[Fic EXO] Model&Cameraman - KrisLay ft. HunHan

ตอนที่ 11 : ::Chapter 10::

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 554
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 6 ครั้ง
    3 พ.ย. 59

Chapter 10

  ร่างบางนอนหลับพักผ่อนมาหลายชั่วโมงแล้ว เปลือกตาสวยจึงค่อยๆขยับและรู้สึกได้ว่าบรรยากาศรอบๆตัวนั้นเปลี่ยนไป ไม่ใช่รถแล้วก็ไม่ใช่บนเตียงในห้องนอน มีลมเย็นพัดผ่าน ได้กลิ่นของน้ำทะเลและเสียงคลื่นที่กระทบฝั่ง อี้ชิงลืมตาขึ้นก่อนจะมองไปรอบๆ เขานั่งอยู่บนเก้าตัวยาวและมีผ้าห่มสีขาวคลุมตัวเขาไว้อยู่ ท้องฟ้าเป็นสีดำและเห็นดวงดาวได้ชัดเจน ตรงที่อี้ชิงอยู่คือระเบียงและมีไฟติดไว้เพื่อไม่ให้มันมืดเกินไป ร่าบางลุกขึ้นยืนก่อนจะเลื่อนเปิดประตูที่เป็นกระจกใส่ เป็นห้องนอนที่เป็นสไตล์โมเดิร์น มีพื้นต่างระดับอยู่และก็มีที่นอนเป็นฟูกนุ่มๆ นอนได้ประมาณสามคน ตู้เสื้อผ้าอยู่ติดกับห้องน้ำที่ไม่ประตู เป็นแค่กำแพงกั้นไว้เท่านั้น ร่างบางเดินไปที่ประตูห้องก่อนจะเปิดมันออกอย่างเบามือ มีห้องนั่งเล่นที่พอจะจัดปาร์ตี้ขนาดเล็กได้ ถัดไปทางซ้ายก็เป็นห้องครัว อี้ชิงได้ยินเสียงกุกกักจึงเดินไปตามเสียงที่ได้ยินก็พบว่าร่างสูงที่พาเข้ามาที่นี้กำลังวุ่นกับการทำอาหาร มือใหญ่ข้างนึงจับด้ามกระทะไว้ส่วนอีกข้างก็จับตะหลิวผัดเส้นพาสต้าอยู่ เหลือบไปเห็นเคาน์เตอร์ที่มีจานถูกจัดเตรียมไว้


  “มานั่งสิ ใกล้จะเสร็จแล้ว” อี้ชิงสะดุ้งเล็กน้อยก่อนเดินไปนั่งที่เก้าอี้สูงและมองร่างสูงกำลังเทพาสต้าครีมซอสแซลมอนลงในจานตรงหน้าของอี้ชิง กลิ่นหอมๆโชยเข้าจมูก ทำให้ท้องของอี้ชิงร้องขึ้นมาทันที “หึๆ ช่วงนี้ติดหนี้รึไง ผอมไปนะ”


  “ป่าวซะหน่อย ผมแค่ฟิตหุ่นอยู่” เจ้าตัวพูดไปก็กอดอกพองแก้มไปด้วย คริสก็แอบหัวเราะเบาก่อนจะเอากระทะไว้ในอ่างล้างจานหลังจากที่จัดจานของตัวเองเสร็จเรียบร้อยแล้ว ร่างสูงเดินมานั่งเก้าอี้สูงข้างๆร่างบางก่อนจะบีบแก้มนุ่มอย่างหมั่นเขี้ยว


  “อ้วนแบบแต่ก่อนน่ารักกว่า” พูดจบก็ยิ้มให้อย่างอ่อนโยน


  “ทำไมคุณ...”


