[Fic EXO] Model&Cameraman - KrisLay ft. HunHan

ตอนที่ 8 : ::Chapter 7::

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 614
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    26 มิ.ย. 59

*ธีมใช้ไม่ได้ชั่วคราวนะคะ*

Chapter 7

  ร่างสูงของนักศึกษาปี 3 เดินลงบันไดมาด้วยความหัวเสีย เพราะสงครามประสาทกับนายแบบชื่อดังแถมยังเป็นฝ่ายแพ้อีกต่างหาก กวาดสายตามองไปรอบๆร้านกาแฟก็ไม่พบร่างเล็กของคุณดาราหน้าหวานเลย รถสีดำด้านของลู่หานก็ไม่ได้จอดอยู่หน้าร้าน เขาคงรีบไปทำงานต่อซึ่งเซฮุนก็เข้าใจดี สาวเท้าเดินไปหยิบผ้ากันเปื้อที่แขวนอยู่ข้างๆตู้เย็นมาสวมและไปทำงานของตัวเองที่หน้าเคาน์เตอร์

 

  เซฮุนมีเรียนตอนบ่ายซึ่งก็เหลือเวลาอีกประมาณ 5 ชั่วโมงกว่าๆ ตั้งแต่ที่พ่อของเซฮุนประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์ เซฮุนก็ต้องเป็นเสาหลักของบ้าน ทั้งเรียนทั้งทำงานพาร์ทไทม์ไปพร้อมๆกัน แม่ของเขาเองก็สุขภาพไม่ค่อยดีแถมยังต้องดูแลร้านอาหารอีก เขาเคยท้ออยู่ครั้งหนึ่ง รู้สึกเหนื่อยและเป็นช่วงที่หางานค่อยได้และในตอนนั้นก็ได้อี้ชิงนี้แหละรับมาทำงานด้วย

 

  นักศึกษาปี 3 เหลือบไปมองหน้าร้านเพราะได้ยินเสียงเหมือนมีรถมาจอดด้านหน้าร้าน และเป็นจังหวะเดียวกันกับที่ร่างสูงของนายแบบชื่อดังเดินลงมาจากบันได เซฮุนจ้องตาแข็งไปที่ร่างสูงเพราะตอนนี้ทั้งสองได้เป็นศัตรูกันแล้ว คริสก็ไม่ได้อะไรแค่ยกยิ้มที่มุมปากก่อนจะเดินออกจากร้านไปขึ้นรถตู้ที่จอดอยู่ก่อนแล้วและรถคันนั้นก็ขับออกไปทันที

 

  Audi R8 สีดำด้านเคลื่อนตัวเข้ามาจอดในลานจอดรถวีไอพีของค่าย SW Ent. ประตูรถเปิดออกพร้อมกับร่างเล็กของดาราหน้าหวานก้าวลงจากรถ ปิดประตูรถก่อนจะล็อครถเรียบร้อยแล้วเดินเข้าตึกและที่ที่ลู่หานจะไปคือห้องของประธานค่าย SW Ent.

 

  เลขาของชีวอนเดินนำลู่หานเข้ามาในห้องท่านประธานก่อนจะผายมือให้ร่างเล็กนั่งรอที่โซฟารับรองแขก ขาสวยยกขึ้นไขว่ห้างทันที่นั่งลงโซฟาแล้วค่อยควักสมาร์ทโฟนขึ้นมาเปิดดูโซเชียลระหว่างรอคุณชีวอน นิ้วเรียวเขี่ยหน้าจอไปเรื่อยๆก็เจอแต่ข่าวของพี่ชายของเขากับช่างภาพที่ชื่อ จางอี้ชิง คริสเคยเล่าให้ลู่หานฟังว่าเคยมีแฟนอยู่คนหนึ่งแต่ก็เลิกกันเพราะนิสัยของคริสและยังบอกอีกว่า...

