี้ เเม้งโคตรทรมานเลย อยากมาหา อยากมาเจอบ่อยๆก็ไม่ได้ เพราะรู้ว่าเค้าต้องรำคาญมากเเน่ๆ ยิ่งเห็นสิ่งที่ไอ้บีมทำให้ไอ้สีฟ้าเมื่อคืน เเม้งยิ่งสะท้อนใจของผมเลย เพราะผมก็เคยเป็นเเบบที่ไอ้บีมเป็น....ไม่รู้ว่าไอ้สีฟ้ามันจะคิดอะไรอยู่เหมือนกันนะที่เห็นไอ้บีมทุ่มเทให้กับมันถึงขนาดนั้นอ่ะ จะรำคาญมั้ย หรือว่าจะสงสารหรือเปล่า หรือว่ามันจะใจอ่อนจนยอมเปิดใจให้ไอ้บีมเเล้วก็ได้นะ เฮ้อ...ผมก็ยังหยุดคิดเรื่องของมันไม่ได้ซะที

"เฮ้ย มึงจะยืนอีกนานมั้ยหน่ะ ทำไมไม่นั่งลงซะทีวะ"

ผมสะดุ้งกับเสียงที่มันเอ่ยทักผม อ้าว!!ผมมายืนอยู่ที่โรงอาหารนี้ตั้งเเต่เมื่อไหร่วะ นี่ผมเผลอนึกถึงเเต่เรื่องของมันมาตลอดทางเลยหรอเนี่ย

"มึงเอาวิญญาณมาด้วยมั้ย หรือมึงพกมาเเต่ร่าง" ไอ้เผ่ายังคงพูดต่อ

ผมมองหน้าไอ้เผ่าที่มันยังคงมองหน้าผม พร้อมกับส่ายหัวไปมาให้กับความเบลอๆของผมในวันนี้

"เมื่อคืนไม่ได้นอนหรอไงมึง ขอบตามึงโคตรดำอ่ะ" ไอ้นายถามผม ในขณะที่ปากของมันยังคงเคี้ยวข้าวอยู่เต็มปาก

"เออ กูนอนไม่หลับ"ผมตอบไอ้นาย เเละนั่งลงตรงข้างๆไอ้เผ่า

ไอ้เผ่าหันมามองหน้าผมเเปปนึง เเละก็หันหน้ากลับไปสนใจอาหารเช้าของมันต่อ

"เเล้วทำไมมีกันเเค่นี้อ่ะ คนอื่นไปไหนกันหมด" ผมกวาดสายตามองหาเพื่อนของผมอีกสามคนที่ผมยังไม่ได้เห็นหน้าพวกมันเลย

"ไอ้เก่งรถยางเเตก หาที่ปะยางอยู่ อาจมาสาย" ผมพยักหน้าตามที่ไอ้นายบอก

"ส่วนไอ้ยุ้ย วันนี้ท้องเสีย ขอหยุดวันนึง" ท้องเสียหรอ เออ มันคงไม่เป็นไรมากหรอกมั้ง

"ส่วนไอ้สีฟ้า...ก็..." ผมมองหน้าของมันที่จู่ๆก็ทิ้งช่วงซะยาวเลย เป็นเหี้ยอะไรของมันนึกนานจัง

"ก็ ก็เหี้ยอะไร" ผมหันไปตะคอกไอ้นาย ลีลาชิบหายกว่าจะพูดเนี่ย

"ใจเย็นไอ้สัส นั่นเพื่อน" ไอ้เผ่ากระซิบข้างๆหูของผม

เออ!!!กูรู้ว่ามันคือเพื่อน

"มันมาเเล้ว เเละมันก็ไปแล้ว" ไอ้นายพูดกับผม เเค่นี้??แล้วยังไงอ่ะ มาเเล้ว ไปแล้ว เเล้วมันไปไหนวะ??

ผมหันหน้าไปหาไอ้เผ่า อย่างต้องการคำอธิบายที่มันชัดเจนกว่านี้อ่ะ บอกกูทีเหอะ กูโง่หว่ะ!!