  “ทำไมถึงฉันถึงรู้เรื่องเธอน่ะหรอ” ยังไม่ทันที่อี้ชิงจะพูดจบ คริสก็พูดคำถามที่อี้ชิงมักจะถามทุกครั้ง “กินให้เสร็จก่อน แล้วจะบอก”


  อี้ชิงเบะปากก่อนจะเริ่มกินพาสต้าครีมซอสแซลมอนฝีมือของร่างสูง กินคำแรกเข้าไปก็เคี้ยวจนแก้มตุ่ยพร้อมกับอมยิ้มเล็กน้อย ส่วนพ่อครัวร่างสูงก็กินไปมองคนข้างๆไป คริสแอบตักปลาแซลมอนจากจานของอี้ชิงตอนที่เจ้าตัวเล่นโทรศัพท์อยู่ พอจับได้ก็งอแงใส่แล้วรีบกินจนหมดจาน คนแกล้งที่ขำชอบใจก่อนตักป้อนให้อีกหนึ่งคำเพราะคนโดนแกล้งยังไม่เลิกทำหน้างอ จานของทั้งคู่ว่างเปล่าแล้ว อี้ชิงอาสาจะล้างจานส่วนคริสก็ทำความสะอาดเคาน์เตอร์จนเอี่ยมเหมือนเดิม


  “งื้ออ ปล่อยนะครับ” มือบางที่ถือฟองน้ำไว้อยู่ก็หยุดลง อี้ชิงไม่กล้าหันไปมองอีกฝ่ายเพราะคริสเอาคางมาเกยที่ไหล่เล็กไว้ คนมากวนกระชับกอดแน่นขึ้นเมื่ออี้ชิงออกแรงดิ้นเล็กน้อย “ผมล้างจานไม่ถนัดนะ”


  “เธอไม่อยากให้ฉันปล่อยหรอก” พูดจบก็จุ๊บเบาๆที่แก้มนิ่มและเอาคางเกยไว้บนไหล่เล็กเหมือนเดิม อี้ชิงถอนหายใจก่อนล้างจานตรงหน้าต่อ แต่ระหว่างนั้นก็โดนกวนอยู่ตลอด หอมนู้นหอมนี้ มือไม้ก็อยู่ไม่สุข อี้ชิงต้องคอยห้ามตลอดจนแทบไม่ได้ล้างจานเลย


  ริมชายหาดที่เงียบสงบในยามค่ำคืน ร่างสูงเดินนำหน้าร่างบาง ทั้งคู่มาเดินย่อยอาหารและรับบรรยากาศในช่วงเวลานี้ ร่างบางที่เดินตามหลังก็เดินตามรอยเท้าของร่างสูงบนพื้นทรายที่เดินนำไปก่อน เดินตามมาเรื่อยๆก็เริ่มรู้สึกว่าก้าวขากว้างขึ้น จนกระทั่งไม่มีรอยเท้าของร่างสูงแล้ว ใบหน้าหวานเงยขึ้นมาจากพื้นทรายก็พบว่าตัวเองยืนอยู่ตรงหน้าร่างสูงในระยะประชิด อี้ชิงแกล้งทำหน้าไม่รู้ชี้ก่อนจะรีบเดินไปนั่งบนเสื่อที่อยู่ไม่ค่อยไกลนัก ร่างสูงมองตามพร้อมกับกลั้นขำไว้ก่อนจะเดินไปนั่งข้างๆร่างบาง แสงไฟจากคบเพลิงอันเล็กที่ปักไปบริเวณนั้นทำให้บรรยากาศโรแมนติกมากขึ้น ซึ่งคริสก็เป็นคนจัดการไว้ ร่างบางนอนมองดาวบนท้องฟ้า อี้ชิงไม่ได้พักผ่อนแบบนี้มาสักพักแล้วเพราะก่อนหน้านี้ประมาณหนึ่งเดือนเขาก็ทำแต่งาน ไม่ค่อยได้ไปไหนไกลๆ


  “ผมเห็นลูกไก่ด้วยแหละ คุณเห็นมั้ย” อี้ชิงพูดด้วยน้ำเสียงตื่นเต้นพร้อมกับชี้ไปที่กลุ่มดาวที่ตัวเองเห็น


  “เห็นสิ เห็นแมงป่องด้วยนะ” คริสชี้ไปที่กลุ่มดาวแมงป่อง ทำให้อีกคนรู้สึกตื่นเต้นยิ่งกว่าเดิม “แล้วก็เห็นกระต่ายด้วยนะ”


  “อยู่ตรงไหนอ่ะ” อี้ชิงยังคงมองหากลุ่มดาวกระต่ายที่คริสบอก แต่ก็ไม่เจอเลยจะหันไปถามก็พบว่าร่างสูงนอนตะแคงมองอยู่โดยที่ใช้ข้อศอกเท้าไว้กับพื้นและหนุนศีรษะบนฝ่ามือ


