[Fic EXO] Model&Cameraman - KrisLay ft. HunHan

ตอนที่ 9 : ::Chapter 8::

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 564
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 7 ครั้ง
    23 ก.ย. 59

Chapter 8

  พระอาทิตย์โผล่พ้นขึ้นมาจากขอบฟ้า เริ่มวันใหม่พร้อมกับอากาศหนาวที่เริ่มมาเยือน ลมพัดเอื่อยๆเข้ามาทางหน้าต่างที่เปิดออกเล็กน้อย ผ้าม่านสีขาวสะอาดก็ปลิวตามแรงลมที่พัดเข้ามา ร่างบางนอนหลับสนิทอยู่บนเตียงนุ่มสีขาวเหมือนปุยเมฆ ผ้าห่มหนาคลุมขึ้นมาถึงต้นคอเพราะอาการไข้ของร่างบางทำให้รู้สึกหนาวกว่าปกติ เปลือกตาสวยเริ่มขยับเปิดออกอย่างช้าๆพร้อมมือขาวที่ยกขึ้นกุมบริเวณขมับ ใช้ข้อศอกของแขนอีกข้างดันตัวขึ้นมาให้อยู่ในท่านั่ง เสียงประหลาดดังอยู่ข้างนอกห้องนอนเหมือนมีบางคนกำลังทำอะไรสักอย่างอยู่ในห้องครัว ตวัดผ้าห่มออกก่อนจะลงจากเตียงอย่างระมัดระวังเพราะยังมีอาการมึนหัวอยู่ มือขาวเปิดประตูออกพร้อมกับจ้องมองไปที่แผ่นหลังกว้างในห้องครัว อี้ชิงหลี่ตาลงเพราะโฟกัสที่ยังไม่ชัดพอ จนกระทั่งร่างสูงนั้นหันมาสบตาพอดี

 

  “อี้ชิง!” ร่างสูงรีบเดินเข้ามาหาทันทีด้วยความเป็นห่วง สองมือหนาประคองไหล่เล็กไว้แต่ร่างบางกลับสะบัดออก

 

  “นี่คุณ เข้ามาในบ้านผมได้ยังไงเนี่ย”

 

  “ไปกินข้าวต้มก่อนเนอะ จะกินได้ยา” คริสไม่ตอบคำถามของอี้ชิง มือใหญ่เอื้อมไปโอบไหล่เล็กเพื่อประคองร่างบางไปที่โต๊ะกินข้าว อี้ชิงพยายามปัดมือออกแต่เพราะไม่สบายอยู่เลยไม่ค่อยมีแรงสู้เท่าไหร่นัก

 

  “ตอบคำถามผมมานะครับคุณคริส” หลังจากโดนบังคับให้มานั่งที่โต๊ะกินข้าวแล้ว อี้ชิงก็ทวงคำตอบจากร่างสูงทันที แต่กลับเมินเฉยเพราะร่างสูงเดินกลับเข้าไปในครัวและกลับมาหาร่างบางพร้อมกับข้าวต้มกุ้งร้อนๆหนึ่งถ้วย จมูกขาวขยับฟุดฟิดเพราะได้กลิ่นหอมโชยมาเตะจมูกเข้า มือหนาวางถ้วยข้าวต้มไว้ตรงหน้าร่างบางก่อนจะเดินไปนั่งที่ฝั่งตรงข้าม

 

  “ลองกินสิ” อี้ชิงมองคนตรงหน้าอย่างไม่ไว้ใจเพราะคริสอาจจะใส่อะไรลงไปในข้าวต้มนี่ก็ได้แล้วหลอกให้เขากิน “หรือว่าจะให้ฉันป้อน หื้ม?”