 

  “พี่ทำไม่ดีกับเขาไว้มาก ถ้าพี่เจอเขาอีกพี่จะดูแลเขาให้ดีที่สุด”

 

  ลู่หานเองก็ไม่เคยเห็นหน้าคร่าตาของแฟนพี่ชายหรอกเพราะคริสไม่ค่อยได้เล่าฟังมากนัก ตอนนั้นเองลู่หานก็อยู่แค่ปีหนึ่งเลยสนใจเรื่องเรียนซะมากกว่า พอช่วงที่คริสโฟกัสที่งานเดินแบบมากกว่าลู่หานก็เคยถามว่าไม่ดูแลแฟนหรอ คริสก็เงียบไม่พูดอะไรและไม่เคยพูดถึงคนๆนั้นอีกเลย...

 

  เสียงเปิดประตูทำให้ลู่หานหลุดออกมาจากภวังค์ก่อนจะเก็บสมาร์ทโฟนใส่กระเป๋ากางเกงเหมือนเดิมและลุกขึ้นยืนทำความเคารพท่านประธานชเวชีวอน ชีวอนนั่งลงก่อนจะผายมือเป็นเชิงบอกว่าให้ลู่หานนั่งลง เลขาของชีวอนวางแฟ้มเล่มหนึ่งบนโต๊ะและด้านแฟ้มก็เขียนไว้ว่า ‘เนื้อร้องเพลง Promises’

 

  “เพลงใหม่ของเธอ ส่วนเรื่องผู้จัดการฉันจัดการให้แล้ว” ชีวอนเอ่ย

 

  “ผมอยากหาผู้จัดการเองครับ” ท่านประธานเงียบไปสักพักก่อนจะทำท่าเหมือนจะครุ่นคิดอย่างหนัก “นะครับ อย่างน้อยผมก็รู้ว่าเขาจะรับนิสัยของผมได้”

 

  “อืม...ก็ได้”

 

.

 

.

 

.

 

  รถสีดำด้านจอดที่หน้าร้านกาแฟก่อนที่เจ้าของรถจะรีบวิ่งเข้ามาในร้าน มองไปรอบๆร้านก็ไม่พบร่างสูงของเด็กคนนั้นเลย ลูกค้าในร้านต่างก็พากันหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเพื่อรูปลู่หาน ร่างเล็กโค้งตัวลงเล็กน้อยก่อนจะส่งยิ้มให้แล้วค่อยมองหาร่างสูงอีกครั้งและก็เหมือนสวรรค์มาโปรด ร่างสูงที่ลู่หานกำลังตามหาก็เดินลงมาจากบันได

 

  “เซฮุน! มานี่เลย!” มือเล็กเอื้อมจับข้อมือใหญ่และเตรียมวิ่งไปที่หลังร้านแต่ก็หยุดชะงักเพราะลูกค้าในร้านที่เตรียมจะวิ่งไปด้วย “ห้ามตามมานะครับ ถ้าใครตามมาผมจะถือว่าคนๆนั้นเป็นซาแซง!”

 

  “อะไรกันครับคุณลู่---เดี๋ยวสิครับ!”

 

   ยังพูดไม่ทันจบ ร่างสูงของเซฮุนก็โดนร่างเล็กลากไปที่หลังร้านซึ่งเป็นสวนเล็กๆและยังมีบ้านเก็บของหลังเล็กอยู่ๆ ลู่หานถอนหายใจออกมาก่อนจะย่อตัวลงนั่งกับม้านั่งตัวเล็กเพื่อพักเหนื่อย ส่วนเซฮุนที่ยังงงๆอยู่ก็ยืนมองร่างเล็กสักพักก่อนจะเห็นหยดเหงื่อที่ไหลอยู่ข้างขมับ มือใหญ่ล้วงเข้าไปในกระเป๋ากางเกงเพื่อหยิบผ้าเช็ดหน้าสีขาวออกมาและยื่นให้ร่างเล็ก

 

  “ไม่เป็นไรหรอก ฉันก็มี”


