[Fic EXO] Model&Cameraman - KrisLay ft. HunHan

ตอนที่ 12 : ::Chapter 11::

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 445
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    6 พ.ย. 59

Chapter 11

  “ขอบคุณที่ทำงานหนักนะครับ ขอบคุณมากครับ” ลู่หานเอ่ยขอบคุณพร้อมกับโค้งศีรษะลงเล็กน้อยให้กับทีมงานทุกๆคนหลังจากที่เอ็มวีตัวใหม่ของเขาถ่ายทำเสร็จ ร่างเล็กเดินตรงไปที่ห้องเปลี่ยนผ้าส่วนตัวซึ่งผู้จัดการชั่วคราวที่ชื่อ ซิ่วหมิน ก็รีบเดินตามเข้าไปทันที ลู่หานนั่งลงที่เก้าอี้หน้าโต๊ะเครื่องแป้งพร้อมกับถอนหายใจเฮือกใหญ่ออกมา


  “หลังจากนี้คุณก็ไม่คิวงานต่อแล้วครับ มีอีกทีตอนสองทุ่มคือไปร้องเพลงในงานวันเกิดมหาวิทยาลัยXXXครับผม” ซิ่วหมินบอกคิวงานให้ดาราหน้าหวานฟังแต่เหมือนเจ้าตัวจะไม่ได้ตั้งใจฟังเลย เหม่อมองตัวเองอยู่หน้ากระจก ซิ่วหมินจึงโบกมือไปมาผ่านหน้าหวานพร้อมกับเรียกชื่อ “คุณลู่หานครับ”


  “อ..อ๋อ รู้แล้วละ ขอบใจนะ” พูดจบก็ยิ้มเจื่อนๆก่อนจะลุกขึ้นยืนอีกครั้งเพื่อไปเปลี่ยนเสื้อผ้าในห้องเล็กๆคล้ายห้องลองชุดตามร้านเสื้อผ้า หลังจากนั้นแล้วลู่หานก็แยกกับซิ่วหมินเลย โดยที่ลู่หานตั้งใจว่าจะไปแก้เครียดที่ห้างสรรพสินค้า




  ลู่หานเดินอย่างสบายๆอยู่ในห้างสรรพสินค้า คนทั่วไปต่างมองมาที่เขาโดยเฉพาะวัยรุ่นผู้หญิงแต่พวกเธอก็แค่หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาถ่ายรูปเขาและคุยซุบซิบกับเพื่อน ก่อนหน้านี้เขาเคยโพสต์ลงไอจีว่า ถ้าเจอผมในที่สาธารณะ ให้ทำเป็นไม่สนใจนะครับ ช่วงนี้ผมรู้สึกไม่ค่อยดี ขอบคุณทุกๆคนนะครับซึ่งโพสต์นั้นแฟนๆต่างก็มาคอมเม้นต์ให้กำลังใจเขามากมาย


  ในบริเวณนั้นเริ่มมีคนมายืนมองมากขึ้นลู่หานจึงนึกสงสัยจึงหันมองไปรอบๆก็พบกับชายตัวสูงคนหนึ่งมีผิวที่ค่อนข้างคล้ำ ผมสีบลอนด์และแต่งตัวแนว Bad Boy ผู้ชายคนนั้นเดินตรงมาที่ร่างเล็กก่อนจะถอดแว่นดำออก


  “จื่อเทา”


  “เจอกันอีกแล้วนะครับ” เขาส่งยิ้มเจ้าเล่ห์ให้ ลู่หานเพียงแค่ยิ้มบางๆตอบกลับไปและกำลังจะเดินออกไปจากบริเวณนั้น แต่จื่อเทาก็พูดดักไว้ก่อน “ไปดื่มกาแฟกันสักแก้วมั้ยครับ”


.


.


.


