GODDESS MAFIA #มาเฟียเมียหมอ

ตอนที่ 5 : [อัพครบ]CHAPTER 5 -หมอหลุดปาก-

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 7,779
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 114 ครั้ง
    24 ต.ค. 60


นิยายเซ็ตนี้มีขายที่งานหนังสือนะคะ  อย่าลืมมาสอยกันน้าา

 


CHAPTER 5

หมอหลุดปาก

            


          “ตี๋  ทำไมเดินแบบนั้นวะ”

            “อย่ายุ่งน่าเฮียคิน”

            อาการเดินเหินไม่ค่อยถนัดของน้องชายทำให้ภคินไถ่ถามขึ้นมาด้วยความสงสัย  เพียงแต่คำถามนี้มันทำให้ภภีมหน้าร้อนผ่าวได้อีกครั้ง  ถ้าพี่ชายของเขายังสังเกตเห็น  แสดงว่าคนอื่นในบ้านก็ต้องสงสัยเป็นแน่เรื่องราวครั้งนี้มันเดือดเนื้อร้อนใจมากกว่าคราวก่อน  เพราะหลักฐานจากคลิปวิดีโอนั่นมันเห็นตำตาว่าระหว่างเขากับหมอเมฆมันเกิดเรื่องบ้าอะไรขึ้นบ้าง

            น่าเจ็บใจที่ตัวเขาเป็นฝ่ายเริ่มทุกอย่างซะเอง...

            ความโกรธและเคียดแค้นมันประดังเข้ามาจนตัวเขาแทบจะนั่งไม่ติด  คำถามในหัวที่พร่ำถามตัวเองว่าจะเอายังไงกับเรื่องนี้ดี  และคำตอบมันก็มีคือต้องฆ่าทิ้งซะ  แต่ปัญหาอยู่ที่จะทำยังไงให้เขาลืมเรื่องที่เกิดขึ้น  จะต้อง  เลิกคิดเรื่องพวกนี้ด้วยวิธีไหน  พอคิดแบบนี้ก็เกลียดตัวเองที่ไม่รักดี  ไม่ยอม

ควบคุมสติตัวเองจนเรื่องเลยเถิด

            “เฉิน!!  มันอยู่ไหน  ทำอะไรอยู่ตอนนี้”

            เขาร้อนใจอยากจะจัดการเร็วนี้เร็วๆจึงเอ่ยถามลูกน้องเพื่อติดตามข่าวคราวของหมอเมฆ

            “ทำงานครับคุณหนู”

            “ดูมึงร้อนรนนะไอ้ตี๋  ไปทำอะไรมาให้เฮียช่วยเคลียร์ไหม?”

            “เฮียนี่จะยุ่งทุกเรื่องเลยหรือไง  ไม่ออกไปไหนเหรอ?”

            “ไม่อ่ะ”

            พักหลังๆภคินไม่ค่อยออกไปไหนจนภภีมเริ่มแปลกใจ  คนอยู่บ้านไม่ติดแบบนั้นแต่อยู่บ้านเฉยๆเป็นอาทิตย์  แต่ช่างเถอะเพราะสิ่งที่เขาสนใจมากที่สุดคือชีวิตหมอเมฆ  อยากจะจัดการไม่ให้มีหน้าไปป่าวประกาศเรื่องบัดสีระหว่างพวกเขาให้บุคคลที่สามรู้ลองนึกดูว่าถ้าที่ใครล่วงรู้ถึงเรื่องนี้เขาจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน

            “ได้เรื่องละขึ้นไปปลุกกูบนห้องนะ!!

            “ครับ  คุณหนู”

            เมื่อภภีมย่างเยื้องขึ้นไปชั้นบนของบ้านอย่างคนหมดแรง  ยิ่งชวนให้คนเป็นพี่สงสัยว่าน้องชายของเขาเป็นอะไร  ปกติไม่เคยมีอาการแบบนี้  เพราะไม่ว่าเกิดปัญหาอะไรภภีมจะจัดการเองได้ทั้งหมด ไม่ต้องมานั่งกลุ้มใจเหมือนที่เป็นโดยเฉพาะเรื่องหลังๆมานี้เห็นว่าน้องชายมีเรื่องกวนใจมากมาย

            คล้อยหลังภภีมไป ภคินจึงตัดสินใจเอ่ยถามเฉินลูกน้องคนสนิทของภภีมทันที

            “มันเป็นอะไรของมันไอ้เฉิน  แล้วมันสั่งให้ตามใคร?”

            “เอ่อ...”

            “ไม่ต้องกลัวมันยิงหรอก  บอกกูกูจะไปบอกใครวะ  มีแต่จะช่วยมันสิไม่ว่า  เอ้า  บอกมาสักที”

            “นายอย่าบอกคุณหนูนะครับว่าผมเอางานที่ได้รับมอบหมายมา บอกนาย  คือ...”

