GODDESS MAFIA #มาเฟียเมียหมอ

ตอนที่ 4 : [อัพครบ] CHAPTER 4 -หลอกหมอ-

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 7,908
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 109 ครั้ง
    18 ต.ค. 60

อย่าลืมไปเปย์เซ็ตนี้ที่งานหนังสือกันนะคะ จุ๊บๆ


CHAPTER 4

หลอกหมอ


              เป็นอีกครั้งที่ต้องมานั่งว้าวุ่นเพราะคนๆเดิม ความสงสัยครั้งก่อนยังไม่ได้คำตอบอะไรเลย  ดันมีเรื่องต้องกลุ้มใจเพิ่มมาอีกเรื่องซะได้  มาเฟียหนุ่มเป็นแบบนี้มาเกือบอาทิตย์แล้ว  เขาไม่เคยต้องมากังวลเรื่องไม่เป็นเรื่องเหมือนที่กำลังเป็นอยู่ตอนนี้เลยสักครั้ง  อยากรู้อะไรก็ต้องได้รู้  อยากได้อะไรก็ต้องได้  แต่ผู้ชายคนนั้น.. คนที่เคยทำแผลจากการโดนยิงเมื่อคราวก่อน    พอเจอแล้วก็มีเรื่องให้น่าหงุดหงิดเยอะแยะไปหมด

            “มันคงไม่ได้...  โอ้ย  หงุดหงิด!!

            มันคงไม่ได้เอากูเป็นเมียมันหรอกใช่ไหม...   

            หากปากก็บ่นออกมาได้เพียงแค่นั้น  แต่สิ่งที่คิดในใจกลับเป็นประโยคเต็มความหมายของสิ่งที่คิดไว้  มันจะมีสักกี่อย่างกันที่ทำให้คนเจ็บและหน่วงตรงนั้นได้  แต่ก็ไม่อยากจะคิดว่าเกิดเรื่องบัดซบแบบนั้นขึ้นจริงๆ  คนเป็นหมอเขาไม่ทำอะไรระยำแบบนี้หรอก  พร่ำนึกปลอบใจตัวเองเพราะถ้า

เรื่องนี้เป็นความจริงเขาก็รับไม่ได้เช่นกัน

            เป็นอีกครั้งที่จนแล้วจนเล่าก็อยากจะรู้ว่ามันเกิดอะไรขึ้นกันแน่

            “เป็นไรไอ้ตี๋  เฮียเห็นนั่งหน้าหงิกเป็นชั่วโมงแล้ว”

            “กลุ้มใจว่ะเฮีย  หงุดหงิด”

            “อย่าค้างคาสิวะ  รีบสะสางไปจะได้ไม่ต้องมานั่งฟึดฟัดแบบนี้  กูเห็นแล้วรำคาญลูกตา”

            “ก็...กำลังสะสาง  อย่ายุ่งน่าเฮีย”

            เขาก็ไม่ได้จะปล่อยผ่านทุกอย่างไปซะทีเดียวหรอกนะ  ว่าแล้วก็เดินแยกจากพี่ชายไปหาลูกน้องคนสนิทอย่างต้องการคำตอบว่าสิ่งที่เขาให้ไปทำนั้นมันคืบหน้ายังไงบ้าง

            “ครับคุณหนู”

            เฉินคำนับให้เจ้านายอย่างอ่อนน้อมเมื่อเห็นคนเป็นนายเดินหน้ามู่เข้ามาหา

            “ไอ้หมอเป็นไงบ้าง  มันได้ไปหาแก๊งไหนรึเปล่า?”

            “หมอเมฆไม่น่าจะใช่คนของแก๊งไหนที่เป็นอริเรานะครับ  หนึ่งสัปดาห์ที่ผ่านมาเราติดตามตลอด  ก็ใช้ชีวิตปกติ  ไป-กลับคอนโดกับโรงพยาบาล  อีกอย่างก็ไม่เห็นหมอจะสุงสิงกับใครมากนักนะครับ”

            ภภีมพยักหน้ารับรู้สิ่งที่ลูกน้องรายงานพลางครุ่นคิดถึงความเป็น   ไปได้  ไม่อยากจะเชื่อว่าไม่ใช่คนของแก๊งไหน  ถ้าไม่มีใครสั่งมาแล้วจะมาทำแบบนี้ทำไม  ทำในสิ่งที่กำกวมและไม่แน่ใจให้เขากังวลใจแบบนี้เพื่ออะไร

            “แล้ว..ไอ้หมอมันพาใครมาที่คอนโดรึเปล่า  ผู้หญิงหรือผู้ชาย?”