  จื่อเทาเลือกมุมที่ค่อนข้างลับในร้านกาแฟ ลู่หานนั่งอยู่ที่โต๊ะคนเดียวในระหว่างที่คนเอ่ยปากชวนเขากำลังไปสั่งกาแฟอยู่ ลู่หานกำลังอยู่ในโลกโซเชียลแต่เขาก็ต้องออกมาเพราะเจอแต่ข่าวของพี่ชายกับช่างภาพคนนั้นที่กำลังเป็นข่าวดังอยู่ตอนนี้ ร่างสูงเดินกลับมาที่โต๊ะพร้อมกับแก้วกาแฟร้อนสองแก้วที่เป็นกระดาษ เขาวางแก้วหนึ่งไว้ตรงหน้าคนตัวเล็กก่อนจะนั่งฝั่งตรงข้ามกัน


  “คุณมีธุระอะไรหรอครับ” ลู่หานเป็นคนเริ่ม


  “ผมก็แค่อยากหาเวลามาคุยกับคุณก็เท่านั้นเองลู่หาน”


  “...” มือเล็กหยิบแก้วกาแฟขึ้นมาก่อนจะค่อยๆจิบรสกาแฟคาปูชิโน่ร้อน


  “แล้วก็เรื่องข่าวลือของพี่ชายของคุณ” เทาเริ่มเปิดประเด็น


  “ทำไมหรอครับ”


  “ผมพอจะรู้มาว่าคนที่ปล่อยข่าวลือแล้วก็หลักฐานพวกนั้น อาจจะเป็นช่างภาพคนนั้นน่ะครับ” เทายิ้มอย่างมีเลศนัยก่อนจะเอนหลังพิงพนักพิงพร้อมกับยกแขนขึ้นมากอดอก


  “เป็นไม่ได้หรอกครับ คุณอี้ชิงเขาไม่ใช่คนแบบนั้น”


  “คุณลู่หานลองคิดดูดีๆสิครับ คุณคริสให้ความสนใจช่างภาพอะไรนั้นเป็นพิเศษ ไปหาที่สตูดิโอก็ออกจะบ่อยล่าสุดก็ไปเที่ยวทะเลด้วยกัน คุณคริสคงจะรักคุณช่างภาพมากจนไม่ยอมสนใจงานของตัวเองแถมยังปฏิเสธคู่หมั้นของตัวเองอีก เป็นไปได้ว่าอาจจะใช้คุณคริสเป็นเครื่องมือทำอะไรสักอย่าง โดยพูดหว่านล้อมให้คุณคริสเชื่อหรือไม่ก็ใช้อดีตของคุณคริสเป็นเครื่องมือต่อรองก็ได้นะครับ” ลู่หานตั้งใจฟังจื่อเทาจนจบ เขาแอบคิดลึกๆว่าถ้าเกิดเป็นแบบนั้นจริงๆ พี่ชายของเขาก็กำลังโดนสวมเขาอยู่ และลู่หานก็เชื่อบ้างเพราะเขาเคยเห็นคริสกับคุณช่างภาพอยู่ด้วยกันในห้องนอนของคุณช่างภาพในสภาพแบบนั้น แต่ส่วนใหญ่ลู่หานไม่เชื่อเพราะนิสัยของคุณช่างภาพไม่ได้เป็นแบบนั้นแน่ๆ


  “ขอบคุณนะครับที่เตือน แล้วกาแฟด้วยนะครับ” ลู่หานวางธนบัตรไว้บนโต๊ะเป็นค่ากาแฟก่อนจะลุกขึ้นยืนและถือแก้มกาแฟเดินออกจากร้านไป จื่อเทายิ้มร้ายก่อนจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาโทรหาใครบางคน


  “เรียบร้อยแล้วครับ”


.


.


.