            ความกดดันเข้าจู่โจมความรู้สึกของคนเป็นลูกน้องจนต้อง            ถอนหายใจออกมา  นายของบ้านนี้อย่างภคินจะไม่ค่อยยุ่งอะไรกับน้องชาย  เพียงแต่ครั้งนี้เกิดอยากจะรู้ขึ้นมาทำให้คนเป็นบ่าวอย่างเฉินลำบากใจ 

            “รีบบอกมาสิวะ  ไม่ต้องรอไอ้ภีมยิงมึงหรอก  กูนี่แหละจะยิงเอง  อ้ำๆอึ้งๆอยู่ได้!!

            พี่น้องบ้านนี้ทั้งสองคนเก่งเรื่องขู่เข็ญซะเหลือเกิน...

            “คุณหนูให้ตามติดหมอเมฆครับ  เป็นหมออยู่ที่โรงพยาบาลเอกชนไม่ไกลจากอาบอบนวดของนาย  ผมก็ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นเพราะเวลาพวกเขาเจอกันคุณหนูจะไม่เอาลูกน้องไปด้วย”

            คำตอบที่ได้มาชวนให้ภคินสงสัยและครุ่นคิดอะไรบางอย่าง

            “มันจะมาหมกมุ่นอะไรวะ  ช่วงนี้มันไม่ไปขยายอาณาเขตบ้าบออะไรของมันเหรอ?”

            “ไม่เลยครับ  คุณหนูไม่ได้สั่งงานให้รวมแก๊งเลย  มีแต่ให้ตาม      หมอเมฆอย่างเดียวครับ”

            “หมอเมฆ...  มีรูปไหม?”

            เฉินจัดการค้นหารูปหมอเมฆจากไอแพดก่อนจะหันจอให้ภคินดู  เพียงแค่แวบแรกที่สายตาคมจ้องมองเขาก็ต้องเบิกตากว้างทันที 

            “นี่คือหมอเมฆที่ไอ้ภีมสั่งให้ตามเหรอ?”

            “ครับ  คนนี้แหละครับ  แต่ดูแล้วไม่น่าจะใช่คนของแก๊งไหนอย่างที่

คุณหนูกังวล”

            “แก๊งไหนห่าอะไร  นี่ไอ้เมฆเพื่อนกูเอง!!

 

 

 

ก๊อก  ก๊อก

            ร่างสูงของเฉินย่างก้าวเข้ามาภายในห้องนอนกว้างที่มีร่างบางนอนหลับอยู่ภายใต้ผ้านวมผืนหนา  จะว่าไปแล้วเขาก็อยู่ข้างกายคุณหนูของเขามาตั้งหลายปีแล้วนะ  ความซื่อสัตย์ที่เขามีไม่ทำให้คนเป็นนายชายตามองเขาแบบอื่นนอกจากลูกน้องเลยสักครั้ง

            ใช่แล้วล่ะ  เฉินเก็บความรู้สึกส่วนตัวไว้ตลอดเวลา  รู้ว่าควรหักห้ามใจไม่ให้คิดเกินเลยกับเจ้านายตัวเอง  บางทีมันเหมือนรักต้องห้ามเพราะมันไม่มีวันเป็นจริงได้  ถึงอย่างนั้นเขาก็ยังยินดีจะอยู่ข้างกายในหน้าที่ลูกน้อง  คนสนิทตลอดไป  อย่างน้อยๆเขาก็ได้ดูแลร่างบางไม่ห่างสายตาไปไหน  หากวันหนึ่งที่ภภีมมีนายหญิงเป็นตัวเป็นตนขึ้นมาเขาก็อาจจะไปจากที่นี่  เพราะคงจะมีคนดูแลร่างบางต่อจากเขา  แต่ตราบใดที่ภภีมยังตัวคนเดียวเขาก็จะขอดูแลผ่านหน้าที่ไปแบบนี้แหละ

            “คุณหนูครับ  คุณหนู”

            “อื้อ”

            มาเฟียหนุ่มตอบรับเสียงที่คุ้นเคยโดยที่ยังไม่ลืมตาตื่น

            “หมอเมฆกำลังไปที่โกดังตามที่คุณหนูสั่ง  ตอนนี้คนของเราจับตัวมาได้แล้วนะครับ”

            “เตรียมรถที  เดี๋ยวกูลงไป”


LOADING 30 %


            เฉินคำนับรับคำสั่งจากเจ้านายก่อนจะเดินออกไปจากห้อง  ภภีม  รีบดีดตัวลุกขึ้นแล้วเดินไปเข้าห้องน้ำเพื่อล้างหน้าล้างตา จัดการเสื้อผ้าที่ใส่ให้เข้าที่เข้าทางด้วยความเร่งรีบ  โดยที่ไม่ลืมจะหยิบอาวุธคู่กายติดตัวไปด้วยเพราะต้องได้ใช้มันในไม่ช้านี้แน่