  “อ่า...คุณคงไม่รับของจากคนอย่างผะ...” อยู่ๆมือเล็กก็หยิบผ้าเช็ดหน้าจากเซฮุนไปเช็ดเหงื่อ ทำให้เจ้าของผ้าเช็ดหน้ายิ้มออกมาเล็กน้อย “ว่าแต่คุณมีเรื่องจะคุยกับผมหรอครับ”

 

  “อ๋อใช่ แต่ฉันคิดว่าคงต้องคุยกับคุณอี้ชิงด้วย” ร่างเล็กยืนขึ้นเต็มความสูงและทำสีหน้าจริงจัง เซฮุนขมวดคิ้วด้วยความสงสัย “คือฉันอยากให้นายมาเป็นผู้จัดการของฉันน่ะ แต่นายก็ทำงานที่นี้อยู่แล้วฉันเลยอยากให้นายไปพูดกับคุณอี้ชิงให้หน่อย”

 

  “...” เซฮุนเงียบ ไม่พูดอะไรและเอาแต่ยืนมองใบหน้าหวานของลู่หาน

 

  เขาต้องปฏิเสธแน่เลย

 

  “...”

 

  ขอร้องล่ะ เซฮุน...

 

  “ก็ได้ครับ ผมจะคุยกับพี่อี้ชิง”

 

  “จริงหรอ!?” ลู่หานดีใจมากจนเผลอขยับตัวเข้าไปใกล้ร่างสูงจนเหลือระยะห่างแค่ครึ่งไม้บรรทัดยาว 30 ซม. แววตาสดใสเหมือนตาของกวางซึ่งมันแตกต่างจากเมื่อกี้มาก เซฮุนกำลังจ้องมองใบหน้าหวานที่มีรอยยิ้มแปะอยู่

 

  “ต..แต่ไม่ใช่วันนี้นะครับ รอให้พี่อี้ชิงหายดีก่อน ผมขอตัวนะครับ” เซฮุนเบี่ยงตัวออกมาก่อนจะรีบเดินกลับเข้าไปในร้านกาแฟ ลู่หานเก็บผ้าเช็ดหน้าของเซฮุนไว้ในกระเป๋ากางเกงแล้วเดินไปที่รถของตัวเองก่อนจะขับรถออกไป

 

 

  หลังจากที่เลิกงานที่ร้านกาแฟแล้วก็ต้องกลับไปที่มหาวิทยาลัยเพื่อเรียนภาคดึกและเลิกตอนสามทุ่ม ตอนนี้เซฮุนกำลังเดินอยู่ในซอยที่มีแต่ร้านอาหารเต็มสองข้างทาง หน้าร้านของแม่เขามีลูกค้ามายืนรอคิวเยอะพอสมควรเหมือนวันที่ลู่หานเคยมาช่วยงานที่ร้าน ร่างสูงพยายามเดินเข้าไปในร้านแล้วก็พบว่ามีคนมาช่วยงานเขาอีกแล้ว...


  มือเล็กทั้งสองข้างถือถาดเสิร์ฟที่เต็มไปด้วยจานอาหารที่ลูกค้าสั่ง เดินไปเสิร์ฟโต๊ะนู้นโต๊ะนี้อย่างรวดเร็ว เก็บจานที่ลูกค้าทานเสร็จแล้วไปไว้ที่หลังร้าน เรียกได้ว่าทำเกือบทุกอย่างเลยทีเดียว เซฮุนเห็นแบบนั้นเลยรีบขึ้นไปบนห้องเพื่อเอากระเป๋าไปเก็บและลงมาช่วยงานร่างเล็กทันที ตอนนี้ลูกค้าส่วนใหญ่เป็นแฟนคลับของลู่หาน ออกันอยู่ในร้านเพื่อถ่ายรูปลู่หานแต่เซฮุนก็พยายามพูดโน้มน้าวให้ลูกค้ากลับไปและก็เป็นผลสำเร็จ