  ยามค่ำคืนมาเยือน ที่มหาวิทยาลัยแห่งหนึ่งได้จัดงานรื่นเริงเนื่องในวันเกิดของมหาวิทยาลัย นักศึกษาแต่ละคนต่างรอวันนี้มานานโดยเฉพาะนักศึกษาผู้หญิงที่จะได้แต่งชุดราตรีสวยๆและแต่งตัวแบบจัดเต็มกันไปเลย ส่วนนักศึกษาผู้ชายชุดสูทหรือไม่ก็ทักซิโด้ หอประชุมใหญ่คือสถานที่จัดงาน ภายในงานมีการแสดงดนตรีจากนักศึกษา คณะอาจารย์และดารารับเชิญซึ่งจะเซอร์ไพรส์ทุกๆคนตอนเกือบจบงาน ภายในงานมีโซนเครื่องดื่มกับของกินเล่นแบบบุฟเฟ่ต์อีกด้วย


  เซฮุนนั่งคุยอยู่กับกลุ่มเพื่อนอย่างสนุกสนาน ในมือของแต่ละคนก็มีเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ยกเว้นเซฮุนกับเพื่อนอีกคนหนึ่ง เพื่อนแพ้แอลกอฮอล์ส่วนเซฮุนเขาไม่ค่อยชอบกลิ่นกับรสชาติสักเท่าไหร่เลยเลือกดื่มน้ำผลไม้แทน มีสาวๆหลายคนที่เดินผ่านกลุ่มเซฮุนแล้วเหลียวหลังหันกลับมามองกันแทบทุกคน ทำให้เพื่อนในกลุ่มแซวกันยกใหญ่


  “ไอ้ฮุน ไปชวนสาวเต้นดิวะ ที่หันมามองมึงก็สวยๆทั้งนั้นเลยนะ” เพื่อนคนนึงเอ่ย


  “ใช่ แล้วมึงก็พูดโน้มน้าวให้สาวๆเขามาเต้นกะพวกกุ” เพื่อนอีกคนช่วยพูดเสริม


  “ไม่เว้ย กูเต้นไม่เป็นหรอก” เซฮุนปฏิเสธก่อนจะสังเกตแก้วตัวเองว่าไม่มีน้ำผลไม้เหลือแล้ว “กุไปเอาน้ำก่อนนะ”


  “เอาขนมมาให้พวกกูด้วยนะเว้ย”


  “เออ” เซฮุนลุกขึ้นยืนก่อนจะเดินออกจากบริเวณนั้นไปที่โซนของกินเล่น เขาหยิบจานมาหนึ่งใบก่อนจะใช้ที่คีบคีบขนมมาไว้ในจาน ในขณะนั้นเองก็ก็ได้ยินกลุ่มผู้หญิงคุยกันและเรื่องที่พวกเธอคุยอยู่ทำให้เซฮุนตั้งใจฟังเป็นอย่างดี


  “ลู่หานจะมาร้องเพลงที่นี้หรอ!?


  “ผอ.ลงทุนมากอ่ะ”


  “จริงหรอพวกแก อาจจะข่าวลือก็ได้”


  เซฮุนนิ่งไปสักพักเมื่อได้ยินชื่อของดาราหน้าหวาน เขาพยายามจะไม่สนใจก่อนจะเดินไปหยิบเครื่องดื่มของตัวเองและเดินกลับไปหากลุ่มเพื่อนๆ เขานั่งดื่มน้ำผลไม้พลางนึกถึงเรื่องเมื่อวันก่อน อีกฝ่ายหนึ่งคงจะเสียใจน่าดูเพราะเขาเองก็ยอมรับว่าพูดแรงเกินไปและไม่ควรไปจูบแบบนั้น เซฮุนเองอยากไปจะไปขอโทษแต่เขาก็ไม่กล้าพอและก็ต้องเลิกคิดเรื่องนี้เมื่อมีพิธีกรขึ้นมาพูดแนะนำตัวเองบนเวที


  “เฮ้ยๆๆ ไปตรงหน้าเวทีกัน” เพื่อนคนหนึ่งพูดขึ้นมาด้วยน้ำเสียงตื่นเต้นและเพื่อนคนอื่นๆก็ลุกขึ้นยืน และรีบเดินไปอยู่เกือบๆหน้าเวที เซฮุนเองก็โดนเพื่อนลากไปเพราะวันนี้เพื่อนๆเขาแปลกกว่าทุกวัน หรือเป็นเพราะ...