           

โกดังร้าง

 

            เวลาประจวบเหมาะกัน

            เมื่อทั้งหมอเมฆและภภีมมาถึงที่นี่พร้อมกัน  หมอเมฆมองเกม      ทุกอย่างออกหมดแต่หากถามว่ากลัวตายไหม  ตอนนี้ก็กลัวเพราะเขาก็ไม่เคยเตรียมรับมือกับเหตุการณ์แบบนี้  ไม่เคยมีใครโกรธที่เขาร่วมเพศด้วยเท่าภภีมมาก่อน

            เขามองร่างบางที่คุ้นเคยกำลังลงจากรถและเดินปรี่เข้าไปด้านในโกดังร้างโดยไม่หันมาสบตาเขาแม้แต่น้อย  ร่างสูงของหมอเมฆโดนพันธนาการโดยลูกน้องของภภีมที่ตอนนี้ล็อคแขนไว้ทั้งสองข้างจนไม่สามารถหนีไปไหนได้

            หากแต่มาเฟียหนุ่มเองที่ใจเต้นตุ้มๆต่อมๆเพราะกลัวว่าหมอเมฆจะเผลอพูดอะไรออกมา  แต่อีกใจก็คิดว่าคงไม่กล้าหลุดปากอะไรหรอกในเมื่อตกเป็นรองพวกเขาทุกทางขนาดนี้  ฉะนั้นคงจะต้องฆ่าให้ตายโดยเร็วจะได้จบเรื่องราวพวกนี้สักที

            ร่างเล็กหามุมเหมาะๆก่อนจะลองเล็งไกปืนส่องมุมนั้นมุมนี้ดูความถนัดของตัวเอง 

            “จับมันมัดไว้ที่เสานั่นแหละ”

            ภภีมออกคำสั่งกับลูกน้องอย่างห้าวหาญ...

            ทว่าเพียงแค่หน้าหล่อหันมามองเขาด้วยสายตาดุดัน  มือเรียวของมาเฟียหนุ่มก็กำชับกระบอกปืนแน่นขึ้นทันที  ยิ่งเห็นหมอเมฆไม่ขัดขืนเลยแถมยังยิ้มมุมปากแบบนั้นทำให้เป็นเขาเองที่ประหม่า ฝ่ามือเล็กเกิดชื้นเหงื่อเพราะเริ่มประหม่าจนเสียอาการ

            “จะยิงผัวได้ลงคอเหรอครับ!

            เพียงแค่ประโยคแรกที่หมอเมฆพูดออกมาก็ทำให้แขนของภภีมแทบจะหมดแรงลงดื้อๆ  มือสั่นจนควบคุมไม่ได้  เมื่อสายตาของลูกน้องนับสิบจ้องมองพวกเขาสองคนด้วยความสงสัย

            “หุบปาก!!!

 

ปัง!

            ใจอยากจะยิงคนปากพร่อยให้ตายซะตรงนี้  แต่อาการมือสั่นทำให้ยิงพลาดไปโดนผนังด้านหลังแทนที่จะยิงตัดขั้วหัวใจคนตรงหน้า  น้ำลายเหนียวถูกกลืนลงคออย่างยากลำบาก  มือไม้อ่อนแรงจนกระบอกปืนในมือร่วงลงพื้นอย่างช่วยไมได้

            “ไม่อยากให้ใครรู้เหรอว่าคุณเป็นเมียผม?”

            เพราะคนฉลาดอย่างหมอเมฆรู้ว่าเขาต้องทำยังไงเขาถึงจะรอด        รู้ว่าภภีมกำลังกลัวอะไรและควรทำยังไงให้คนตัวเล็กตรงหน้ายอมสยบโดยที่เขาไม่ต้องเหนื่อยอะไรมาก

            “พูดอะไรของมึงหมอ..  เมียบ้าบออะไร  อยากตายเหรอ!!

            “ถ้าตายคาอกคุณเหมือนคืนนั้นก็โอเคนะ  ผมยอม”

            “กะ  กูไม่เคยทำอะไรกับมึงทั้งนั้นแหละ!!

            เขาแทบจะไม่กล้าสบตาลูกน้องที่มาด้วยเลยสักคน  เพียงแต่มือเล็กเอื้อมไปคว้าปืนที่เอวของเฉินที่ตอนนี้ยืนตัวแข็งทื่อกับสิ่งที่ได้ยินก่อนจะจ่อไปยังหมอเมฆอีกครั้ง 

            “เห็นก็ชอบที่ผมทำ  คุณแอ่นรับจนผมเข้าไปได้สุดทาง  คุณเสียวผมก็เสียว  เรามีความสุขกันจะตาย  แล้วทำไมนายทำกับผัวคนนี้ได้ลงคอ”

            สรรพนามที่หมอเมฆใช้เริ่มเปลี่ยนไปตามความเจ้าเล่ห์  หน้าหล่อเริ่มตีหน้าเศร้าอย่างน่าสงสารประหนึ่งว่าจะโดนเมียทิ้งไปจริงๆ  สิ่งที่เขาพูดทำให้มาเฟียหนุ่มอึ้งไปเลย  ไม่คิดว่าหมอเมฆจะมาพูดอะไรแบบนี้ต่อหน้าลูกน้องของเขา  ไม่คิดว่าจะกล้าทำแบบนี้  แต่เขาคงประเมินคนเป็นหมอผิดไปพอสมควร

            “พูดไร้สาระอะไรของมึง?”

