ผจญภัยเมืองต้องมนตร์ กับสมบัติผู้สาบสูญ

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 173 Views

  • 1 Comments

  • 5 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    10

    Overall
    173

ตอนที่ 7 : บทที่ 5 เราและนาย เริ่มต้นสำหรับ"มิตรภาพ"

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 19
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    20 ก.พ. 62

ตอนเย็นของวันนั่นเอง หลังจากที่ได้ทำรายงานหนาเตอะ เราต้องไปที่หอสมุดเวทย์เกี่ยวกับประวัติ ตำนาน อาวุธในตำนาน มีผม เซบาสเตียน บาร์รอน ที่นั่งทำงานจนถึงค่ำ ผมพบสิ่งที่น่าสนใจเกี่ยวกับอาวุธในตำนานจึงได้ยืมหนังสือไว้ และกำลังเดินทางกลับไปที่หอนอนอยู่ เสียงสายลมเงียบสงัด ขณะนั่น ระหว่างที่ผมและเพื่อนๆ เดินไปพร้อมๆกันในอาคารที่พัก จนถึงสะพานเชื่อมเข้าหอพัก หญิงสาวในตาสีฟ้า ผมสีเขียวที่ผมคุ้นเคยว่าชอบอยู่กับแอเรียล วิ่งหอบเข้ามา
"ช่วยด้วย ไปช่วยเจนนิเฟอร์กับแอเรียลด้วย " หญิงสาวคนนั่นพูด
"เจนนิเฟอร์ เกิดอะไรขึ้น อยู่ที่ไหน"เซบาสเตียนถาม
"พวกแอมะร๊อก(หมาป่าสีดำ ดวงตาสีแดง ขนาดใหญ่ ส่วนมากมันจะออกล่าเหยื่อตามลำพัง) มันเข้ามาในโรงเรียน มันมากันหกตัว ตอนนี้เจนนิเฟอร์ใช้เวทโจมตีอยู่ จึงให้ข้าออกมาตามคนไปช่วย"หญิงสาวคนนั่นบอก
"ตอนนี้เจนนิเฟอร์อยู่ไหน" เซบาสเตียนพูดเสียงดัง
"อยู่แถวๆหลังกำแพงโรงเรียนใกล้คูน้ำ"หญิงสาวคนนั่นตอบ
"งั้น เธอไปตามคนมาช่วยเสริม ส่วนเราจะรีบไปช่วยเจนนิเฟอร์เอง"บาร์รอนพูด
"ได้ ฉันจะรีบไปตามคนมาช่วย"หญิงสาวคนนั่นบอก
หลังจากนั่น เราก็ได้แยกย้ายกัน

หลังจากนั่น พวกเราทั้งสามก็ไปถึงหลังกำแพงโรงเรียนใกล้คูน้ำ พวกเรา ต่างก็เห็นเจนนิเฟอร์กับแอเรียลอยู่ โดยเจนนิเฟอร์ร่ายมนตร์โจมตีสายเวทย์สีเขียวล้อมรอบอย่างต่อเนื่อง ส่วนแอเรียลอยู่ติดคูน้ำ กางมือออกที่คูน้ำ สายเวทย์สีฟ้า เรียกสายน้ำโจมตีอย่างต่อเนื่อง
'ฉันเคยเจอหมาป่าพวกนี้นิ' ลูเซียโน่คิดพร้อมกับเริ่มร่ายเวทย์รักษาเจนนิเฟอร์ สายเวทย์สีขาวล้อมรอบเจนนิเฟอร์
เซบาสเตียนง้างมือออกมา มีสายเวทย์สีม่วงอยู่บริเวณฝ่ามือ ปากสวดมนต์พร้อมโจมตีด้วยสายลม
และบาร์รอน ถือกิ่งไม้ เรียกไฟเผาไม้ มีสายเวทย์สีแดงล้อมรอบ โจมตีเข้าที่ลำตัวแอมะร๊อก
พวกแอมะร๊อกถูกกำจัดห้าตัว อีกหนึ่งตัวหนีไปได้
"พวกแอมะร๊อกเป็นพวกสัตว์เวทย์"บาร์รอนบอก