  “อยู่ตรงหน้าฉันนี้ไง”




  “ฟานๆ ฟานเห็นกลุ่มดาวตรงนั้นป่ะ เหมือนลูกไก่เจ็ดตัวเลยเนอะ”


  “ฮ่าๆๆ ฟานเห็นกระต่ายด้วยนะ”


  “ไหนอ่ะฟาน”


  “ก็อยู่หน้าฟานนี้ไง”




  อี้ชิงเหมือนคุ้นกับเหตุการณ์ตอนนี้แต่เขาจำไม่ได้เลยว่าไปนั่งดูดาวตอนไหน แล้วเหตุการณ์ที่แว๊บผ่านเข้ามาเมื่อกี้นี้คืออะไรกัน คิ้วทั้งสองข้างเริ่มขมวดเข้าหากันเล็กน้อย ในหัวมันมืดไปหมดนึกอะไรไม่ออกมีแต่คำถามมากมายที่ผุดขึ้นมาเรื่อยๆ


  เขาเคยนั่งดูดาวแบบนี้กับใครมาก่อนหรอ?


  ทำไมคุณคริสกับผู้ชายคนนั้นถึงพูดคล้ายๆกันเลยล่ะ?


  คุณคริสกับคนที่แทนตัวเองว่า ฟาน คือคนเดียวกันหรอ?


  ใบหน้าคมค่อยๆโน้มลงไปใกล้ใบหน้าหวานพร้อมกับใช้เรียวนิ้วชี้ของมืออีกข้างเชยปลายคางของร่างบางขึ้นมาก่อนจะกดจูบที่ปากนุ่ม นั้นทำให้ร่างบางได้สติกลับมาหลังจากที่เงียบไปสักพัก มือบางยกขึ้นดันไหล่กว้าง ร่างสูงจึงจ้องดวงตาหวานและกดจูบหนักขึ้น อี้ชิงหลับตาเพื่อไม่ให้สบตากับอีกฝ่าย อี้ชิงรู้สึกว่าคุณนายแบบกำลังจับมือเขาไว้แบบประสานนิ้วพร้อมกับแรงดูดเบาๆที่ริมฝีปากล่าง และแล้วอี้ชิงก็แพ้รสจูบของผู้ชายคนนี้ จูบตอบกลับไปด้วยความต้องการที่อยากให้อีกฝ่ายรุกล้ำมากกว่านี้ ร่างสูงเขยิบตัวมาคร่อมร่างบางไว้ก่อนจะป้อนจูบตามที่อีกคนต้องการ เขาออกแรงดูดปากนุ่มแรงขึ้นก่อนจะสอดลิ้นร้อนเข้าไปในโพรงปากเล็ก แขนขาวทั้งสองข้างยกขึ้นโอบรอบคอคนข้างบนไว้ก่อนจะใช้ลิ้นตัวเองเกี่ยวลิ้นร้อนนั้น มือใหญ่ข้างนึงใช้รองศีรษะของคนใต้ร่างให้หนุนต่างหมอน ส่วนอีกข้างก็รู้งานดี ลูบไล้ไปมาบริเวณเอวคอดและสะโพกพร้อมกับออกแรงบีบเล็กน้อย ลิ้นทั้งสองเกี่ยวพันกันไปมาโดยมีน้ำเหนียวใสๆช่วยหล่อลื่น องศาของใบหน้าก็เปลี่ยนไปเรื่อยๆเพื่อจูบที่ลึกซึ้งมากขึ้น


  อี้ชิงไม่รู้ตัวเลยว่าเขาชอบรสจูบของผู้ชายคนนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่ ก่อนหน้าก็เคยจูบกันไม่กี่ครั้งแต่อี้ชิงกลับรู้สึกว่ามันไม่ใช่แค่ครั้งสองครั้งและเหมือนจะนานมากแล้ว เขารู้สึกคิดถึงผู้ชายคนนี้อย่างบอกไม่ถูก เหมือนกับว่ารอมานานแล้ว ตอนที่เจอกันครั้งแรกเขาคุ้นหน้ากับนายแบบคนนี้ทั้งที่ไม่เคยร่วมงานกันมาก่อน พวกนิตยาสารอะไรก็ไม่ค่อยอ่าน แต่กลับคุ้นหน้าเหมือนเคยเจอกันมาก่อนแล้ว ผู้ชายคนนี้รู้ทุกเรื่องเกี่ยวกับอี้ชิงทั้งที่อี้ชิงเองก็ไม่เคยเล่าให้ฟังหรือบางครั้งก็จำไม่ได้ว่าเหตุการณ์ที่มันผ่านเข้ามาในหัวกับฝันที่เคยฝันมันเกิดขึ้นตอนไหน ทำไมถึงเป็นอี้ชิง? ทำไมถึงเป็นผู้ชายคนนี้ด้วย?