            “อายเหรอที่เป็นเมียผม  งั้นยิงให้ผมตายไปเลยสิ  ความโมโหของคุณมันจะยิ่งตอกย้ำคำพูดของผมนะ  อืมมม  บางทีผมตายแต่หลักฐานเรื่องที่เกิดขึ้นมันก็ไม่ได้ตายตามผมไปหรอก  หึ”

            “พวกมึงออกไปก่อนไป  กูขอคุยกับไอ้หมอเวรนี่ตามลำพัง”

            ลูกน้องปล่อยพันธนาการของหมอเมฆจนคนเจ้าเล่ห์เป็นอิสระ     ชายชุดดำหลายคนเริ่มถอยทัพออกไปรอคนเป็นนายข้างนอกตามคำสั่ง

            “ผมขออยู่กับคุณหนูได้ไหมครับ”

            ร่างกำยำของเฉินก้าวมายืนข้างคุณหนูของเขาด้วยความเป็นห่วง  ในทีแรกก็คิดว่าคนอย่างหมอเมฆไม่น่าจะมีพิษมีภัยอะไร  แต่จากที่เขาเห็นปฏิกิริยาในวันนี้นั้นก็มั่นใจว่าเขาคิดผิด

            “ออกไป  กูอยู่คนเดียวได้น่ะเฉิน”

            คนตัวเล็กพูดด้วยน้ำเสียงหงุดหงิดใส่ลูกน้องคนสนิท  เฉินได้แต่ก้ม

หน้าคำนับรับคำสั่งแล้วก้าวเดินออกจากตรงนี้ไป  ทว่าเขาก็ยืนแอบฟังอยู่ที่กำแพงอีกฝั่งอยู่ดี

            “มีอะไรจะคุยกับผมเหรอครับ  เมีย..”

            “มึงจะเอายังไง  ทำยังไงมึงถึงจะเลิกพูดไอ้เรื่องระยำที่เกิดขึ้นสักที   กูไม่อยากให้ใครรู้มึงเข้าใจไหม?!!

            “ก็เลยจับตัวผมมาเพื่อฆ่าว่างั้น?  ผมก็ไม่อยากจะอะไรหรอกนะแต่ผมก็ไม่ยอมตายเหมือนกัน  ขึ้นอยู่กับเงื่อนไขระหว่างเราต่อจากนี้มากกว่า...ความลับของเราที่ผมเป็นคนกุมมันอยู่  หึๆ”


LOADING 50 %


            น้ำเสียงเนิบนาบของหมอเมฆทำให้ภภีมร้อนใจเป็นอย่างมาก  ความคิดภายในหัวตอนนี้คือคนตรงหน้าอยากได้อะไรเขาก็จะหามาให้  ขอแค่เรื่องนั้นมันจบสักที 

            “เงิน ทอง บ้าน รถ ที่ดิน อยากได้อะไรมึงพูดมาเลยหมอ”

            แววตาใสเบิกกว้างอย่างมีความหวังเมื่อเขาเสนอสิ่งที่คิดออกไปแล้วคนตรงหน้าส่งยิ้มมาให้  ร่างสูงค่อยๆเดินก้าวเข้ามาหามาเฟียหนุ่มพร้อมกับรอยยิ้มเจ้าเล่ห์

            “มาเป็นนางบำเรอผมซะสิ  แลกกับความลับระหว่างเรา...              ผมยอมรับว่าหลงใหลในร่างกายคุณนะ”

            “พูดเชี่ยอะไรเนี่ย  กูเป็นผู้ชายแท้ๆอย่ามาพูดดูถูกกูแบบนี้นะ          ไอ้หมอ!!  นางบำเรอบ้าบออะไรกูต้องยอมมึงจนตายเลยรึไง  เวร!!

