เมื่อรักมาทักทาย (The greeting of love)

ตอนที่ 7 : ตอนที่ 7

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    1 ก.ค. 63

( ภาพ )

"กูใกล้ตายเเล้ว พวกมึงช่วยกูด้วย" ผมอมยิ้มให้กับความเล่นใหญ่ของไอ้เผ่า เมื่อการเรียนคาบสุดท้ายของวันนี้จบลง

"มึงไม่ได้ตายคนเดียว มึงจะมีกูตายเป็นเพื่อนมึงด้วย" ไอ้ยุ้ยที่นั่งหัวฟูข้างๆผมเอ่ยขึ้น

"ไอ้สัสเอ้ย ให้เวลาทำรายงานเเค่ 3 วัน กูทำไม่ทันอ่ะ" ไอ้เก่งพูดพร้อมกับเกาหัวของมันเป็นการใหญ่ หัวมันจะหลุดออกมาก่อนมั้ยวะ ถ้าจะเกาเเรงขนาดนั้นอ่ะ

"3วัน กูพึ่งพิมพ์ได้หน้านึง" ผมบอกขึ้นมาบ้าง โหดชิบหาย ปี1ว่างานเยอะเเล้วนะ ปี2 เยอะยิ่งกว่าอีก เฮ้อ...

"พวกมึง กูว่าเรามาช่วยกันทำรายงานมั้ยวะ" ไอ้นายโอดครวญขึ้นมาบ้าง

"สาบานเหอะว่าจะเสร็จ ปีที่เเล้ว รวมตัวกันจะทำรายงาน เเล้วเป็นไงอ่ะ" ผมหวนนึกถึงเหตุการณ์เมื่อปีที่ผ่านมา

"ก็ไปเเดกเหล้าไงคร้าบบบ 555" ไอ้เผ่าไอ้ตัวดี ก็มึงเลยเเหละที่ชวน

"เเล้วมึงอ่ะ เป็นไง คิดว่าจะทำทันมั้ย" ผมเงยหน้าไปมองคนที่อยู่ตรงข้ามกับผม มันหลุดเข้าไปอยู่ในโลกส่วนตัวอีกเเล้ว

โลกที่เเม้งมีเเต่เกมส์ในมือถือ!!!

"อืม ทันดิ" มันตอบโดยที่ยังไม่ยอมเงยหน้าจากหน้าจอ

"เชรด เพื่อนกู มึงไปเอาความมั่นใจนี้มาจากไหน" ไอ้เผ่าเอ่ยเเซวมัน

"กูเก่ง" มันตอบยิ้มๆ

"อืม เก่งมาก กูเห็นเเต่เเม้งเล่นเกมส์ทั้งคาบ" ไอ้นายชะโงกหน้าไปมองในจอมือถือของมัน

"กูเล่นไปด้วย ฟังไปด้วยไง มันก็เข้าหัวกูอยู่นะ" มันพูดเเละวางมือถือให้ไอ้นายดู หลังจากที่มันเล่นด่านล่าสุดจบลง

"มึงเเม้งเทพ" ไอ้นายเงยหน้ามองหน้าไอ้สีฟ้า เเละยิ้มตาปิดใส่มัน

สนิทกันชิบหาย!!!!!

"ไอ้ภาพ มึงขอทริคเด็ดๆจากไอ้สีฟ้ามาใช้บ้างดิวะ มึงจะได้ฉลาดเเบบมันบ้างอ่ะ" ไอ้เผ่าหันมาคุยกับผม

"กูยอมโง่ดีกว่าหว่ะ ถ้าฉลาดเเล้วเอาเเต่เล่นเกมส์เเบบนี้ กูโง่เเบบเดิมก็ได้" ผมพูดพร้อมกับเหลือบมองคนที่นั่งตรงข้ามกับผมที่ยังคงก้มหน้าก้มตาเล่นเกมส์ของมันต่อไป โดยที่ไอ้นายก็คอยมองมันเล่นอยู่ด้วย นี่เเค่ดูไอ้สีฟ้ามันเล่นเกมส์ เเม้งต้องนั่งตัวเเทบติดกันขนาดนี้เลยหรอวะ

"ไอ้สีฟ้า มึงโดนมันว่าเเดกเเล้วนะ รู้ตัวป้ะเนี่ย" ไอ้ยุ้ยชะโงกหน้าไปถาม

"รู้เเล้ว มันก็ด่ากูตลอดอ่ะ เวลากูเล่นเกมส์" มันเงยหน้ามามองผม เเววตาเเม้งท้าทาย เดี๋ยวมึงจะโดนไอ้สีฟ้า!!