  คริสค่อยๆถอนจูบออกเพื่อให้อี้ชิงได้พักหายใจ ทั้งคู่สบตากันครู่หนึ่งก่อนที่ริมฝีปากหยักจะกดจูบที่หน้าผากมน ปลายจมูกมน แก้มนิ่มทั้งสองข้าง และริมฝีปากนุ่ม คริสออกแรงดูดที่ริมฝีปากล่างโดยที่อี้ชิงยังไม่ทันได้ตั้งตัว เสียงจ๊วบจ๊าบที่เกิดจากปากของทั้งคู่ผลัดกันดูดไปมาดังขึ้นอีกครั้ง แต่เพราะมีเสียงน้ำทะเลทำให้ได้ยินกันอยู่แค่สองคน ร่างสูงถอนจูบออกอย่างอ่อยอิ่งก่อนจะดึงร่างบางขึ้นให้อยู่ท่านั่งแล้วอุ้มขึ้นในท่าเจ้าสาว คนโดนอุ้มก็โอบคออีกฝ่ายไว้แน่นเพราะกลัวตก ร่างสูงเดินกลับไปที่บ้านของตัวเอง เสียเวลาไปนิดนึงกับการเปิดประตูแต่เขาก็เข้ามาในบ้านได้และก็เดินตรงมายังห้องนอนทันที เปิดประตูเข้ามาก่อนจะค่อยๆวางร่างบางไว้บนฟูกนุ่มที่มีผ้าปูหนาๆรองไว้อีกชั้นหนึ่ง ร่างสูงแทรกตัวมาอยู่ตรงกลางทำให้ขาเรียวทั้งสองข้างเกี่ยวเอวสอบไว้โดยอัตโนมัติ และมือทั้งสองข้างของแต่ละคนก็สอดประสานเข้าหากัน




---Cut Scene---




  ร่างสูงใส่กางเกงตัวเดิมแต่เปลือยท่อนบนไว้ หลังจากที่เขาจัดโต๊ะอาหารเสร็จเรียบร้อยแล้วก็สาวเท้าเดินไปที่ห้องนอน เขาเปิดประตูเข้าไปให้เบาที่สุดเพราะกลัวคนที่นอนหลับอยู่จะตื่นแต่ที่เขาเข้ามาก็เพื่อมาปลุกร่างบางนี้แหละ ร่างสูงค่อยๆนอนลงข้างร่างบางก่อนจะรั้งอีกฝ่ายเข้ามาจนแผ่นหลังกับหน้าอกแกร่งของเขาชิดติดกัน หลังจากเสร็จกิจเมื่อคืน คริสก็เช็ดตัวให้ร่างบางเพื่อให้นอนสบายและไม่เหนียวตัวแล้วใส่เสื้อเชิร์ตสีขาวกับกางเกงตัวเก่าๆให้


  “ตื่นได้แล้วนะที่รัก” เสียงทุ้มเอ่ยกระซิบข้างหูคนที่นอนหลับอยู่ก่อนจะกดจูบเบาๆที่หัวไหล่มน


  “อื้ออ~” คนนอนหลับโดนรบกวนจึงท้วงด้วยการครางอื้ออึงในลำคอและขยับท่านอนนิดหน่อย คริสมองแล้วยิ้มอย่างเอ็นดูก่อนจะเริ่มก่อกวนแกล้งร่างบาง นิ้วโป้งกับนิ้วชี้บีบเบาๆที่ปลายจมูกรูปหยดน้ำแล้วก็โดนมือขาวปัดออก ร่างบางงัวเงียแล้วก็งอแงไปพร้อมๆกันเหมือนเด็กนักเรียนโดนปลุกตอนเช้าไปให้อาบน้ำเพื่อไปโรงเรียน คริสสบตากับคนที่เพิ่งตื่นก่อนจะกดจูบเบาๆที่ปากอิ่ม


  “มอร์นิ่งคิสครับ” เขายกยิ้มออกมาเล็กน้อยก่อนจะโดนร่างบางตีที่ต้นแขน “ตีทำไมหื้ม?”