"มีใครไม่รู้มาหามัน พอมันเห็นหน้าเท่านั้นเเหละ เเม้งลุกเดินออกไปเลย กูจะถามก็ถามไม่ทัน กูกำลังเคี้ยวข้าวเต็มปากอยู่พอดีอ่ะ" ไอ้เผ่าขยายความให้ผมเห็นภาพที่ชัดขึ้น

"ใคร" ผมถามมันอย่างสงสัย

"ก็พูดไปเเล้วไง ว่าใครก็ไม่รู้ เเละไม่ใช่เด็กที่มอนี้ด้วย" ยิ่งมันพูดเเบบนี้ ยิ่งทำให้ผมอยากรู้เข้าไปใหญ่

ไอ้บีมหรือเปล่าวะ เเต่เมื่อคืนมันก็พึ่งมานี่หว่า หรือว่า มันไม่ได้กลับไปตั้งเเต่เมื่อคืน หรือเมื่อคืนมันอยู่ด้วยกันวะ

"ไปตามมันดิ" ไอ้เผ่าหันมาบอกผม

"เออ กูคิดอยู่" ผมพูดไปตามความจริง

ผมลุกขึ้นทันที ข้าวเช้าเอาไว้ก่อนเเล้วกัน ไปจัดการหาไอ้สีฟ้าก่อน เเล้วค่อยมากินก็ยังทันวะ

"มึงรู้หรอไงว่ามันอยู่ไหน กูไลน์ไปเเม้งยังไม่อ่านเลยเนี่ย" ไอ้นายยกมือถือของมันที่ไลน์หาไอ้สีฟ้าไว้มาให้ผมดู มันไลน์ไปหาเมื่อ 20 นาทีที่เเล้ว ทำไมมันถึงยังไม่อ่านวะ

"เดี๋ยวกูก็เจอมันเองเเหละ" ผมตอบไอ้นายไปเเบบไม่มั่นใจ

"มึงเก่งขนาดนั้นเลย??" ไอ้นายเอียงคอมาล้อผม กูไม่มีอารมณ์มาต่อปากต่อคำกับมึงตอนนี้นะ

"มึงเลิกกวนตีนมันได้เเล้วไอ้นาย" ไอ้เผ่ามันรู้จังหวะดีเว้ย

"ส่งไอดีไลน์ กับเบอร์ของมันเข้ามาที่ไลน์กูด้วย" ผมยื่นมือถือของไอ้นายคืนให้กับมัน ไอ้นายรับมือถือเเละกดยุกยิกๆอยู่ครู่นึง สักพักเสียงเตือนของมือถือของผมก็ดังขึ้น

ผมกดเปิดข้อความนั้น

Nine9 : 099 661 2212

Nine9 : เบอร์ไอ้สีฟ้า

"เมมเบอร์ มันก็เด้งเข้าไลน์อัตโนมัติ" ไอ้นายบอกหลังจากส่งเบอร์ติดต่อของไอ้สีฟ้าเข้าไลน์ของผมเเล้ว

"เออ" ผมตอบรับมันสั้นๆ ผมเมมเบอร์ของไอ้สีฟ้าทันที

' ไอ้ตัวเรื่องมาก '

นั่นเเหละครับ ชื่อที่ผมเมมเอาไว้

"กูพึ่งรู้ว่ามึงไม่มีเบอร์มัน" ไอ้นายยังคงถามอย่างสงสัย

"คนเค้าใช้ใจคุยกัน เลยไม่เน้นเบอร์" ผมหันหน้าไปหาไอ้เผ่า มันมองหน้าผมเเละอมยิ้ม ไอ้สัสนี่ พูดเหี้ยอะไรของมึง

ไอ้นายก็มองหน้าผม เเละยิ้มๆเเบบเเปลกๆ ผมเกลียดรอยยิ้มของพวกเเม้งตอนนี้ชิบหาย

"เดี๋ยวกูมา" ผมบอกพวกมันสองคนเเค่นั้น เเละหันหลังเดินออกจากโรงอาหารทันที ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าจะไปเริ่มตามหามันจากตรงไหน มหาลัยเเม้งก็ใหญ่ซะเหลือเกิน เเต่เอาเหอะวะ ถ้ามึงไม่ได้มุดอยู่ในท่อ ยังไงกูก็ต้องหามึงเจอนั่นเเหละ

ผมเดินวนรอบตึกคณะบัญชี ลากไปถึงตึกบริหาร เลี้ยวไป ตึกอักษรฯ ผมก็ยังหามันไม่เจอ นี่มันไปมุดท่ออยู่จริงๆหรือเปล่าวะเนี่ย