"มึงก็อย่าด่ามันนักเลย มันเเค่เล่นเกมส์ป้ะวะ คลายเครียดไง" ไอ้นายเงยหน้าจากจอมือถือของไอ้สีฟ้า เเละพูดขึ้นบ้าง

"เเหมๆ เบาได้เบานะจ้ะเพื่อนนาย อย่าออกตัวเเรง ปกป้องกันเว่อร์" ไอ้ยุ้ยว่าพร้อมกับกรอกตามองบน

"มึงก็เเซวเกินไอ้ยุ้ย กูก็คิด เเต่กูไม่พูด 555" ผมมองหน้าไอ้เก่งที่หัวเราะซะปากกว้างเลย

เออ...ปกป้องกันเก่ง เข้ากันดีเป็นปี่เป็นขลุ่ย

ซักพักนึง ผมก็เหมือนจะได้ยินเสียงฝีเท้าของใครซักคนที่เดินเข้ามาในห้องนี้

"สุมหัวกันอยู่นี่เองนะ ไอ้รุ่นพี่เฮงซวย" ผมหันไปมองตามเสียงที่เเว่วมา เเละพบกับสาวประเภทสองที่ผมเเสนจะคุ้นตา ยืนอยู่หน้าประตูห้องเรียน พี่รหัสผมเองเเหละครับ

"หวัดดีครับพี่มาร์ มาหาผมหรอ" ผมทักทายไปยังพี่รหัสสุดสวยของผม นางเบะปากให้ผมเล็กน้อย

"ถ้าฉันไม่มาหาเเก เเกจะไปหาฉันมั้ยหล่ะ" นางมองเหยียดใส่ผมทีนึง เอาเถอะฮะ ผมชินเเล้ว

"ก็กะว่าจะรออีกซักสามวัน" ผมก็ลอยหน้าลอยตาตอบกลับไปบ้าง

"เเล้วก็เข้าเมรุเผาไปเลย 5555" ไอ้เผ่าพูดขึ้น เรียกเสียงฮาจากทุกคนที่อยู่ในห้องนี้ได้เป็นอย่างดี

"ปากดีไม่เปลี่ยนเลยนะคะน้องเผ่าเทพ นี่เห็นว่าหล่อนะ เจ้เลยให้อภัย" ผมหัวเราะให้กับท่าทางของไอ้เผ่าที่ดูลนลาน เมื่อพี่มาร์ทำท่าเหมือนจะเข้ามาจูบมัน

"พี่มาร์ถอยไปเลยนะ ผมกลัวผิดผีอ่า" ไอ้เผ่าทำท่าทางได้น่ากวนตีนดีเเท้

"เพราะเเกเนี่ย ฉันเลยไม่ได้เข้าเรื่องซะที" พี่มาร์คนสวยพูดขึ้น พร้อมตวัดสายตามองค้อนไอ้เผ่าไปทีนึง

"ว่ามาพี่" ผมวางปากกาในมือเเละตั้งใจฟังในสิ่งที่พี่รหัสจะพูดกับผม

"เนื่องจากเเกไม่เคยเข้าไปดูการรับน้องเลย วันนี้ฉันเลยต้องพาน้องรหัสมาหาพี่มัน"

"โอโห อะไรจะขนาดนั้นพี่มาร์ ถึงขนาดต้องพาน้องรหัสมาหาพี่รหัสเลยหรอ" ไอ้ยุ้ยทำหน้าเเบบเเปลกใจสุดๆ

"ก็เออดิ พวกเเกก็ด้วย พี่ๆพวกเเกก็จะเอาน้องรหัสมาหาพวกเเกด้วยเหมือนกัน เเม้ง....ลำบากพวกฉันมั้ยหล่ะ ดันมีพี่รหัสอินดี้เเบบนี้อ่ะ" พี่มาร์บ่นยาวอีกตามเคย

"ไหนอ่ะน้องรหัสผม ยังไม่เตรียมของอะไรให้น้องมันเลย" ผมพูด พร้อมกับมองตรงไปยังประตูที่พี่มาร์เดินเข้ามา ก็ไม่เห็นจะมีใครซักคน

"เเปปดิวะ น้องมันก็เกร็งๆหน่อยมั้ยหล่ะ นางดูขี้อายนิดนึง" พี่มาร์หันมาพูดกับผม

"นางหรอ เเสดงว่าผู้หญิงดิวะ เอาเว้ยไอ้ภาพ เเดกน้องรหัสเลยมั้ยหล่ะ" ความคิดเลวๆเเบบนี้มีมันคนเดียวครับ ไอ้เผ่า!!