  “ก็เมื่อคืน....” อี้ชิงจ้องหน้าเขาแล้วก็ขมวดคิ้วใส่ “คุณไม่ใส่ถุงยางอ่ะ...”  


  “ฮ่าๆๆ โกรธหรอ”


  “...” อีกฝ่ายเงียบแล้วหันหน้าไปทางหน้าต่างบานใหญ่ตรงระเบียง


  “ฉันจะดูแลเธอให้ดีที่สุด ฉันสัญญา” คริสพูดเหมือนให้คำมั่นสัญญาพร้อมกับกุมมือขาวไว้ เขาพูดประโยคนี้เป็นรอบที่สองแล้วเพราะครั้งแรกที่เขาพูดไป เขาก็ไม่ได้ทำตามที่ให้สัญญาไว้กับคนที่เขารักเลย...


  คริสประคองร่างบางเดินมาที่โต๊ะอาหาร อาหารเช้าที่เขาเตรียมไว้ก็คงเริ่มจะเย็นลงแล้วแต่น่าจะยังอุ่นๆอยู่ ข้าวต้มกุ้งเป็นอาหารเช้าของทั้งสอง เขาตักกุ้งใส่ในถ้วยของอี้ชิงให้เยอะเป็นพิเศษเพราะว่าถ้ากุ้งหมดแล้วก็จะไม่กินข้าวต้มที่เหลือ หลังจากที่นั่งเก้าอี้แล้วมือขาวหยิบช้อนมาคนข้าวต้มก่อนจะตักข้าวต้มขึ้นมาพร้อมกับกุ้งที่ดึงหางออกไปแล้ว อี้ชิงตักกินเรื่อยๆหลังจากที่กินคำแรกเสร็จ คนนั่งตรงข้ามนั่งยิ้มอยู่คนเดียวสลับกับตักกินแค่ไม่กี่คำก็กลับมานั่งมองคนตรงหน้าเหมือนเดิม


  “มองอะไรหรอครับ” คนโดนจ้องเอ่ยถาม


  “เมียของฉันไง”


  “พูดอะไรของคุณ คุณมีคู่หมั้นแล้วนะครับ” อี้ชิงพูดตัดพ้อก่อนจะวางช้อนลงแล้วทำท่าเหมือนจะลุกขึ้น ร่างสูงรีบเดินไปหาแล้วประคองร่างบางไว้


  “ตอนนี้เราอยู่กันสองคน อย่าพูดถึงคนอื่นได้มั้ย”


  อ่อด อ่อด อ่อด


  เหมือนมีใครมาเยี่ยมแต่คริสไม่เคยบอกใครว่าเขามีบ้านพักต่างอากาศอยู่ที่นี้ คนที่รู้ก็มีแค่พ่อแม่ แม่บ้าน คนขับรถ เฮนรี่ นอกจากว่าจะมีใครสักคนที่รู้ไปบอกคนอื่นๆ คริสบอกให้อี้ชิงไปอาบน้ำแล้วก็ใส่ชุดเมื่อวานไปก่อนหลังจากที่พาอี้ชิงมาส่งที่ห้องนอนแล้ว ร่างสูงเดินไปหยิบเสื้อยืดในตะกร้าผ้าหน้าห้องมาสวมชั่วคราวก่อนจะเดินไปเปิดประตูให้แขกที่ไม่ได้รับเชิญ


  “คุณหนูปิงปิง” คริสอึ้งไปสักพัก คริสเดาว่าพ่อแม่เขาน่าจะเป็นคนบอกเธอเอง


  “จะไม่เชิญว่าที่คู่หมั้นเข้าบ้านหน่อยหรอคะ”


  “กลับไปซะ” คริสพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชาแล้วกำลังจะปิดประตูแต่หญิงสาวก็ดันผลักเข้ามาได้ก่อน “คุณหนูครับ”


  “ทำไมคะ คุณแอบซ่อนใครไว้อยู่”