 

  “ผมทานเองได้ครับ...อ๊ะ!” มือรีบหยิบช้อนที่วางอยู่ข้างถ้วยข้าวต้มมา ตักข้าวต้มมาเกือบครึ่งช้อนก่อนจะรีบกินเข้าไปโดยไม่เป่าให้หายร้อนก่อน ความร้อนเหมือนจะลวกปากและลิ้นของอี้ชิงทำให้ร่างบางสะดุ้งตัวเล็กน้อยแล้วก็เผลอปล่อยช้อนตกพื้น

 

  “อี้ชิง!” ร่างสูงลุกขึ้นยืนและเดินมาหาร่างบางอย่างไม่รีรอ ริมฝีปากบางเผยอออกเพราะโดนความร้อนจัด เสื้อกับกางเกงของร่างบางก็เปื้อนข้าวต้มอยู่เล็กน้อย มือหนาหยิบผ้าเช็ดหน้าของตัวเองมาเช็ดเศษข้าวต้มที่เปื้อนออกจนหมด “ทำไมไม่ระวังเลยนะอี้ชิง”

 

  “คุณคริส นี่มัน....” ยังไม่ทันที่อี้ชิงจะพูดจบ ร่างสูงก็เดินเข้าไปในครัวอีกครั้ง มือหนาหยิบกระบอกน้ำมาแล้วก็รินน้ำใส่แก้วใสก่อนจะหยิบช้อนคันใหม่แล้วเดินกลับไปหาร่างบาง วางแก้วน้ำไว้ข้างๆถ้วยข้าวต้มก่อนจะนั่งลงข้างๆร่างบาง คริสถือถ้วยข้าวต้มไว้ในมือก่อนจะใช้มืออีกข้างจับช้อนคนข้าวต้มเพื่อให้ความร้อนได้ระบายออกไปบ้าง ตักข้าวต้มแบบพอดีคำแล้วเป่าให้อุ่นๆก่อนจะจ่อปลายช้อนที่ริมฝีปากบาง

 

  “ผมทานเองได้ครับ”

 

  “แล้วเมื่อกี้ใครโดนข้าวต้มลวกปากล่ะ” คำพูดที่เหมือนโดนดุโดนว่าแต่อี้ชิงกลับรู้สึกว่ามีความห่วงใยแฝงไว้อยู่ ปากบางอ้ารับข้าวต้มเข้ามาในปากก่อนจะเคี้ยวจนละเอียดและเกลียดลงคอ

 

  “ผ้าเช็ดหน้าคุณ...” อี้ชิงก้มมองผ้าเช็ดสีครามที่มีแต่เศษข้ามต้มที่เพิ่งถูกเช็ดไปเมื่อสักครู่ แล้วร่างบางก็เงียบไปครู่หนึ่ง

 

 

 

  “ทำไมมันร้อนจังเลยอ่ะฟาน”

 

  “ก็เพราะอี้ไม่เป่าก่อนไงครับ ดูสิ ปากห้อยแดงแจ๋เลย ฮ่าๆๆ”

 

  “อี้ฟาน! แต่นี่ผ้าเช็ดหน้าของฟานไม่ใช่หรอ”

 

  “ไม่เป็นไรหรอก ก็ยังดีกว่าให้ตัวอี้เปื้อนนะ”

 

 

 