"เผ่า มึงใจเย็นนิดนึง" ไอ้ยุ้ยหันไปทำหน้าเอือมระอาใส่มัน

"เอ้า ลูกสาว เข้ามาเถอะจ้ะ พวกมันไม่กัดหรอก" พี่มาร์หันไปตะโกนเรียกคนที่น่าจะยืนเเอบอยู่หน้าห้องให้เข้ามา เพราะตอนที่ผมมองออกไปครั้งเเรก ผมกลับไม่เจอใครเลย

ผมจดๆจ้องๆไปยังหน้าประตู ผู้หญิงตัวเล็กๆ ผิวขาวๆก็ค่อยๆเดินออกมา เธอดูประหม่าอย่างเห็นได้ชัด เมื่อเห็นพวกผมจ้องไปที่เธอ เธอเป็นผู้หญิงที่จัดว่าสวยธรรมชาติเเหละครับ ไม่ได้เเต่งหน้าทาปากจัดจ้านอะไร เพียงเเค่ทาลิปกลอสเบาๆเท่านั้น เเต่มันกลับทำให้เธอดูน่ารัก น่าทะนุถนอม เหมือนกับตุ๊กตาที่มีชีวิต

"น่ารักเหี้ยๆ" ไอ้เก่งพูดขึ้น

ยิ่งมันพูดออกมาซะตรงเเบบนั้น มีหรือคนที่พึ่งเดินเข้ามาจะไม่เกร็งเข้าไปใหญ่

"มึง เเลกน้องรหัสกันป้ะ" ไอ้เผ่ามันสะกิดสีข้างผมยิกๆเลยทีนี้

"มึงรู้เเล้วหรอ ว่าน้องรหัสมึงเป็นใครอ่ะ" ผมหันไปถามมัน

"กูจะไปรู้ได้ไงหล่ะ ก็อยู่กับมึงตลอดเนี่ย" ไอ้ห่า!!

"เเนะนำตัวซิจ้ะลูกสาว นั่นเเหละ คนหล่อที่นั่งตรงกลางนั่นเเหละพี่รหัสของหนู" พี่มาร์ดึงคนตัวเล็กให้เดินก้าวเข้ามาด้านหน้าให้มากยิ่งขึ้น

"สวัสดีค่ะ พี่ๆ หนูชื่อเค้กนะคะ เป็นนักศึกษาปี 1 คณะบัญชีค่ะ เอ่อ..คือหนูพูดไม่ค่อยเก่ง หนูเเนะนำตัวเเค่นี้เเลัวกันนะคะ" เค้กพูด พร้อมยกมือเล็กๆของเธอ ขึ้นเกาที่ท้ายทอย เธอคงประหม่าจริงๆอ่ะเเหละ

"ทำตัวสบายๆเถอะครับ" ผมพูดพร้อมส่งยิ้มเล็กๆไปให้ หวังว่าน้องมันคงจะรู้สึกดีขึ้นนะ

"เอ่อ..พี่ภาพคะ คือเค้กมีของมาให้พี่ด้วยค่ะ"

"ให้พี่หรอครับ" ผมมองหน้าเธอ พร้อมกับชี้นิ้วมาที่ตัวของผมเอง

"ใช่ค่ะ" เธอยิ้มตอบผมอายๆ

เธอล้วงมือเข้าไปในกระเป๋าถือสีเหลืองสดใสที่เธอถือมาด้วย เเละหยิบกล่องสี่เหลี่ยมเล็กๆขนาดกะทัดรัดออกมา ผมลุกขึ้นเดินไปหาเธอ เธอยื่นกล่องนั้นมาให้กับผม ผมรับมันเอาไว้

"เค้กทำมันเองกับมือเลยนะคะ ไม่รู้ว่าพี่จะชอบมันมั้ย"