 

  เวลาล่วงเลยมาจนกระทั่งได้เวลาปิดร้านแล้ว มือเล็กข้างหนึ่งเท้าบนโต๊ะส่วนอีกข้างก็จับผ้าเช็ดถูโต๊ะจนสะอาดแล้วก็ทำไปเรื่อยๆจนหมดทุกโต๊ะ ก่อนจะเดินไปหลังร้านก็เห็นว่าเซฮุนกำลังล้างจานอยู่ เดินไปยืนข้างๆร่างสูงก่อนจะหยิบฟองน้ำมาถูจานให้สะอาด

  “ผมทำเองได้ คุณกลับไปเถอะครับ” มือใหญ่พยายามแย่งฟองน้ำมาจากมือเล็กแต่ด้วยความที่น้ำยาล้างจานมันลื่นและมือเล็กก็รั้งไว้เลยทำให้เผลอไปจับมือเล็กเข้า ทั้งคู่มองหน้ากันสักพักก่อนที่มือใหญ่จะปล่อยมือเล็กและทำหน้าที่ของตัวเองต่อ

 

  “ฉันอยากช่วย แล้วก็เลิกไล่ฉันได้แล้ว” ลู่หานทำนิ่งๆไว้เพื่อเก็นอาการเขินแต่แก้มก็ขึ้นสีระเรื่อซะงั้น มือเล็กทั้งสองข้างก็รีบล้างจาน

 

  ไม่นานนักล้างทั้งหมดก็ถูกล้างจนสะอาดและเก็บเข้าที่ของมัน มือเล็กถอดผ้ากันเปื้อนออกก่อนจะวางไว้บนโต๊ะแถวนั้นและกำลังจะก้าวเท้าเดินออกจากร้านแต่แรงดึงที่ท่อนแขนกลับรั้งร่างเล็กไว้

 

  “เดี๋ยววันหลังผมมาช่วยอีกนะครับคุณน้า” ลู่หานเอ่ยพร้อมกับส่งยิ้มให้

 

  “อาจจะไม่มากนะแต่ขอบคุณที่มาช่วยน้านะ” แม่ของเซฮุนยื่นเงินจำนวนหนึ่งให้ลู่หานเพื่อขอบคุณที่มาช่วยงานที่ร้าน แต่มือเล็กกลับดันมือของหญิงชราออกเบาๆ

 

  “ไม่ต้องหรอกครับ ผมมาช่วยเพราะเต็มใจ คุณน้าเก็บไว้เถอะครับ”

 

  “อูยยย ไม่ได้หรอกลูก หนูเป็นดาราแล้วยังมาทำงานแบบนี้อีก”

 

  “ถ้าเขาไม่เอาก็ช่างเขาเถอะแม่” จู่ๆเซฮุนก็พูดแทรกขึ้นมาก่อนจะเดินขึ้นไปชั้นบน ลู่หานอยากตะโกนเรียกเขาแต่ก็ทำได้แค่มองตามร่างสูงนั้น

 

  “ผมขอขึ้นไปคุยกับเซฮุนได้มั้ยครับ”

 

  “ได้จ้ะๆ”

 

  พอได้รับอนุญาตแล้วร่างเล็กก็รีบตามขึ้นไปทันที ลู่หานเห็นว่าประตูไม่ได้ปิดสนิทจึงเปิดเข้าไปในห้องในขณะที่เจ้าของห้องกำลังถอดเสื้ออยู่ ร่างเล็กจึงรีบหันหลังกลับทันที ส่วนเซฮุนก็ตกใจตอนที่เงยหน้าขึ้นมาแล้วก็เจอลู่หานยืนอยู่ตรงหน้า ถึงจะแว๊บเดียวแต่ก็รู้ว่าอีกฝ่ายหน้าแดงขนาดไหน

 

  “ทำไมไม่ปิดประตูให้สนิทนะ”

 