หลังจาก อาจารย์ "ซิสเตอร์" ผู้สอนวิชาฝึกสมาธิของเรา มาถึงที่เราพึ่งต่อสู้เสร็จ "เกิดอะไรขึ้น พวกเธอมาทำอะไรกันที่นี้" ซิสเตอร์พูด
"พวกแอมะร๊อกมาโจมตีค่ะ" เจนนิเฟอร์ตอบ
"เธอเอาอะไรมาพูดเด็กน้อย ในโรงเรียนเวทย์ของเรา มีกำแพงเวทหนา ไม่มีสิ่งมีชีวิตจากรัตติกาลเข้ามาได้หรอก"ซิสเตอร์พูด
"แต่..."แอเรียลกำลังจะพูด
"ไม่ต้องแต่อะไรทั้งนั่น ฉันไม่ต้องการได้ยินเรื่องไร้สาระแบบนี้อีก ถ้าบอกว่าไม่พอใจกัน รุมทำร้ายกันยังน่าเชื่อถือกว่า"ซิสเตอร์พูดพร้อมมองมาที่สามหนุ่ม
"ซิสเตอร์หมายถึงอะไรครับ"เซบาสเตียนถาม
"วันนี้เกิดอะไรขึ้นในห้องในห้องฝึกสมาธิ ฉันรู้ ฉันเห็น แต่เอาเถอะ ไม่ต้องพูดแล้วแยกย้ายกันกลับห้อง"ซิสเตอร์พูดจบพร้อมร่ายเวทย์เพื่อรักษาทุกคน รู้สึกอบอุ่นและรู้สึกดีขึ้นมาก
"ขอบคุณครับ/ค่ะ ซิสเตอร์"พวกเราทั้งห้าพูดพร้อมกัน
ในขณะกำลังเดินทางกลับอยู่ ผมเห็นลูกแก้วสีดำขนาดพอๆกับสูกแก้วสีขาวที่อยู่บริเวณน้ำพุ ผมจึงแอบเก็บมา
เดินเข้าเขตกำแพงล้อมเข้ามา โดยไม่รู้เลยว่ามีดวงตาสีนิลต่างจ้องมองอยู่

พวกเราทั้งห้า ต่างนิ่งเงียบ ต่างใข้ความคิด ทั้งเงียบทั้งอึดอัด และเดินมาเรื่อยๆจนถึงโรงเลี้ยงสัตว์
"สรุปพวกเราจะเงียบไม่คุยกันใช่ไหม"ผมเริ่มพูด
"ขอบคุณนะ มาช่วย "แอเรียลพูด
"เรื่องแค่นี้เอง ก็เราเพื่อนกันนิ"บาร์รอนพูด
"ขอโทษด้วยนะยายแว่น ที่พูดด้วยไม่ดี"เซบาสเตียนพูดพร้อมจับมือเจนนิเฟอร์
"..."เจนนิเฟอร์ไม่ตอบอะไร และร้องไห้อย่างซาบซึ้ง
"ไหนๆ ในฐานะที่ต่างคนต่างขอโทษกันทั้งหมดแล้ว บอกได้ไหมว่าที่ท่านมาที่นี้กับเพื่อนข้า ท่านมาทำไหม"เซบาสเตียนพูดแล้วเน้นคำว่าเพื่อนข้า เพื่อให้เจนนิเฟอร์เข้าใจถึงความเป็นเพื่อน
"เอ่อ...คือ...."แอเรียลพูด
"ถ้าท่านไม่สะดวกก็ไม่เป็นไร"บาร์รอนพูด
"คือข้าได้ยินว่ามาว่า ตรงที่เราไปเนี่ย เวลามองจันทร์ มันจะสวยจริงๆ ข้าแค่อยากไปดู แต่ไม่มีกล้าไป จนเดินมาเจอเจนนิเฟอร์เพื่อนในวัยเด็กของข้าที่นั่งร้องไห้อยู่ คือจึงลองชวนมาดูนะ แต่เรามากันสามคนนะ อีกคน ไม่รู้ไปไหนแล้ว"
"...."ทุกคนเงียบหมด พร้อมทำหน้าสงสัย แล้วผู้หญิงที่ไปตามให้เรามาช่วยคือ?
"แล้วท่านหญิงกับเจนนิเฟอร์ รู้จักกันได้อย่างไร"บาร์รอนพูด
"ครอบครัวของเจนนิเฟอร์เป็นพ่อค้าที่ใหญ่ที่สุด มีการติดต่อกับทุกเมืองในธาตุต่างๆ นายไม่รู้เหรอ? เราเจอกัน เล่นด้วยกันในวัยเด็ก เจนนิเฟอร์เองไม่เคยถือเนื้อถือตัว วางตัวเป็นกลาง" แอเรียลพูดไปอีกว่า
"อีกอย่าง ข้าแค่ต้องการมีเพื่อนที่คิดว่าในแบบที่เราเป็น ไม่ใส่หน้ากากเข้าหากัน เป็นเพื่อนร่วมต่อสู้ โดยไม่คำนึงว่าจะเผชิญอันตรายแค่ไหน ก็แค่นั่น"แอเรียลพูด พร้อมน้ำตาเริ่มไหล และกำลังเดินออกไป
บาร์อนจึงพูดไปอีกว่า
"ไว้ผู้นี้ตอบกลางวัน กลับมาเจอกันใหม่ งั้นเราแยกย้ายกัน"บาร์รอนพูด และทั้งหมดต่างแยกย้าย

ส่วนในอีกฝากหนึ่งของโรงเรียน สาวในตาสีฟ้า ผมผมสีเขียว ยืนอยู่กับชายหนุ่มตาสีนิลอยู่และอมยิ้มอยู่
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

0 ความคิดเห็น