ผมก้มลงเปิดกล่องนั้นออกมา มันเป็นโดนัทชิ้นเล็กๆที่บรรจุอยู่ในกล่องอย่างดี โดนัทเเต่ละชิ้นถูกเคลือบด้วยสีชมพูสดใส เเละมีเกล็ดน้ำตาลเล็กๆสีฟ้าโรยหน้าอยู่ด้านบน มันบ่งบอกได้ว่าคนทำคงจะตั้งใจเเละพิถีพิถันกับมันมากๆ มันก็ดูน่ารักดี เเละก็เเสดงถึงตัวตนของคนทำได้อย่างชัดเจน

"ขอบคุณนะครับ มันดูดีมากเลย" ผมอดที่จะชมออกไปไม่ได้ ถึงเเม้ว่ามันจะดูหวานเเหววเกินไปหน่อยก็เถอะ

"ลองชิมดูมั้ยคะ" น้องเค้กเอ่ยกับผม พร้อมส่งยิ้มที่สดใสมาให้

"มันไม่กินหรอกครับน้องเค้ก มันไม่ใช่สายหวาน" ไอ้เก่งยื่นหน้าเข้ามาใกล้ผม เเย่งกล่องโดนัทไปถือไว้ เเละหันหน้าไปส่งยิ้มให้กับน้องเค้ก หน้าน้องเค้กดูหม่นลงเล็กน้อย เมื่อได้ยินที่ไอ้เก่งมันบอก

"อ้าว ไอ้พวกเวร ดูพวกมันนะ เอาของไอ้ภาพไปกินซะหมด"

พี่มาร์โวยวาย เมื่อเห็นว่าไอ้เก่งคว้าโดนัทที่เค้กเอามาให้ผมไปกินเป็นที่เรียบร้อยเเล้ว พร้อมกับเเจกจ่ายไปยังไอ้เผ่า ไอ้นาย เเละไอ้ยุ้ย

ผมเห็นน้องเค้กทำหน้าเเปลกๆ คงตกใจกับพฤติกรรมของเพื่อนๆผมเเหละครับ พวกมันก็เป็นกันเเบบนี้เเหละ น้องโปรดเข้าใจเพื่อนพี่ด้วยนะ

"เอ่อ...เเล้วพี่ภาพชอบอะไรหรอคะ เผื่อวันหลังเค้กจะได้ทำมาให้"

"คือ พี่ไม่ถนัดของหวานเเบบที่มันบอกเเหละครับ นอกนั้นอะไรก็ได้ เเต่ยังไงพี่ก็ขอบคุณนะสำหรับโดนัท" ผมกล่าวขอบคุณในน้ำใจของน้องเค้กอีกครั้ง

"เฮ้ย สีฟ้า โทษทีหว่ะ พวกกูเเดกหมดเเล้ว มึงยังไม่ได้กินเลย" ผมหันไปทางด้านหลัง เมื่อได้ยินเสียงไอ้นายพูดกับสีฟ้า

"ไม่เป็นไรอ่ะ กูไม่กินของหวาน" ไอ้สีฟ้าตอบไอ้นายด้วยหน้านิ่งๆ

"เอางี้ เดี๋ยวกูพาไปกินไก่ทอดหน้ามอเเทนเเล้วกันนะ" ไอ้นายยังคงชวนมันคุยต่อ

"ไม่หว่ะ ไม่อยากเเดกอะไรทั้งนั้นเเหละ" มันพูด เเละช้อนตาขึ้นมามองหน้าผม มันเป็นห่าอะไรวะ เมื่อกี้อารมณ์ไม่ใช่เเบบนี้นี่หว่า

"เเหนะ น้ำเสียงคล้ายคนหงุดหงิด หิวข้าวป้ะเนี่ย" ไอ้ยุ้ยพูดกับมัน ทั้งๆที่ปากยังเคี้ยวโดนัทตุ้ยๆอยู่เลย

"มึงคิดว่างั้นหรอ??" มันหันไปถามไอ้ยุ้ย

"อืม เพราะกูก็หิว" มันตอบไอ้สีฟ้ากลับไป

"ถ้าหิวก็ไปเเดก นั่งเเบบนี้ชาตินี้ก็ไม่ได้เเดก" ชัดเลย ไอ้ยุ้ยโดนมันเหวี่ยงใส่เเล้ว