  “เอาละครับ นี้ก็ใกล้จะจบงานแล้วนะครับ แต่เรามีเซอร์ไพรส์ให้พวกคุณ อยากรู้รึเปล่าครับ!?


  “อยาก!!!


  “งั้นผมขอมอบเวทีนี้ให้......ลู่หานนน!!


  สิ้นเสียงของพิธีกร เหล่านักศึกษาผู้หญิงก็ส่งเสียงกรี๊ดกันลั่น ส่วนพวกผู้ชายก็ร้องดีใจเพราะเกือบทั้งมหาวิทยาลัยเป็นแฟนบอยของลู่หาน เสียงเริ่มดังมากขึ้นเมื่อร่างเล็กเดินมายืนที่กลางเวทีก่อนจะโค้งศีรษะลงเป็นการสวัสดีแล้วเสียงเพลงก็ดังขึ้นมา ที่นี้ถือว่าเป็นที่แรกที่ลู่หานร้องเพลงใหม่ที่ยังไม่ได้เผยแพร่สู่ตลาดเพลงเพราะเขาอยากให้ใครบางคนได้ฟังเพลงนี้


   我的不适合代的规则           
  ความรักของผมคงไม่เหมาะกับสมัยนี้หรอก


  ร่างสูงที่ยืนอยู่เกือบหน้าสุด จดจ้องไปที่ร่างเล็กบนเวทีที่กำลังร้องเพลงอยู่ เขาตั้งใจฟังทุกคำและทุกประโยคที่ลู่หานร้องออกมา เซฮุนรู้ว่าเพลงนั้นสื่อถึงเขาจึงวาดยิ้มออกมาเล็กน้อย คนบนเวทีก็ปรายสายตามองร่างสูงอยู่เป็นช่วงๆและตั้งใจร้องเพลงนี้ให้ดีที่สุด


  爱值得等待     
  รักแท้ย่อมคุ้มค่ากับการรอคอย


  พอได้ยินท่อนนี้เซฮุนเหมือนโดนที่หัวใจด้วยมีด เขารู้ได้สักพักแล้วว่าลู่หานรู้สึกยังไงกับเขา ลู่หานไม่เคยเรียกร้องอะไรจากเขาทั้งนั้น มีแต่จะรอเขาก็เท่านั้น รอให้เซฮุนเปิดใจให้ลู่หาน...


  และแล้วเพลงก็จบลง เหล่านักศึกษาก็พากันโห่ร้องดีใจพร้อมกับเสียงปรบมือ ลู่หานโค้งขอบคุณก่อนจะนั่งลงบนเก้าอี้สูงที่เพิ่งเอามาตั้งเมื่อสักครู่ พิธีกรเดินมาก่อนจะนั่งเก้าอี้ตัวข้างๆ


  “สวัสดีนะครับคุณลู่หาน ทางมหาวิทยาลัยเราเป็นเกียรติมากจริงๆนะครับที่คุณมาร้องเพลงในวันนี้”


  “ขอบคุณมากครับ” ลู่หานยิ้มหวาน


  “เพลงเมื่อสักครู่เป็นเพลงที่จะปล่อยในวันพรุ่งนี้ใช่มั้ยครับ”


  “ใช่แล้วครับ ผมเองก็มีส่วนในการแต่งเพลงนี้ด้วยเหมือนกัน ซึ่งก็เป็นครั้งแรกที่ได้แต่งเพลงน่ะครับ”


  “ว้าววว พวกเรานี้โชคดีจริงๆ คุณลู่หานมีอะไรจะพูดกับนักศึกษามั้ยครับ”