"เเกๆฉันเจอพี่สีฟ้าด้วยเเหละ ยืนคุยกับใครไม่รู้อยู่หลังตึกคหกรรมฯอ่ะเเก" ผมหูผึ่งทันทีที่ได้ยินน้องผู้หญิงคนนี้กำลังพูดถึงชื่อของคนที่ผมกำลังตามหาอยู่

"หรอ เเกได้ไปขอพี่เค้าถ่ายรูปมั้ยอ่า" เสียงของน้องผู้หญิงอีกคนพูดขึ้น

"ไม่มีจังหวะเข้าไปเลยหว่ะ เหมือนพี่เค้าจะคุยเรื่องสำคัญกันอยู่มั้ง หน้าเครียดเชียว" คุยกันจริงจังขนาดนั้นเลยหรอวะ

"เสียดายอ่ะเเก อยากเห็นหน้าเวลาพี่เค้ายิ้มอ่ะดิ"

"เเต่คนที่คุยกับพี่สีฟ้า ก็ไม่ใช่ย่อยนะจ้ะ หน้างี้ลูกครึ่งเลยเเหละ หล่อพอๆกันเลยอ่ะเเก"

หน้าลูกครึ่งหรอ ไอ้บีมหน้ามันจะออกไปทางตี๋ๆเลยนะ งั้นคนที่คุยกับไอ้สีฟ้า มันต้องไม่ใช่ไอ้บีมเเล้วเเน่ๆ

ผมเดินออกจากตรงนั้นทันที ตึกคหกรรมฯ อยู่ห่างจากที่ผมยืนอยู่ประมาณ 5 นาทีเป็นอย่างน้อย งั้นผมต้องวิ่ง ผมจะได้ไปถึงได้เร็วขึ้น หวังว่ามันคงยังจะอยู่ตรงนั้นนะ

ผมถึงเเล้ว เเละผมก็เห็นมันเเล้ว มันอยู่กับผู้ชายคนนึงที่มีใบหน้าเเบบลูกครึ่ง ผู้ชายคนนั้นสูงน้อยกว่ามันหน่อยนึง เเต่ความหล่อของมันทั้งคู่ ไม่ได้ด้อยไปกว่ากันเลย ผมหลบตัวของผมไปหลังต้นไม้ใหญ่ต้นนึงที่ตั้งตระหง่านอยู่เเถวๆนั้น พวกมันไม่ทันสังเกตุผมหรอกครับ เพราะพวกมันมัวเเต่คุยกันหน้าเครียดเลย ผมพยายามเงี่ยหูฟังว่าพวกมันกำลังคุยอะไรกัน

"ถ้ามึงไม่ได้ติดต่อกับมัน มันจะรู้ได้ไงว่ามึงอยู่ที่นี่" ไอ้หน้าลูกครึ่งนั่นมองหน้าไอ้สีฟ้าอย่างกับจะฉีกร่างของมันให้เเหลกลงตรงนี้ให้ได้

"มันโทรไปหาเเม่กู เเม่กูบอก กูไม่ได้บอก" ไอ้สีฟ้าพูดกับมันด้วยอารมณ์ที่ไม่ต่างกัน

"มึงอย่ามาโกหกกูไอ้สีฟ้า"

"กูไม่ได้โกหก มึงก็รู้ เเม่กูรักไอ้บีมเเค่ไหน มันอ้อนนิดอ้อนหน่อย เเม่กูก็บอกมันเเล้ว"

"โธ่เว้ย!!!!!"

"มันมาหากู ขับรถมาตั้งไกล มึงจะให้กูไล่มันกลับหรอไง"

"เเต่มึงผิดสัญญากับกู มึงบอกกูไว้ ว่ามึงจะไม่เจอ ไม่คุยกับมันอีก เเต่เมื่อคืน เมื่อคืนมึงอยู่กับมันทั้งคืน"

"กูไม่ได้อยู่กับมันทั้งคืน มันคุยกับกูอยู่ที่หน้าหอ เเละเมื่อคืนนี้เพื่อนกูคนนึงก็อยู่กับกูด้วย เราอยู่กันสามคน เราเเค่คุยกัน เเค่นั้นเอง"

"มึงเเค่คุยกันเเค่นั้นจริงๆหรอวะ เเล้วทำไมเมื่อคืนเเม้งถึงได้เมาเหมือนหมาเเบบนั้นอ่ะ"