"ไอ้เหี้ย วันนี้มึงโหดจังวะ" ไอ้ยุ้ยทำหน้าเหมือนจะร้องไห้

"ลุก เร็วๆ" ไอ้สีฟ้ามันจับข้อมือไอ้ยุ้ยให้ลุกขึ้น เเละลากไอ้ยุ้ยออกไปข้างนอกทันที

"หืม สเปคเจ้เลยอ่ะ หล่อ เย็นชา ออกโหดนิดๆ เเบบนี้เจ้รักตายเลย" พี่มาร์ทำท่าทางเหมือนจะเป็นลม เมื่อไอ้สีฟ้าพาไอ้ยุ้ยเดินผ่านหน้าพี่มาร์ไป ไอ้นี่ เสน่ห์เเม้งเรี่ยราดจริงๆ

"พี่มาร์ เดี๋ยวพวกผมไปกินข้าวก่อนดีกว่านะพี่ เริ่มหิวเเล้วอ่ะ" ผมอยากตามไอ้สีฟ้าไป ตั้งเเต่ที่มันพาไอ้ยุ้ยเดินออกไปแล้ว

"เอ้า มึงหิวกะทันหันเเบบนี้ก็ได้หรอวะไอ้ภาพ" ไอ้เผ่าทำหน้างงๆใส่ผม

"เออ กูหิวกะทันหันนี่เเหละ พวกมึงจะไปมั้ยหล่ะ" ผมมองหน้าพวกมัน ว่าพวกมันจะเอายังไง ผมจะได้ไปซะที

"ไปดิวะ พวกมึงลุกเร็วๆเลย พ่อกู..ท่าทางชูชกจะลงร่างเเม้งเเล้วมั้งเนี่ย" ไอ้เผ่าเหล่มามองที่ผม

"พ่อบ้านมึงดิ" ผมมองมันตาขวาง กวนตีนอยู่นั่น

ผมหยิบกระเป๋า เเละยัดๆของทุกอย่างลงในกระเป๋าอย่างรวดเร็ว เฮ้อ..กูจะต้องรีบอะไรขนาดนี้วะเนี่ย

"ไว้ผมไลน์หาพี่อีกทีนะพี่มาร์" ผมไม่ลืมที่จะบอกลาพี่รหัสสุดสวยของผม ก่อนที่ผมจะก้าวขาออกไปจากห้องนี้อย่างรวดเร็ว นี่ถ้าผมสามารถวาร์ปไปที่ร้านอาหารได้นี่ ผมทำไปแล้วนะ

ผมเดินออกมาเร็วเเค่ไหนก็ไม่รู้ รู้เเค่ว่าไอ้เผ่า ไอ้นาย เเละไอ้เก่งมันยังไม่ได้เดินตามผมออกมาเลย หรือว่ามันยังไม่ได้ออกจากห้องกันเเน่นะ เพราะผมก็ไม่ทันสังเกตุพวกเเม้งเหมือนกัน

ผมกดสายโทรออกไปหาคนๆนึง...หวังว่ามันจะรับสายผมนะ

' ว่าไงมึง ' เสียงมันจะเเหลมไปไหนวะ

"มึงอยู่ไหน" ผมถามปลายสายทันทีที่มันรับสายผม

'ร้านเจ้ปาน คนเเม้งเยอะสัส ยังไม่ได้เเดกเลยเนี่ย'

"เเล้วไอ้สีฟ้าอ่ะ"

'อยู่กับกูนี่ไง เเต่เเม้งหายเข้าไปในโลกส่วนตัวอีกเเล้ว' ไอ้ยุ้ยบ่น

"มันเป็นอะไร" ผมถามคำถามที่ผมอยากที่จะรู้

'มึงมาถามมันเองเหอะ ตั้งเเต่ลากกูออกมาจากห้อง เเม้งยังไม่คุยกับกูซักคำ'

"มึงไม่ชวนมันคุยหล่ะ" ผมถามมันไปด้วยความหงุดหงิด เป็นเหี้ยอะไรของมึงวะไอ้สีฟ้า

'กูชวนเเล้ว กูคุยจนคนอื่นเค้าคิดว่ากูเป็นคนบ้า คุยอยู่คนเดียวเนี่ย'

"มันสั่งข้าวกินมั้ย"

'ไม่เห็นจะสั่งเลย มีกูสั่งคนเดียวเนี่ย'

"แล้ว..."