  “ไม่ใช่เรื่องของคุณ ผมบอกให้กลับไป!” คริสขึ้นเสียงใส่เธอ คนที่แอบฟังอยู่ในห้องนอนก็พลางตกใจไปด้วย เหมือนเป็นคนละคนเวลาอยู่ต่อผู้หญิงคนนี้ อยู่ๆน้ำตามันก็ไหลออกมาเพราะกำลังสับสนว่าตอนนี้ควรทำอะไร ควรรู้สึกยังไง ร่างบางรีบใส่เสื้อผ้าของเขาที่กองอยู่บนพื้นอย่างเร่งรีบแล้วคว้ากระเป๋าใบโปรดของตัวเองมากอดไว้


  “คุณไม่ได้รักมันหรอก เชื่อฉันสิ!


  “ใช่!! ผมไม่ได้รักใครทั้งนั้น พอใจคุณรึยัง!!” คริสตะคอกใส่เธอด้วยความโมโหและคิดแค่ว่าผู้หญิงคนนี้น่าจะกลับไปถ้าเขาพูดแบบนั้นออกไป แต่มันก็ไม่ใช่แบบนั้นซะทีเดียว...


  “ฮึก....” เสียงสะอื้นเรียกความสนใจของทั้งสองให้หันไปมองที่ต้นเสียง ร่างบางเดินออกมาจากห้องช้าๆพร้อมกับน้ำตาที่เปรอะเปื้อนเต็มใบหน้าหวาน


  “อี้ชิง...” คริสนึกถึงประโยคที่เขาตะโกนออกไปเมื่อกี้ เขาผิดสัญญากับอี้ชิงเป็นครั้งที่สอง...


  “เหอะ เนี่ยน่ะหรอคนที่เป็นข่าวลือกับคุณ” อี้ชิงไม่ได้สนใจที่ผู้หญิงคนนั้นพูด ปาดน้ำตาออกลวกๆก่อนจะเดินตรงไปที่ประตู ทำเหมือนว่าไม่มีใครอยู่ในบ้านอีกแล้ว มือใหญ่รีบคว้าแขนขาวไว้ทันทีแต่ร่างบางก็สะบัดออก


  “ไม่ต้องมายุ่งกับผม ต่อจากนี้เราไม่รู้จักกัน” อี้ชิงพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชาก่อนจะเปิดประตูเดินออกไป คริสจะตามไปแต่ปิงปิงก็รั้งไว้


  “คุณพูดเองนะ ว่าไม่ได้รักใครทั้งนั้น” พูดจบ เธอก็แสยะยิ้มออกมา “ทีนี้คุณก็คงหมั้นกับฉันได้แล้วสินะ”


  “ไม่ ผมจะยกเลิกการหมั้นกับคุณ ต่อให้ผมโดนไล่ออกจากบ้านผมก็จะทำ”


  “คุณคริส!


  “ไม่ใช่คุณคนเดียวที่จะแฉเรื่องคนอื่นได้ รีบกลับไปซะ” พูดจบเข้าก็รีบเดินออกจากบ้านไปทันที ส่วนคุณหนูที่อยู่ในอารมณ์โกรธก็ยอมกลับไปแต่โดยดี




  ร่างบางนั่งอยู่หลังสุดของรถบัสประจำทางคันเล็ก โชคดีที่เดินออกมาก็เห็นกำลังรอรับผู้โดยสารที่ป้ายรถเมล์อี้ชิงเลยรีบวิ่งไปขึ้นทันทีและกำลังไปในตัวเมืองของที่นี้เพื่อหารถที่แล่นเข้าเมืองหลวง ผู้โดยสารมีไม่ค่อยมากนักแล้วที่นั่งข้างหลังก็มีเขาคนเดียวจึงไม่มีใครสังเกตว่าเขาร้องไห้อยู่ น้ำตามันไหลออกมาเรื่อยๆแต่ก็ต้องกลั้นเสียงสะอื้นไว้  


  “ฉันจะดูแลเธอให้ดีที่สุด ฉันสัญญา”


  นึกถึงประโยคที่ผู้ชายคนนั้นพูดไว้กับเขาเมื่อไม่นานนี้ พลางนึกในหัวอีกว่าเขาเคยได้ยินประโยคที่มันคล้ายๆกันนี้ แต่จำไม่ได้ว่าได้ยินมาจากไหน คิดถึงเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อวาน เมื่อคืน แล้วก็เมื่อเช้านี้ ผู้ชายคนนั้นทำตัวดีกับอี้ชิง พูดด้วยคำหวานๆจนอี้ชิงก็หลงไปกับคำและการกระทำพวกนั้น ถึงตอนนี้จะยังไม่รู้ใจตัวเองว่ารู้สึกยังไงกับเขาก็ตาม แต่มันก็ก็จะกลายเป็นบทเรียนสำหรับอี้ชิงได้ คอยเตือนว่าอย่าเข้าใกล้ผู้ชายคนนั้นอีก...