  เหตุการณ์บางอย่างแล่นผ่านเข้ามาในหัวของอี้ชิง มันคล้ายกับเหตุการณ์ที่เพิ่งเกิดไปเมื่อกี้มากแค่บรรยากาศรอบๆตัวมันเปลี่ยนไปก็เท่านั้น มือบางกำผ้าเช็ดหน้าไว้แน่นทั้งที่ยังนั่งนิ่งอยู่ คริสวางถ้วยข้าวต้มไว้บนโต๊ะก่อนจะใช้มือหนารั้งคอของร่างบางมาแล้วประกบจูบที่ริมฝีปากอิ่ม ตาหวานเบิกกว้างขึ้นพร้อมกับพยายามใช้มือบางผลักอีกฝ่ายออกไปแต่กลับถูกรั้งเข้ามาใกล้กว่าเดิม ปากหยักดูดดุนไปทั่วปากอิ่มจนเกิดเสียงจุบจับเป็นจังหวะ มือหนาจับมือบางที่กำลังผลักไสอยู่มาทาบที่หน้าด้านซ้าย อี้ชิงสัมผัสได้ว่าหัวใจของคริสเต้นเร็วมากเหมือนกำลังตื่นเต้นหรือกลัวอะไรสักอย่าง ลิ้นหนาเริ่มสอดแทรกเข้าไปในโพรงปากเล็กอย่างช้าๆ อี้ชิงหลับตาลงเพื่อรับจูบที่อีกฝ่ายมอบให้แต่โดยดี ร่างบางครางอื้ออึงในลำคอเบาๆเพราะลิ้นเล็กถูกลิ้นของอีกฝ่ายเกี่ยวพันวนไปมาอยู่โพรงปากโดยมีน้ำลายใสช่วยหล่อลื่น จูบเริ่มเร่าร้อนขึ้นเมื่อปรับเปลี่ยนองศาการเอียงหน้าให้สามารถรับจูบของอีกฝ่ายได้สบายขึ้นแล้วก็ยิ่งลึกซึ้งขึ้น มือหนาที่เคยรั้งท้ายทอยของร่างบางก็เปลี่ยนมาประคองใบหน้าหวานพร้อมกับใช้นิ้วหัวแม่มือลูบวนแก้มใสช้าๆ

 

 Rrrrrrrrrrr

 

  เสียงโทรศัพท์เครื่องหรูดังขึ้นทำให้ทั้งคู่หยุดการกระทำ ณ ขณะนั้นทันที ลิ้นของแต่ละคนแยกออกจากกันโดยอัตโนมัติ ใบหน้าหวานแดงเห่อจนถึงใบหู ใช้หลังมือบางเช็ดน้ำลายที่ริมฝีปากของตัวเอง ส่วนร่างสูงก็ลุกขึ้นยืนพร้อมกับเดินไปที่หน้าต่างบานใหญ่ก่อนจะรับโทรศัพท์ตัวปัญหาที่บังอาจมาขัดจังหวะ อี้ชิงเหลือบมองร่างสูงที่กำลังยืนคุยโทรศัพท์อยู่พร้อมกับทำสีหน้าเศร้าเพราะรู้สึกว่าร่างสูงจะต้องไปแล้ว

 

  เอ๊ะ......ทำไมไม่อยากให้เขาไปนะ

 

  “ขอโทษนะอี้ชิง ฉันต้องไปกองถ่ายแล้ว” คริสเดินกลับมาหาร่างบางที่นั่งอยู่ที่เดิมก่อนจะก้มลงจุ๊บเบาๆที่หน้าผากมน “กินข้าวต้มให้หมดด้วยนะครับ” จ้องตาหวานพร้อมกับส่งยิ้มหล่อให้ก่อนจะเดินตรงไปยังที่ประตูที่เป็นทางลงไปชั้นข้างล่าง

 

  “ด..เดี๋ยวครับคุณคริส” อี้ชิงเอ่ยขึ้นก่อนจะลุกขึ้นเดินไปหาร่างสูงแต่ก็ยังเว้นระยะห่างไว้ “คุณรู้สึกยังไงกับผมหรอครับ” ร่างสูงหันกลับมามองร่างบางที่ยืนกอดตัวเองอยู่เพราะรู้สึกหนาวเล็กน้อย

 

  “ฉันเองก็ยังไม่รู้เหมือนกัน” พูดจบร่างสูงก็เปิดประตูออกก่อนจะเดินลงบันไดไปยังชั้นล่าง ส่วนร่างบางก็อยากจะเดินตามลงไปแต่ก็หยุดฝีเท้าไว้ที่ประตูและมองตามลงไปก็เท่านั้น มือบางค่อยๆดันประตูให้ปิดลงเบาๆก่อนที่น้ำใสๆจะไหลลงมาอาบแก้มเนียน

 

 


ณ กองถ่ายละคร

 

  “คัท!!!” ผู้กำกับละครตะโกนใส่โทรโข่งด้วยอารมณ์ร้อน ลุกขึ้นเดินไปเดินมาอย่างฉุนเฉียวเพราะพระเอกที่ยังเล่นไม่เข้าถึงบทและยังแสดงอารมณ์ตรงข้ามกับที่ผู้กำกับคิดเอาไว้ ร่างสูงของพระเอกเดินมาหาผู้กำกับก่อนจะโค้งตัวลงและเอ่ยคำขอโทษ