'เลิกถามคำถามกูเหอะ อยากรู้มาก มึงก็ช่วยพาร่างของมึงมาที่นี่เร็วๆเลย'

"เออ ไม่เกิน 10 นาที"

ผมวางสายลงทันที พยายามคิดว่ามันเกิดอะไรขึ้น ทำไมจู่ๆไอ้สีฟ้ามันถึงดูหงุดหงิดได้ขนาดนี้ มันก็นั่งเล่นเกมส์ของมันดีๆตั้งเเต่เเรกเเล้วนี่หว่า เเล้วอารมณ์มันเปลี่ยนไปตั้งเเต่ตอนไหนวะ โอ้ย...วุ่นวายเว้ย!!!

ผมเดินมาถึงร้านเจ้ปานเเล้ว คนเเม้งเยอะจริงหว่ะ มองเข้าไปด้านในก็เห็นไอ้ยุ้ย กับไอ้สีฟ้านั่งอยู่ที่โต๊ะด้านในสุด หน้าตาไอ้สีฟ้านี่มึงจะเหวี่ยงไปไหนวะ

Rrrrr...

ผมเป็นอันต้องหยุดชะงัก เพราะเสียงเรียกเข้าของมือถือผมนี่เเหละ มันจะโทรมาทำไมวะ

"ว่า" ผมรับสาย เเต่ตามองไปยังคนที่นั่งอยู่ด้านในของร้านอาหารเเห่งนี้

'พวกกูสามคนไม่ไปกินเเล้วนะ โดนอาจารย์เรียกใช้อีกเเล้วเนี่ย' ไอ้เผ่าโวยวายมาตามสาย

"ใคร" ผมถามกลับด้วยความสงสัย

'เจ้าเก่าเจ้าเดิม ไม่รู้เป็นอะไรของเค้านะ เจอกูไม่ได้เลย เจอปั้ป ใช้ปุ้ป' คงจะเป็นอาจารย์ทวีอีกซินะ

"เออๆ จารย์เค้าคงรักมึงมากอ่ะ"

'ไม่ต้องรักกู กูมีคนรักกูเยอะเเยะพอเเล้ว' ผมขำให้กับคำตอบของมัน

"งั้นเเค่นี้นะ ทำดีๆหล่ะเผื่ออาจารย์เค้าจะสงสาร ให้เกรดสวยๆกับมึงบ้าง"

'ไอ้สัส' ด่ากูทำไมวะเนี่ย!!

มันวางสายผมไปเเล้วครับ ช่างเเม้งเหอะ มันจะโดนอาจารย์ใช้เรื่องอะไรก็เเล้วเเต่มัน ผมไม่ได้อยากรู้ เพราะตอนนี้ผมมีเรื่องที่จะต้องคุยกับคนที่อยู่ในร้านอาหารตอนนี้มากกว่า

"มาได้ซะทีนะ" ไอ้ยุ้ยทักผม เมื่อมันเห็นผมเดินเข้ามานั่งลงข้างๆไอ้สีฟ้า

ผมหันหน้าไปมองมันที่มันไม่ได้สนใจผมเลย ทั้งๆที่ผมนั่งลงข้างๆมันเเล้วเเท้ๆนะ

"ไอ้สามตัวนั้นมันไม่มานะ โดนอาจารย์ทวีใช้อะไรไม่รู้" ผมหันไปบอกกับไอ้ยุ้ย

"ช่างหัวพวกเเม้งเหอะ เออ มึงสั่งยังอ่ะ จะเเดกอะไร"

"กูเอาหมูกระเทียม 2 จาน"

"มึงหิวขนาดนั้นเลยหรอวะ" ไอ้ยุ้ยพูดขึ้น ในขณะที่มันเขียนเมนูอาหารตามที่ผมบอกลงไปในกระดาษเเผ่นเล็กๆที่เสียบไว้

"กูสั่งเผื่อมันด้วย" ผมหันไปมองหน้าไอ้คนที่มันยังไม่ยอมหลุดออกมาจากโลกส่วนตัวซะที

"ไม่เอา" หึ พูดกับกูได้ซะทีนะมึง

"เเต่มึงมาที่นี่เพราะมึงหิวไม่ใช่หรอไง"

"ไอ้ยุ้ยต่างหากที่หิว" ผมหันหน้าไปหาไอ้ยุ้ยทันที หน้าไอ้ยุ้ย เหวอไปเลยตอนที่ได้ยินมันพูดเเบบนั้น