            ชักจะไม่แน่ใจว่าเขาคาดหวังในคำตอบของคำถามที่ถามออกไปรึเปล่า  เหมือนคำตอบมันจะชี้ชัดถึงความว้าวุ่นและคลายมันลงได้หากคำตอบ

เป็นไปในทิศทางที่เขาต้องการ

            “ไม่นะครับ  หมอเมฆไม่พาใครมาที่คอนโดเลย  แล้วก็ไม่ได้ไปไหนเลยครับนอกจากทำงานแล้วกลับมาพักผ่อนที่คอนโด”

            “ไม่มีเลยเหรอ?  มันไม่พาสาวๆที่ไหนมาบ้างเหรอวะ”

            “ไม่มีเลยครับคุณหนู”

            “อืม  ตามมันต่อไป  กูไม่เชื่อหรอกว่าไม่มีใครคอยสั่งมัน  ถ้ามันทำอะไรนอกเหนือจากไปกลับโรงพยาบาลกับคอนโดรีบรายงานกูเลยนะ”

            “ครับ  คุณหนู”

            เขากลายเป็นคนอยู่ติดบ้านมาเป็นอาทิตย์แล้วเพราะไม่มีกระจิต กระใจจะออกไปทะเลาะกับใคร  อยากจะกำจัดสิ่งที่กวนใจออกไปก่อน  แต่อยู่บ้านก็ไม่มีอะไรทำเช่นกัน  นั่งๆนอนๆจนรู้สึกเบื่อ

            “ไม่ออกไปไหนเหรอตี๋  เฮียสอนงานให้เอาไหม?”

            “หุบปากไปเลยเฮีย  งานการอะไรไม่ทำหรอก”

            “เออ  เรื่องของมึงเหอะ”

            ภคินได้แต่ส่ายหัวกับการทำตัวไร้สาระของน้องชาย  เขาถอดใจที่จะให้น้องชายเรียนรู้งานบริหารแล้วล่ะ  แต่ถ้าเป็นไปได้ก็อยากจะให้มาช่วยเขาบ้างเหมือนกัน

            “คุณหนูหายปวดท้องรึยังคะ  ยังปวดอยู่ไหมป้าจะได้หายาให้”

            ป้าแม่บ้านอาวุโสที่เลี้ยงดูสองพี่น้องมาตั้งแต่วัยเยาว์เอ่ยถามคุณหนูคนเล็กของบ้านด้วยความเป็นห่วง  หลังจากที่ภภีมกลับมาที่บ้านเมื่อหลายวันก่อนเขาบ่นปวดท้องแปลกๆ  เหมือนท้องอืดก็ไม่เชิง  แถมยังมีอาการหน่วงและเจ็บอีกหลังจากกลับมาจากคอนโดของหมอเมฆ

            “ตอนนี้หายแล้วป้า”

            เมื่อตอบคำตอบจบภภีมก็ย้อนคิดกลับไปเมื่อวันนั้นอีกครั้ง            พอปะติดปะต่อทุกอย่างเข้าด้วยกันแล้วไม่อยากจะยอมรับอะไรทั้งนั้นแหละถ้าจะคิดให้มันใช่มันก็ใช่ 

            “เฮียๆ  เฮียเคยได้กับผู้ชา...  เฮ้อออ  ไม่มีอะไรละ”

            ร่างบางสะบัดหัวไล่ความคิดที่มักจะกวนใจเขาตลอดเวลาแล้วเดินมาต่อสายจอยน์เกมเข้ากับทีวีตัวใหญ่ของบ้าน  ก่อนที่เขาจะเล่นเกมโปรดอย่างเมามันเสียงดังลั่น  เกมแล้วเกมเล่าที่เขาเล่นจบไปจนเจ้าตัวเริ่มจะง่วงขึ้นมาอีกครา

            “คุณหนูครับ  มีเรื่องหมอเมฆมารายงานครับ”

            ทันทีที่ได้ยินชื่อคนคนนั้นมือเรียวก็ชะงักทุกอย่างแล้วหันมาตั้งใจฟังโดยอัตโนมัติ

            “ได้เรื่องว่ายังไงเฉิน”

            “ตอนนี้หมอเมฆกำลังไปผับกับเพื่อนครับ  เหมือนว่าจะเป็นวันเกิดเพื่อนพยาบาลของเขาที่ชื่อต้นหลิว”

            “ที่ไหน?”