"กูจะไปรู้มันมั้ยหล่ะ"

"มันร้องไห้เเทบเป็นเเทบตายตอนที่กูไปลากมันออกมาจากร้านเหล้าตอนตีสอง มันบอกกับกูว่ามันคิดถึงมึง มันคิดถึงทุกๆสัมผัสจากมึง มันคิดถึงรอยจูบของมึง มันบอกกูว่ามันอยากเอากับมึงอีก"

ผมชะงักทันทีที่ได้ยินไอ้หน้าลูกครึ่งพูดประโยคนั้นออกมา มันเคยมีอะไรกันเเล้วอย่างงั้นหรอวะ ไหนมันบอกกับผมว่า...

"มึงเคยมีอะไรกับมันตั้งเเต่เมื่อไหร่ มึงเอากับมันตั้งเเต่ตอนไหน มึงบอกให้คนโง่ๆอย่างกูรู้หน่อยดิวะไอ้สีฟ้า" มันกระชากคอเสื้อไอ้สีฟ้าเข้าหามันทันที หน้ามันเเดงก่ำจากอารมณ์ที่ดูก็รู้ว่ามันกำลังสติเเตก

"มึงฟังกูให้ดีนะ กูมีอะไรกับมันจริง กูยอมรับ เเต่นั่นมันก่อนที่กูจะรู้ว่ามึงชอบมัน เเต่พอกูรู้ กูก็ไม่เคยมีอะไรกับมันอีกเลยนะเว้ย" ไอ้สีฟ้าพูดพร้อมกับกำมือของไอ้หน้าลูกครึ่งที่มันยังคงขยำคอเสื้อของไอ้สีฟ้าไม่ปล่อย

"ทำไมมึงเหี้ยอย่างงี้วะ มึงทำเเบบนี้ได้ไงวะไอ้สีฟ้า"

ไอ้หน้าฝรั่งพูดจบ มันเงื้อมหมัดของมันขึ้น เพื่อที่จะซัดใส่หน้าของคนที่อยู่ตรงหน้าของมัน ไอ้สีฟ้านั่นก็ไม่มีท่าทางที่จะเกรงกลัวมันเลย มันยังคงยืนนิ่งๆเหมือนมันอยากจะรับหมัดของไอ้หน้าฝรั่งนั่นซะเต็มประดา

เร็วเท่าความคิด ผมรีบวิ่งออกไปคว้าหมัดของไอ้นั่นไว้ทันที ก่อนที่มันจะทันได้ทำอะไรเเบบที่มันอยากจะทำ

ไอ้สีฟ้าเบิกตากว้างขึ้นทันทีที่เห็นหน้าของผม มันคงตกใจที่เห็นผมมาอยู่ตรงนี้ซินะ

ผมกระชากไอ้สีฟ้าให้มาหลบอยู่ด้านหลังของผมทันที

"มึงมายุ่งเรื่องของพวกกูทำไม" ไอ้หน้าฝรั่งนั่นตะคอกใส่ผม

มันกระชากเเขนของไอ้สีฟ้าที่ยังไม่ทันได้ตั้งตัวอีกครั้ง เเรงที่กระชาก คงรุนเเรงมากพอที่จะให้คนที่ผมพยายามช่วยนั้น ล้มลงที่พื้น ไหล่ของไอ้สีฟ้ากระเเทกลงที่พื้นเสียงดังลั่น ผมรีบก้มตัวลงดูคนที่ยังอยู่ที่พื้นทันที ผมเห็นเลือดซึมออกมาจากไหล่ด้านซ้ายของมัน ความโกรธที่มันปะทุอยู่ในร่างกายของผม มันกำลังเเสดงอานุภาพออกมา

"กูต้องยุ่ง เพราะมึงกำลังทำร้ายเพื่อนของกู เเละมันไม่ได้โกหกมึง เมื่อคืนกูคือคนที่อยู่กับไอ้สีฟ้าด้วย มันเเค่คุยกับไอ้บีม พวกมันสองคนไม่ได้ทำอะไรมากไปกว่านั้น" ผมตะคอกมันกลับไปสุดเสียง