"อ้าว มึงไม่ได้หิวเหมือนกูหรอกหรอ" ไอ้ยุ้ยเอียงคอถามมัน

"กูเลิกหิวเเล้ว" มันก้มหน้าก้มตาตอบ

"กูตามมันไม่ทันเเล้ว" ไอ้ยุ้ยยกมือขึ้นกุมขมับของมันเบาๆ เอาเหอะ กูก็ตามอารมณ์มันไม่ทันเหมือนมึงนั่นเเหละ

ไม่นาน ผัดซีอิ้ว เเละข้าวหมูกระเทียม 2 จานก็มาวางอยู่ตรงหน้าของพวกผมเเล้ว

"โทษทีนะเด็กๆ วันนี้คนเยอะมาก เลยได้ช้าหน่อยนะจ้ะ" เจ้ปานเอ่ยขึ้น ท่าทางคนจะเยอะจริง หน้าเจ้นี่ซีดเชียว

"หนูเเนะนำให้เจ้ไปเติมปากซักนิด" มันเเซวทุกคนไปเรื่อยจริงๆไอ้เพื่อนผมคนนี้

"สีฟ้า วันนี้เจ้ไม่สวยเท่าเดิมใช่มั้ยอ่า" ผมเห็นมันเงยหน้าขึ้นมามองนิดนึง ตอนที่ถูกถาม

"ก็เหมือนเดิมเเหละครับ" พูดเสร็จก็ก้มหน้าลงไปเขี่ยหมูในจานต่อ

"ประหยัดคำพูดเหมือนเดิมเลยนะจ้ะ พูดกับเจ้ยาวๆหน่อยซิ เสียงสีฟ้าอ่ะ เวลาพูดนะ ฟังดูอบอุ้น อบอุ่น.." อุ่นเเน่หล่ะเจ้ ถ้ารู้ถึงอารมณ์ของมันตอนนี้อ่ะนะ

"เจ้ ไปเหอะ พวกผมจะกินเเล้วเนี่ย ยืนจ้องขนาดนี้ กินไม่ลงอ่ะ" ไปเถอะนะเจ้ ผมไม่รู้จริงๆว่าคนข้างๆผมมันจะเหวี่ยงเจ้ตอนไหน

ผมมองหน้าไอ้ยุ้ย ไอ้ยุ้ยก็มองหน้าผม นี่ผมกับมันต้องคุยกันผ่านทางสายตาถูกมั้ย??

ครืด ครืด

ผมก้มมองไปที่มือถือของผมที่มันกำลังเเจ้งเตือนว่ามีข้อความเข้า ผมกดเปิดเข้าไป...

Nuyui : มึง เราไม่ควรคุยกันตรงๆ

Phappp : ทำไมวะ

Nuyui : กูเกรงใจมัน ^^"

Phapp : ใคร

Nuyui : ข้างๆมึง

Phapp : อ่อ

Nuyui : มึง กูจะรีบกิน เเล้วกลับก่อนนะ กูจะเดินออกไปเงียบๆ มึงถามมันให้เรียบร้อยนะ ว่ามันเป็นไร

Phapp : เอ้า มึงนี่นะ

Nuyui : เอาน่า เดี๋ยวมันก็บอกมึงเองเเหละ

Phapp : มึงกลัว??

Nuyui : มึงไม่กลัว??

Phapp : เออ..กู...นิดนึง

ผมเงยหน้ามองไอ้ยุ้ย มันขยับปากพูดกับผมเบาๆว่า "ไอ้สัส" เเบบไม่มีเสียงอ่ะ เเต่ผมอ่านปากมันออก

รอไอ้ยุ้ยไปก่อนเเล้วค่อยถามก็ได้วะ ถามตอนนี้เเม้งก็คงไม่ตอบอะไรผมหรอก ตอนนี้เเม้งสวมวิญญาณหุ่นยนต์อยู่หรือไง นิ่งๆ เงียบๆ ไม่สนใจเหี้ยอะไรทั้งนั้น มึงกำลังทำให้กูใกล้จะเป็นไบโพล่าร์เเบบมึงเเล้วนะ เดี๋ยวก่อน รอกูหาจังหวะได้ก่อนเถอะมึง...

0 ความคิดเห็น