            “ซานตาโน่ผับครับ”

            หน้าเรียวหันมองนาฬิกาที่ตอนนี้บอกเวลาเกือบสองทุ่ม  เขารีบขึ้นไปอาบน้ำแต่งตัวซะใหม่พร้อมกับยิ้มร่าเมื่อเขารู้แล้วว่าจะทำยังไงให้หมอเมฆคายความลับทุกอย่างออกมา


LOADING 30 %


ZANTANO PUB

 

            เสียงจังหวะเพลงหนักๆพาหัวใจเต้นตาม  เหล่านักล่าราตรีออกลีลาการเต้นกันอย่างไม่มีใครยอมใคร  หากแต่คนมากหน้าหลายตาขนาดนี้       มาเฟียหนุ่มกลับให้ความสนใจแค่คนเดียวเท่านั้น  คือคนที่ใส่เสื้อเชิ้ตสีน้ำเงินเข้มและกำลังยกแก้วเหล้าดื่มไปพร้อมๆกับเพื่อนอีกสองคนที่นั่งโต๊ะเดียวกัน

            ภภีมไม่ได้จะเดินพรวดเข้าไปหาหรอก  เพียงแต่เขาแอบมองจากมุมทางเข้าห้องน้ำตรงนี้และรอจังหวะเท่านั้นเอง  รอจังหวะที่หมอเมฆเดินมาเข้าห้องน้ำแล้วจะแสร้งทำเหมือนว่ามาเจอกันโดยบังเอิญ

เกือบครึ่งชั่วโมงที่เขายืนมองร่างสูงทุกการกระทำ  พร้อมทั้งภาวนาให้เดินมาตรงนี้เสียที  และตอนนี้เหยื่อกำลังเดินมาทางนี้แล้วที่เขามาดักรออยู่ตรงนี้เพราะคนดื่มเหล้ายังไงก็ต้องเข้าห้องน้ำ 

            “อ้าวเฮ้ย  ไอ้หมอ  มาเที่ยวเหมือนกันเหรอ?”

            “อืม”

            ร่างสูงที่กำลังเดินมาเข้าห้องน้ำเงยหน้ามองมาเฟียหนุ่มแล้วตอบสั้นๆก่อนจะเดินผ่านร่างบางเข้าห้องน้ำไปโดยไม่พูดอะไรอีก

            อะไรของมันวะ..

            ภภีมบ่นในใจให้คนที่เพิ่งเดินผ่านเขาไปเมื่อครู่ด้วยความไม่เข้าใจ อุตส่าห์ทักทายก่อนแต่ตอบกลับมาแค่นั้นเองเหรอ?  เขายังคงยืนรออย่างไม่ย่อท้อ  ไม่นานหมอเมฆก็เดินออกมา

            “เดี๋ยวก่อนหมอ  ไหนๆก็เจอกันแล้วอ่ะ  มากินเหล้าเป็นเพื่อนหน่อยดิ  กู..มาคนเดียวว่ะ”

            หมอเมฆกำลังจะเดินผ่านไปโดยไม่สนใจร่างบางแต่มือเล็กก็คว้าเข้า

ที่ข้อมือเขาไว้เสียก่อน  ทำให้เขาต้องชะงักและหันมาคุยด้วย

            “จะดวลเหล้ากับผมเหรอ?  แน่ใจนะ?”

            หน้าหล่อของหมอเมฆโน้มไปใกล้มาเฟียหนุ่มโดยมีระยะห่างระหว่างกันเพียงสองเซนติเมตรเท่านั้น  ภภีมย่นคอหนีแล้วถดตัวถอยหลังจนตัวเขาแนบชิดกับผนังอย่างจนมุม  ทว่าหมอเจ้าเล่ห์ก็ยังคงตามมาไม่ห่าง   มือใหญ่เท้ากับผนังข้างหนึ่งก่อนจะยกมืออีกข้างขึ้นมาเกลี่ยแก้มใสที่เขาก็ไม่คิดว่าจะได้สัมผัสมันอีก

            “อืม  มานั่งเป็นเพื่อนหน่อย”

            “อะไรนะครับ?”