  “คุณนั้นแหละ! ไม่เคาะประตูก่อนเข้าห้องคนอื่น” เซฮุนได้ยินที่ลู่หานบ่นจึงโต้ตอบกลับไปพร้อมกับใส่เสื้อให้เรียบร้อยเหมือนเดิม ลู่หานยังไม่กล้าหันกลับไปเพราะอาการเขินที่ทำให้เขาหน้าแดงเป็นมะเขือเทศสุก

 

  “ขอโทษละกัน พอดี---” ไม่ทันที่ลู่หานจะพูดจบ มือใหญ่ทั้งสองข้างก็จับร่างเล็กให้หันเข้าหากัน และนั้นก็ทำให้ลู่หานไม่กล้ามองตาคนตรงหน้าเลย

 

  “คุณมีอะไรหรือเปล่---”

 

  “วันเสาร์นี้เจอกันที่ร้านกาแฟตอนเก้าโมงนะ!” ลู่หานพูดแทรกขึ้นมาอย่างรวดเร็วก่อนจะรีบวิ่งออกไปทันที เซฮุนยืนมองอย่างงงๆพร้อมกับยกมือขึ้นมาเกาหัวเบาๆ ส่วนร่างเล็กก็วิ่งลงมาที่ชั้นล่างก็เจอกับหญิงชรากำลังกวาดพื้นร้านอยู่ ลู่หานกล่าวลาก่อนจะรีบไปขึ้นรถและขับออกไป

 

  เกือบสองชั่วโมงต่อมาลู่หานก็มาถึงที่คอนโดสุดหรู จอดรถตรงที่ประจำก่อนจะเดินขึ้นห้องพักของตัวเอง ทิ้งตัวลงนอนกับโซฟาหลังจากที่ล็อคประตูห้องแล้ว ลู่หานปวดเมื่อยไปทั้งตัวจึงบีบนวดบริเวณแขนและหัวไหล่ก่อนจะพยายามยันตัวลุกขึ้นยืนเพื่อไปอาบน้ำ ร่างเล็กเดินไปหยิบผ้าเช็ดตัวก่อนจะเดินตรงเข้าห้องน้ำ

 

  ครึ่งชั่วโมงต่อมาร่างเล็กเดินออกมาในชุดคลุมอาบน้ำก่อนจะเดินไปนั่งที่ปลายเตียงและหยิบรีโมทมาเปิดทีวี กดเลื่อนไปที่ช่องหนังฝรั่ง ลู่หานนึกขึ้นได้ว่าลืมผ้าเช็ดหน้าของเซฮุนไว้ในกระเป๋ากางเกงจึงเดินไปที่ตะกร้าผ้าที่ใส่แล้ว ก่อนจะหยิบกางเกงตัวบนสุดและหยิบผ้าเช็ดออกมาจากกระเป๋ากางเกง เดินกลับไปนั่งที่ปลายเตียงเหมือนเดิมพร้อมกับยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ให้กับผ้าเช็ดหน้า เอนหลังลงนอนบนเตียงก่อนจะคลี่ผ้าเช็ดหน้ามาคลุมหน้าตัวเอง พลางนึกถึงเจ้าของผ้าเช็ดหน้าผืนนี้ ใบหน้านิ่งขรึมของโอเซฮุนถูกบันทึกไว้แล้วในสมองของลู่หาน หลังจากที่โดนหักอกตอนเรียนปีสี่ ลู่หานก็ไม่เคยรักใครอีกเลยจนกระทั่งมาเจอกับเซฮุน ที่ไม่เคยหันมามองลู่หานเลย...