  เกือบสองชั่วโมงในการเดินทาง อี้ชิงมาถึงที่สตูดิโอแล้วก็รีบไขประตูรั้วด้านนอก โชคดีที่วันนี้ร้านและสตูดิโอเขาปิดจึงไม่มีใครเห็นเขาในสภาพแบบนี้ ล็อคประตูรั้วอีกครั้งก่อนจะรีบมาไขประตูร้านกาแฟพลางสะอึกสะอื้นไปด้วย สาวเท้าเดินขึ้นบันไดไปที่ชั้นสามแล้วรีบไขประตูเข้าไปก่อนจะล็อคมันไว้อย่างเดิม ร่างบางทรุดตัวลงนั่งพิงกับประตู กวาดสายตามอง


ไปรอบๆก็นึกถึงร่างสูงของผู้ชายคนนั้น คนที่เขาให้ใจไปเพียงไม่เท่าไหร่ก็โดนทำลายซะแล้ว โทรศัพท์ในกระเป๋าเป้เกิดอาการสั่น อี้ชิงรู้ดีว่าใครเข้าจึงเลือกที่จะไม่สนใจมัน นั่งเงียบอยู่คนเดียวในห้องที่ค่อนข้างมืดกับโทรศัพท์ที่ยังคงสั่นไม่เลิกเหมือนเป็นการกล่อมให้อี้ชิงหลับไปโดยไม่รู้ตัว



 

  “อี้ชิง”


  “หื้ม?”


  “ฟานสัญญา ฟานจะดูแลอี้ชิงให้ดีที่สุดเลย”


  “คึๆ ขอบคุณนะ”


  .


  .


  .


  “ฟานจะไปไหนหรอ เพิ่งกลับมาเมื่อกี้เองนะ”


  “ทำงาน”


  “แต่ว่า...”


  “ไม่สบายก็นอนพัก ฉันไปละ”




  อี้ชิงงัวเงียตื่นขึ้นมาเพราะประโยคสุดท้ายที่เขาได้ยิน เป็นเสียงของเขากับผู้ชายคนนั้นคุยกัน อี้ชิงส่ายหัวไปมาก่อนจะมองออกไปนอกหน้าต่าง ตอนนี้ก็เป็นเวลากลางคืนแล้ว หันไปมองนาฬิกาที่แขวนอยู่ที่ผนังห้อง เข็มนาฬิกาบ่งบอกเวลาประมาณหนึ่งทุ่มกว่าๆแล้ว ร่างบางยันลุกขึ้นยืนแต่ก็ยังมีโซเซอยู่บ้างเพราะอาการเจ็บที่ช่วงหลังบวกกับอาการปวดหลังจากการที่นั่งเป็นเวลานาน ค่อยๆสาวเท้าเดินไปที่ห้องของตัวเองอย่างเหนื่อยล้า หย่อนก้นลงนั่งบนเตียงก่อนจะหยิบโทรศัพท์ของตัวเองออกมาจากกระเป๋าเป้


  คุณคริส

  (101) Misscall


  อี้ชิงเห็นการแจ้งเตือนที่หน้าจอ ขณะนั้นเบอร์ที่เขาไม่อยากรับมากที่สุดก็โทรเข้ามาอีกครั้ง เขากดปิดเครื่องไปก่อนจะล้มตัวลงนอนราบกับเตียง ปิดเปลือกตาลงช้าๆแล้วน้ำตาก็ไหลออกมาจากหางตา


  ทำไมอ่อนแออย่างนี้นะจางอี้ชิง...