            หมอเมฆเอียงหน้าเข้าไปหาจนแก้มตัวเองชนเข้ากับจมูกโด่งของ  ภภีมอย่างตั้งใจ  มาเฟียหนุ่มถึงกับตัวแข็งทื่อไปเลย  เพราะนี่มันเป็นการหอมแก้มผู้ชายด้วยกันครั้งแรกของเขาเพียงแต่เขาคิดว่าหมอเมฆคงจะเมาและไม่ได้ตั้งใจจะทำท่านัวเนียใส่เขาแบบนี้  เขาดันแผงอกกว้างให้หน้าหล่อถอยห่างจากเขาก่อนจะย้ำคำพูดอีกครั้ง

            “มากินเหล้าเป็นเพื่อนหน่อย  กูมาคนเดียวไม่มีเพื่อน!!

            “จุ๊ๆๆๆ  พูดกับผมเพราะๆก่อน  พี่หมอครับ...”

            มาเฟียหนุ่มกำหมัดแน่นด้วยความโมโห  เพราะหมอเมฆชักจะต้องการเยอะเกินไปแล้ว  หากแต่ความอยากรู้เรื่องที่ผ่านมาทำให้เขาต้องยอมทำตาม  ปากเรียวที่เม้มเข้าหากันแน่นเริ่มขยับไปพร้อมกับส่งสายตาจ้องกลับไปยังร่างสูงตรงหน้า

            “พี่หมอครับ  มานั่งกับผมนะครับ”

            เมื่อพูดประโยคสะอิดสะเอียนนั้นจบเขาก็ต้องกัดปากตัวเอง  ครับงั้นเหรอ  นอกจากพ่อแม่ก็ไม่เคยพูดกับใครเลยนะ

            “อืมมม  ได้สิครับ  วันนี้พี่หมอจะนั่งกับคนสวยของพี่หมอนะครับ  เอาเป็นว่า...ไปนั่งที่เคาน์เตอร์ตรงนั้นดีกว่า”

            มือใหญ่จูงมือคนตัวเล็กให้เดินตามไปยังโต๊ะเพื่อนของเขา  ทว่าภภีมขืนดึงมือออกเพราะไม่อยากให้จูง  มีที่ไหนผู้ชายเดินจับมือกัน  เขามองรอบตัวเกรงว่าจะมีคนมองเขาไม่ดี  แต่ยิ่งขืนหมอเมฆยิ่งกำมือแน่นกว่าเดิม  ร่างบางนึกโกรธตัวเองที่ต้องยอมพูดคำพูดพวกนั้นไม่หนำซ้ำยังต้องโดนจูงมือเป็นเด็กแบบนี้อีก

            “พอดีเจอน้องว่ะ  เดี๋ยวกูขอแยกไปนั่งกินเหล้ากับน้องนะมีธุระต้องคุยกัน  แฮปปี้เบิร์ดเดย์นะต้นหลิว”

            เพื่อนที่โต๊ะทั้งต้นหลิวและธีต่างมองที่มือทั้งสองคนด้วยความงงงวย  หมอเมฆไม่เห็นจะเคยสนิทกับใครแบบนี้เลยสักครั้ง  แม้แต่ธีที่ว่าสนิทกันมาหลายปียังไม่เคยเดินจับมือกันแบบนี้เลย

            มาเฟียหนุ่มสบตาต้นหลิวด้วยหัวใจตุ้มๆต่อมๆกับความสะสวยของเธอ  โดยปกติถ้าเขาอยากได้ผู้หญิงที่ไหนเขาก็ต้องได้  และวันนี้เขาก็หวังจะได้ต้นหลิวมาเป็นคู่นอนโดยไม่สนว่าต้นหลิวเป็นเพื่อนหมอเมฆแล้วจะยินยอมเขาหรือไม่

            “สวยว่ะหมอ  เพื่อนหมอน่ะกูขอนะคืนนี้”

            หลังจากที่ทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้หน้าเคาน์เตอร์บาร์แล้วนี่ก็เป็นประโยคแรกที่ภภีมพูดออกไปโดยที่ไม่ละสายตาจากการมองต้นหลิวแม้แต่น้อย  แต่ว่ามันกลับเป็นเรื่องตลกของหมอเมฆจนตัวเขาหลุดหัวเราะออกมา  ในความคิดหมอของเมฆนั้นเพื่อนสาวของเขายังจะดูมาดแมนกว่าคนตัวเล็กตรงหน้าเสียอีก

            “ชอบต้นหลิวเหรอ?”