"มึง" ผมก้มลงมองคนที่นั่งอยู่ที่พื้นที่กำลังกระตุกมือของผมอยู่ ผมออกเเรงดึงให้มันค่อยๆลุกขึ้น เเละดันตัวของมันให้มาหลบที่ด้านหลังของผมอีกครั้ง ผมเอี้ยวตัวมองไอ้สีฟ้าว่ามันอยู่ที่ด้านหลังของผมเเล้วจริงๆ ผมต้องการเช็คให้เเน่ใจว่าไอ้สีฟ้าปลอดภัยดีเเล้ว เพราะผมไม่อยากให้ไอ้หน้าฝรั่งนั่นมาทำร้ายมันได้อีก

ผมหันหน้าไปมองไอ้หน้าฝรั่งนั่นอีกครั้ง เเละผมพบว่ามันกำลังมองพวกเราทั้งคู่อยู่

"กูเสียใจนะเว้ยกับเรื่องที่มันเกิดขึ้น กูอยากให้มึงเชื่อกู ว่ากูไม่ได้คิดอะไรกับไอ้บีมจริงๆ มึงเชื่อกูนะรัน"

อ้อ!!! มึงคือไอ้รัน!!!

"มึงไม่ต้องไปคุยกับมันไอ้สีฟ้า" ผมหันไปมองหน้าของมันที่พยายามเหลือเกินที่จะอธิบายให้ไอ้รันฟัง มันคงจะฟังมึงหรอกนะ ไอ้ห่า!!

"มึงก็อีกคน อย่าให้ความหึงความหวงมาบังตามึงมาก

นักเลยนะ การที่ไอ้ห่านี่มันหนีพวกมึงสองคนมาไกลขนาดนี้ มึงก็น่าจะคิดได้นะ ว่ามันเคลียร์ตัวของมันเองชัดเจนเเค่ไหนเเล้ว ถ้ามึงจะโมโห มึงไปโมโหไอ้บีมนู่น ที่มันยังไม่เลิกรักไอ้สีฟ้าได้ซะที ไม่ใช่มึงจะมาทำร้ายไอ้สีฟ้ามันเเบบนี้ กูเเนะนำนะ มึงเอาเวลาที่โกรธเเค้นไอ้สีฟ้า ไปทำให้ไอ้บีมมันรักมึงให้ได้ดีกว่ามั้ยวะ เพราะถ้าไอ้บีมมันรู้ว่ามึงมาทำร้ายไอ้สีฟ้าขนาดนี้ คำว่ารักที่มึงอยากได้จากมัน นอกจากจะเป็นได้เเค่ความฝันเเล้วอ่ะนะ มึงอาจจะได้ความเกลียดชังเป็นของเเถมเพิ่มเข้ามาอีกอย่างนึงก็ได้นะ"

ผมพูดพร้อมกับเเสยะยิ้มที่โคตรน่ารังเกียจส่งไปให้กับไอ้รัน

ผมจ้องหน้าของมันเเบบไม่วางตา ผมสาบาน ว่าตั้งเเต่เกิดมาผมไม่เคยเกลียดขี้หน้าใครได้มากเท่าหน้าไอ้เหี้ยนี่เลย

"พอเเล้วมึง มันหยุดเเล้ว" ไอ้สีฟ้ากระซิบเบาๆข้างหูบอกกับผม

ผมเห็นหน้าของไอ้รันกระตุกยิ้มน้อยๆ เเค่เพียงน้อยๆเท่านั้นนะครับ

"กูพอจะรู้เเล้ว ว่าที่ไอ้บีมมันเมาเหมือนหมาขนาดนั้น มันเป็นเพราะอะไร"

จะเพราะอะไรก็เรื่องของมันเหอะ ผมไม่สนใจคำพูดของไอ้รันอีกเเล้ว ผมสนใจเเค่คนที่ผมจับมือเอาไว้ตอนนี้มากกว่า ว่ามันจะเจ็บที่ไหล่มากเเค่ไหนกัน ไอ้นี่ก็อึดเหลือเกิน ไม่เเสดงท่าทีว่าเจ็บปวดใดๆออกมาเลย ทั้งๆที่เสื้อนักศึกษาสีขาวของเเม้งนี่คราบเลือดติดกรังเลย เลือดคงหยุดไหลไปแล้วหล่ะมั้ง คงไม่เป็นอะไรมากหรอก ผมหวังให้เป็นเเบบนั้นนะ

0 ความคิดเห็น