 

  “ผมขอโทษครับพี่หงเล่ย ขอโอกาสอีกครั้งนพครับ”

 

  “นี่เทคที่ 10 แล้วนะคริสอู๋! วันนี้คุณเป็นอะไรห้ะ!?” หงเล่ยต่อว่าร่างสูงที่เป็นดาราแนวหน้าของประเทศ ทุกคนในกองถ่ายต่างเงียบกริบไม่พูดอะไร หงเล่ยบอกให้คริสไปพักที่เต้นท์ของนักแสดงรวมถึงบอกให้พักกอง 1 ชั่วโมง

 

  แก้วกาแฟร้อนถูกวางบนโต๊ะพับได้ข้างๆร่างสูงที่กำลังนั่งพักอยู่ ในมือหนามีบทละครอยู่แต่เจ้าตัวกลับนั่งเหม่อไม่ได้อ่านบทเลยสักนิด เฮนรี่ที่เพิ่งเอากาแฟมาให้เมื่อสักครู่ก็ดึงสติเพื่อนกลับมาโดยการตบไหล่ของเพื่อนร่างสูงแรงๆ

 

  “อย่ามัวแต่เหม่อดิ ตั้งใจหน่อย วันนี้มึงดูไม่สมาธิเลยนะ”

 

  “โทษทีว่ะ พอดีมีเรื่องให้คิด” พูดจบก็จับหูของแก้วกาแฟแล้วยกขึ้นมาจิบกาแฟอย่างช้าๆ ขณะนั้นร่างสวยของผู้หญิงคนหนึ่งก็เดินตรงมาทางคริสด้วยสีหน้าที่ยิ้มแย้ม มือหนาวางแก้วกาแฟลงที่เดิมก่อนจะลุกขึ้นยืนเต็มความสูงและผู้หญิงคนนั้นก็หยุดยืนอยู่ตรงหน้าพอดี

 

  “เอ่อ...ผมขอโทษด้วยนะครับที่ไม่ตั้งใจเล่นเอาซะเลย” คริสกล่าวขอโทษพร้อมกับก้มศีรษะลงมาเล็กน้อยพอเป็นพิธี ฝ่ายหญิงเองก็ก้มศีรษะลงตามเพื่อเป็นมารยาท

 

  “ไม่เป็นไรหรอกค่ะ ฉันเข้าใจว่าคุณมีงานเยอะก็คงเครียด ไม่ต้องขอโทษหรอกค่ะ” หญิงสาวเอ่ยพร้อมกับรอยยิ้มที่มีสีของลิปสติกสีชมพูอ่อนๆอยู่บนริมฝีปากของเธอ ก่อนที่หญิงสาวยื่นถุงกระดาษใบหนึ่งมาให้คริส “รังนกแท้จากสก็อตแลนด์ค่ะ”

 

  “ขอบคุณนะครับแต่ผมขอไม่รับไว้ดีกว่า งั้นผมขอตัวไปซ้อมบทก่อนนะครับ” คริสปฏิเสธ และพยายามปลีกตัวออกมาแล้วมันก็สำเร็จ ขายาวรีบสาวเดินออกไปอย่างรวดเร็ว ส่วนผู้จัดการเฮนรี่ที่ยืนดูเหตุการณ์อยู่ก็เข้ามาพูดแก้ปัญหาเฉพาะหน้า

 

  “ผมรับไว้ให้ก็แล้วกันนะครับ คุณเหมยฮัว” เฮนรี่รับถุงนั้นจากมือหญิงสาวก่อนจะรีบเดินตามร่างสูงไป สายตาของหญิงสาวที่เคยอ่อนหวานเมื่อสักครู่ก็กลายเป็นสายตาที่เกรี้ยวกราดและสีหน้าที่ไม่ค่อยพอใจเท่าไหร่นัก คิ้วสวยขมวดเข้าหากันจนหน้าบึ้งตึง เหมยฮัวตัดสินใจเดินกลับไปที่เต้นท์ของตัวเอง