            หมอเมฆถามพร้อมกับยื่นแก้วเหล้าที่สั่งส่งไปให้ภภีม

            “ก็สวยดี  ได้สักทีก็คงจะดีเหมือนกัน”

            “หึ  เอาเป็นว่าคืนนี้แข่งกับผมไหมว่าใครจะได้สาว  ใครจะเมาหลับ?  เอ้อ  แล้วนี่แผลโดนยิงเป็นไงบ้างน่ะ”

            มือใหญ่เอื้อมไปดึงปกเสื้อของคนตัวเล็กที่เพื่อดู  การที่ภภีมปลดกระดุมโชว์หน้าอกขาวนั่นมันเลยทำให้เขาถกเสื้อกว้างนั่นให้เห็นแผลที่หัวไหล่ได้เช่นกัน

            “ก็ดีอ่ะ  จะหายแล้ว  ไม่ต้องมาห้ามกินแอลกอฮอล์นะเพราะยังไงกูก็จะกิน  ห้ามกูไม่ได้ทุกเรื่องหรอกหมอ”

            “อ่ะ  งั้นก็หมดแก้ว”


LOADING 50 %


            เหล้าสีเข้มหลายต่อหลายแก้วถูกกลืนลงท้องของคนทั้งคู่ง่ายดายประดุจน้ำเปล่าฤทธิ์เหล้าทำให้พวกเขาคุยกันอย่างออกรสออกชาติ  เสียงหัวเราะที่ต่างฝ่ายต่างเพิ่งเคยได้ยินกันและกัน  เรื่องราวหลายต่อหลายเรื่องที่แชร์ให้กันฟังโดยที่ถ้าถามถึงความสนิทพวกเขาไม่ได้สนิทกันเลยด้วยซ้ำ  เพียงแต่ร่างกายของพวกเขามันเคยสนิทกันไปแล้วครั้งหนึ่งและค่อนข้างจะเข้ากันได้ดีก็เท่านั้นเอง

            “มึงบอกกูสิหมอ  ว่าวันก่อนเกิดอะไรขึ้น”

            “หมดแก้วก่อนแล้วจะบอก”

            สติของทั้งคู่มันเหลืออยู่ไม่มากนักหลังจากผลัดกันกระดกน้ำสีอำพันนั่นอย่างไม่มีใครยอมใคร ภภีมจึงตัดสินใจถามออกไปเพียงแต่ว่าก็ยังไม่ได้คำตอบอะไรกลับมาอยู่ดี 

            มาเฟียหนุ่มยกแก้วเหล้ากระดกโดยไม่ชั่งใจแม้แต่น้อยจะเมาแค่ไหนก็ยอมขอแค่ได้คำตอบที่เขาต้องการ  แต่สำหรับหมอเมฆเขาไม่หลวมตัวบอกง่ายๆหรอก  ชอบให้คนตัวเล็กง้องอนบ่อยๆ  ยิ่งพร่ำถามเขา ยิ่งเหมือนโดนอ้อน  หมอเมฆมองว่าเป็นเรื่องดีที่ได้เห็นคนดื้อด้านมาคอยถามคอยออดอ้อนออเซาะเลยไม่คิดบอกอะไรออกไป

            ฤทธิ์ของแอลกอฮอล์ทำให้สติและสายตาเริ่มพร่ามัว  ท่ามกลางไฟสลัวๆแบบนี้การมองเห็นมันไม่ได้ชัดเจนนัก  สายตาของภภีมกลับมอง     หมอเมฆเป็นต้นหลิวซะอย่างงั้น  เขาครองสติตัวเองแทบจะไม่ไหว  รู้เพียงว่าคืนนี้เขาต้องได้ต้นหลิวมานอนเคียงกายได้อย่างแน่นอน

 