            สองเท้าของร่างสูงเดินมาหยุดอยู่ที่ปลายเท้าคนตัวเล็กก่อนจะเอื้อมมือไปล้วงกระเป๋าหลังของมาเฟียหนุ่มเพื่อจะหยิบมือถือออกมา  เมื่อภภีมจะตวัดเอาของตัวเองคืนก็ไม่ทันความไวของหมอเมฆอยู่ดีเลยต้องยอมให้ร่างสูง

ทำอะไรตามใจ 

            ซึ่งเขาก็ไม่รู้เหมือนกันว่าคนเจ้าเล่ห์เอามือถือของเขาไปกดดูอะไร  แต่ที่แน่ใจคือเขาไม่ได้มีรหัสเพื่อปลดล็อคอะไรหรอก  เพราะปกติก็ไม่มีใครมายุ่งกับของส่วนตัวอยู่แล้ว  เพิ่งจะมีก็ครั้งนี้แหละ

            “เสร็จละ”

            เขายื่นมือถือคืนร่างเล็กตรงหน้าพร้อมกับขยิบตาหนึ่งที...

            “เสร็จอะไร?  แล้วสรุปนี่ยังไง  อยากได้อะไรก็บอกอย่ามาเล่นลิ้นไปหน่อยเลย  เกาะทั้งเกาะกูก็ซื้อให้มึงได้นะหมอ  แลกกับความลับเรื่องนั้นอ่ะ”

            “ที่ผมต้องการคือร่างกายคุณ  ผมติดใจน่ะ  มาเป็นนางบำเรอของผมสิ  ไม่รู้ว่านานแค่ไหนแต่ก็จนกว่าผมจะเบื่อ”

            คำพูดเห็นแก่ตัวที่หมอเมฆพ่นออกมาทำให้ภภีมหน้าชาอีกครั้ง      ไอร้อนระบายออกทางใบหน้าเนื่องจากความโกรธมันปะทุ  มือเล็กกำหมัดแน่นทั้งสองข้าง 

            นางบำเรอบ้าบออะไรนี่มันใช้เรียกผู้ชายได้ด้วยเหรอ!!

            “ถ้ากูไม่ยอมล่ะ  ถ้ากูจะฆ่ามึงให้ตายตอนนี้ล่ะหมอ?”

            “คิดว่าผมไม่สำรองข้อมูลไว้ที่ไหนเลยเหรอ?  ถ้าผมยังอยู่มันก็ยังจะเป็นความลับต่อไปเพียงคุณทำตามข้อตกลง  แต่ถ้าผมตาย...ก็จะไม่มีใครคอยกุมความลับนะ  เอาสิ  คุณจะยอมแลกไหมล่ะ”

            ร่างสูงก้มไปเก็บปืนกระบอกที่หล่นลงพื้นมาจ่อที่ขมับตัวเองแบบพร้อมจะเหนี่ยวไกได้ทุกเมื่อ

            “ไอ้..”

            “ถ้าผมหายไปสองวัน  คลิปคืนนั้นจะเผยแพร่ลงอินเทอร์เน็ตทันที  ถ้าคุณโอเคผมก็พร้อมจะตาย  เอาไงดีล่ะคนสวย”

            หน้าตาของหมอเมฆตอนนี้ต่างจากคนเจ้าเล่ห์เมื่อครู่ลิบลับ  ใบหน้า

หล่อเผยความดุดันและเด็ดเดี่ยวแบบที่คนตัวเล็กไม่มีวันเดาใจเขาถูกว่าตอนนี้เขาคิดอะไรกันแน่ 

            ปากเล็กเม้มเข้าหากันแน่นอย่างกดดัน  ไม่มีใครอยากตกเป็นนางบำเรอหรอกใช่ไหม?  เขาก็เหมือนกัน  หัวใจดวงน้อยเต้นถี่เร็วพร้อมทั้ง ลมหายใจที่กระตุกห้วงด้วยความโกรธ  ใจลึกๆอยากจะปล่อยให้คนตรงหน้าเหนี่ยวไกยิงตัวเองให้ตายไปเลยคงจะสะใจน่าดู  แต่ผลที่จะตามมาเห็นว่าจะไม่คุ้ม

            “อย่ายิง  มึงอ่ะห้ามตายไอ้หมอ  ถ้ามึงจะตายกูต้องเป็นคนฆ่ามึงเอง  ต้องเป็นกูเท่านั้นที่ได้ฆ่ามึง!!

            ภภีมรีบเข้าประชิดตัวหมอเมฆแล้วคว้ากระบอกปืนมาจากมือใหญ่  ทว่าความไวของหมอก็เร็วกว่าอยู่ดี  อ้อมแขนใหญ่โอบกอดร่างเล็กที่เข้ามาประชิดตัวโดยไวแบบที่ภภีมไม่ทันจะตั้งตัว  ภภีมเงยหน้ามองอย่างไม่พอใจที่โดนกอด ก่อนจะดิ้นขลุกขลักในอ้อมกอดด้วยความอึดอัด

            “เป็นห่วงผม?  กลัวผมตายว่างั้นเถอะ”

            “ปล่อย!!  มากอดทำไมกูรังเกียจ”

            “ปากแข็งจังนะ”

            “กูไม่ได้ปากแข็ง!!  ปล่อยกูเดี๋ยวนี้ไอ้หมอเดี๋ยวลูกน้องกูมาเห็น!!  จิ๊!!