 

  คริสเดินออกมาจากกองถ่ายมาไม่ไกลมากนักก่อนจะเอามือทาบอกอย่างโล่งใจ คริสดูออกว่าผู้หญิงคนนั้นตั้งใจจะจีบคริส เหมือนเธอจะยังไม่รู้ว่าคริสกำลังจะไปดูตัว แต่ถ้าเธอรู้แล้วมันก็อาจจะเป็นไปได้เหมือนกัน ร่างสูงย่อตัวลงนั่งที่ม้านั่งแถวนั้นก่อนจะหยิบโทรศัพท์ออกมาและเข้าแอพไลน์ ปลายนิ้วโป้งทั้งสองข้างกดพิมพ์เป็นประโยคและกดส่งข้อความไป คริสรออีกฝ่ายตอบกลับแต่ก็ไม่มีเสียงแจ้งเตือนขึ้นมาทั้งที่ผ่านไปแค่ 30 วินาที คริสเลยตัดสินใจโทรหาแทนและหวังว่าอีกฝ่ายจะรับสายเขา

 

  “อ้าว อยู่นี่เองหรอมึง” เฮนรี่เดินมาหาร่างสูงที่กำลังรอสายจากใครบางคนอยู่ คริสกดโทรหาอีกครั้งและรอสายอีกฝ่าย เฮนรี่ถอนหายใจก่อนจะแย่งโทรศัพท์จากคริสมาก่อนจะล็อคหน้าจอ

 

  “เฮ้ย! เอาคืนมานะเว้ย” ร่างสูงลุกขึ้นยืนทันที

 

  “ไม่ ถ้ามึงถ่ายฉากนี้เสร็จกูถึงจะคืน” พูดจบ ผู้จัดการก็เดินกลับเข้าไปที่กองถ่าย ส่วนร่างสูงที่ยังกังวลกับคนที่ตัวเองโทรหาอยู่ก็จำใจเดินตามไป

 

  คริสรวบรวมสมาธิอีกครั้งเพื่อถ่ายฉากนี้ให้เสร็จ และมันก็ผ่านไปได้ด้วยดี นางเอกของเรื่องมีคิวงานต่อเลยขอกลับก่อน ส่วนพระเอก...มีงานต่อก็จริงแต่พอถ่ายละครเสร็จ คริสกลับขับรถส่วนตัวของตัวเองไปและให้เฮนรี่นั่งรถตู้ส่วนตัวอีกคันไปแทน รองเท้าหนังอย่างดีเหยียบคันเร่งจนเกือบมิดแต่ก็ขับระมัดระวังเพื่อให้ไปถึงที่หมายอย่างปลอดภัย ภายในเวลาไม่ถึงชั่วโมง รถสปอร์ตคันหรูก็มาจอดที่หน้า Zyx Studio…..

 

  ร่างสูงเปิดประตูลงจากรถก่อนจะเดินเข้ามาในร้านกาแฟชั้น 1 ทุกคนในร้านต่างฮือฮากันทันทีเมื่อร่างสูงเดินเข้ามา พนักงานพาร์ทไทม์อย่างเซฮุนเหลือบร่างสูงที่กำลังเดินขึ้นบันไดอย่างรีบร้อนก่อนจะแสดงสีหน้าออกมาอย่างไม่พอใจ มือหนาเปิดประตูเข้าไปหลังจากที่มาถึงชั้น 3 แล้ว เขารู้ดีว่าเจ้าของห้องเป็นคนขี้ลืม ในส่วนของห้องนั่งเล่นกับห้องครัว ไม่พบวี่แววของเจ้าของห้องเลย ก็เดาว่าหน้าจะอยู่ในห้องนอน ร่างสูงเดินตรงไปที่ห้องนอนและเปิดประตูเข้าไป พบว่าร่างบางกำลังนั่งทำงานอยู่หน้าคอมพิวเตอร์ซึ่งตอนนี้ก็กำลังมองร่างสูงที่บุกรุกเข้ามาในห้องของเขา