อุ๊บ

            ร่างบางพุ่งเข้าไปประกบปากโดยที่หมอเมฆยังไม่ทันตั้งตัวอะไรเลย  แล้วมีหรือที่เขาโดนคนตัวเล็กรุกแบบนี้แล้วจะไม่ตอบสนอง  ริมฝีปากเรียวของทั้งคู่สอดประสานกันท่ามกลางเสียงดนตรีจังหวะหนักๆแบบนี้และ   ความมืดทำให้ไม่มีใครมาสนใจการกระทำของพวกเขา  มือใหญ่ของร่างสูงจับเข้าที่สะโพกมนก่อนจะดึงร่างบางเข้ามาหาตัวแล้วเร่งจังหวะการจูบให้เร่าร้อนมากขึ้น

            “ไปต่อกับผมนะ  ต้นหลิว...”

            หมอเมฆขมวดคิ้วหลังจากได้ยินชื่อของเพื่อนสาวของเขาหลุดออกมาจากปากสวยไม่ทันที่เขาจะคิดอะไรนาน  มือเล็กก็โอบเข้าที่เอวแล้วพาร่างสูงเดินออกมาข้างนอกด้วยอาการเมาจนแทบจะเดินกันไม่ไหว  หมอเมฆก็เมามากเช่นกันแต่ยังสามารถประคองสติตัวเองได้อยู่  อย่างน้อยก็มีสติกว่าคนตัวเล็กตรงหน้าก็แล้วกัน

            “จะไปไหน  กลับบ้านไหมผมจะไปส่ง”

            “อึก  ไอ้หมอแม่งไม่ยอมบอกความจริง  ผมน่ะกลุ้มใจมาตั้งหลายวัน

จนจะเป็นบ้าอยู่แล้ว  อึก”

            ร่างบางบ่นออกมาเพราะนึกว่าคนที่เขาคลอเคลียอยู่ตอนนี้คือ      ต้นหลิว  แต่สิ่งที่ภภีมพูดมันกลับทำให้รอยยิ้มอ่อนโยนผุดขึ้นบนใบหน้าหล่อของหมอเมฆ  ไม่อยากจะเชื่อว่าคนโผงผางอย่างภภีมจะเป็นคนคิดมาก  เก็บเรื่องนั้นเรื่องนี้มาคิดเล็กคิดน้อย  ซึ่งเขาไม่ใช่คนแบบนั้นเลย  ผ่านแล้วก็คือผ่านไปไม่เก็บอะไรมาใส่ใจให้ปวดหัว

            “จะไปไหน  บอกมาสิ”

            กลายเป็นหมอเมฆเองต่างหากที่ต้องประคองคนตัวเล็กเมื่อเห็นว่า ภภีมแทบจะยืนเองไม่ไหว

            “โน่น  ม่านรูดตรงนั้น”

            เขามองตามไปยังที่ที่นิ้วเรียวชี้ของภภีมที่ชี้ออกไปยังเบื้องหน้าก็พบว่าเป็นโรงแรมม่านรูดจริงๆและไม่ห่างจากตรงนี้มาก  สามารถเดินไปได้

            “แน่ใจนะว่าจะเข้าม่านรูดด้วยกัน?”

            “แน่ซะยิ่งกว่าแน่  ต้นหลิวสวยขนาดนี้ผมก็คงปล่อยผ่านไปไม่ได้”

            “นั่นสินะ  เจอกันทั้งทีจะปล่อยผ่านไปได้ยังไง  เนอะ”

            เหมือนว่าทั้งสองคนจะไม่ได้พูดไปในทิศทางเดียวกัน  แต่จุดหมายก็คงจะเหมือนกันนั่นล่ะมั้ง  หมอเมฆจัดการประคองภภีมให้เดินไปที่โรงแรมม่านรูดด้วยกัน  จากตรงนี้ไปก็ใช้เวลาแค่สิบนาทีเห็นจะได้  โดยระหว่างทางต้องฟังร่างเล็กบ่นเสียงอ้อแอ้ถึงตัวเขาเองทั้งนั้นในเรื่องที่เขาถามแล้ว       หมอเมฆไม่ยอมบอก  น่าตกใจที่ภภีมเก็บเรื่องของเขาไปคิดมากขนาดนี้

            บ่นทั้งเรื่องรอยที่คอ  ทั้งอาการเจ็บนั่น  มันน่าเอ็นดูในสายตาของหมอเมฆเหลือเกินจนทำให้เขายิ้มมาตลอดทาง