  “มหาลัยก็ถือว่าเป็นการเรียนช่วงสุดท้ายแล้วนะครับแล้วก็เริ่มเข้าสู่วัยผู้ใหญ่อย่างเต็มตัว ผมอยากให้ทุกๆคนตั้งใจเรียนให้จบเพื่อให้คุณและคนรอบข้างคุณได้ภูมิใจนะครับ สุดท้ายผมก็ขอฝากเพลงใหม่ของผมด้วยนะครับ ขอบคุณครับ” พูดจบลู่หานก็ลุกขึ้นยืนก่อนจะก้มศีรษะลงเล็กน้อย และทั้งหอประชุมก็มีเสียงปรบมือดังกึกก้องไปทั่ว ลู่หานโบกมือลาก่อนจะเดินเข้าไปที่หลังเวที


.


.


.


  ร่างเล็กเดินมาที่รถของตัวเองในลานจอดรถและก็เห็นใครบางคนยืนรอเขาอยู่ ร่างเล็กเดินเข้าไปหาช้าๆพร้อมกับที่คนๆนั้นหันหน้ามาหาเขาพอดี ลู่หานจ้องมองคนตรงหน้าได้ไม่นานเพราะยังรู้สึกน้อยใจอยู่จึงปลดล็อครถและกำลังจะเปิดประตูแต่ก็โดนอีกฝ่ายรั้งข้อมือไว้


  “ผมขอโทษ” ลู่หานรอฟังคำนี้มานานแล้วหลังจากวันนั้น ร่างเล็กหันกลับมาแล้วสวมกอดร่างสูงโดยไม่กลัวว่าจะมีใครเห็น


  “ฉันยกโทษให้นายนะ” อ้อมแขนของร่างสูงค่อยๆโอบกอดร่างเล็กไว้


  “แล้วคุณลู่หานจะให้ผู้จัดการคนนี้ทำอะไรต่อดีครับ”


  “อืมม....ขับรถไปส่งฉันที่คอนโดละกัน” คุณผู้จัดการพยักหน้ารับทราบก่อนจะเดินไปเปิดประตูฝั่งข้างๆคนขับให้ร่างเล็กเข้าไปนั่งแล้วค่อยปิดประตูรถ ร่างสูงเดินอ้อมมาฝั่งคนขับแล้วเปิดประตูเข้ามานั่งประจำที่ก่อนจะขับออกไปจากมหาวิทยาลัย


  รถสีดำด้านถอยเข้าซองจอดรถอย่างระมัดระวังและเมื่อจอดได้เข้าที่แล้วเครื่องยนต์ก็ดับลง ประตูรถสองข้างถูกเปิดออกพร้อมกับร่างทั้งสองที่ก้าวลงมาจากรถ มือใหญ่กดล็อคก่อนจะยื่นกุญแจรถคืนให้ร่างเล็กก่อนจะเดินตามไปที่ประตูทางเข้าที่เชื่อมไปที่ล็อบบี้


  “ผมส่งแค่นี้นะครับ”


  “อื้อ ขอบใจนะ” ลู่หานยิ้มหวาน ทำให้อีกฝ่ายไม่กล้าที่จะมองรอยยิ้มนั้นตรงๆเพราะรู้สึกเขินอายแปลกๆ


  “คือผม...” ผมจะไม่ปล่อยให้คุณรออีกต่อไปแล้ว เซฮุนทำได้แค่คิดเท่านั้นและพูดประโยคอื่นไปแทน “ผมกลับแล้วนะครับ”


  “กลับดีๆนะ ถึงบ้านแล้วไลน์มาบอกด้วย” เซฮุนพยักหน้าพร้อมกับวาดยิ้มออกมาก่อนจะเดินออกมาจากตรงนั้น ส่วนร่างเล็กเองก็เดินเข้าไปทางประตูทางเข้าและขึ้นลิฟท์ไปที่ชั้นที่ตัวเองอยู่ ร่างสูงเดินมาที่ป้ายรถบัสหน้าคอนโดแล้วสังเกตุว่ามีคนตามเขามาตั้งแต่ตอนที่เขาแยกกับลู่หานเมื่อสักครู่ แต่เซฮุนก็พยายามไม่คิดอะไรก่อนจะรีบขึ้นรถบัสทันทีที่ประตูรถบัสเปิดออก