            สายตาคนตัวเล็กมองหน้าหล่อสลับกับกรอบประตูที่ลูกน้องรออยู่ด้านนอก  หากมีใครมาเห็นตนเองโดนผู้ชายด้วยกันกอดจะทำยังไง  เสียการควบคุมหมดกันพอดี

            “ปากไม่แข็งจริงเหรอ?  ไหนมาชิมสิ”

 

อุ๊บ!!

            “อื้อออออออออออออ  ไอ่อ๋อออออออออ”

            ไม่รีรอที่เขาจะลิ้มรสริมฝีปากบาง  หมอเมฆรีบก้มลงมาประกบปากคนตัวเล็กทันที  มือใหญ่จับที่ท้ายทอยเพื่อยึดไม่ให้ร่างบางดิ้นจนหลุดจากพันธนาการของเขา  ริมฝีปากหนาดูดเม้มรุนแรงจนภภีมต้องเบ้หน้าเมื่อปลายลิ้นเริ่มรับรสเค็มปร่าของเลือด  มือเล็กเอื้อมไปด้านหลังของร่างสูง  เขาทั้งออกแรงทุบตีแผ่นหลังกว้างเป็นการปฏิเสธการกระทำอุกอาจนี้แต่หมอเมฆก็ไม่สนใจที่จะหยุดมัน

            ไรฟันคอยงับลิ้นอุ่นชื้นที่สอดเข้ามาหลายต่อหลายทีทว่าหมอเมฆก็หลีกเลี่ยงได้ทุกครั้งไป  เขาเชี่ยวชาญเรื่องแบบนี้จนคนตัวเล็กนึกไม่ถึงเลยล่ะ

            “อื้อ  ไม่แข็งจริงด้วย  นุ่มนิ่มดีนะครับ”


LOADING 80 %


            นานหลายนาทีที่เขาใช้เวลาจูบอันดูดดื่มนั่นก่อนที่เขาจะผละออกเพื่อให้มาเฟียหนุ่มเป็นอิสระ  ร่างบางเกิดอาการหอบเมื่อโดนช่วงชิง            ลมหายใจระหว่างจูบกันจนแทบจะขาดอากาศหายใจอยู่แล้ว  หมอเมฆไม่เว้นจังหวะให้เขาได้หายใจเลยสักนิด   

“มึงคิดว่ากูจะยอมมึงเหรอ  ไม่มีทางหรอกหมอ  กูต้องเป็นฝ่ายรุกเท่านั้นเว้ย!!

เขาทำปากเก่งทั้งที่ก็ไม่เคยเป็นฝ่ายรุกกับผู้ชายด้วยกันมาก่อน      มาเฟียหนุ่มหลบสายตาหมอเมฆที่มองมาทางเขา  สายตาหวานเยิ้มประกอบกับรอยยิ้มกว้างนั่นมันทำให้เขาทำตัวไม่ถูก

“ก็เห็นแอ่นให้ผมตลอด  รุกใครไม่ขึ้นหรอกคุณน่ะ”

“มึงลองให้กูรุกดูก่อนดิ  กล้าปะ?”

“หึ!  ต่อไปนี้ถ้าพูดกับผมไม่เพราะจะโดนฉีดยานะครับ”

“โทษทีว่ะ  กูไม่กลัวเข็ม”

หมอเมฆล้วงกระเป๋ากางเกงทั้งสองข้างแล้วหันหลังเพื่อจะเดินออกจากกรอบประตู

“ไม่ใช่เข็มฉีดยา  แต่มันคือเข็มในกางเกงผมนี่แหละ  ถ้าเข็มของผมเข้าไปในปากคุณเมื่อไหร่  คุณจะไม่มีโอกาสได้พูดเลยนะ” 

“ไอ้หมอ!!!  มึงนี่นะ!!!

“ฮ่ะๆๆ  แล้วเจอกันใหม่นะนางบำเรอของผม  อ่อ  แล้วฝึกลูกน้องคุณใหม่หน่อยนะครับ  จะมาแอบดูคนอื่นทั้งทีแต่หลบไม่เนียนเอาซะเลย”

หมอเมฆเปรยตาไปที่กรอบประตูอีกฝั่งเพื่อบอกให้คนตัวเล็กได้รับรู้ในสิ่งที่เขาพูดเขายังคงยืนอยู่ที่เดิมแต่เป็นมาเฟียหนุ่มเองที่รีบวิ่งออกไป    ด้านนอก

“เฉิน!!!