 

ตุ้บ

            ร่างบางถูกวางลงบนเตียงก่อนที่หมอเมฆเองจะล้มตัวลงนอนข้างๆด้วยอาการเหนื่อยหอบเพราะต้องประคองทั้งภภีม  และประคองสติตัวเองด้วยเช่นกัน  เขาจัดการถอดเสื้อของตัวเองออกแล้วนอนหอบหายใจอีกครั้งเนื่องจากร้อนและเหงื่อเริ่มออก

            เปลือกตาที่อ่อนล้ามาทั้งวันกำลังจะปิดลง  ทว่าคนตัวเล็กขยับตัว ทำให้เขาต้องลืมตาขึ้นมามอง

            “ผมพร้อมแล้ว  ต้นหลิวพร้อมรึยัง?”

            คำถามชวนสยิวของมาเฟียหนุ่มเอ่ยออกมาพร้อมกับการที่เจ้าตัวกำลังถอดเสื้อผ้าของตัวเองออกทีละชิ้นจนเหลือแต่บ็อกเซอร์

            “ทำอะไร?  จะปล้ำนี่รึไง?”

            “อื้อ จะปล้ำแล้วนะ”

            ร่างบางพลิกตัวเข้าหาก่อนจะขึ้นคร่อมคนที่ตัวเองคิดว่าคือสาวสวย  เขาเล้าโลมปรนเปรอร่างสูงด้วยปลายลิ้นร้อน  ซอกคออุ่นถูกมาเฟียหนุ่มครอบครองด้วยความเร่าร้อน  และไล่ลงมายังหน้าท้องแกร่งที่เกิดอาการเกร็งทุกครั้งเมื่อลิ้นเล็กซุกซนใกล้ๆสะดือ  มือใหญ่ลูบไล้ผิวเนียนของคนที่อยู่ด้านบนด้วยอารมณ์ที่มันกำลังจะปะทุ  ริมฝีปากเรียวเม้มเข้าหากันแน่นเมื่อปลายลิ้นร้อนไล้เลียสะดือของเขาสลับกับกำลังลูบเป้ากางเกงของเขาไปด้วย

            นี่ถือซะว่าคุณต้องการผมเองนะ  คุณเริ่มทุกอย่างก่อนเอง...

            เขาดึงคนที่กำลังเลื้อยต่ำลงให้ขึ้นมาในระดับใบหน้าที่เท่ากัน  ก่อนจะประกบจูบคนด้านบนเสียเอง  ความเมาของภภีมทำให้สนองการจูบทั้งเร่งเร้าและเร่าร้อนโดยไม่รู้เลยว่ากำลังจะเสียท่าให้หมอเมฆอีกครั้ง  มือใหญ่สอดเข้าไปภายใต้กางเกงบ็อกเซอร์  และจัดการขยำบั้นท้ายมน  จนในที่สุดเขาก็

ถอดบ็อกเซอร์ของคนตัวเล็กออกทำให้ร่างกายของคนด้านบนเปล่าเปลือย

            “หืม  ต้นหลิวใส่กางเกงเหรอ?”

            “อ๋อ  อื้ม  ถอดให้หน่อยสิ  อยากโดนปล้ำแล้ว”

            หมอเมฆพูดหยอดด้วยประโยคสยิวนั่นก่อนจะก้มลงมองร่างโอนเอนที่เมาเต็มที่กำลังนั่งถอดกางเกงให้เขาจนตอนนี้เปลื้องผ้าหมดแล้วทั้งคู่  มาถึงขนาดนี้หมอเมฆก็มั่นใจแล้วว่าภภีมไม่มีสติอยู่แล้วจริงๆ  ขนาดแก้ผ้าด้วยกันทั้งคู่ยังไม่สังเกตเห็นเลยหรือว่าอะไรที่เรามีมันกำลังตั้งชันเหมือนกัน          แก่นกายที่ตั้งตระหง่านตรงหน้าไม่สะดุดตาบ้างเลยหรือไง

            เขาจัดการจับร่างเล็กให้นอนหงายก่อนจะพาตัวเองแทรกกลางที่หว่างขาเรียว

            “ตะ  ต้นหลิวมานอน  เดี๋ยวทำเอง”

            เสียงอ้อแอ้พูดตะกุกตะกักเมื่อส่วนปลายที่แข็งขืนเริ่มดันเข้าไปด้านในแล้วเล็กน้อย

            “ไม่รู้ตัวเลยเหรอว่าตัวเองรุกใครเขาไม่ขึ้นแล้ว  คงต้องโดนผมรุกอย่างเดียวแล้วล่ะมั้ง  หึ”


อ่าน NC แซ่บๆในเล่มนะจ๊ะ  แซ่บลื๊มมมมม


UPLOAD 100 %


คอมเมนท์มีผลต่อกำลังใจนักเขียนเสมอ...