 

  “ใครอนุญาตให้คุณเข้ามาไม่ทราบ...โอ๊ย!” อี้ชิงตะหวาดใส่พร้อมกับยันตัวขึ้นยืนทันทีโดยลืมไปว่าตัวเองยังเจ็บที่ช่วงล่างอยู่ เลยใช้ฝ่ามือเท้าบนโต๊ะไว้ ร่างสูงรีบเข้ามาอุ้มร่างบางขึ้นในท่าเจ้าสาวและวางลงบนเตียงอย่างเบาๆ

 

  “ยังไม่หายดีเลย แล้วยังจะทำงานอีก” คริสเอ็ด และมองใบหน้าหวานอยู่สักพัก เขาเพิ่งสังเกตว่าอี้ชิงใส่แว่นอยู่ คงจะใส่เฉพาะเวลาอยู่หน้าคอมพิวเตอร์ เสื้อขาวแขนยาวและควานคอค่อนข้างลึก แถมยังใส่กางเกงขาสั้นอีกต่างหาก สายตาของร่างสูงไล่มองร่างบางตั้งแต่หัวจรดเท้าพร้อมกับกลืนน้ำลายลงคอ

 

  ให้ตายเถอะ ทำไมขี้อ่อยจังวะ....

 

  “ผมหายดีแล้ว” ร่างบางทำท่าจะลุกจากเตียงแต่ก็ถูกร่างสูงดึงมากอด มือบางกำหมัดและทุบแผ่นหลังกว้างรัวๆ ยิ่งทุบแรงกอดรัดก็ยิ่งมากขึ้น “ปล่อยผมนะ”

 

  “เป็นห่วงนะ” กระซิบข้างหูอย่างอ่อนโยนพร้อมกับซุกใบหน้าที่ซอกคอขาว มือบางคลายหมัดออกก่อนจะทาบมือวางกับแผ่นหลังกว้าง แล้วจู่ๆก็มีภาพบางอย่างผุดขึ้นมาในหัวของอี้ชิง เหตุการณ์เหมือนตอนนี้ทุกอย่างยกเว้นสถานที่และชุดที่ใส่ กลับเป็นห้องพักที่ไหนสักแห่งและเป็นชุดนักศึกษา ร่างบางผละออกช้าๆก่อนจะส่ายหัวไปมาเล็กน้อยๆ

 

  “เป็นอะไร ปวดหัวหรอ” คริสถามด้วยน้ำเสียงที่อบอุ่นพร้อมกับทาบมือหนาที่หน้าผากมน

 

  “นิดหน่อยน่ะครับ แล้วคุณไม่มีงานหรอ” ใบหน้าคมส่ายหน้าเบาๆ พลางใช้ฝ่ามืออบอุ่นลูบกลุ่มผมดำของอีกฝ่ายอย่างช้าๆ สายตาคู่หวานภายใต้กรอบแว่นจ้องมองคนตรงหน้า ภายในหัวมีแต่คำถามมากมายว่าทำไมผู้ชายคนนี้ถึงรู้ทุกอย่างเกี่ยวกับตัวเขา ทำไมทำตัวเหมือนเรารักกันมาก แล้วทำไมชื่ออู๋อี้ฟานถึงไม่อยู่ในหัวสมองของจางอี้ชิงเลย...

 

  ทั้งห้องตกอยู่ความเงียบ คริสดึงร่างบางเข้ามากอดอีกครั้งแต่กอดแน่นกว่าเดิม ซุกใบหน้าคมกับซอกคอขาวอย่างออดอ้อนเหมือนว่าจะต้องจากกันไป อี้ชิงขมวดคิ้วอย่างไม่เข้าใจ ไม่เข้าใจว่าอีกฝ่ายต้องการอะไรและทำไมตัวเขาเองจึงไม่ขัดขืนเลย

 