“เอ่อ ผมขอโทษครับคุณหนู  ผมแค่เป็นห่วงกลัวว่าคุณหนูจะโดน   ทำร้าย”

เฉินกุมมือทั้งสองข้างไว้ที่หน้าขาแล้วก้มหน้ามองพื้นเพื่อซ่อนอาการเจ็บปวดเอาไว้ เกรงว่าถ้าเขาเงยหน้ามองคุณหนูที่เขารักในตอนนี้เขาจะเก็บอาการไม่ไหว  สิ่งที่เขาได้ยินและเห็นการกระทำของคนทั้งสองคนมันตอกย้ำความสัมพันธ์ของคนทั้งคู่ว่าเป็นความจริงอย่างที่หมอเมฆพูด 

แต่เขาไม่มีวันยอมเด็ดขาด  ไม่มีวันยอมให้คุณหนูของเขาต้องตกเป็นนางบำเรอของใคร  เขาเฝ้าทะนุถนอมมาตั้งหลายปีแค่แตะเนื้อต้องตัวยังไม่เคยเลยกลัวว่าจะทำให้คุณหนูของเขาเจ็บตัวได้  ผิดกับหมอเมฆที่เพิ่ง   เจอกันไม่นานแต่ได้ร่างกายบอบบางนี้ไป  หากมีทางไหนที่เขาจะขัดขวางสอง  

คนนี้ได้เขาก็จะทำ!

“กูไม่ได้เป็นอะไร...  มึงรู้ใช่ไหมว่าเรื่องทั้งหมดเป็นความลับ”

เจ้าตัวก็ไม่อยากจะพูดออกไปแบบนี้  เพราะมันเป็นการยอมรับสิ่งที่หมอเมฆพูดทั้งหมดว่ามันเป็นความจริง

เฉินเม้มปากและหลับตาแน่นอย่างเจ็บปวดใจที่สุดท้ายแล้วคุณหนูของเขาก็ต้องยอมให้กับหมอเมฆจริงๆสินะ

“ครับ  คุณหนู”

เสียงสั่นตอบรับคำสั่งแล้วเดินหันหลังไปจากตรงนี้เพื่อไปรอมาเฟียหนุ่มที่รถ  เขากับภภีมอายุห่างกันแค่ปีเดียวโดยที่เขาเองแก่กว่า  แต่ไม่เคยนึกโกรธเลยที่โดนมาเฟียหนุ่มเรียกใช้และพูดจาไม่เคยไพเราะกับเขา  เพราะเขารู้พื้นฐานนิสัยของภภีมดีว่าเป็นคนอ่อนโยนแค่ไหน  และเขาก็หวงความอ่อนโยนนั้นที่เขามักเห็นอยู่บ่อยๆโดยที่ใครหลายๆคนอาจยังไม่เคยเห็นมุมนี้

ภภีมทำท่าจะเดินตามเฉินออกไปทว่าหมอเมฆเอื้อมมือมาดึงแขนเขาไว้เสียก่อน  จึงทำให้เขาต้องหยุดชะงักตามแรงดึง

“ไปส่งผมหน่อย”

“ไม่อ่ะ  กลับเองดิ”

“ลักพาตัวผมมาแท้ๆ  ไปส่งหน่อยนะครับ  นะ”

หมอเมฆมายืนซ้อนอยู่ด้านหลังก่อนจะเกยคางไว้บนไหล่แล้วทำเสียงออดอ้อนอย่างน่าหมั่นไส้

“กู ไ ม่ ไ ป !

“โอเค ถือว่าผิดคำสั่ง  ไม่ตามใจผมงั้นก็กลับบ้านไปนอนรอดูข่าวตัวเองได้เลย  มาเฟียหนุ่มขึ้นขย่มหมอ!!  อุ๊บ”

ภภีมรีบใช้มือปิดปากหมอเมฆ  เมื่อเขาตะโกนประโยคน่าเกียจนั่น

ออกมา 

“เออๆ  เดี๋ยวให้คนไปส่งละกัน”

“ผมไม่ยุ่งกับคนแปลกหน้า  คุณต้องไปส่งผมเอง”

ร่างบางกัดฟันกรอดพร้อมทั้งถอนหายใจยาวพรืดอย่างข่มอารมณ์  เพียงเพราะผู้ชายตรงหน้าคนเดียวนี่ก็ทำให้เขาโมโหได้วันละหลายๆรอบ

“อือ  ไปก็ไป”

“น่ารักที่สุด”

 

ฟอดดดด

            “ไอ้เชี่ยหมอ!!

มือเรียวยกขึ้นมาลูบแก้มตัวเองที่เพิ่งโดนร่างสูงฉวยโอกาสไปเมื่อครู่  ก่อนจะวิ่งมาเตะหมอเมฆดังป้าบใหญ่

“โอ้ยทำกับผมรุนแรงผมแบบนี้  ผมจะคิดทั้งต้นทั้งดอกทีเดียวนะ  จะเอาให้ครางร้องชื่อผมไม่หยุดเลยคอยดู!