1คอมเมนท์ 1กำลังใจนะคะ


ติดตามเพจนักเขียน

V

CLAZZICAL

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 109 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

234 ความคิดเห็น

  1. #215 kingrawiwan (@kingrawiwan) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 4 กันยายน 2561 / 16:20

    ทำไมต้องให้อ่านในนังสือด้วย อดเลย

    #215
    0
  2. #211 P'est (@25161523) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2561 / 07:51
    โอยน้องงง
    #211
    0
  3. #159 aun-aom (@aun-aom) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2560 / 10:40
    ไม่ทันเล่หมอเมฆอีกละะะ
    #159
    0
  4. #147 aomaunthan (@aomaunthan) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 13 เมษายน 2560 / 13:11
    ^////^
    #147
    0
  5. #104 anntiiz (@a-jame) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 11 กุมภาพันธ์ 2560 / 01:52
    ภีม!! ฆ่ามันเลยลูก ฆ่าอีหมอเลย!!! เอาให้มันหลาบจำ!!
    #104
    0
  6. #103 anntiiz (@a-jame) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 11 กุมภาพันธ์ 2560 / 01:52
    ภีม!! ฆ่ามันเลยลูก ฆ่าอีหมอเลย!!! เอาให้มันหลาบจำ!!
    #103
    0
  7. #102 anntiiz (@a-jame) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 11 กุมภาพันธ์ 2560 / 01:52
    ภีม!! ฆ่ามันเลยลูก ฆ่าอีหมอเลย!!! เอาให้มันหลาบจำ!!
    #102
    0
  8. #101 anntiiz (@a-jame) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 11 กุมภาพันธ์ 2560 / 01:52
    ภีม!! ฆ่ามันเลยลูก ฆ่าอีหมอเลย!!! เอาให้มันหลาบจำ!!
    #101
    0
  9. #100 anntiiz (@a-jame) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 11 กุมภาพันธ์ 2560 / 01:52
    ภีม!! ฆ่ามันเลยลูก ฆ่าอีหมอเลย!!! เอาให้มันหลาบจำ!!
    #100
    0
  10. #99 anntiiz (@a-jame) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 11 กุมภาพันธ์ 2560 / 01:52
    ภีม!! ฆ่ามันเลยลูก ฆ่าอีหมอเลย!!! เอาให้มันหลาบจำ!!
    #99
    0
  11. #98 anntiiz (@a-jame) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 11 กุมภาพันธ์ 2560 / 01:52
    ภีม!! ฆ่ามันเลยลูก ฆ่าอีหมอเลย!!! เอาให้มันหลาบจำ!!
    #98
    0
  12. #97 anntiiz (@a-jame) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 11 กุมภาพันธ์ 2560 / 01:52
    ภีม!! ฆ่ามันเลยลูก ฆ่าอีหมอเลย!!! เอาให้มันหลาบจำ!!
    #97
    0
  13. #96 anntiiz (@a-jame) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 11 กุมภาพันธ์ 2560 / 01:52
    ภีม!! ฆ่ามันเลยลูก ฆ่าอีหมอเลย!!! เอาให้มันหลาบจำ!!
    #96
    0
  14. #28 Whisky (@woorissica22) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 2 มกราคม 2560 / 08:12
    พี่หมอช่างเตาะเด็ก 555+
    #28
    0
  15. #27 TheStarwisher (@TheStarwisher) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 1 มกราคม 2560 / 22:40
    รอออออออ
    #27
    0
  16. #26 dena_chocolate (@dena_chocolate) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 28 ธันวาคม 2559 / 22:36
    กรี๊ดดดดดดดด อยากอ่านตอนต่อไปแล้วววว ><
    #26
    0