  ประมาณครึ่งชั่วโมง รถบัสก็มาจอดที่ป้ายรถบัสและร่างสูงก้าวลงมาจากรถบัสก่อนจะเดินเข้าไปในซอยทางเข้าบ้านของเขา วันนี้ไม่ค่อยมีคนมาโต้รุ่งสักเท่าไหร่เพราะร้านส่วนใหญ่ปิดให้บริการรวมถึงร้านของเขาด้วยจึงค่อนข้างมืดและเปลี่ยว เซฮุนได้ยินเสียงกลุ่มฝีเท้าเดินตามหลังเขามาและมันก็เริ่มใกล้เขามาเรื่อยๆ มือปริศนาจับไหล่เข้าให้หันกลับหลังมาก่อนที่จะโดนหมัดหนักต่อยเข้าไปที่ใบหน้าจนล้มลงไปนอนกับพื้น


  “เจ้านายพวกกูให้มาเตือน อย่าเข้าใกล้คุณลู่หานอีก ไม่งั้นพวกกูอัดมึงเละแน่!” หัวโจกของแก๊งพูดจบก็รุมเตะร่างสูงคนละทีสองทีแล้วก็เดินจากไป เซฮุนค่อยๆลุกขึ้นยืนพร้อมกับใช้มือข้างหนึ่งกุมหน้าท้องไว้และใช้ปลายนิ้วโป้งอีกข้างหนึ่งเช็ดเลือดที่มุมปาก เซฮุนเดาว่าน่าจะเป็นลูกน้องของใครสักคนที่ต้องการตัวเองของลู่หานซึ่งเขาก็ไม่สนใจคำเตือนของพวกมันหรอก


  ร่างสูงเดินขึ้นมาที่ชั้นสองข้างบ้านและก็เจอกับแม่ของเขาพอดี หญิงวัยกลางคนตกใจมากที่เห็นรอยแผลที่มุมปากของลูกชาย เธอให้เซฮุนไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วค่อยมาทำแผล เซฮุนใช้เวลาอาบน้ำไม่นานก็เดินออกมาสวมเสื้อยืดและกางเกงขาสั้นซึ่งเป็นชุดนอนของเขาก่อนจะเดินไปที่ห้องนอนของแม่เพื่อทำแผล


  “ไปมีเรื่องกับใครมาละเนี่ย” แม่ของเขาเอ่ยถามพร้อมกับใช้สำลีที่ชุบแอลกอฮอล์มาแล้วเช็ดที่แผลอย่างเบามือ


  “พวกมันมาหาเรื่องผมและมันก็ไปเลยครับ”


  “คงจะเป็นนักเลงแถวนี้แหละ วันหลังก็อย่ากลับบ้านดึกนะลูก”


  “ครับแม่” หลังจากที่ทายาที่แผลและกินยาแก้ปวดแล้วเซฮุนก็เดินกลับมาที่ห้องของตัวเองและไม่ลืมที่จะส่งข้อความไปหาคุณลู่หาน


  Sehun Oh : ผมถึงบ้านแล้วครับ


  XiaoLu : ดีแล้วแหละ ฝันดีนะ:)


  Sehun Oh : ฝันดีครับผม


.


.


.