  อี้ชิงคิดในใจเพราะเขาอยากเป็นอี้ชิงคนเดิม ที่ค่อนข้างเย็นชา ไม่คิดจะรักหรือชอบใครทั้งนั้น แต่พอหลังจากที่นายแบบชื่อดังคนนั้นเข้ามาในชีวิตของเขา มันก็เปลี่ยนไปหมดแม้กระทั่งใจตัวเองที่อี้ชิงยังไม่รู้ว่าควรจะให้อภัยและเหตุผลจากเขาคนนั้นหรือไม่ยุ่งเกี่ยวกับเขาคนนั้นอีกเลย...


  บรื้นนนนน!


  อี้ชิงได้ยินเสียงเหมือนคนกำลังเหยียบคันเร่งรถอยู่ที่หน้าบ้าน เจ้าตัวเดินไปที่ระเบียงที่อยู่ถัดจากห้องนั่งเล่นและเยื่องออกไปข้างนอก รถสปอร์ตสีแดงที่เขาคุ้นตาจอดอยู่ที่หน้าบ้านเขา เจ้าของรถลงมาจากรถก่อนจะจ้องมองร่างบางที่ยืนมองด้วยสีหน้าเรียบๆ เม็ดฝนเริ่มปรอยลงมาก็คงจะเป็นฝนหลงฤดู ร่างบางกำลังจะหันหลังกลับเดินเข้าไปในบ้านแต่คนที่ยืนอยู่หน้าบ้านกลับตะโกนขึ้นมา


  “เปิดประตูเดี๋ยวนี้จางอี้ชิง!


  อี้ชิงไม่สนใจ เดินกลับเข้าไปก่อนจะกดล็อคหน้าต่างแล้วรูดม่านมาปิด อี้ชิงได้ยินเสียงฝนตกหนักหนักขึ้นก็คงพอที่จะไล่คนๆนั้นได้แต่เขาคิดผิด เขายังได้ยินเสียงตะโกนเรียกชื่อเขาอยู่หลายรอบ อี้ชิงแสร้งทำเป็นไม่ได้ยินก่อนจะสาวเท้าเดินไปที่ห้องน้ำเพื่อชำระร่างกาย


  “จางอี้ชิง!!” ร่างสูงตะโกนสุดเสียง เขาไม่สนว่าตัวเองจะต้องตากฝนนานแค่ไหนหรือจนกว่าอีกฝ่ายจะยกโทษให้เขา เขาก็จะยังยืนรออยู่ตรงนี้ หรือต่อให้ต้องเสียสละอะไรไปเขาก็ยอม...


  “ฟานขอโทษ...”










Talk จ้าาาาาาาา

ไรต์ก็ขอโทษนะคะที่เพิ่งมาอัพ;-; ไรต์เพิ่งเปิดเทอมเลยไม่ค่อยมีเวลาแล้วก็สมองไม่ค่อยแล่นด้วย สารภาพเลยนะ55555555555 อย่างเพิ่งกันไปไหนเนอะ ใครอยู่ไหนก็เลือกเลย ทีมอี้ชิง หรือ ทีมคริส 55555555 ไม่ใช่ละๆๆ ขอบคุณทุกคอมเม้นทุกวิวเลยนะคะะ><

#ฟิคนายแบบkl ในทวิตด้วยน้าาาา




O W E N TM.
 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 6 ครั้ง

123 ความคิดเห็น

  1. #106 dovy_bubble (@pakjira-nest) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 23 พฤศจิกายน 2559 / 21:46
    โอ้ยตายไไ
    #106
    0
  2. #71 krisging (@krisging) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2559 / 17:36
    หวานไม่ทันรัยตัวป่วนมาทัเดียวหมดกัน
    #71
    0
  3. #66 conan_tkd (@conan_xoxo) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2559 / 00:17
    พี่ตริสใจดี เพิ่มรอบให้อี้ชิงด้วย
    #66
    0
  4. #65 conan_tkd (@conan_xoxo) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2559 / 00:01
    พี่คริสผิดสัญญาอีกแล้วนะ
    เดินหน้าง้อต่อไป
    #65
    0
  5. #64 pairwapalo4148 (@pairwapalo4148) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2559 / 22:26
    ทำไมคริสพูดแบบน้านนน ประโยคสุดท้ายนี่ทำเอาค้างเลย
    #64
    0
  6. #63 banamelody (@aunnattha) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2559 / 22:26
    เห้อ พี่คริสไม่น่าพลั้งปากไปเลยอ่ะ ชิงอุส่าเริ่มเปิดใจแล้ว
    #63
    0