 

  ร่างสูงเปิดประตูเข้ามาอย่างช้าๆเพื่อไม่ให้คนที่นอนหลับอยู่ตื่นขึ้นมา ปิดประตูอย่างเงียบๆก่อนจะเดินมาที่เตียงนุ่มและค่อยๆขึ้นไปนอนข้างๆร่างบางโดยที่ใช้ศอกเป็นที่ตั้ง มือหนาอีกข้างยกขึ้นมาลูบกลุ่มผมดำอย่างช้าๆและกดจูบที่หน้าผากมนอย่างอ่อนโยน คริสรู้ดีว่าอี้ชิงเป็นคนนอนหลับลึกเลยไม่กลัวว่าอี้ชิงจะตื่นขึ้นมาอาละวาดใส่ ร่างบางขยับพลิกตัวไปอีกด้าน ทำให้วงแขนของคริสกอดรัดเอวคอดจากด้านหลังได้อย่างสบาย คริสนึกถึงเรื่องในอดีตตอนที่เขากับอี้ชิงยังรักกันอยู่ เขาหลงระเริงกับชื่อเสียงในฐานะของนายแบบหน้าใหม่ หลงระเริงจนลืมใส่ใจคนข้างกาย ลืมดูแลคนที่คอยดูแลเขาตลอดเวลา ในตอนนั้นเขาไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่าเขาเคยตะคอกเสียงดังใส่อี้ชิง พูดจาไม่มีเหตุผลใส่ เมินเฉยใส่และไม่มีแม้แต่จะพูดคำว่าขอโทษ พอกลับมาคิดแล้วคริสก็อยากต่อยหน้าตัวเองแรงๆที่เคยทำแบบนั้นกับอี้ชิง คนที่คริสรักมากที่สุดและจริงจังมากที่สุด สำนึกผิดอีกทีก็ตอนที่ไม่มีอี้ชิงอยู่ข้างๆแล้ว เขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าอี้ชิงจะไปอยู่ที่ไหน อยู่กับใครและเป็นอย่างไรบ้าง งานก็เข้ามาเยอะเกินจนไม่มีเวลาที่จะสืบหาข้อมูลเลย และในตอนนี้เขาหาอี้ชิงเจอแล้ว ถึงจะเมินเขา ทำตัวเย็นชาใส่เขา แต่ยังไงอี้ชิงก็ยังเป็นอี้ชิงคนเดิมสำหรับคริส

 

  “ฟานขอโทษนะ ขอโทษทุกๆเรื่องที่เคยทำไม่ดีไว้กับอี้นะ ฟานสัญญาว่าจะไม่ได้ทำแบบนั้นอีกแล้ว ฟานจะดูแลอี้ให้ดีที่สุด มีเวลาให้กับอี้ จะรักอี้คนเดียวไม่นอกใจเด็ดขาด อี้ให้โอกาสฟานอีกครั้งนะ....รักนะครับคนดีของฟาน”














Talk

มาอัพแล้ววววววว รู้สึกฟินตอนสุดท้ายจังเลย>< แต่งเองเขินเอง555555

ขอโทดที่มาอัพช้านะคะ คือช่วงนี้งานเยอะ ต้องซ้อมเต้นด้วย กลับบ้านมาก็นอนเลย ถ้ามีเวลาก็จะอัพน้าาาา จะพยายามค่าาา

ปล. สกรีม #ฟิคนายแบบkl ในทวิต หรือเม้นเป็นกำลังใจให้ไรต์หน่อยนะค่ะะะ


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

123 ความคิดเห็น

  1. #103 dovy_bubble (@pakjira-nest) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 23 พฤศจิกายน 2559 / 21:37
    รู้ตัวแล้วก็แก้ไขซะ
    #103
    0
  2. #53 conan_tkd (@conan_xoxo) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 18 ตุลาคม 2559 / 11:35
    ผู้จัดการเซฮุน
    #53
    0
  3. #27 krisging (@krisging) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 30 มิถุนายน 2559 / 14:38
    อี้ไห้อภัยเถอน่ะสงสารตาคริสมัน
    #27
    0
  4. #26 Xingmin (@fairy32) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 27 มิถุนายน 2559 / 11:40
    แล้วอี้จะให้อภัยมั้ยนะ
    #26
    0