  “ยกเลิกงานของเจ้าคริสออกไปก่อนแล้วก็ฝากขอโทษทุกๆคนด้วย ถ้าเจ้าคริสหายเมื่อไหร่ลุงจะให้มันกลับไปทำงานเหมือนเดิม...ขอบใจมากเฮนรี่” ประมุขของตระกูลอู๋วางโทรศัพท์ของลูกชายไว้บนหัวเตียง ร่างสูงนอนซมเพราะพิษไข้จากการที่ตากฝนเป็นเวลานาน พ่อของคริสจึงส่งคนไปพาลูกชายคนโตกลับบ้านแต่ก็เป็นการยากเพราะคริสไม่ยอมกลับไปด้วยจึงต้องใช้กำลังนิดหน่อย


  ผ้าห่มหนาคลุมร่างสูงไว้จนถึงคอ ใบหน้าคมคายที่ตอนนี้ดูซีดเซียวไปหมดและก็มีผ้าเย็นวางไว้ตรงหน้าผากเพื่อช่วยลดไข้ ประมุขของบ้านยืนมองลูกชายที่นอนป่วย ส่วนคุณหญิงอู๋ก็นั่งข้างๆลูกชายและคอยซับเหงื่อให้ด้วยผ้าอีกผืนหนึ่ง ร่างสูงนอนกระสับกระส่ายเล็กน้อยพร้อมกับขมวดคิ้วตอนที่นอนไม่ค่อยหลับหรือฝันร้าย


  “อี้ชิงอ่า....ฉันขอโทษ” คริสละเมออกมาทำให้คุณท่านทั้งสองหันมามองหน้ากันด้วยความตกใจ


  “คุณได้ยินใช่มั้ยคะ...” คุณหญิงลุกขึ้นยืนอย่างช้าๆ


  “อืม เราไปนอนกันได้แล้ว” คุณท่านทั้งสองเดินออกไปจากห้องนอนของลูกชายอย่างเงียบๆ




  ร่างสูงล้มตัวลงนอนบนเตียงอย่างเหน็ดเหนื่อยเพราะเพิ่งกลับมาจากงานแฟชั่นโชว์ที่ปารีส นี้เป็นการเดินแบบครั้งแรกของเขาตั้งแต่เริ่มเข้ามาในวงการนี้ มือใหญ่เลื่อนรายชื่อผู้ติดต่อในโทรศัพท์ของเขาก่อนจะกดโทรหาใครบางคน


  ขอโทดค่ะ หมายเลขที่ท่านเรียกไม่สามารถติดต่อได้ในขณะนี้ Sorry……..’


  ร่างสูงยันตัวขึ้นมาก่อนจะกดโทรหาเบอร์นี้เป็นสิบๆรอบแต่ก็เหมือนเดิม เขาคว้ากุญแจรถมาและเดินออกจากห้องของตัวเองไป รีบร้อนเดินลงมาจากชั้นสองกำลังจะไปที่โรงรถแต่ก็ต้องหยุดฝีเท้าเมื่อประมุขของตระกูลเอ่ยถามเขา


  “จะไปไหน”


  “ผมจะไปหาอี้ชิง”


  “เขาหนีไปแล้ว” ประโยคนั้นทำให้คริสหยุดนิ่งไป


  “ผมไม่เชื่อ”


  “จริงๆนะลูก ลองถามเพื่อนๆของอี้ชิงดูก็ได้” คุณหญิงช่วยพูดกล่อมแต่ท่าทางคริสก็พยายามจะไปให้ได้ ประมุขใหญ่จึงสั่งให้บอดี้การ์ดมาคุมตัวร่างสูงไว้


  “ปล่อย!! ผมจะไปหาอี้ชิง!” ร่างสูงขัดขืนพร้อมกับตะโกนลั่นบ้าน


  “แกจะไปสนใจเด็กบ้านๆนั้นทำไม! ยังไงฉันก็ไม่ให้แกคบกันแน่นอน” ได้ยินประโยคนั้นออกมาจากปากพ่อของตัวเอง อารมณ์ของคริสก็ยิ่งเดือดหนัก


  “ไม่!! ผมรักอี้ชิง! พ่อห้ามผมไม่ได้หรอก!!...” คริสเงียบไปเพราะโดนหมัดของพ่อตัวเองต่อยเข้าที่โหนกแก้ม เขารู้สึกเจ็บแต่ไม่ร้องโอดโอยอะไรทำได้แต่มองค้อนใส่ประมุขใหญ่ของบ้าน ก่อนจะโดนบอดี้การ์ดลากกลับไปที่ห้องนอนแต่คริสก็ผลักคนพวกนั้นออกและเดินไปเอง