  “ผ..ผมมีงานต้องทำต่อ คุณกลับไปได้แล้ว” มือบางออกแรงผลักร่างสูงเล็กน้อยและคริสก็ยอมผละออก ก่อนจะรั้งคออีกฝ่ายมาและทาบริมฝีปากเข้าด้วยกัน แค่บดเบียดปากอิ่มเท่านั้นไม่มีการลุกล้ำเข้าไปก่อนจะถอนจูบออกช้าๆ

 

  “ฉันไม่มีทางยอมแพ้หรอกนะจางอี้ชิง ไม่ว่าเธอจะแกล้งหรือไม่ได้แกล้งฉันก็ตาม ฉันก็จะทำให้เรากลับมาเป็นเหมือนเดิมและจะไม่มีวันปล่อยเธอไปอีกแล้ว ฉันสัญญา....”














Talk จ้าาา

ไรท์กลับมาแล้วค่าาาาาา หายไปซะนานเลย รีดเดอร์ทิ้งไรท์ไปรึยังน้าาา
อย่าเพิ่งทิ้งกันน้าาา อยู่ด้วยกันก่อนเนอะ55555 อ่านแล้วมันอินหรือรู้สึกยังไงก็เม้นบอกกันด้วยนะจ้าาา ในทวิตก็ #ฟิคนายแบบkl ได้เลยเนอะ
ขอบคุณค่าาาาาาา
O W E N TM.
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 7 ครั้ง

123 ความคิดเห็น

  1. #104 dovy_bubble (@pakjira-nest) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 23 พฤศจิกายน 2559 / 21:40
    สงสารคุณนายแบบ
    #104
    0
  2. #54 conan_tkd (@conan_xoxo) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 18 ตุลาคม 2559 / 12:01
    อี้ชิงจำพี่คริสได้สักทีเถอะ
    แม่นางเอกอ่อยระดับห้า แต่ผู้ชายเมิน
    #54
    0
  3. #37 Xingmin (@fairy32) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 29 กันยายน 2559 / 18:52
    เหมือนชิงจะเริ่มจำได้ทีะนิดแล้วนะ สู้ต่อไปอี้ฟาน
    #37
    0
  4. #34 tawei (@43972540072) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 24 กันยายน 2559 / 11:50
    สงสารทั้งคู่จัง
    #34
    0
  5. #33 amonratnoothong (@amonratnoothong) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 24 กันยายน 2559 / 02:58
    เมื่อไหร่ชิงจะจำได้นะ
    #33
    0
  6. #32 banamelody (@aunnattha) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 23 กันยายน 2559 / 17:57
    สู้ๆนะฟาน เดี๋ยวอี้ก็จำได้
    #32
    0
  7. #31 krisging (@krisging) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 23 กันยายน 2559 / 15:24
    สู้ๆน่ะฝานขอไห้ชิงจำได้เร็วๆ
    #31
    1
    • #31-1 WriterCM (@WriterCM) (จากตอนที่ 9)
      23 กันยายน 2559 / 17:00
      ขอบคุณค้าบบบ(ตอบแทนฟาน555)
      #31-1
  8. #30 smile m (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 23 กันยายน 2559 / 11:59
    คกลงอี้เป็นไร ถึงจำฟานไม่ได้อ่ะ อยากรู้ตรงนี้ที่สุดเลย ไรท์มาต่อด่วนๆๆๆๆๆๆๆๆ
    #30
    1
    • #30-1 WriterCM (@WriterCM) (จากตอนที่ 9)
      23 กันยายน 2559 / 17:00
      รอก่อนนะคะ555
      #30-1
  9. #29 real_pmn (@real_pmn) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 23 กันยายน 2559 / 11:16
    รอตลอดไปด้วย????????
    #29
    0
  10. #28 real_pmn (@real_pmn) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 23 กันยายน 2559 / 11:16
    รออยู่ค่าาาา
    #28
    1
    • #28-1 WriterCM (@WriterCM) (จากตอนที่ 9)
      23 กันยายน 2559 / 16:59
      ขอบคุณนะคะ^^ รักรีดเดอร์จุ้บๆ
      #28-1