หากคิดว่าหมอเมฆเริ่มกลายเป็นคนน่ารักมุ้งมิ้งขึ้นมาแล้วล่ะก็... คุณคิดผิดแล้วล่ะ  เขาจะทำตัวน่ารักเฉพาะเวลาที่เขาได้ผลประโยชน์เท่านั้น  พื้นฐานจิตใจไม่ใช่คนขาวสะอาดสักเท่าไร

“เฉิน  กลับไปกันก่อนเลยนะ  เดี๋ยวกูไปกับมัน”

“ไปไหนครับ?  ให้ผมพาไปดีกว่านะครับคุณหนู”

“เออน่า  รีบกลับกันไปได้แล้วอย่าถามมาก”

เมื่อเฉินเหยียดตามองมาที่ร่างสูงที่ยืนข้างคุณหนูของเขา  หมอเมฆก็ยักไหล่พร้อมทั้งส่งยิ้มกวนประสาทกลับไปทันที  คนไหวพริบดีอย่าง       หมอเมฆมีหรือจะดูสถานการณ์ตรงหน้าไม่ออก  เพียงแต่เขาก็เพิ่งรู้นี่แหละว่า

มีลูกน้องคิดไม่ซื่อกับคนตัวเล็กก็ตอนที่เห็นเงาคนโผล่มาตรงกรอบประตู  ก็ไม่

คิดว่าจะเป็นลูกน้องคนสนิทคนนี้

ยิ่งเขาเห็นสายตาที่เฉินมองมายังเขานั่นหมอเมฆยิ่งรู้สึกอยากเอาชนะ  ถึงแม้ว่าตอนนี้เขาจะชนะที่ได้ร่างกายของภภีมมาครอบครองแล้วก็ตาม  แต่เชื่อสิว่าเขาจะทำให้เฉินรู้สึกเจ็บและพ่ายแพ้มากกว่านี้อีก  เพราะของเล่นชิ้นโปรดอย่างภภีมมันอยู่ในกำมือเขา

ที่เขาจะบีบก็ตาย  จะคลายก็รอด....            


UPLOAD 100%

คอมเมนท์มีผลต่อกำลังใจนักเขียนเสมอ

1 คอมเมนท์ 1 กำลังใจนะคะ


ติดตามเพจนักเขียน

CLAZZICAL

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 114 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

234 ความคิดเห็น

  1. #224 NingBundith (@NingBundith) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2562 / 11:43
    หมอเลวอีกและ
    #224
    0
  2. #191 mangpor43 (@por2543) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2560 / 20:59
    เหมือนจะเกลียดหมอระ แต่ชอบอ่ะ ร้ายยยยยยย
    #191
    0
  3. #182 momosonoerung (@momosonoerung) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 31 ตุลาคม 2560 / 20:23
    หมดกันภาพหมอที่เคยมโนไว้-เปนหมดไก้ไง๊ห้ะะะะ
    #182
    0
  4. #181 pkinnikp (@pkinnikp) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2560 / 15:27
    ฮฉีกทุกกฎของความเป็หมอจริงๆ
    ยอมหอมเมฆแล้วค่าาา
    #181
    0
  5. #179 ZeE_leC (@Arunphiphat) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2560 / 21:08
    อีหมอออออออ5555
    #179
    0
  6. #177 kainaja4445 (@kainaja4445) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2560 / 02:26
    คือไรอ่ะ
    #177
    0
  7. #148 aomaunthan (@aomaunthan) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 13 เมษายน 2560 / 13:26
    ^////^
    #148
    0
  8. #64 ALOHA (@chatriya) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 8 กุมภาพันธ์ 2560 / 19:42
    หมอแม่ง แหกกฏ เลวทุกสถาบัน

    เกลียดหมอมาก คนเขียนเก่งอะ ทำให้เราเกลียดหมอมากมาย
    #64
    0
  9. #33 dena_chocolate (@dena_chocolate) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 11 มกราคม 2560 / 17:14
    อร้ายยยยยย เราชอบเรื่องนี้จางงงงงงง
    #33
    0
  10. #32 yiewha (@yiewha) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 11 มกราคม 2560 / 00:25
    เริ่มเกลียดหมอหน่อยๆล่ะ. แต่ก้ชอบตอนหมอเจ้าเล่ห์ด้วย แหม่~~ 55555
    #32
    0
  11. #31 Rainbow_Jang (@bovy30) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 8 มกราคม 2560 / 14:44
    หมอเจ้าเลห์
    #31
    0
  12. #30 dena_chocolate (@dena_chocolate) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 6 มกราคม 2560 / 17:34
    กร๊ดดดดดดด ยิงมันไปเลยภภีมมมมมม ><
    #30
    0
  13. #29 Greennipapan (@Greennipapan) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 6 มกราคม 2560 / 08:35
    55555เอาละสิหมอเป็นเพื่อนของพี่ชายอีก
    #29
    0