  ร่างสูงปากุญแจทิ้งลงกับพื้นอย่างไม่ใยดีก่อนจะหาเบอร์ของเพื่อนสนิทอี้ชิง เขาโทรหาอี้เอินและก็รอสายอยู่สักพัก คริสรู้สึกโมโหเล็กน้อยจนเกือบจะวางหูแต่อีกฝ่ายก็รับสายพอดี


  “อี้ชิงอยู่ไหน”


  [เอ่อ....อยู่ต่างประเทศครับ อ..อเมริกาน่ะครับ] อี้เอินพูดตะกุกตะกัก


  “อเมริกา?”


  [ครับ อี้ชิงได้ทุนไปเรียนต่อที่นั้น]


  “ฉันขอเบอร์ติดต่อของอี้ชิงหน่อย”


  [อ..เอ่อ ผมมีธุระ ขอโทษนะครับ] อี้เอินกดวางสาย คริสกำโทรศัพท์ไว้แน่นก่อนจะเขวี่ยงมันไปกระแทกกับผนังจนแตกกระจาย


  “แม่งเอ้ย!!” เขาสบถออกมาก่อนจะเดินวนไปมาในห้องของตัวเอง และน้ำตาก็ไหลออกมา เขายอมรับว่าตั้งแต่เขาเข้าวงการนี้มาเขาก็ไม่ได้สนใจอี้ชิงเลย ทั้งที่สัญญากับฝ่ายนั้นไว้แล้ว แต่เขาก็ไม่สนใจและเหมือนเป็นฝ่ายทิ้งอี้ชิงก่อนแล้วก็มานั่งเจ็บเองทีหลัง...











Talk จ้าาาาา

ว้าววววว มาอัพแล้วจ้าาา คู่ของฮุนฮานกำลังจะแฮปปี้ แต่คู่ของพี่คริสกับอี้ชิงดันมีปัญหาซะงั้น ช่วยกันติดตามช่วยกันลุ้นต่อไปด้วยนะคะะะะ

#ฟิคนายแบบkl ในทวิตด้วยนะจ๊ะ เม้นบอกความรู้สึกกันก็ได้เนอะว่าอ่านแล้วเป็นยังไง ขอบคุณรีดเดอร์ทุกคนนะคะะะะ

O W E N TM.
 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

123 ความคิดเห็น

  1. #107 dovy_bubble (@pakjira-nest) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 23 พฤศจิกายน 2559 / 21:49
    พ่อใจร้ายย
    #107
    0
  2. #73 phimolratt (@phimolratt) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2559 / 17:59
    แง ชอบๆ
    #73
    0
  3. #72 krisging (@krisging) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2559 / 17:56
    ตอนนี้ทุกคนดูร้ายไปหมดพ่อแม่คริสไมทำลายความรักลูกได้
    #72
    0
  4. #70 conan_tkd (@conan_xoxo) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 6 พฤศจิกายน 2559 / 19:04
    เทาร่วมมือกับปิงปิงใช่แมะ ใส่ความอี้ชิง ส่งคนมาทำร้ายฮุน
    พ่อแม่พี่คริสนี่เองที่ขัดขวางความรักอะ
    #70
    0
  5. #69 banamelody (@aunnattha) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 6 พฤศจิกายน 2559 / 17:29
    ใครสั่งคนมาร้ายเซฮุนอ่ะ
    #69
    0
  6. #68 itchaayaa (@itchaayaa) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 6 พฤศจิกายน 2559 / 17:06
    ฮุนเปิดใจแล้วววว
    #68
    0
  7. #67 smile m (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 6 พฤศจิกายน 2559 / 17:02
    สงสารทั้งคู่อ่ะ แล้วตกลงชิงเป็นไรถึงจำคริสไม่ได้
    #67
    0